Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι.
Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψη ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψη λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.
ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ
Με αφορμή αυτό το Άρθρο θα συνεχίσω με το τελευταίο σχόλιο που ανέβασα για το Άγιον Όρος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔιαβάζουμε στο τέλος του Άρθρου:
Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.
Μεγάλη υπόθεση οι γονείς και γενικός η οικογένεια.
Την πρώτη φορά που με αξίωσε η Παναγία μας να βρεθώ στο Περιβόλι Της, ήμουν νεαρός και πήγαμε με έναν Ιερέα στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου.
Την δεύτερη ή τρίτη μέρα μου λέει θα πάμε πεζοπορία (γιατί από κει ξεκινάει η έρημος του Αγίου Όρους) στη Μικρή Αγία Άννα να δούμε τον Παπαγιάννη.
Όταν άκουσα τον Παπαγιάννη να μιλάει με τους προσκυνητές σκανδαλίστηκα.
Γνώριζε καλύτερα τα πράγματα έξω στον κόσμο, απ ότι εμείς.
Μου λέει ο Ιερέας που ήμασταν μαζί, έχει πολλά χρόνια να βγει έξω στον κόσμο.
Του απαντάω:
Τότε αυτός πάτερ μου έχει μέσα τηλεόραση και μας δούλευε ψιλό γαζή.
Τι είναι αυτά που λες, μου λέει.
Λέω, δεν εξηγείται αλλιώς.
Μετά από κάποια χρόνια γνώρισα κάποιον από ένα άλλο χωριό και γίναμε φίλοι πήγαμε πολλές φορές μαζί στο Περιβόλι της Παναγίας μας.
Πριν ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε μαζί σε έναν Ασκητή στο Άγιο Όρος, τον ανέφερα μία φορά για τον Παπαγιάννη και την εντύπωση που μου έκανε.
Και μου διηγήθηκε την εξής ιστορία και τότε κατάλαβα ότι δεν πρέπει να σκανδαλιζόμαστε για τίποτα.
Θα κάνω μία παρένθεση.
(Πρωτίστως φταίει το σπίρτο που βάζει φωτιά στο άχυρο.
Όμως φταίει και το άχυρο, γιατί είναι άχυρο και όχι Χρυσός.
Αν ήταν χρυσός αντί να καεί θα λαμπικάριζε ακόμα περισσότερο).
Θα συνεχίσω με την ιστορία του φίλου μου.
Την πρώτη φορά που μπήκε στο Άγιο Όρος δεν γνωριζόμασταν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΉθελε να πάει σε κάποιο Μοναστήρι στο Άγιο Όρος όμως για να βγάλει διαμονητήριο χρειαζόταν να περάσουν αρκετοί μήνες γιατί υπήρχε πολύ αναμονή.
Ένας φίλος του που πήγαινε τακτικά τον είπε νωρίζω τον Παπαγιάννη και θα κλείσω διαμονητήριο για να πας να κοιμηθείς εκεί και τον εξήγησε πώς θα πάει με το καράβι και πώς θα φτάσει στον Παπαγιάννη.
Όταν έφτασε περίμεναν αρκετοί προσκυνητές για να δουν τον Παπαγιάννη και λέγανε ότι μάλλον δεν είναι στο καλύβι του γιατί χτυπούσαν και δεν άνοιγε.
Άρχισαν σιγά-σιγά όλοι να αποχωρούν, αυτός όμως δεν είχε που να μείνει και αναγκαστικά περίμενε, έμειναν μαζί του τρεις ακόμα.
Μόλις μείναν αυτοί οι τέσσερις άνοιξε ο Παπαγιάννης την πόρτα και ρώτησε τι θέλετε.
Τον είπε ο φίλος μου τον έστειλε κάποιος για να μείνει σε αυτόν.
Και τον απάντησε: δεν υπάρχει πια αυτός (ψόφησε) εννοούσε τον εαυτό του.
Αλλά αφού δεν έχεις πού να μείνεις τους κάλεσε μέσα.
Όλοι πρώτη φορά τον βλέπανε.
Στον έναν είπε να μην τρως Τετάρτη και Παρασκευή κρέας γιατί δίνεις κακό παράδειγμα στα παιδιά σου.
(Ήταν ο μόνος που έτρωγε κρέας Τετάρτη και Παρασκευή χωρίς να ξέρει ότι είναι αμαρτία, του το αποκάλυψε ο Παπαγιάννης.
Στον άλλον είπε να παντρευτείς γιατί η ζωή που κάνεις δεν αρμόζει στο Θεό και ήταν ο μόνος που ήταν ελεύθερος .
Κάτι είπε και στον τρίτο που δεν θυμάμαι.
Και στον φίλο μου του λέει εσύ θα πάρεις 20 κιλά λάδι και 20 κιλά κρασί και θα τα πας στην Παναγία τη Μαλεβή.
Του είπε ότι δεν γνωρίζει πού βρίσκεται, και ότι δεν μπορεί να τα πάει σε κάποια άλλη Παναγία;
Και του είπε θα ρωτήσεις και θα μάθεις που βρίσκεται.
Και αναρωτιόταν για ποιο λόγο του το είπε.
Όταν γύρισε στο σπίτι του πήγε και βρήκε την θεία του γιατί οι γονείς του ήτανε χωρισμένοι και αυτήν τον είχε μεγαλώσει από μικρό παιδάκι.
Και την είπε για αυτό που τον είπε ο Παπαγιάννης για τα κεριά και για το λάδι.
Μόλις το άκουσε η θεία του έπαθε τέτοιο σοκ που λιποθύμισε.
Την πήρε ασθενοφόρο και όταν μπόρεσε και συνήλθε τον διηγήθηκε.
Όταν ήτανε μικρός τον χτύπησε αυτοκίνητο και ήταν στην εντατική και οι γιατροί δίνανε λίγες ελπίδες.
Και η θεία του τον έταξε άμα ζήσει και γίνει καλά θα τον πήγαινε στην Παναγία της Τήνου και στην Παναγία τη Μαλεβή.
Όταν έγινε καλά και δεν τον έμεινε κάποιο κουσούρι τον πήρε η θεία του και τον πήγε στην Παναγία της Τήνου.
Όμως επειδή ήτανε ακόμα εξαντλημένος για να μην τον ταλαιπωρήσει δεν τον πήγε στην Παναγία την Μαλεβή και το ξέχασε.
Και μετά από 20 χρόνια ήρθε η ώρα και του το θύμισε ο Παπαγιάννης.
Η Πίστη μας δεν είναι θεωρία, που θα έρθει κάποιος άλλος πιο έξυπνος από εμάς για να μας τα ανατρέψει αυτά που πιστεύουμε, αλλά είναι ζωντανή είναι βίωμα.
Όλα αυτά τα εκατομμύρια των Μαρτύρων που θυσίασαν την ζωή τους για τον Χριστό δεν το κάνανε γιατί τους το είπε κάποιος αλλά γιατί ζούσαν τον Χριστό.
Οι Μοναχοί γνωρίσαν τον θείο έρωτα και απαρνήθηκαν τα μάταια του κόσμου.
Στο στόμα τους έχουν συνέχεια την ευχούλα.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
Γιατί ό,τι αγαπάς αυτό θυμάσαι.