Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.

Όταν μιλάμε για την ΕΟΚΑ, το μυαλό πάει στα όπλα και στα βουνά. Όμως, ο αγώνας δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.
​Πίσω από κάθε καταζητούμενο, υπήρχε μια μάνα που:
​Μαγείρευε για τους "κρυμμένους" ενώ οι Άγγλοι χτυπούσαν την πόρτα της.
​Μετέφερε προκηρύξεις κάτω από τις ποδιές των μωρών της.
​Έπλυνε τις πληγές των πληγωμένων στα κρησφύγετα, σιωπηλά, χωρίς να πει λέξη ούτε στον ίδιο της τον άντρα.
​Το πιο συγκλονιστικό; Όταν τα παιδιά τους οδηγούνταν στην αγχόνη, αυτές οι μάνες δεν λύγιζαν μπροστά στον εχθρό. Στέκονταν όρθιες, με το μαύρο μαντήλι, και τους έλεγαν:
«Πήγαινε στο καλό, γιε μου, και να είσαι περήφανος».
​71 χρόνια μετά, χρωστάμε ένα "ευχαριστώ" σε εκείνες τις γυναίκες που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή μέσα στις κουζίνες και στις αυλές τους.

πηγή