Εκεί όπου κάποια πράγματα σε έχουν κουράσει τόσο, που ακόμη και να τα περιγράψεις σου φαίνεται αδύνατο. Η ψυχή έχει συσσωρεύσει φόβους, απογοητεύσεις, ενοχές και οδύνες και κάποια στιγμή αισθάνεσαι πως δεν αντέχει άλλο.
«Τῶν λυπηρῶν ἐπαγωγαὶ χειμάζουσι τὴν ταπεινήν μου ψυχήν».
Συνεχείς θλίψεις σαν παγερή καταιγίδα βασανίζουν την ταπεινή μου ψυχή.
"Ἐκύκλωσαν, αἱ τοῦ βίου με ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε, καὶ τὴν ἐμὴν κατασχοῦσαι καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλει τῶν θλίψεων"
Με περικύκλωσαν οι φουρτούνες και οι μέριμνες της ζωής, Παρθένε, σαν μέλισσες που ζώνονται γύρω από την κηρήθρα, και αφού έπιασαν την καρδιά μου, την τραυματίζουν με το βέλος των θλίψεων.
Και τότε στρέφεται στην Παναγία.
Δεν πηγαίνει σε εκείνη ως άνθρωπος τακτοποιημένος και σταθερός και ισορροπημέςνος. Πηγαίνει όπως είναι. Με την αδυναμία του, τον φόβο του, τα χάλια του, τις ενοχές του και όλα εκείνα που δυσκολεύεται να διαχειριστεί.
«Εἰς σὲ μόνην ἐλπίζω».
Ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο βαθιά μυστήρια της πίστης. Ο άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται πως ο δρόμος έχει κλείσει και όμως μέσα του δραματίζεται μια μικρή κίνηση εμπιστοσύνης. Γι’ αυτό μπορεί να προσεύχεται.
Η Παναγία είναι η μητρική παρουσία που δέχεται τον πόνο του ανθρώπου και τον μεταφέρει με παρρησία ενώπιον του Υιού της.
Γι’ αυτό ο Παρακλητικός Κανόνας έχει μέσα του δάκρυ και ελπίδα μαζί. Δεν αρνείται το τραύμα του ανθρώπου. Το κάνει ύμνο στην Παναγία Μητέρα του Θεού.
Ίσως εκείνη την ώρα να μην έχει αλλάξει ακόμη τίποτε εξωτερικά. Τα προβλήματα μπορεί να παραμένουν, οι δυσκολίες να συνεχίζουν να υπάρχουν, οι απαντήσεις να μην έχουν έρθει. Κάτι όμως έχει αλλάξει στο βάθος του είναι του.
Ενώ ένιωθε τελειωμένος και εξουθενωμένος ψάλλοντας γίνεται προνομιούχος της απόγνωσης, γιατί μέσα στην αδυναμία του γεύεται το μεγαλείο της Θείας παρηγορίας. Δεν βρήκε απλώς μια λύση. Συνάντησε τον ίδιο τον Θεό ως ανάπαυση, υπερκόσμια χαρά κι ελπίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου