Στα χρόνια που, στο όνομα της προστασίας της ζωής, μπήκε σε εφαρμογή μια πρωτοφανής λογική φόβου, περιορισμών και πρωτοκόλλων. Άνθρωποι πέθαναν μόνοι, οικογένειες στερήθηκαν την τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο φιλί, την προσευχή δίπλα στον άνθρωπό τους, ακόμη και τον αποχαιρετισμό όπως τον γνώριζαν και τον είχαν ζήσει γενιές ολόκληρες.
Σήμερα βλέπουμε μία από τις τραγικές συνέπειες εκείνης της ανερμάτιστης διαχείρισης.
Στα κοιμητήρια Ευόσμου έχουν ήδη ανοίξει περίπου 800 τάφοι και, σύμφωνα με τον νέο πρόεδρο του Συνδέσμου Δήμων Δυτικής Θεσσαλονίκης, σε καμία περίπτωση δεν είχε ολοκληρωθεί η αποσύνθεση. Οι προγραμματισμένες μερικές εκταφές αναστέλλονται και αναζητείται διαφορετική λύση.
Κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που δεν γίνεται να προσπεράσουμε.
Πόσο επιστημονικά τεκμηριωμένα ήταν όλα όσα επιβλήθηκαν τότε;
Πόσο αναγκαία ήταν;
Και πόσο χώρο αφήσαμε μέσα στον φόβο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Γιατί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ήδη από το 2020 ανέφερε ότι δεν υπήρχαν τότε ενδείξεις μετάδοσης του SARS-CoV-2 από σορούς ανθρώπων που είχαν πεθάνει από COVID-19 και παράλληλα τόνιζε την ανάγκη να προστατεύονται η αξιοπρέπεια των νεκρών, οι θρησκευτικές και πολιτισμικές παραδόσεις και οι οικογένειες.
Δεν αμφισβητώ ότι υπήρχε μια πραγματική υγειονομική κρίση. Αμφισβητώ όμως αν κάθε μέτρο που επιβλήθηκε ήταν αναγκαίο, αναλογικό και επαρκώς τεκμηριωμένο.
Αλλά κυρίως αναρωτιέμαι μήπως μέσα στον φόβο για την προστασία της ζωής ξεχάσαμε κάτι εξίσου σημαντικό, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου στη ζωή αλλά και στον θάνατο;
Γιατί ο νεκρός δεν είναι «περιστατικό». Είναι ο πατέρας, η μάνα, το παιδί, ο άνθρωπος που κάποιος αγάπησε.Όταν χρόνια μετά μια οικογένεια αναγκάζεται να ξανανοίξει τον τάφο του, δεν είναι απλώς μια εκταφή αλλά ένας δεύτερος θάνατος.Γι’ αυτό πιστεύω πως κάποια στιγμή πρέπει να ειπωθούν όλα καθαρά. Όχι για να ξαναζήσουμε τον διχασμό εκείνης της εποχής, αλλά για να μάθουμε τι έγινε σωστά, τι έγινε λάθος και ποιος έχει την ευθύνη για τις συνέπειες.Γιατί η ζωή αξίζει σεβασμό αλλά και ο θάνατος και η ανθρωπιά μιας κοινωνίας φαίνεται ίσως περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού στον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι στους νεκρούς της
Την περίοδο του κορονοϊού εκτός από τα πιο σκοτεινά θα προσθέσω και τα πιο απάνθρωπα χρόνια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ απανθρωπιά σε όλο το μεγαλείο της.
Το να τα παρομοιάσεις εκείνα τα χρόνια με το θέατρο του παραλόγου είναι πολύ λίγο.
Φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο στόχος δεν ήταν ο κορωνοϊός αλλά το να εμβολιαστεί όλος ο κόσμος!
Και αυτό το λέω με πλήρη επίγνωση και τεκμηριωμένα.
Ο υπάλληλος που δούλευε σε κατάστημα εστίασης αν ήταν ανεμβολίαστος χρειαζόταν να κάνει απλώς ένα rabbit test για να εργάζεται κανονικά.
Να μεταφέρει στους πελάτες πιάτα, ποτήρια, κουτάλια και να περιφέρεται σε όλο το μαγαζί.
Όμως ο ίδιος όταν σχολούσε από την εργασία του και ήθελε να μπει μέσα στο μαγαζί που εργάζεται ως πελάτης απαγορευόταν, γιατί οι πελάτες όλοι έπρεπε να έχουν κάνει υποχρεωτικά το εμβόλιο.
Δηλαδή όσο εργαζόταν και περιφερόταν μέσα στο μαγαζί δεν κολλούσε κανέναν.
Όμως αν έμπαινε σαν πελάτης και καθότανε σε μία γωνία θα τους κολλούσε όλους επειδή δεν είχε κάνει το διαβόλιο.
Δυστυχώς ο απλός κοσμάκης έχει μεγάλη άγνοια, γιατί τα προσκυνημένα παπαγαλάκια πήρανε πολλά εκατομμύρια να εξαπατήσουν τον κόσμο.
Ποτέ δεν περίαυτολογό όμως πρέπει να πω πράγματα που τα έζησα και δεν τα έζησε η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.
Είμαι ταξιτζής στην πόλη του Αγίου Δημητρίου την Θεσσαλονίκη.
Την πρώτη χρονιά του κορωνοιού δηλαδή το 2020 μας υποχρέωσαν τους ταξιτζήδες να βάζουμε μόνο ένα άτομο μέσα στο ταξί.
Ερχόταν ζευγάρι πού ήταν παντρεμένη και τους έλεγα χώρια πρέπει να μπει ο άντρας, χώρια η γυναίκα να πάρετε δηλαδή δύο ταξί.
Μα, αγόρι μου μου λέγανε στο σπίτι μαζί κοιμόμαστε μαζί τρώμε εκεί δεν κολλάμε, και θα κολλήσουμε μέσα στο ταξί;
Και αν ήταν και οικογένεια τετραμελής που τα παιδιά ήτανε ενηλικιωμένα θα έπρεπε να πάρουνε 4 ταξί για να πάνε σε κάποιο μέρος.
Δηλαδή από 10€ ο καθένας, να δώσουν 40€.
Μόνο τα ταξί και τα περιπολικά μπορούσαμε να κυκλοφορούμε κάθε μέρα 24 ώρες.
Βλέπαμε τις στιγμές του πανικού που εξελισσόταν μόλις τελείωνε η προθεσμία και ξεκινούσε το λεγόμενο lockdown.
21:50 το βράδυ να ψάχνει ο κόσμος απεγνωσμένα ταξί για να προλάβει μέχρι τις 22:00 να βρίσκεται στο σπίτι του γιατί έτσι και τον βλέπανε ακόμα έξω υπήρχε πρόστιμο.
Οι μόνοι που κυκλοφορούσαν το βράδυ ήταν όσοι είχανε σκύλους για να κάνουν την ανάγκη τους (μάλλον εκεί έγινε αυτή η ραγδαία αύξηση των σκύλων σε αυτά τα τρία χρόνια απέκτησαν σκύλους για να μπορούν να βγαίνουν έξω).
Και ο άνθρωπος που περπατούσε μόνος του στο πεζοδρόμιο με το σκύλο, φορούσε μάσκα και ο σκύλος να αναπνέει ελεύθερα.
Ο Άγιος Παΐσιος είχε πει κάποτε θα σας βάλουν φόρους ακόμα και για το κοτέτσι, και για τον αέρα που αναπνέετε.
Πράγματι όποιος δεν ήθελε να φοράει μάσκα για να αναπνέει αυτό που εκπνέει δηλαδή το διοξείδιο του άνθρακα έπρεπε να πληρώσει πρόστιμο.
Και θα γράψω το πιο τραγικό από όλα.
Κουβαλούσα εργαζόμενους και νοσηλευτές στα νοσοκομεία που είχαν οι ίδιοι κορονοϊό.
Και τους έλεγα γιατί πάτε στο νοσοκομείο αφού έχετε κορονοϊό για να τους κολλήσετε όλους και εμένα.
Και μου λέγανε δεν υπάρχουν άτομα δεν φτάνει το προσωπικό.
Και είχανε 7,500 υγειονομικούς σε αναστολή.
Ελλάς το μεγαλείο σου!
https://youtu.be/EpFhTYlzMas?is=-8CQ7NlNYDevPTgu
Πρώτα ο Θεός και αν είναι θέλημα Θεού αύριο θα αναφερθώ και στους νεκρούς .
Ευχαριστώ πατέρα Γεώργιε που μέσα από το ευλογημένο Ιστολόγιο σου ακούγεται η αλήθεια.