«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ»

«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ», (Ψαλμ. 17, 9) δηλαδὴ οἱ ἅγιοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὁ Θεός μας εἶναι φωτιὰ ποὺ κατακαίει, ὅσοι βλέπουν τὸν Θεὸ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς τους, σωστὰ ὀνομάζονται κάρβουνα ἀναμμένα, ἀφοῦ ἀνάβουν ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους μὲ αὐτὸν καὶ λάμπουν σὰν φωτεινὰ ἀστέρια στὸν κόσμο.

 Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης 

  Ο λόγος αυτός δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα. Είναι αποκάλυψη πνευματικής πραγματικότητας. Ο Θεός είναι φως και πυρ. Αγάπη που θερμαίνει και δύναμη που καθαρίζει. Όποιος Τον πλησιάζει με μετάνοια, με ταπείνωση και με καθαρότητα ζωής, δεν μένει ποτέ ο ίδιος. Η καρδιά του θερμαίνεται. Ο νους του φωτίζεται. Η ύπαρξή του αλλάζει. Γίνεται κι εκείνος άνθρακας αναμμένος, μικρή φλόγα μέσα στον κόσμο, που χωρίς λόγια μαρτυρεί την παρουσία του Θεού.

 Οι άγιοι δεν γεννήθηκαν άγιοι. Πέρασαν μέσα από πτώσεις, αγώνες, δάκρυα και αδιάκοπη προσευχή. Δεν δικαιολόγησαν τα πάθη τους με προφάσεις. Δεν έκρυψαν τις αδυναμίες τους πίσω από ανάγκες, υποχρεώσεις ή ανθρώπινες λογικές. Στάθηκαν ενώπιον του Θεού γυμνοί από επιχειρήματα και είπαν «ἥμαρτον». Εκεί, μέσα στη συντριβή, άναψε η θεία φωτιά. Εκεί γεννήθηκε το φως.

 Η αγιότητα δεν είναι μακρινός στόχος για λίγους εκλεκτούς. Είναι κλήση για κάθε ψυχή. Είναι η καθημερινή απόφαση να ζεις με ευθύνη ενώπιον του Θεού. Είναι να συγχωρείς όταν πονάς. Να σωπαίνεις όταν αδικείσαι. Να προσεύχεσαι όταν κουράζεσαι. Να μένεις πιστός όταν όλα μέσα σου ζητούν φυγή. Έτσι καθαρίζεται ο άνθρωπος. Έτσι γίνεται δεκτικός της χάριτος. Έτσι ανάβει το κάρβουνο της καρδιάς.
Και τότε, χωρίς θόρυβο, χωρίς επίδειξη, αρχίζει να λάμπει. Όχι με κοσμική λάμψη, αλλά με εκείνο το ήρεμο φως που παρηγορεί, που ελέγχει απαλά, που δείχνει δρόμο χωρίς να πιέζει. Ο άνθρωπος γίνεται παρουσία Θεού μέσα στον κόσμο. Γίνεται καταφύγιο για τους κουρασμένους. Γίνεται σιωπηλή μαρτυρία ότι ο Χριστός ζει.
Αυτό είναι το κάλεσμα και για εμάς. Να αφήσουμε τον Θεό να μας κάψει την φιλαυτία, την υπερηφάνεια, την ραθυμία. Να δεχθούμε το πυρ της χάριτος, ώστε η ζωή μας να γίνει φως. Να γίνουμε μικρές σπίθες αγάπης, μέσα σε έναν κόσμο που παγώνει από την αδιαφορία.

Είθε ο Κύριος να μας αξιώσει, έστω και λίγο, να θερμανθούμε από το άκτιστο φως Του και να γίνουμε κι εμείς άνθρακες αναμμένοι, προς δόξαν Θεού και σωτηρία ψυχών.
Με ευχή καρδιάς, να φωτίζει ο Θεός τα βήματά μας, να μας κρατά σε δρόμο μετανοίας και ειρήνης και να μας μαθαίνει να αγαπούμε σιωπηλά.
Ας γίνουμε φλόγες ταπεινές μέσα στον κόσμο, που δεν καίνε τους ανθρώπους, αλλά ζεσταίνουν τις ψυχές.

πηγή