Η Σαμαρείτιδα φεύγοντας άφησε τη στάμνα της.Δεν ήταν απλώς ένα δοχείο.Ήταν ολόκληρη η παλιά της ζωή.

Στην Κυριακή της Σαμαρειτιδος

Στο έκτο φώς της ημέρας,εκεί όπου ο ήλιος δεν χαρίζεται και οι σκιές μικραίνουν σαν ντροπές που δεν βρίσκουν τόπο να κρυφτούν,καθόταν ο Θεός κουρασμένος.
Όχι επάνω σε θρόνο.Όχι μέσα σε θυμιάματα και χρυσούς ύμνους.
Αλλά στο χείλος ενός πηγαδιού,με τη σκόνη των δρόμων επάνω Του και τη δίψα των ανθρώπων μέσα Του.

Κι ήρθε η γυναίκα.Με τη στάμνα της.Μεσημέρι.Η ώρα που οι ένοχοι αγαπούν,
γιατί οι άλλοι κοιμούνται πίσω από τις πόρτες τους και δεν περισσεύουν μάτια να τους θυμίσουν ποιοί υπήρξαν.

Πόσες φορές είχε σκύψει στο ίδιο νερό;Πόσες φορές είχε πιστέψει πως ένα ακόμη χέρι,ένα ακόμη σώμα,ένα ακόμη βλέμμα που την προφέρει με ανάγκη,
θα μπορούσε να σβήσει εκείνη την παλιά έρημο που κατοικεί μυστικά κάτω από το στέρνο του ανθρώπου;

Μα η δίψα είναι αρχαία.Παλαιότερη από τις αμαρτίες μας.Παλαιότερη κι από το όνομά μας ακόμη.Γεννιέται μαζί με την πρώτη ανάσα και περιφέρεται μέσα στους αιώνες ζητώντας ένα νερό που δεν λιγοστεύει.
Και τότε Εκείνος είπε:«Δός μοι πιεῖν».
Σαν να ζητούσε ο ουρανός λίγη υγρασία από το χώμα.
Σαν να γύρευε η αιωνιότητα να πιεί απ’ το ραγισμένο αγγείο της ανθρώπινης καρδιάς.
Δεν την ανέκρινε.Δεν της άνοιξε κατάστιχα ενοχής.Δεν έφερε μαζί Του τις πέτρες των δικαίων.
Μόνο κάθισε απέναντι της όπως κάθεται η θάλασσα απέναντι σ’ ένα διψασμένο παιδί:απέραντη,ήσυχη,και βαθιά πληγωμένη από αγάπη.

Κι εκείνη άρχισε σιγά σιγά να ακούει πως υπάρχει νερό που δεν τελειώνει.
Νερό που δεν κατοικεί στα πηγάδια αλλά μέσα στο πρόσωπο.
Νερό που δεν δροσίζει μονάχα τον λαιμό μα και τα σκοτεινά δωμάτια της ψυχής
εκεί όπου χρόνια στοιβάζονται οι ανεκπλήρωτες κραυγές του ανθρώπου.
Τότε ο κόσμος άλλαξε φορά.
Γιατί πρώτη φορά κάποιος της μίλησε χωρίς να θέλει να την χρησιμοποιήσει.
Πρώτη φορά η αλήθεια δεν ήρθε σαν μαχαίρι αλλά σαν φώς που μπαίνει από παράθυρο ερειπωμένου σπιτιού και δεν προσβάλλει τη σκόνη· μόνο την κάνει να λάμπει.

«Πέντε γάρ ἄνδρας ἔσχες».Κι όμως δεν ακούστηκε καταδίκη.Μόνο η θλίψη του Θεού για όλες τις φορές που ο άνθρωπος ζητιανεύει σταγόνες αγάπης ενώ μέσα του κοιμάται ωκεανός.
Κι εκείνη στάθηκε γυμνή μέσα στην αλήθεια χωρίς να διαλυθεί.Αυτό είναι το θαύμα.Όχι πως ο Θεός γνωρίζει.Αλλά πως γνωρίζει και συνεχίζει να αγαπά.
Γι’ αυτό και η γυναίκα άφησε τη στάμνα της.Δεν ήταν απλώς ένα δοχείο.Ήταν ολόκληρη η παλιά της ζωή.Η συνήθεια να επιστρέφει κάθε μέρα στο ίδιο πηγάδι της ανεπάρκειας.Η αδιάκοπη διαπραγμάτευση με τη δίψα της.Η πίστη πως κάτι έξω απ’ αυτήν θα μπορούσε επιτέλους να τη συμπληρώσει.
Κι έφυγε χωρίς νερό μα για πρώτη φορά χωρίς έλλειψη.
Έτρεχε στους δρόμους όχι σαν αμαρτωλή που ζητά συγγνώμη αλλά σαν άνθρωπος που ανακάλυψε ότι η ψυχή μπορεί να γίνει άνοιξη.
«Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον».Δεν είπε:«Δεῦτε ἴδετε Θεόν».
Γιατί όποιος συναντά αληθινά τον Θεό βλέπει επιτέλους και τον άνθρωπο.Τον αληθινό άνθρωπο.Αυτόν που κρύβεται κάτω από τις στάχτες,κάτω από τα λάθη,κάτω από τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις.

Κι από τότε η Εκκλησία μοιάζει μ’ εκείνο το πηγάδι.
Ένας τόπος όπου έρχονται οι διψασμένοι κρατώντας στάμνες γεμάτες ρωγμές.
Κι ο Θεός δεν τους ζητά πρώτα καθαρότητα.Τους ζητά μόνο να μη φύγουν πριν Του μιλήσουν.
Γιατί η σωτηρία ίσως αρχίζει έτσι:όχι όταν πάψει κανείς να διψά, αλλά όταν καταλάβει επιτέλους πως η δίψα του είναι ήδη μια μυστική μορφή προσευχής.

Αλέξανδρος Κούρος