Το Γομάτι είναι τόπος αγιασμένος με ιδρώτες και πύρινες προσευχές οσίων ανδρών, μιας κι αποτελούσε μοναστική περιοχή κατά τον 8ο και 9ο αιώνα, πριν περιοριστεί το Άγιο Όρος στις οριστικές του συντεταγμένες. Εκεί γύρω υπήρχαν ξακουστές Μονές όπως του αγίου Ιωάννου του Κολοβού, του αγίου Ευθυμίου του νέου και “της καθέδρας των Γερόντων” όπου κείται πλέον το χωριό του Γοματίου. Εκεί λοιπόν που υπήρχε τέτοια ευλογημένη παράδοση στην άσκηση και τη νήψη, ήταν επόμενο να βλαστάνουν διαχρονικά σα μαντζουράνες κι ανθεμίδες άνθρωποι του Θεού, κεχαριτωμένοι και θεοφόροι. Τέτοιο λευκάνθεμο ήταν κι ο Γιώργης.
Ήταν έγγαμος, είχε παιδιά κι ήταν μυλωνάς στο επάγγελμα. Άλεθε σιτηρά και με τα λιγοστά του χρήματα όχι μόνο συντηρούσε την οικογένειά του, αλλ’ ελεούσε και τους φτωχούς. Μάλιστα, όταν γνώριζε πως κάποιος δεν είχε οικονομική άνεση δεν του έπαιρνε χρήματα αλλά τον συναπόβγαζε έτσι, αναργύρως. Στους ανήμπορους και τους οδοιπόρους πάντοτε έδινε εκείνος το αλεύρι που είχαν χρεία δωρεάν, μ’ ευφρόσυνη καρδιά.
Μια μέρα πέρασε τούρκικο απόσπασμα απ’ το χωριό. Οι κατακτητές αιχμαλώτισαν την οικογένειά του ενώ ο Γιώργης απουσίαζε κι από τότε δεν ξανά είδε κανέναν τους. Δεν τον έβαλε όμως κάτω το πένθος. Αντίθετα άναψε θεϊκή φλόγα στην ψυχή του. Αποφάσισε ν’ αποσυρθεί στο βουνό και να ζήσει μέσα σ’ ένα φιλόξενο σπήλαιο. Αφιερώθηκε στο Θεό με άσκηση και προσευχή. Τα βράδια κατηφόριζε στο χωριό και περιποιόταν κρυφά τους κήπους των ανήμπορων και των ηλικιωμένων. Άφηνε κλαδιά και ξύλα για τη φωτιά τους και τους συμμάζευε τις αυλές. Μετά την αγαπητική του διακονία, ανηφόριζε και πάλι στην πνευματική παλαίστρα του.
Κάποτε χάθηκαν τα ίχνη του. Γνωρίζοντας από καιρό το χωριό για τη γεμάτη ενσυναίσθηση και αυταπάρνηση δράση του, έτρεξε να τον βρει. Αμέσως πήγαν οι χωρικοί στο ασκητικό του ενδιαίτημα, στο ιερό σπήλαιο. Τον βρήκαν να αναπαύεται το μακάριο ύπνο, μέσα στην ευωδία και τη ζεστασιά των μοναχών, παρόλο που δεν είχε λάβει το Σχήμα. Δεν τον ένιωσαν νεκρό. Τουναντίον, τον ένιωσαν πολύ πιο κοντά τους. Γι’ αυτό και σε κάθε δυσκολία τους προσέτρεχαν σ’ αυτόν λαμβάνοντας αφειδώς των αιτημάτων την επίδοση.
Ο άη Γιώργης δε σταμάτησε ποτέ να θαυματουργεί. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να εισακούει τις παρακλήσεις των ικετών του και με τις πρεσβείες του στο Θεό ανακουφίζει τον ανθρώπινο πόνο. Έχει λάβει δε ιδιαίτερη χάρη να θεραπεύει τον οδυνηρό πόνο των αφτιών.
Μεταφέρει ο παπά Αναστάσιος στην έκδοση της ακολουθίας του Αγίου την αφήγηση ενός ενορίτη του για τον Άγιο: “ερχόμενος από τη δουλειά παραμονές των αγίων Χριστουγέννων, άρχισε να χιονίζει. Ο δρόμος απ’ το βουνό προς το χωριό αρκετός, το χιόνι πολύ δυνατότερο. Τα ζώα άρχισαν να μη μπορούν να περπατήσουν. Η αγωνία τους μεγάλωνε καθώς νύχτωνε. Η μόνη τους ελπίδα να φτάσουν στο εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου κι απ’ εκεί να δουν τί θα κάνουν... Τα πάντα σκεπάστηκαν απ’ το χιόνι που έφτανε το ένα μέτρο. Η θερμοκρασία έπεφτε μαζί με τη νύχτα. Έφτασαν στο εκκλησάκι με πολύ αγώνα αλλά έτρεμαν από το κρύο. Έπρεπε κάτι να κάνουν. Να περπατήσουν, αδύνατον. Να ζεσταθούν, αλλά πώς; Βγαίνοντας έξω από την πόρτα βλέπει πάνω στο χιόνι ένα μεγάλο δεμάτι ξύλα, ξερά και στεγνά”...
Μετά από δύο θαυμαστές κι ολοζώντανες παρεμβάσεις του Αγίου σε ανθρώπους που τον παρακάλεσαν με θέρμη αγιογράφησα δύο εικόνες του, η μία εκ των οποίων στη φωτογραφία της δημοσίευσης.
Με την ευχή ο άη Γιώργης εκ Γοματίου να είναι διηνεκής πρεσβευτής προς το Θεό για ό,τι καλό και ευωδιαστό στη ζωή όλων μας..!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου