Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

Γέροντας Ιλαρίων Αγιορείτης:«Ούτε στον υπέρμετρο ζήλο να είμαστε,αλλά ούτε και στην σιωπή.


Γέροντας Ιλαρίων -88 ετών.

Γέροντα λίγα λόγια ζωντανά μπορείτε να μας πείτε;
-Τι είναι αυτό;
-Ε...να, να σας ακούσουν και άλλοι.
-Το θέλει ο Θεός αυτό;
-Μας κατηγορούν πολλοί γέροντα.Το ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ σιώπησε πολλοί λένε ότι απορροφήθηκε από τον Οικουμενισμό.
 -Ε τότε βάλτο μπρός.
 ''Η σιωπή είναι κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά αθεϊα.Να ομολογούμε όμως με αγάπη,διότι ο αιρετικός με σκληρούς φανατισμούς δεν οφελείτε.Ούτε στον υπέρμετρο ζήλο να είμαστε,αλλά ούτε και στην σιωπή.Όταν σιωπούμε το κακό προχωράει.Οι δυναμικές απαντήσεις πρέπει να γίνονται από τους μεγάλους.Εμάς ποιός θα μας ακούσει;Θα ομολογούμε όμως την αλήθεια. 

Μας είπε και άλλα πολλά ο αυθόρμητος γέροντας.

Ξεχάσαμε την τρέλα του Χριστιανού

Πάνε πολλά χρόνια τώρα, που δέχθηκα ένα τηλέφωνο, από αυτά που λέμε δύσκολα. Στην άλλη άκρη της  γραμμής ήταν ο εφημερεύων γιατρός κάποιας πτέρυγας του μεγαλύτερου Ψυχιατρείου της πρωτεύουσας.
 «Ξέρετε, πρέπει να έλθετε εδώ το συντομότερο∙ σας ζητάει επίμονα ο παλιός σας μαθητής ο Σταύρος Κ…  Είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Η επίσκεψή σας ίσως θα βοηθήσει…». Ο Σταύρος ήταν από τους αγαπημένους μου μαθητές και το σοκ ήταν μεγάλο. Μαζί είχαμε μοιραστεί πολλά  τα χρόνια παραμονής μου στη μικρή επαρχιακή πόλη. Δεν άντεχε ο Σταύρος τη κλεισούρα και τη σκληρότητα στις σχέσεις. Ήταν ψυχάρα, έξω καρδιά, χαμογελαστός, ευαίσθητος, ευθύς, σε κοίταγε στα μάτια, ήθελε να χαίρεται τη ζωή, να μοιράζεται τα πάντα με τους άλλους. Η μικρή κοινωνία είχε τους δικούς της κώδικες, έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά και αυτό τον χάλαγε.
«Γιατί να είναι έτσι οι άνθρωποι δάσκαλε;» με ρώταγε κάθε τόσο…. Μετά  τη μετάθεση τα έφερε έτσι η ζωή και για λίγο χαθήκαμε.
          Όποιος είχε επισκεφτεί Δημόσιο Ψυχιατρείο εκείνη την εποχή μπορεί να φανταστεί την κατάσταση που συνάντησα. Στο χώρο λοιπόν που καθίσαμε να τα πούμε με το Σταύρο, σ’ ένα μικρό δωμάτιο με έπιπλα περασμένων δεκαετιών, άρχισαν να μαζεύονται γύρω μας σιγά –σιγά οι υπόλοιποι  φιλοξενούμενοι της πτέρυγας. Οι περισσότεροι ξεχασμένοι από τους συγγενείς και φίλους, κάποιοι «σταλμένοι» εκεί από την ίδια τους την οικογένεια (βλέπεις η περιουσία ήταν μεγάλη), άλλοι με φθαρμένα παλιά ρούχα, άλλοι ημίγυμνοι…  με πρόσωπα παραμορφωμένα από τη μακροχρόνια παραμονή, τη φαρμακευτική αγωγή, την έλλειψη επικοινωνίας και την απουσία της αγάπης. Έτρεμα στην ιδέα ότι ο Σταύρος θα έμενε εκεί… 
 Δεν πέρασε λίγη ώρα και ο ένας μετά τον άλλον άρχισαν να μας πλησιάζουν, να στέκονται γύρω μας και να ζητούν ο καθένας τους από κάτι. Άλλος λίγα χρήματα, άλλος ένα τσιγάρο …Όταν τέλειωσαν όλοι, ήλθε και με πλησίασε ο Στέλιος από το Ρέθυμνο, έτσι μου συστήθηκε, τον θυμάμαι ακόμα… 
«Επειδή άκουσα στην κουβέντα ότι είσαι από την Τήνο θέλω να σου δώσω δέκα δραχμές, όταν πας στην Παναγία να ανάψεις ένα κερί, πρώτα για όλο τον κόσμο να είναι καλά και μετά για το Στέλιο από το Ρέθυμνο». 
Ο Σταύρος και ο Στέλιος από το Ρέθυμνο κουβαλούσαν αυτό που  έχουμε ξεχάσει οι περισσότεροι που δηλώνουμε χριστιανοί, την τρέλα του Χριστιανού. Την τρέλα του να δίνεσαι, να μοιράζεσαι, να νοιάζεσαι τον Άλλο.Την τρέλα που σου δίνει τη ΖΩΗ .


Ανδρέας Αργυρόπουλος./πηγή

Άγιος Γοβδελαάς o Πέρσης και η αδελφή αυτού Κασδόα(+29 Σεπτεμβρίου)

Ο Άγιος Γοβδελαάς ήταν γιος του βασιλιά των Περσών Σαβωρίου. Ήλθε στη χριστιανική πίστη από τον Δάδα, που ήταν μεγιστάνας και είχε μεγάλα αξιώματα στην αυλή του παλατιού του Σαβωρίου. Όταν έμαθε το γεγονός ο Σαβώρ, συνέλαβε τον Δάδα και τον γιο του Γοβδελαά, και τους πρόσταξε να θυσιάσουν στο θεό ήλιο. Επειδή όμως οι Άγιοι αρνήθηκαν, τον μεν Δάδα τεμάχισε ζωντανό και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό, τον δε γιο του Γοβδελαά υπέβαλε σε φρικτά και βάρβαρα βασανιστήρια. Στο τέλος έγδαρε το κεφάλι του, έκοψε τα μέλη του και κέντησε το σώμα του με μυτερά καλάμια. Έτσι παρέδωσε και αυτός τη μακάρια ψυχή του στο Θεό.
 Ο Κασδόος ήταν συγγενής του βασιλιά Σαβωρίου και επειδή έγινε χριστιανός ο Σαβώρ τον έγδαρε ζωντανό με ξύλινο σπαθί. Η Κασδόα ήταν κόρη του βασιλιά Σαβωρίου και αδελφή του Αγίου Γοβδελαά. Αυτή είχε επισκεφθεί στη φυλακή τον αδελφό της, ο όποιος κατάφερε και την έκανε χριστιανή. 

Όταν το έμαθε και αυτό ο Σαβώρ, τη συνέλαβε και επειδή δεν μπόρεσε να μεταστρέψει το φρόνημα της, τη βασάνισε σκληρά μέχρι θανάτου.

Η μνήμη τους εορτάζεται στις 29 Σεπτεμβρίου/πηγή