Και δεν είναι μόνο οικονομικό ή κοινωνικό το πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό.
Οι άνθρωποι έγιναν πιο νευρικοί. Πιο απότομοι. Πιο καχύποπτοι.
Κουράζονται εύκολα. Θυμώνουν εύκολα. Κλείνονται περισσότερο.
Βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν εξωτερικά, αλλά μέσα τους να κουβαλούν εξάντληση, φόβο και σιωπηλή απελπισία.
Η πανδημία δεν άφησε μόνο αρρώστιες.
Άφησε τραύματα. Άφησε ανασφάλεια. Άφησε μοναξιά.
Παιδιά άλλαξαν. Νέοι βυθίστηκαν στην οθόνη.
Οικογένειες απομακρύνθηκαν. Φιλίες χάθηκαν σιωπηλά.
Και πολλοί άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς πραγματική ανθρώπινη επαφή και τρόμαξαν που δεν τους έλειψε αμέσως.
Ο κόσμος έγινε πιο βιαστικός, πιο οξύθυμος, πιο κουρασμένος.
Στους δρόμους, στις δουλειές, στις οικογένειες.
Ακόμα και στις εκκλησίες.
Οι ψυχολόγοι μιλούν για «συλλογικό τραύμα». Για γενιές που μεγάλωσαν με μάσκα και απόσταση. Για ανθρώπους που έχασαν αγαπημένους χωρίς να τους αποχαιρετήσουν σωστά.
Και αυτά δεν ξεχνιούνται εύκολα. Δεν φεύγουν μόνα τους.
Μένουν. Βαραίνουν. Σιγοκαίνε από μέσα.
Δεν το λέμε αρκετά, αλλά γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να σηκωθούν το πρωί. Που χαμογελούν στη δουλειά και κλαίνε μόνοι τους. Που δεν ξέρουν τι ακριβώς τους λείπει ξέρουν μόνο ότι κάτι λείπει.
Η ελπίδα. Αυτό λείπει.
Η αίσθηση ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα.
Ότι αξίζει να σχεδιάζεις. Ότι αξίζει να αγαπάς. Ότι αξίζει να εμπιστεύεσαι.
Μα υπάρχει δρόμος επιστροφής;
Δεν είναι φάρμακο. Δεν είναι σεμινάριο. Δεν είναι αυτοβελτίωση.
Είναι πιο απλός και πιο δύσκολος ταυτόχρονα.
Είναι η επιστροφή στον άλλον άνθρωπο.
Στην αγκαλιά που δεν κοστίζει τίποτα και αξίζει τα πάντα.
Στη συζήτηση χωρίς κινητό. Στο τραπέζι με την οικογένεια.
Στην προσευχή που λέει «δεν αντέχω άλλο, βοήθησέ με».
Στην Εκκλησία που δεν είναι δικαστήριο είναι θεραπευτήριο.
Στη συγχώρεση. Του άλλου. Και του εαυτού μας.
Ίσως γι' αυτό σήμερα χρειάζεται περισσότερη καλοσύνη από ποτέ.
Δεν ξέρεις τι κουβαλά ο άλλος μέσα του.
Δεν ξέρεις πόσο μόνος είναι.
Δεν ξέρεις πόσες μάχες δίνει σιωπηλά.
Μπορεί μια αγκαλιά, ένας καλός λόγος, ένα «είμαι εδώ» να σώσει έναν άνθρωπο.
Μετά την πανδημία, ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους δικαστές.
Χρειάζεται ανθρώπους με καρδιά
Όλα αυτά που αναφέρονται στο σχόλιο σωστά, αλλά να μην ξεχνάμε το ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌ! Τα δαιμονικά στοιχεία που υπήρχαν εντός των εμβολίων! Σε αυτά οφείλονται οι καταστάσεις που βιώνουμε! Και η μόνη λύση είναι.....η μετάνοια! Αλλιώς θα χειροτερεψει η συμπεριφορά του κόσμου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ πάντως είμαι καλύτερα από ποτέ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠριν την "πανδημία" ήμουν χάλια, λόγω των "ανθρώπων" που γνώρισα.
Τώρα βλέπω ότι το περιβόλι μέσα στο οποίο ζούμε έχει τους δικούς του νόμους, που δεν αφήνουν τίποτα παράνομο αναπάντητο.
Μπορεί η απάντηση να αργεί να έρθει, αλλά όταν έρχεται είναι κατακλυσμιαία. Και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.
Οι άνθρωποι είναι αυτό που τους εκπαιδεύεις σαν κράτος και σαν κοινωνία να είναι. Και σε δεύτερο στάδιο, αυτό που οι ίδιοι επιλέγουν να είναι.
Εμείς, στην Ελλάδα, έχουμε εδώ και πολύ καιρό αποφασίσει πως θα πορευτούμε, και τώρα αρχίζουμε να θερίζουμε ό,τι σπείραμε.
Αν κάποιος δεν αποκοπεί από το άρρωστο κοινωνικό σύνολο που ανήκει, θα χαθεί μαζί του. Η σωτηρία είναι προσωπική υπόθεση, αλλά η κοινωνία μέσα στην οποίαν ζει το πρόσωπο είναι καθοριστικής σημασίας. Αν δεν βγούμε έξω από την κοινωνία με απέχθεια προς αυτήν, όπως ο Λωτ, ακόμα και αν αυτό μας κάνει αντικοινωνικούς, δεν υπάρχει σωτηρία. Πρέπει να ξέρει κάποιος την διαφορά μεταξύ πνευματικής πτώσης ή άγνοιας και δαιμονικής επιμονής. Οι "πιστοί" της Ελλάδας είναι στο δεύτερο, σχεδόν στο σύνολό τους πλέον (αν δεν το προσέξατε, τα τελευταία χρόνια είχαμε πολλές "αναχωρήσεις" πιστών που δεν ανήκαν σε αυτή την κατηγορία).
Και υπάρχουν πολλοί άλλοι άνθρωποι στον κόσμο, πιστοί ή άπιστοι, που δίνουν ότι καλύτερο έχουν από το περίσσευμα της καρδιάς τους.
Όποιος αγαπάει την αλήθεια, τους βρίσκει και δέχεται τα δώρα τους.
Η Εκκλησία μπορεί να είναι θεραπευτήριο, αλλά κάποιες ασθένειες είναι αθεράπευτες χωρίς την τρομερή επέμβαση του Θεού.
Και η Εκκλησία σήμερα στην Ελλάδα τελεί υπό κατάληψη και υπό πνευματικό σκοτισμό.
Αυτή η "εκκλησία", όχι μόνο άλλους και τα μέλη της δεν μπορεί να θεραπεύσει, αλλά δεν μπορεί να θεραπεύσει ούτε τον εαυτό της.
Να μιλήσουμε για τα αμέτρητα ξεπουλήματα της πίστης, το ασύστολο ψεύδος, την υποκρισία, την κατάργηση των κανόνων της Εκκλησίας, την αθεόφοβη συνεργασία με το αντίθεο κράτος, τον εθνοφυλετισμό, την πλήρη κατάληψη από την μασονία, την κοπτοραπτική στα λειτουργικά κείμενα, τα ΠΣε, τα οικουμενιστικά δρώμενα, τα συλλείτουργα με σχισματικούς και αχειροτόνητους/αβάπτιστους, την χριστοκαπηλία, τον εφησυχασμό των πιστών και των μοναχών, την κατάντια του Αγίου Όρους, την αναξιότητα των κληρικών, την ακατηχησιά των "πιστών"; Όσο είμαι εγώ το θωρηκτό Αβέρωφ, τόσο είναι και αυτό το πράγμα τοπική Εκκλησία...
Ας επέμβει ο Θεός λοιπόν, εκτός κι αν θέλουμε να ζήσουμε την Αποκάλυψη πιο νωρίς.