Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…
Οι ψυχολόγοι ξέρουν πολύ καλά ότι η συμπεριφορά είναι διαφορετική σε κάθε πλαίσιο... Άλλο το πλαίσιο του σπιτιού, άλλο το πλαίσιο ενός εξωτερικού χώρου.... Δεν έχει να κάνει απαραίτητα με την «εικόνα» αυτό, ή την «υποκρισία» (είναι πολύ βαριές λέξεις αυτές, ίσως ακόμα και άδικες για ορισμένες περιπτώσεις). Αντίθετα, έχει να κάνει με αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν «σύστημα», τους ρόλους μέσα σε αυτό, τις σχέσεις και τις ιεραρχίες μεταξύ αυτών των ρόλων, κλπ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν ξέρω αν «η αξία του ανθρώπου ξεκινάει όταν οι πόρτες κλείνουν» (μάλλον πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει πάντοτε αξία, ακόμα κι όταν κάνει λάθος). Συμφωνώ ωστόσο στο ότι χρειάζεται προσπάθεια για κάθαρση, αγώνας ενάντια στα πάθη, προσπάθεια για ενότητα και για αυτοβελτίωση.