Κάτω από την πίεση αυτής της δίψας για απόκτηση δυνάμεως ο άνθρωπος μπορεί, κατά τον Νίτσε, να αναγκάσει ακόμη και τα άστρα να στρέφονται γύρω του, να γίνει ο ίδιος κριτής του εαυτού του και εκδικητής του νόμου του, κι ακόμη να αναδειχθεί σε μια νέα δύναμη, σ'ένα νέο Δίκαιο, και σ'ένα τροχό που να κυλάει μόνος του. Όποιος δεν μπορεί να τα κατορθώσει αυτά, πρέπει να σκύψει να περάσουν από πάνω του οι «εκλεκτοί και δυνατοί», αυτοί που μπορούν να επιβάλλουν ως δικό σου το δικό τους καλό!
Ο Νίτσε με τον Ζαρατούστρα του υπόσχεται μια νέα ζωή, στην οποία τη θέση του Θεού θα κατέχει ο δικός του «υπεράνθρωπος», ο οποίος είναι και η μόνη ύψιστη ανθρώπινη αξία! Στη νέα αυτή ζωή, που θα κυριαρχεί ο «νιτσεϊκός» υπεράνθρωπος, κάθε τι το οποίον θα τείνει σε απόκτηση δυνάμεως είναι αγαθό, και ό,τι προέρχεται από την αδυναμία του ανθρώπου είναι κακό. Στον νέο «νιτσεϊκό» αυτό κόσμο οι άνθρωποι πρέπει να είναι δυνατοί, σκληροί, δημιουργικοί,, αποφασιστικοί. Οι αδύνατοι και δειλοί, οι ταπεινοί και «φτωχούληδες», δεν έχουν θέση σ'αυτό τον κόσμο των δυνατών και σκληρών, και πρέπει να εξαφανισθούν!
Ο κυνισμός και η βαρβαρότητα αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά των «εκλεκτών», που ως απόλυτοι κύριοι θα εξουσιάζουν των αδυνάτων που θα είναι οι δούλοι τους. Αυτοί οι «εκλεκτοί» και κυρίαρχοι είναι πάνω από κάθε ηθική δέσμευση και όλοι οι άλλοι, η μάζα, είναι το εφαλτήριο στο όποιο θα πατήσουν για να υψωθούν πάνω από την αγέλη των αδυνάτων. Αυτή είναι η νιτσεϊκή ηθική των εκλεκτών, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την χριστιανική ηθική που στηρίζεται στην θυσιαστική για τον πλησίον αγάπη, στη δικαιοσύνη και τον σεβασμό του άλλου όποιος και είναι αυτός, τον οποίον πρέπει να θεωρούμε αδελφό μας!
Η νιτσεϊκή ηθική, η ηθική της ασύδοτης δύναμης, είναι ηθική των ολίγων, ριζικώς αντίθετη προς τις αρχέγονες γενεσιουργές αρχές της ανθρώπινης κοινωνίας, την οποίαν υποσκάπτει, ως ευθέως αντικοινωνική και γι'αυτό είναι απορριπτέα. Δεν είναι η ηθική των ανθρώπων, αλλά των ανύπαρκτων «υπερανθρώπων» της αρρωστημένης νιτσεϊκής φαντασίας! Είναι η ηθική της θρησκείας της σκληρότητας, της αλλαζονείας, του μίσους και των παθών. Είναι η ανήθικη ηθική των αθέων και απίστων, η οποία επιτρέπει τα πάντα στον χωρίς Θεό άνθρωπο, αρκεί με αυτά να εξυπηρετείται η δύναμη του.
Μια τέτοια βεβαίως «ανήθικη» ηθική, ηθική του μίσους και της δύναμης, όπως είπαμε, δεν μπορεί να ανεχθεί την ηθική του Ευαγγελίου, την ηθική του Χριστού, και γι' αυτό την πολεμά με κάθε μέσο. Στη νιτσεϊκή ηθική δεν απαντώνται οι έννοιες της αγάπης, της ανοχής, της συγχωρητικότητας, της φιλαδελφίας, της μετάνοιας και της συγγνώμης, οι οποίες έχουν εξοβελιστεί ως ανατρεπτικές του «εγώ», πάνω στο οποίο οικοδομείται η ηθική της δύναμης.
Εύκολα τώρα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί οι άθεοι μάχονται κατά της πίστης, και κατά του αληθινού Θεού, του Ιησού Χριστού, διότι δεν θέλουν να χάσουν την αυταπάτη της αυτόνομης δήθεν δύναμης τους. Ούτε όμως θέλουν να υποκύψουν στη δύναμη της αγάπης του Χριστού, της ταπείνωσης και της ανοχής, διότι την θεωρούν καταλυτική του «εγώ» και της αυτονομίας της ύπαρξης τους. Μένουν λοιπόν μακριά από τον Θεό γιατί, όπως είπαμε, Τον φοβούνται. Φοβούνται ακόμη και την δύναμη της αγάπης, παρά τη ρητή διαβεβαίωση του Παύλου ότι «η αγάπη ου λογίζεται το κακόν» (Α΄ Κορ. ιγ' 5). Ιδού η δυστυχία των αθέων!
(Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ., Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.132-134)
(Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ., Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.132-134)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου