Κανείς δεν τολμούσε να μπει στο κελί του χωρίς να προσευχηθεί.

  Κανείς δεν τολμούσε να μπει στο κελί του χωρίς να προσευχηθεί. Σύμφωνα με τον κανόνα, έπρεπε να ειπωθεί μια σύντομη προσευχή στην πόρτα: «Διὰ προσευχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησόν ἡμῖν». Απαιτούσε να ολοκληρωθεί, μόνο τότε έλεγε «Αμήν!» και επέτρεπε την είσοδο. Μερικές φορές καθυστερούσε σκόπιμα να πει «Αμήν!». Οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά καθώς περιμέναμε να το πει. Στη συνέχεια, αναστενάζοντας με ανακούφιση, μπήκαμε στο κελί, νιώθοντας σαν να είχε ελεήσει ο Κύριος - ένα συναίσθημα που μας κατέκλυσε όλους.

  Ήταν θαύμα που το ήδη μικρό του κελί χωρούσε τόσους πολλούς ανθρώπους που υπήρχε ακόμα χώρος για νεοφερμένους. Το κελί του μας χωρούσε όλους. Πάντα δείχναμε προσοχή και ευλάβεια. Μπαίναμε από τη στενή, χαμηλή πόρτα με σκυμμένα κεφάλια, προσέχοντας να μην σκοντάψουμε σε τίποτα. Το πλήθος των εικόνων δημιουργούσε ένα αίσθημα μεγαλύτερου σεβασμού και δέους. Όλες οι εικόνες και όλοι οι τοίχοι στο κελί ήταν αριθμημένοι. Όταν οι εικόνες κατεβάζονταν και καθαρίζονταν, έπρεπε να κρεμαστούν πίσω στην αντίστοιχη αριθμημένη θέση τους. Δεν υπήρχε περιθώριο για λάθη. Ο πατήρ Γαβριήλ είχε σχεδιάσει τα πάντα.

Από τα απομνημονεύματα του Κετεβάν Μπεκάουρι.