Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν ξεκόλλησαν ποτέ από το παρελθόν τους… Γυρνούσανε τη σκέψη τους σε όλα τα παλιά, στα όσα πέρασαν, στα όσα έγιναν, σε ευκαιρίες και πρόσωπα που χάθηκαν, σε λόγια ‘’σου είπα και μου είπες’’. Ανθρώπους που μείνανε εγκλωβισμένοι σε φαύλους κύκλους, καταδικασμένοι να πενθούνε χαρές που έσβησαν και πόνους που συνεχίζουν να πονάνε.
Γνώρισα ανθρώπους που μείνανε δυστυχισμένοι μια ζωή, γιατί πολύ απλά δεν σταμάτησαν να ανησυχούνε για το μέλλον. Το ‘’τί θα γίνει’’, το ‘’πως θα γίνει’’ και χίλια άλλα δυο ‘’έάν’’, τους φάγαν τη ψυχή. Αρρώστησαν από τον φόβο τους για ένα μέλλον που πολλές φορές δεν συνέβηκε ποτέ και αφήσαν μια ολόκληρη ζωή να τους φύγει κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια.
Διάβασα κάπου πως ο διάβολος σου κλέβει τη χαρά με δύο τρόπους:
Είτε με το να σε βάζει να σκέφτεσαι μόνιμα τα όσα πέρασαν…
Είτε με το να σε κάνει να ανησυχείς για τα όσα πρόκειται να έρθουν…
Αυτό διάβασα και συνειδητοποίησα το πόσο πολύ καλά μας έχει παίξει όλους…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου