«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».

Στίς 22-6-1999, έφυγε γιά τούς ουρανούς ο μακαριστός και ηγιασμένος Γέροντας Παύλος Νικηταράς .
Το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός στην Αθήνα ,στον έκτο όροφο
που είχε γίνει τόπος γενικού προσκυνήματος,υπήρξε πύλη μετάβασης Του στα ουράνια σκηνώματα, κοντά στον άγιο Αμφιλόχιο που δεν άφησε στιγμή .
Στο πλευρό του ,το διάστημα εκείνο, ήταν τα πνευματικά του παιδιά αλλά και ο γέροντας Αντύπας Νικηταράς κατά σάρκα ανιψιός του .
Αφορμή λοιπόν το ετήσιο μνημόσυνο του αγιασμένου Γέροντα Παύλου Νικηταρά .
Ας θυμηθούμε ένα κείμενο που έγραψε ο γέροντας Αντίπας Antipas Nikitaras για την μεγάλη αυτή μορφή της ορθοδοξίας μας.

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».
Τὸν Γέροντα Παῦλο,μας λέει ὁ Γέροντας Ἀντίπας, μποροῦμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε πρωτογιὸ ἢ καὶ πρωτόκλητο τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ.
Ὁ Γέροντας Παῦλος καταγόταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ 1821 Νικηταρᾶ (Νικήτα Σταματελόπουλου). Καὶ ὁ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας, ἀδελφὸς τοῦ Νικηταρᾶ, ἦταν πρόγονος τοῦ Γέροντος.
Αὐτὴ τὴν παράδοση, τὴν ποτισμένη ἀπὸ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀγάπη στὴν πατρίδα, τὴν κράτησε καὶ ὁ Γέροντας . Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.
Σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία γνώρισε καὶ ἀκολούθησε τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τῆς Πάτμου. Ὑποτάχθηκε σ’ αὐτὸν καὶ ἔμεινε στὴν καθοδήγησή του μέχρι ποὺ ὁ Ἅγος Ἀμφιλόχιος ἐκοιμήθη.

Ὁ Γέροντας εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στὸν Γέροντά του Άγιο Αμφιλόχιο . Παρόλο ποὺ τὸ μοναστηριακὸ καθεστὼς ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν ἰδιόρρυθμο, ὅπου δὲν ὑπάρχει στενὴ σχέση ὑποτακτικοῦ καὶ Γέροντα,ο Γέροντας ἀποτέλεσε πρότυπο ὑπακοῆς καὶ ἀφοσίωσης στὸν Άγιο . Στήριζε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις τὸ ἔργο τοῦ ἉγίουἈμφιλοχίου χωρὶς καμμία διάθεση αὐτοπροβολῆς.

Στὴν περίοδο τῆς Ἰταλοκρατίας στὰ Δωδεκάνησα, ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος ὀργάνωσε ἀντίσταση ὄχι ἔνοπλη ἀλλὰ κρατῶντας τοὺς δύο πυλῶνες τοῦ ἑλληνισμοῦ: τὴν γλῶσσα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Στὸ ἔργο αὐτὸ βοήθησε σθεναρὰ καὶ μὲ δυναμισμὸ ὁ Γέροντας .
Δίδασκε στὰ ἑλληνόπουλα τὴν ἀπαγορευμένη ἀπὸ τοὺς Ἰταλοὺς ἑλληνικὴ γλῶσσα στὸ ὑπόγειο τοῦ σπιτιοῦ του, μετατρέποντάς τὸ σὲ κρυφὸ σχολειό. Στὰ κατηχητικὰ καὶ τοὺς κύκλους ποὺ ἵδρυσε ὁ Γέροντάς του ἔδρασε μὲ ἀπαράμιλλο ζῆλο.
Στὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς ἀσχολήθηκε μὲ τὴν περίθαλψη ἀρρώστων καὶ τὴν σίτιση τοῦ πενομένου λαοῦ. Σὲ ὅλα τὰ ἱδρύματα ποὺ ἵδρυσε ὁ Γέροντάς του συμπαραστάθηκε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις.

Ο Γέροντας Παύλος σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ ἔβαζε πλάτη στὸ μεγάλο ἔργο τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου. Εἶχε τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ Γέροντάς του ἦταν Ἅγιος. Καὶ ἐπὶ πλέον, ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε σπουδάσει, ὁ Γέροντας Παῦλος ἔλεγε ὅτι ὁ Γέροντάς του ἦταν θεοδίδακτος.
Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ παρέμεινε τὸ παιδὶ τῆς εὐλάβειας, τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸν Γέροντά του. Τόση ἦταν ἡ εὐλάβειά του, ὥστε ποτὲ δὲν ἐξομολογοῦσε μαθητές του, ἀλλὰ τοὺς παρέπεμπε ὅλους στὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο.

Ὅταν συνταξιοδοτήθηκε ἀπὸ τὴν θέση του ὡς καθηγητοῦ τῆς Μέσης Ἐκπαίδευσης, εἶπε: «Τώρα ἀρχίζει ὁ ἀγώνας». Καὶ ἀπὸ τὀτε, γιὰ ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, ἔγινε φῶς, φωτιά, δύναμη, ταχύς, ἀκούραστος στὶς θυσίες καὶ στοὺς ποιμαντικοὺς κόπους.
Ὁ Γέροντας Παύλος ἀγαποῦσε πολὺ καὶ τὴν φύση. Ὁ ἴδιος ἔκανε δενδροφύτευση. Φύτευε κυρίως κυπαρίσσια καὶ πεῦκα καὶ στὰ καλλιεργήσιμα μέρη ἀμπέλια καὶ ἐλιές.
Ό Γέροντας Παύλος , τόνισε ὁ π. Ἀντίπας, διακρίθηκε γιὰ τὴν εὐλάβειά του, μιὰ εὐλάβεια ποὺ ὁδηγοῦσε κατευθεῖαν στὸν Χριστό.

ΠΗΓΗ