Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους....
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,
γιατί; δεν κάνει νάζια....Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’
Και μένει και εκεί στο τραπέζι,καθώς κόβει τον άρτο,ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.
Δεν είναι μια πράξη που είδαν αλλά είναι η ταυτότητά Του.Ο Χριστός είναι Αυτός που προσφέρεται.Τον αναγνωρίζουν όχι από το πρόσωπο, αλλά από τον τρόπο.
Αναγνωρίζουν τον Χριστό στην αγάπη που δίνεται, στην θυσία που μοιράζεται.
Και μόλις Τον αναγνωρίσουν, χάνεται από τα μάτια τους, γιατί;
Γιατί πλέον δεν χρειάζεται να Τον βλέπουν εξωτερικά.
Αλλάζει ο τρόπος που είναι παρών.Από παρουσία εξωτερική,γίνεται παρουσία εσωτερική.
Δεν θα είναι πια απλά «δίπλα» από τον άνθρωπο αλλά «μέσα» στον άνθρωπο.
Και αυτοί τι κάνουν ύστερα;
Τώρα γίνεται η μεγάλη ανατροπή....Δεν μένουν στην Εμμαούς,δεν λένε ότι κουράστηκαν,δεν λένε ότι είναι νύχτα,αλλά σηκώνονται και επιστρέφουν.
Αυτό κάνει η Ανάσταση,δεν αλλάζει τις συνθήκες αλλά αλλάζει τον άνθρωπο....
Δεν είναι μια πράξη που είδαν αλλά είναι η ταυτότητά Του.Ο Χριστός είναι Αυτός που προσφέρεται.Τον αναγνωρίζουν όχι από το πρόσωπο, αλλά από τον τρόπο.
Αναγνωρίζουν τον Χριστό στην αγάπη που δίνεται, στην θυσία που μοιράζεται.
Και μόλις Τον αναγνωρίσουν, χάνεται από τα μάτια τους, γιατί;
Γιατί πλέον δεν χρειάζεται να Τον βλέπουν εξωτερικά.
Αλλάζει ο τρόπος που είναι παρών.Από παρουσία εξωτερική,γίνεται παρουσία εσωτερική.
Δεν θα είναι πια απλά «δίπλα» από τον άνθρωπο αλλά «μέσα» στον άνθρωπο.
Και αυτοί τι κάνουν ύστερα;
Τώρα γίνεται η μεγάλη ανατροπή....Δεν μένουν στην Εμμαούς,δεν λένε ότι κουράστηκαν,δεν λένε ότι είναι νύχτα,αλλά σηκώνονται και επιστρέφουν.
Αυτό κάνει η Ανάσταση,δεν αλλάζει τις συνθήκες αλλά αλλάζει τον άνθρωπο....
Ο ίδιος δρόμος, η ίδια ζωή, τα ίδια προβλήματα,αλλά πλέον άλλη καρδιά....
Γι’ αυτό η πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος
αλλά ο δικός μας δρόμος.
Κάθε φορά που απογοητευόμαστε,κάθε φορά που δεν καταλαβαίνουμε τον Θεό,
κάθε φορά που η καρδιά μας βαραίνει,εκεί ακριβώς ο Χριστός περπατά δίπλα μας,
διακριτικά, με αγάπη, όχι για να μας εντυπωσιάσει αλλά για να μας ανάψει την καρδιά.
Και σαν Του πούμε απ’ την καρδιά μας«μείνε μαζί μας γιατί βράδιασε μέσα μας»
τότε είναι που ο δρόμος της φυγής γίνεται δρόμος επιστροφής,τότε είναι που γλυκοχαράζει μέσα μας....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου