* Diana Russell: ριζοσπαστική φεμινίστρια που εισήγαγε τον όρο «γυναικοκτονία» το 1976, με ορισμό: «δολοφονία γυναίκας από άντρα επειδή είναι γυναίκα» (καμία σχέση με αυτά που συζητάμε).
Αυτή η ισοπεδωτική θεωρία καταρχάς προσβάλλει συλλήβδην τον θεσμό της οικογένειας και τους γονείς όλων των ανδρών, που δήθεν μας έμαθαν να επιβαλλόμαστε στις γυναίκες.
Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, στην Ελλάδα της οικογενειακής παράδοσης που με ευκολία κάποιοι δήθεν "προοδευτικοί" κατηγορούν ως «οπισθοδρομική και αναχρονιστική», οι δολοφονίες γυναικών από άνδρες συντρόφους/συζύγους (νυν και πρώην) βρίσκονται αρκετά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Συγκεκριμένα, κυμαίνονται γύρω στις 2,5 δολοφονίες ανά 1 εκατομμύριο γυναίκες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 3,9, στη Λετονία είναι 17,2, στη Λιθουανία 10,1, στην Αυστρία 5,1, στην Ολλανδία 4,4, στη Γαλλία 4,2, στη Φινλανδία 4,0 (στοιχεία από Eurostat). Η δολοφονία ανδρών από γυναίκες συντρόφους/συζύγους είναι 2,1-2,3 ανά εκατομμύριο άνδρες στην ΕΕ. Περίπου το μισό δηλαδή, αλλά υπαρκτό θέμα.
Κάθε δολοφονία είναι έγκλημα που πρέπει να μας απασχολεί και να μας συγκλονίζει, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν τη γενίκευση και να παρουσιάζει τη δική μου αγωγή και γονεϊκή διαπαιδαγώγηση ως αίτιο «δολοφονικής προσωπικότητας».
Η υπόθεση ότι ο δράστης υποτιμά τη γυναίκα και τη θεωρεί «κατώτερη» συγκρούεται με την πραγματικότητα της απόλυτης υπαρξιακής εξάρτησης, όπου η σύντροφος αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα της ίδιας του της επιβίωσης του άντρα. Παράλληλα, τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας των δραστών αμέσως μετά την πράξη αποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μια επίδειξη ισχύος ενός «κυρίαρχου», αλλά για την κατάρρευση ενός ανθρώπου που αδυνατεί να υπάρξει χωρίς το αντικείμενο της παθολογικής προσκόλλησής του. Φυσικά θα υπάρχουν και εξαιρέσεις, εδώ περιγράφω τη γενικότερη κατάσταση.
Και για να καταλάβετε πόσο μύθος είναι το επικαλούμενο ζήτημα «πατριαρχίας» ως αίτιο τέτοιων εγκλημάτων, στη διεθνή βιβλιογραφία έχει καταγραφεί ότι τα εγκλήματα βίας μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών είναι το ίδιο συχνά ή και ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ σε σχέση με τα ετερόφυλα ζευγάρια (Πηγές: Turell C. S. (2000). A descriptive analysis of same-sex relationship violence for a diverse sample. J. Fam. Violence 15 281–293; Messinger A. M. (2011). Invisible victims: same-sex IPV in the national violence against women survey. J. Interpers. Violence 26 2228–2243; Kelley M. L., Lewis R. J., Milletich R. J., Woody A. (2012). Minority stress, substance use, and intimate partner violence among sexual minority women. Aggress. Violent Behav. 17 115–119). Μελέτη στις ΗΠΑ το 2008 βρήκε ότι υπήρχαν 63,7 δολοφονίες μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών ανδρών ανά εκατομμύριο, έναντι 21,25 ανά εκατομμύριο σε ετερόφυλα ζευγάρια (Mize & Shackelford, Violence and Victims, Volume 23, Number 1, 2008).
Ποια «πατριαρχία» και «κατωτερότητα» των γυναικών, κυρίες και κύριοι, προκαλεί τόσες δολοφονίες σε ζευγάρια ανδρών;
Το έγκλημα αυτό λοιπόν, δεν έχει κοινωνιολογικούς ή ιδεολογικούς κυρίαρχους αιτιολογικούς παράγοντες. Πηγάζει αποκλειστικά από την πλήρη ψυχική αναπηρία, την ακραία εσωτερική αδυναμία και την ανυπαρξία αυτοελέγχου του συγκεκριμένου ατόμου. Στο άρρωστο μυαλό του, η γυναίκα είναι παντοδύναμη — η πηγή της ίδιας του της ύπαρξης.
Πίσω από την πρόσοψη του δράστη δεν κρύβεται ένας «αφέντης», αλλά ένα συναισθηματικό ράκος που έχει παραδώσει τα κλειδιά της ύπαρξής του στη σύντροφό του. Η γυναίκα δεν είναι «υποδεέστερη» στο μυαλό του• αντίθετα, τη θεωρεί παντοδύναμη — την πηγή της ίδιας του της ζωής.
Όταν αυτή η άρρωστη, εξαρτητική ισορροπία απειλείται από έναν χωρισμό, το συναισθηματικό ράκος ενεργοποιεί συγκεκριμένους παθολογικούς μηχανισμούς:
• Αγχώδης / Προσηλωμένος Δεσμός (Anxious-Preoccupied Attachment): Ο δράστης στερείται ψυχικής αυτονομίας. Ο φόβος της εγκατάλειψης βιώνεται από τον εγκέφαλό του ως απειλή ασφυξίας και πραγματικού θανάτου.
• Άγχος Εκμηδένισης (Annihilation Anxiety): Ο χωρισμός βιώνεται ως υπαρξιακό σοκ. Νιώθει ότι η ζωή του καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Μπροστά στο απόλυτο κενό, η λογική του μπλοκάρει.
• Ευάλωτος Ναρκισσισμός (Vulnerable Narcissistic Personality) & Εύθραυστο Εγώ (Fragile Ego): Ο ναρκισσισμός του δεν είναι υπερβολική αυτοπεποίθηση. Είναι μια πανοπλία που κρύβει μια επώδυνη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η σύντροφος είναι ο μοναδικός καθρέφτης της αξίας του.
• Ναρκισσιστικό Πλήγμα (Narcissistic Injury) & Ναρκισσιστική Οργή (Narcissistic Rage): Αντί ο άντρας να πενθήσει ώριμα για την απώλεια, έρχεται αντιμέτωπος με τη γυμνή του ανεπάρκεια. Επειδή θεωρεί την απώλεια καταστροφική για τον ίδιο, μετατρέπει ακαριαία τον πόνο σε τυφλή, καταστροφική φονική οργή.
• Διαταραχή του Αυτοελέγχου & Μηδενική Αντοχή στη Ματαίωση (Impulse Dysregulation & Zero Frustration Tolerance): Λειτουργεί με όρους νηπιακού εγωκεντρισμού. Το «όχι» δεν γίνεται λόγος ή θλίψη, αλλά μετουσιώνεται ακαριαία σε σωματική πράξη βίας (Acting Out).
Όταν οι ψυχολόγοι μιλούν για Καταναγκαστικό Έλεγχο (Coercive Control), δεν περιγράφουν έναν ψυχρό δικτάτορα που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο. Περιγράφουν τον έλεγχο που ασκεί κάποιος που πνίγεται από αδυναμία, και γραπώνει με μανία όποιον είναι δίπλα του, παρασύροντάς τον στον βυθό. Ο άντρας ελέγχει, ΟΧΙ επειδή νιώθει δυνατός και θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη. αλλά επειδή είναι έντρομος μπροστά στην απώλειά της. Και έτσι δυστυχώς φτάνουν από το «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» στο «δεν έχεις δικαίωμα να ζήσεις χωρίς εμένα».
Η συχνή αυτοκτονία του δράστη επιβεβαιώνει αυτή την παθολογική εξάρτηση:
1. Η «Ένωση» στον Θάνατο (The Ultimate Possession): Αδυνατεί να αποδεχτεί ότι η γυναίκα θα συνεχίσει να υπάρχει αυτόνομα στον κόσμο, ενώ ο δικός του κόσμος έσβησε. Προτιμά να πεθάνουν μαζί.
2. Η «Επέκταση» του Εαυτού (Narcissistic Extension): Η σύντροφος θεωρείται δικό του μέλος. Όπως ένας αυτόχειρας καταστρέφει τον εαυτό του, έτσι ο δράστης καταστρέφει πρώτα τη γυναίκα-προέκτασή του, προτού αυτοκτονήσει.
Το έγκλημα πάθους δεν είναι προϊόν κανενός κοινωνικού συστήματος, ούτε πράξη κυριαρχίας ενός «ισχυρού» πάνω σε μια «υποδεέστερη» ύπαρξη. Είναι η εγκληματική έκρηξη ενός ανθρώπου με τρομακτική ψυχική ανωριμότητα που, επειδή αδυνατεί να σηκώσει το βάρος της δικής του ύπαρξης και θεωρεί τη γυναίκα σημαντικότερη από τον εαυτό του, καταστρέφει εκείνη και μαζί τον ίδιο του τον κόσμο.
Είναι γνωστό ότι κεντρική επιδίωξη της woke κουλτούρας είναι ο ευνουχισμός των ανδρών. Είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι αυτό θα μειώσει τις ανθρωποκτονίες γυναικών από συντρόφους/συζύγους άντρες. Θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Θα τους κάνει πιο εξαρτημένους, πιο αδύναμους, πιο επιρρεπείς, και τελικά πιο επικίνδυνους σε μια τέτοια ενδεχόμενη απώλεια.
Το κυρίαρχο πρόβλημα στην Ελληνική κοινωνία δεν είναι η νομοθέτηση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστό αδίκημα. Δεν ξεχωρίζεται ο βίαιος θάνατος ενός ανθρώπου ανάλογα με το φύλο του θύματος. Είναι ντροπή και να το συζητάμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου