ΤΡΑΠ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ - ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

 «Πρώτα βάζω το ρολόι και μετά βάζω γιαλί (pow pow)Η κάννη μου τινάζει πριν να κάνεις προσευχή.Η πουτ..α το συνήθισε και θέλει προσοχή.Άμα δω πως με προδίδει θα της κόψω το μαλλί»
~TRANNOS - COCO~

 Έκανα μια πρόχειρη αναζήτηση στους στίχους τραγουδιών της τραπ σκηνής και για να είμαι ειλικρινής, επέλεξα για ευνόητους λόγους να μην παραθέσω τα πιο ακραία παραδείγματα. Αυτό που παραθέτω στην αρχή είναι από τα πιο «light».Κι όμως, τέτοιο περιεχόμενο απευθύνεται άμεσα ή έμμεσα σε παιδιά που πολλές φορές είναι μόλις 12, 13, 14 ή 15 ετών

.Εδώ, λοιπόν, αρχίζει η δική μας ευθύνη.Γιατί στην πραγματικότητα δεν φταίνε οι συγκεκριμένοι κακι-τέχνες, αυτοί την δουλειά τους κάνουν αφού βλέπουν ότι υπάρχει ζήτηση και πουλάει.Ωστόσο οι πραγματικοί "ηθικοί αυτουργοί" είναι οι γονείς που αγοράζουν στα παιδιά τους το κινητό, πληρώνουν τις συνδρομές, τους εξασφαλίζουν απεριόριστη πρόσβαση και εκτός από αυτό το ακόμη χειρότερο είναι ότι πριμοδοτούν με χοντρό χαρτζιλίκι για να πάνε σε τέτοιου τύπου συναυλίες (ο θεός να τις κάνει ένας άφωνος με μικρόφωνο που βρίζει σε playback είναι στην ουσία) με τις ευλογίες τους και ύστερα πέφτουν από τα σύννεφα και απόρουν..
Γιατί τόσο bullying;
Γιατί τόσοι εθισμοί;
Γιατί τα ναρκωτικά;
Γιατί τόση βία;
Γιατί τέτοια απαξίωση στις σχέσεις;
Γιατί παιδιά που αντιμετωπίζουν τον άλλον σαν αντικείμενο και αλλάζουν συντρόφους σαν εσώρουχα;

Προφανώς, κανένα τραγούδι δεν δημιουργεί από μόνο του έναν βίαιο άνθρωπο ή έναν εξαρτημένο νέο. Όμως δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι όταν συγκεκριμένα πρότυπα επαναλαμβάνονται καθημερινά, κάποια στιγμή παύουν να σοκάρουν και αρχίζουν να θεωρούνται φυσιολογικά.

Μα εμείς οι ίδιοι τι τους έχουμε δώσει να θαυμάζουν;Δεν γίνεται να πληρώνουμε για να καταναλώνουν τα παιδιά μας πρότυπα που υποτιμούν τον άνθρωπο και μετά να απορούμε για την κοινωνία που μεγαλώνουν μέσα της.

Η λύση, βέβαια, δεν είναι να απαγορεύσουμε τα πάντα. Ό,τι απαγορεύεται μπορεί εύκολα να βρεθεί κρυφά. Το διαδίκτυο δεν κλειδώνει.
Το πραγματικό «φίλτρο» πρέπει να βρίσκεται αλλού.Μέσα στο ίδιο το παιδί.
Να του δώσουμε παιδεία και κρίση. Να γνωρίσει την ιστορία του, την παράδοσή του, τα ήθη και τα έθιμά μας. Να αγαπήσει την οικογένεια, την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό στον συνάνθρωπο.

Ακόμη περισσότερο όταν μιλάμε για τα δικά μας παιδιά, να τους γνωρίσουμε την Ορθόδοξη πίστη όχι ως έναν κατάλογο απαγορεύσεων, αλλά ως έναν δρόμο ελευθερίας, ευθύνης και αγώνα εναντίον των παθών. Να έχουν έναν πνευματικό οδηγό και, πάνω απ’ όλα, ένα σταθερό σημείο αναφοράς.

Δόξα τῷ Θεῷ, αυτό προσπαθώ να κάνω και με τα τρία δικά μου παιδιά και το βλέπω ήδη, με ιδιαίτερη χαρά, ειδικότερα στη μεγαλύτερη που βρίσκεται στην εφηβεία στην ηλικία εκείνη όπου οι παρέες, τα πρότυπα και το διαδίκτυο μπορούν να αποκτήσουν τεράστια επιρροή.

Δεν χρειάζεται να της απαγορεύσω τέτοια ακούσματα αφού πλέον τα αποστρέφεται η ίδια και αυτό για μένα αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε γονικό φίλτρο.

Γιατί δεν θέλω παιδιά που κάνουν το σωστό επειδή τα παρακολουθώ αλλά παιδιά που, όταν κανείς δεν τα βλέπει να ξέρουν μόνα τους τι είναι σωστό.
Αυτό είναι παιδεία.
Αυτό είναι οικογένεια.
Αυτό είναι εσωτερική ελευθερία και αυτή είναι η μεγαλύτερη μάχη της εποχής μας.
Όχι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα συναντήσουν ποτέ το σκοτάδι, αλλά παιδιά που, όταν το συναντήσουν, θα έχουν μέσα τους αρκετό φως ώστε να μην το αγαπήσουν.

Γιατί τελικά το ισχυρότερο φίλτρο δεν είναι αυτό που βάζουμε στο κινητό τους αλλά αυτό που έχουμε βοηθήσει να χτιστεί στην ψυχή τους.

Στυλιανός Καβάζης