Αναμνήσεις από το γέροντα Βησσαρίωνα...

Τι κάθομαι κ θυμάμαι τώρα;!

Είπα να κάνω ένα ταξίδι το 1988 στη Φθιώτιδα, σε μια γνωστή μου. Έμεινα στο σπίτι της τρεις μέρες κ θα έμενα περισσότερο, αλλά έπεσε ένα βιβλιαράκι στα χέρια μου από την Ι.Μ.Αγάθωνος Φθιώτιδας. Ενθουσιασμένη από το περιεχόμενο, της είπα πως θέλω να πάω να το δω και από κοντά.
 Μου εξήγησε πως θα φτάσω εκεί κ λίγες ώρες αργότερα βρέθηκα να στέκομαι μπροστά στον Γέρωντα Βησσαρίωνα, εκεί στη μέση της αυλής κάτω από την παχιά σκιά του δέντρου. Ήτανε να πάω να ανάψω μόνο ένα κεράκι και θα γύριζα, είπα στην Ευαγγελία, τη φίλη μου... και έμεινα 4 ημέρες.
 Εκεί, δίπλα στον ιερομόναχο π.Βησσαρίων. 4 μέρες μαζί του και η ζωή μου πήρε άλλον δρόμο. Έβλεπα τον γέροντα πως ζούσε. Άνοιξε την αγκαλιά του σε μένα αλλά και σε όλους που με εμπιστοσύνη κατέφευγαν στο πετραχήλι του. Κάθε μέρα με συμβούλευε, με ενίσχυσε, με καθοδήγησε πνευματικά.
 Μου έλεγε να διαβάζω την Αγ. Γραφή και χριστιανικά βιβλία. Ένας άνθρωπος γλυκύτατος, πράος.

Κοντά του γνώρισα τη σιωπή. Θυμάμαι ότι μου έλεγε:"Τα πολλά λόγια παιδί μου κουράζουν, τα λίγα είναι χαριτωμένα". Ήξερε πότε να μιλήσει και πότε να σιωπήσει. Σώπαινε για να μπορεί και να ακούσει.

Εκέινες τις μέρες γνώρισα τις ιερές αναζήτήσεις μου. Εκείνες τις μέρες ανακάλυψα τις αδυναμίες μου, τις πτώσεις μου. Αλλά με βοήθησε να ανακαλύψω και τις δωρεές του Θεού και πως να τον δοξολογώ. Πλάι του έμαθα την αυτοσυγκέντρωση. Ένα σιωπηλό έλεγχο για την συμπεριφορά μου κατά την διάρκεια της μέρας που πέρασε. Ήταν σύμφωνη με τις εντολές του Θεού;

Αιωνία η μνήμη του κ ο Θεός να αναδεικνύει πάντα τέτοιυς ζηλωτές εργάτες κ άξιους ιερέις στην εκκλησία Του.

Την ευχή του ναχουμε!!!

http://www.facebook.com/vasoula.comple?fref=ts

Οι ώρες της ζωής μας(Αρχιμ.Νικωνος Κουτσίδη)

Στὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα, ἕνας λογοτέχνης, ὁ Ζαχαρίας Παπαντωνίου μὲ μιὰ παρέα φίλων του ἐπισκέφθηκαν τὸ Ἅγιον Ὄρος. Σὲ ἕνα βιβλιαράκι-οδοιπορικό ποὺ ἐκδόθηκε μετὰ τὸ ταξίδι, κατέγραψε τὶς ἐντυπώσεις του. Λόγω τῆς κακοκαιρίας ἔμειναν δύο-τρεῖς ἡμέρες περισσότερο ἀπὸ τὸ προγραμματισμένο! Καί, τί ἔκαμαν, ὅταν ἔμαθαν γιὰ τὸν προσωρινὸ ἀποκλεισμό τους στὴν μονὴ Διονυσίου:

* * *

-Ἀρχίσαμε νὰ βηματίζουμε στὸ χαγιάτι- σὰν τὰ κλεισμένα θηρία. Μιὰ παρηγοριὰ μόνο ἔφεγγε στὴν απελπισίαν αὐτή. Ἡ ἐλπίδα, πως κάποτε θὰ φύγωμε. Μα θὰ φύγωμε; Ἡ καταχνιὰ που ὅλο κατέβαινε, ὁ ἀέρας ποὺ τάραξε τὴ χούνη, μᾶς ἔλεγε πὼς ἡ στιγμὴ αὐτὴ ἀργεῖ. Ἡ σιωπὴ ἦταν ἀπόλυτη...

Μιὰ στιγμὴ ἦρθε σ' ἕναν ἀπὸ μᾶς ἡ ἰδέα νὰ κατεβοῦμε στὴν αὐλή: «Μακρυά! Φώναξε ἕνας ἄλλος. Θὰ ξαναδοῦμε τὴ Δευτέρα Παρουσία!» Κι ἀλήθεια. Ἡ αὐλὴ δὲν εἶναι παρὰ στενὸς ἀνοιχτὸς χῶρος. Καὶ ἡ μόνη μας ἀναψυχὴ ἐκεῖ θὰ ἦταν, νὰ περπατοῦμε στοὺς νάρθηκες τοῦ ναοῦ, νὰ βλέπωμε ζωγραφισμένη τὴ φωτιά, τὸ κατράμι νὰ καταπίνει τοὺς ἁμαρτωλούς, τὸ ζύγισμα τῶν ψυχῶν. Ἔτσι βρήκαμε καὶ μεῖς τὴ δική μας εὐτυχία: νὰ δρασκελίζωμε διαρκῶς ἕνα κλεισμένο χαγιάτι. Ἐδῶ νιώσαμε, τί μεγάλη εὐτυχία εἶναι τὰ βήματα...! Ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ χαγιάτι, ὥστε νὰ γίνεται κι' αὐτό!.... Ἀπὸ τὰ ἀνοιχτὰ παράθυρα τῆς ἐκκλησίας ἔρχονταν τὰ διαβάσματα κι' οἱ ψαλμοὶ (Ἅγιον Ὄρος, ἐκδ. ΕΣΤΙΑ, Ἀθήνα, 1934).

Χαμένος χρόνος, λοιπόν, ἡ παραμονὴ στὸ Ἅγιον Ὄρος, γιὰ τὸν Παπαντωνίου καὶ τοὺς φίλους του!

Πῶς ὅμως, καταντάει τόσο ρηχὸς ὁ ἄνθρωπος;

Ἐξαιτίας τῆς ἀπιστίας του! Γιατί μᾶς ἐνοχλεῖ τόσο ἡ εἰκόνα τῆς Δευτέρας Παρουσίας;

Μὰ ἐπειδὴ μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός.

Γιατί δὲν ἔκαναν τὸν κόπο νὰ μποῦν στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ἀκούσουν «διαβάσματα καὶ ψαλμούς», προσευχὲς στὸν Χριστό;

Γιατί τοὺς θύμιζαν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός!

Πολλοὺς αἰῶνες, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Παπαντωνίου, ἕνα τρίχρονο κοριτσάκι ὁδηγήθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς του στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δώδεκα χρόνια! Καὶ μάλιστα μέρα-νύχτα! Μά, δὲν ἔπληττε! Δὲν βαριόταν!

Ὅποιος καταλάβει, ὅτι ὁ Θεὸς καὶ ὑπάρχει καὶ ἐνεργεῖ, ἀνοίγει μαζί Του διάλογο (=προσευχή). Καὶ ὁ Θεὸς τὸν παρηγορεῖ. Τοῦ χαρίζει ἀπέραντη χαρά, ποὺ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ πράγματα ἐπίγεια. Αὐτὸ συνέβη καὶ στὸ κορίτσι αὐτὸ· ποὺ εἰσῆλθε στὸν ναὸ ἀπὸ νήπιο. Τὸ κοριτσάκι αὐτὸ εἶναι ἡ Μαρία, ἡ Παναγία μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γι' αὐτὸ καὶ τὸ γεγονὸς τῶν «Εἰσοδίων» τῆς Παναγίας στὸ ναό, ἔγινε ἀφορμὴ χαρᾶς, ἑορτῆς καὶ πανηγύρεως γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία.

Γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει, ὅτι πρέπει νὰ γίνει καὶ μιὰ δική μας «εἴσοδος» στὴν ἐκκλησία. Γιατί ἐκεῖ, στὴν Θεία Λειτουργία, συναντᾶμε τὸν ζῶντα Χριστὸ· καὶ μιλᾶμε μαζί Του.

πηγή

Ο Εθνικός μας Ύμνος δεν πωλείται για τίποτα στον κόσμο!

Η πρωταθλήτρια ξιφασκίας Βάσω Βουγιούκα είπε όχι στα λεφτά των Τούρκων 

Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια ξιφασκίας, που κατάφερε να φτάσει 5η στην παγκόσμια κατάταξη, η Βάσω Βουγιούκα αποκάλυψε πως της έγινε πρόταση για να εκπροσωπήσει την Τουρκία στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να αγωνιστεί με τα τουρκικά χρώματα.

Η πρόταση περιείχε 100.000 ευρώ μόνο για τη μεταγραφή της. Αρκετά δελεαστική, αν υπολογίσει κανείς ότι η πρωταθλήτρια έχει μηνιαίο μισθό 500 ευρώ και επιβιώνει με την οικονομική βοήθεια των γονέων της.

Ωστόσο, η πρωταθλήτρια ξιφασκίας παραδέχεται πως δεν δέχτηκε την πρόταση εξηγώντας:«Είναι πολύ σημαντικό όταν ανεβαίνεις στο βάθρο να ακούς τον εθνικό σου ύμνο και να ξέρεις ότι οι Έλληνες σε στηρίζουν!»

πηγή

ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ(Κινούμενα σχέδια)

..και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών...

Οταν η Ανύπαρκτη Ισχύς συναντά τη Σκιώδη Δόξα

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε πολλούς ανθρώπους που φαντάζουν ανεπαρκείς ξένοι, ατάλαντοι, λίγοι, ανεμπνευστοι, χωρίς ίχνος αγάπης και αγαθής προαίρεσης για αυτό που εκλήθησαν να προσφέρουν. Ειναι αυτοί που συνήθως μας αφεντεύουν. 

Εχουν αποκτήσει μια αναγνώριση και δόξα στα μάτια των πολλών που θαμπώνονται με τους τίτλους και τη θέα των ψεύτικων θρόνων. Μια ισχύ που στιγμιαία κλονίζει την αίσθηση του ανθρώπου που πιστεύει στην έννοια του δικαίου,στην έννοια της απονομής της δικαιοσύνης Σαν να μας στερουν αυτοί οι άνθρωποι ακόμα και την ευκαιρία να διεκδικήσουμε και να παλέψουμε για την Σωτηρία της καλής πρόθεσης,της έντιμης και φιλότιμης προσπάθειας. Τι συμβαίνει όμως στα αλήθεια ; 

Ολοι αυτοί οι άνθρωποι λαμβάνουν αυτό ακριβώς αυτό που ζήτησαν. Αναλαμβάνουν ένα κυρίαρχο ρόλο σε μια θέση που δεν τους ανήκει για να παραστήσουν ανώδυνα το ρόλο που είχαν όνειρο να γευθούν αλλά ήταν ανεπαρκείς για να γίνει πραγματικότητα. Ηθελαν δηλαδή τη ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ. Οι πιο πολλοί αναζητούν τέτοιου είδους δόξα επιβεβαίωσης. Τελικά αυτό που ζητούν το λαμβάνουν αλλά με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο. Αυτό ακριβώς παίρνουν. Γιατι;

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία του εγωισμού τους απο αυτήν την Δοξα που κατέχουν. Η Δόξα είναι Νόμισμα που τιμά όσο αξίζεις. Αλλωστε αυτό σημαίνει και η λέξη απο μόνη της. Δόξα. Δοκώ =Noμίζω. Αποκτούν έτσι τη Δόξα αυτού που αξίζουν και ας μην φαινεται εξ αρχής. Καμαρωνουν για το Νομισμα που κρατούν επιδεικτικά αλλά κρύβουν και τον πόνο που νιώθουν απο το κάψιμο μέσα στη παλάμη τους. Ενα Νόμισμα που τη μια του πλεύρα εκείνη που έχει τυπωμένη τη ''βασιλική'' μορφή τους, την κρατούν προς το μέρος των ανθρωπων. 

Την άλλη όμως πλευρά του νομισματος εκεινη που γράφει την ΤΙΜΗ την κοιτούν οι ίδιοι αλλά και εκείνοι που βρίσκονται πίσω απο τη πλάτη τους. Οι αληθινά αδικημένοι απο εκείνον που με τις μεθοδείες του τους γύρισε τη πλάτη. 

ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΑ. Την πραγματική τιμή του Νομίσματος. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ.

ΠΗΓΗ

Ο Όσιος Ιλαρίων του Τροεκούροβο(+1853)

Ὁ  Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἱλαρίων  γεννήθηκε  τό  1774  σέ  οἰκογένεια Ρώσων  χωρικῶν. Ὑπῆρξε  κι  αὐτός  ἕνα εὐλογημένο  ἄνθος  τῆς  Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας κατά  τόν  19^ο αἰῶνα, τόν  αἰῶνα  τῆς  Μοναστικῆς  καί  Ἡσυχαστικῆς Ἀναγεννήσεως  ἡ  ὁποία  προκλήθηκε  ἀπό  τούς  πνευματικούς  ἐπιγόνους  τοῦ  μεγάλου  διδασκάλου  τῆς  Νοερᾶς Προσευχῆς, τοῦ Πατρός  τῆς  Σλαβωνικῆς  Φιλοκαλίας,  Στάρετς  ὁσ. Παϊσίου  Βελιτσκόφσκυ.

Ὁ  ὅσ. Ἱλαρίων, χωρίς  νά  ἔχει  διδαχθεῖ  κάτι  τό  ἰδιαίτερο, ἔδειξε  ἀπό  τήν  παιδική  του  ἡλικία  τήν  μετέπειτα πνευματική  του  πορεία στό  στάδιο  τῆς μοναχικῆς  ζωῆς  καί  τῆς  ἐρημητικῆς  ἀφιερώσεως, σέ  σημεῖο  πού  οἱ  γονεῖς  του προβληματίζονταν  γιά  τό  ἄν  θά  μποροῦσε  νά  ζήσει  στήν  κατά  κόσμον  ζωή.  Ὁ  μικρός  προσευχόταν  πολύ (καθημερινά γιά  διάστημα  ὡρῶν) καί  ἔτρωγε  μόνο  ψωμί  καί  αὐτό  λιγοστό (μόλις  δύο  «φρατζόλες»  τήν  ἑβδομάδα). Κατά  τήν  πρόνοια  τοῦ  Θεοῦ, ὁ  μόνος  πού  ἀντιλαμβάνοταν  την  εἰδική  κλήση  τοῦ  παιδιοῦ  ἀπό  τόν  Θεό  ἦταν  ὁ παππούς  του, ὁ  ὁποῖος  καί  τόν  πῆρε  στό  σπίτι  του, ὅπου  ὁ  μικρός μποροῦσε νά  ἀκολουθεῖ  τό  προσευχητικό  καί ἀσκητικό  του  πρόγραμμα  χωρίς  κοσμικούς περισπασμούς. Ὁ  παπποῦς    του ἔγινε  μάλιστα  καί συνοδός  του  σέ προσκύνημα  στούς  ἱερούς  τόπους  τῆς  Ρωσικῆς  Ἐκκλησίας (τήν  Λαύρα  τῶν  Σπηλαίων  τοῦ  Κιέβου κ.ἄ.), ὅπου  ὁ μικρός  ἀναζητοῦσε  ἕναν  ἔμπειρο πνευματικό  ὁδηγό. 

Στήν  ἡλικία  τῶν  14  ἐτῶν  ὁ  Ἱλαρίων  ἔχασε  τον  παπποῦ  του  και  ἔτσι  ὑποχρεώθηκε  νά  ἐπιτρέψει  στήν  πατρική του  οἰκία.  Ἐκεῖ, παρά τό  γεγονός ὅτι  συνέχιζε  τόν  ἰδιότυπο  βίο  του, οἱ  γονεῖς  του  τόν  ὑποχρέωσαν  νά  παντρευτεῖ. Ὁ Ἰλαρίων  δέχθηκε  τόν γάμο ἀπό  σεβασμό  καί  ὑπακοή  πρός  αὐτούς, ὅμως  ἔμεινε  γιά πάντα ξένος  πρός  τήν  σύζυγό  του καί  πρός  τίς  ὑποχρεώσεις  πού  ἀπέρρεαν  ἀπό  τήν  νέα  του  κατάσταση. Μάλιστα  ἔνοιωθε  ἐγκλωβισμένος  στά  κοσμικά πράγματα  καί  ζητοῦσε  καταφύγιο  στόν  π. Τρόφιμο, ἐφημέριο  τοῦ  γειτονικοῦ  χωριοῦ Γκολοβίστινο, ὁ  ὁποῖος  ἦταν  ἕνας πνευματικός  καί ἀξιόλογος  ἄνθρωπος.

Ὅπως  εἶναι  εὐνοήτο, ἡ  κατάσταση  αὐτή  δέν  μποροῦσε  νά  συνεχιστεῖ  γιά  πολύ. Ὁ  Ἱλαρίων  σταθμίζοντας  τά πράγματα, προτίμησε  τήν  φυγή  πρός  τήν ἐν Χριστῷ  ἐλευθερία, παρά  τήν  ὑποταγή  στήν  κοσμική πραγματικότητα. Σάν ἄλλος  Πατριάρχης  Ἀβραάμ προτίμησε  νά  «ἐξέλθει  τῆς  γῆς  καί  τῆς  συγγενείας»  του  καί νά  ἀναζητήσει  τήν  προσωπική του  «γῆ  τῆς  ἐπαγγελίας». Στήν ἡλικία  τῶν  20  ἐτῶν  ἐγκατέλειψε  σύζυγο  καί πατρική  στέγη  καί ἐπέλεξε τήν δύσκολη ζωή τοῦ  προσκυνητοῦ. 

Μετά  ἀπό  πολλές  προσκυνηματικές  περιπλανήσεις, ὁ  μακάριος  Ἱλαρίων  προσπάθησε  δύο  φορές  νά  ἐνταχθεῖ σέ  κοινοβιακό  μοναστήρι, ἀλλά  προσέκρουσε στήν  ἀντίδραση  τῆς  συζύγου  του, ἡ  ὁποία  προσέφυγε  στήν  διοίκηση  τῆς τοπικῆς Ἐπισκοπῆς. Ἔτσι  ὑποχρεώθηκε «ἐκ τῶν πραγμάτων» νά  ἀσπαστεῖ  τόν  ἐρημητικό βίο, γι’ αὐτό  κατέφυγε  σέ  μία ἀπομωνομένη  περιοχή, ὅπου  ἔσκαψε  μερικές  σπηλιές  στό  μαλακό  ἔδαφος  τοῦ  τόπου  καί  ἐγκαταστάθηκε  ἐκεῖ. Γιά διάστημα  6  ἐτῶν  ὁ  μακάριος  ζοῦσε  ὡς  σπηλαιώτης, τρεφόμενος  μόνον  μέ  τά  λαχανικά  πού  καλλιεργοῦσε  ὁ  ἴδιος. Καθώς  ἡ  περιοχή  πού  ἐγκαταστάθηκε  δέν  εἶχε  κάποια  πηγή  νεροῦ, πολλές  φορές ἔμενε  χωρίς  νερό, προσευχόμενος καί  ἐλπίζοντας  νά  βρέξει. Χειμῶνα – καλοκαίρι κυκλοφοροῦσε  ἀνυπόδυτος, ντυμένος  μέ  ἕνα  λινό  πουκάμισο  καί  ἕνα λευκό  ράσο, πάνω  ἀπό  τά  ὁποῖα  φοροῦσε βαρειές ἁλυσίδες. Διαρκῶς  καί  ἀδιαλείπτως  προσευχόμενος, προσέλκυσε πάνω  του  τήν  χάρη  τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά  καί  τήν  μανία  τῶν πονηρῶν  πνευμάτων. Οἱ  ἐπιθέσεις  τῶν δαιμόνων ἦταν  σφοδρές  καί  καθημερινές. Μέ  ἄγριες φωνές  καί  θορύβους  προσπαθοῦσαν  νά  τόν  κάνουν  νά  διακόψει  τήν προσευχή  του  καί  νά  ἐγκαταλείψει  τήν  ἄσκησή  του. Μάλιστα, ὁ  διάβολος «ἔμπαινε» καί  στά  ἄγρια  ζῶα  τοῦ δάσους, γιά νά  τρομοκρατήσει  τόν  ἀγωνιστή  μέ  τίς  ἐπιθέσεις  τους  καί  νά ὑποχρεωθεῖ νά  φύγει. Ὁ  Ἱλαρίων  ὅμως  μέ  τήν  χάρη τοῦ  Θεοῦ  συνέχισε  τόν  ἀγῶνα  του.

Ἡ  φήμη  τοῦ  νεαροῦ  ἐρημίτη  σταδιακά  ἄρχισε  νά  διαδίδεται. Πλήθη  ἀνθρώπων, πλουσίων  καί  πτωχῶν, ἄρχισαν νά  συρρέουν  στήν  ἔρημό  του, ἐλπίζοντας  νά  βροῦν  λύση  στά  προβλήματά  τους, πρακτικά  καί  πνευματικά. Ὁ  Ὅσιος τούς  δέχονταν  ὅλους  καί  - κατά  τήν  δωρεά  τοῦ  Θεοῦ - τούς  βοηθοῦσε  μέ  τήν  προσευχή  καί  τίς  συμβουλές  του. Ὅ,τι τοῦ  πρόσφεραν  οἱ  πλούσιοι, τό  ἔδινε  ἐλεημοσύνη  στούς  πτωχούς. Ὅμως  ἡ  παρουσία  τόσου  λαοῦ  κούραζε  τόν ἀγωνιστή, ὁ  ὁποῖος  ἀναγκάζοταν  κάποιες  ἡμέρες  νά  ἀποσύρεται  στά  βάθη  τοῦ  ἄγριου  δάσους, ὅπου  ἀναβαίνοντας  σέ ἕνα  μεγάλο  δένδρο, περνοῦσε  τίς  ἡμέρες  του  προσευχόμενος, χωρίς  ὕπνο, τροφή  καί  νερό.  Βαθειά  ἐκκλησιαστικός  ὁ Ὅσιος, παρά  τήν  μόνωσή  του, δέν  παρέλειπε  τόν  κοινό  ἐκκλησιασμό  στήν  ἐκκλησία  τοῦ  κοντινοῦ  χωριοῦ, ὅπου μετελάμβανε  τῶν  Ἀχράντων  Μυστηρίων. Πολλές  φορές  κάλυπτε  τήν  ἀπόσταση  μέχρι  τό  χωριό  κάτω  ἀπό  πολύ ἄσχημες  καιρικές  συνθῆκες. Μία  φορά  ἐπιστρέφοντας  ἀπό  τό  χωριό, ἔπεσε  σέ  μία  σφοδρή  χιονοθύελλα  καί  σώθηκε ἐπειδή  κατά  τήν  πρόνοια  τοῦ  Θεοῦ  τόν  βρῆκε  ἀναίσθητο κάποιος  διαβάτης  καί  τόν  μετέφερε  στό  σπίτι  ἑνός  πιστοῦ, ὅπου  ἐπανῆλθε  στή  ζωή  μέ  μεγάλη  δυσκολία, χάρις  στίς  εὐχές  τοῦ  ἐφημερίου  καί  τήν  ἐπίκληση τοῦ  ὀνόματος  τῆς Παναγίας.

Ἡ  προσέλευση  τόσων  ἀνθρώπων  στό  ἀσκητήριο  τοῦ  Ἱλαρίωνος, προκάλεσε - ὅπως  ἦταν  ἀναμενόμενο – τήν προσοχή  ταῆς  Ἀστυνομίας (ἦταν  ἡ  περίοδος  μετά  τήν  δυτικοποίηση  τῆς  Ρωσικῆς  Αὐτοκρατορίας  καί  τήν  ὑποταγή  τῆς Ἐκκλησίας  στήν  Πολιτεία ἀπό  τόν  Μέγα  Πέτρο  καί  τήν ἀντικληρική  καί  ἀντιμοναχική  πολιτική  τῆς  Μεγάλης Αἰκατερίνης  καί  ὅποιος  ἤθελε  νά  μονάσει, μποροῦσε  νά  τό  κάνει  μόνο  μέ  τήν  ἄδεια  τῶν  Ἀρχῶν). Ἔτσι  ὁ  Ὅσιος  ὑπο-χρεώθηκε  νά  ἐγκαταλείψει  τά  σπήλαιά  του  καί  νά  ἀρχίσει  τήν  περιπλάνηση  τοῦ  προσκυνητή. Τότε  ἐπισκέφθηκε  τό Γιελέτς, τό  Κίεβο  καί  τό  Ζαντόνσκ. Στό  Κούρσκ, ἐνῶ  φιλοξενοῦνταν  στή  Μονή  τοῦ  Κορενόϋ, ὁ  Ὅσιος  ἀσθένησε  πολύ σοβαρά  καί  ὁ  Ἡγούμενος (ὁ  ὁποῖος  γνώριζε  τους  ἀγῶνες  του), τοῦ  πρότεινε  νά  χειροτονηθεῖ  μυστικά  μοναχός.  Ὁ Ὅσιος  συμφώνησε, δέχθηκε  τό  Μεγάλο  καί  Ἀγγελικό  Σχῆμα, ἀλλά  διατήρησε  τό ὄνομα  τῆς  Βαπτίσεώς  του. 

Μετά  τήν  ἀνάρρωσή  του  ὁ  Μεγαλόσχημος – πλέον - Ἱλαρίων  ἐπέστρεψε  καί  πάλι  στίς  σπηλιές  του.   Ὅμως  ὁ ἐχθρός  τῆς  ἀνθρωπίνης  σωτηρίας, ἔφερε  σκάνδαλα  στήν  ἐρημητική  ζωή  τοῦ  Ὁσίου  καί  πέτυχε  νά  τόν  ἀπομακρύνει ἀπό  τήν  ἔρημό  του. Ἡ  περιοχή  πού  ἀσκοῦνταν  ἦταν  ἰδιωτική, ἔτσι  ὅταν  ὁ  Ὅσιος  κατηγορήθηκε  γιά  ἀνηθικότητα, ὁ ἰδιοκτήτης  ἀπευθύνθηκε  στίς  Ἐκκλησιαστικές  Ἀρχές  καί  ὁ  Ὅσιος  δέχθηκε  τό  ἐπιτίμιο  τῆς  ἑξάμηνης  παραμονῆς  στή Μονή  τῶν  Ἁγίων  Πέτρου  καί  Παύλου, γιά…τιμωρία!  Ὁ  ἄνθρωπος  τοῦ  Θεοῦ  ὅμως  εἶδε  στήν  ἐξέλιξη  αὐτή  τήν ὑλοποίηση  τοῦ  παλαιοῦ  πόθου  του, νά  ζήσει  σέ  μία  κοινοβιακή  μονή  καί  ἔτσι  ἀξιοποίησε  τήν  παραμονή  πρός  ὄφελος τῆς  ψυχῆς  του.

Το μοναστήρι στο Τροεκούροβο

Μετά  τό  πέρας  τῆς  παραμονῆς  του  στή  μονή, ὁ  Ὅσιος  ἐπέστρεψε  στό  χωριό  καί  ὄχι  στήν  ἔρημό  του, διότι  ἡ ἐκεῖ  διαμονή  του  εἶχε  κλονίσει  τήν  ὑγεία  του. Ἐγκαταστάθηκε  ἔτσι  στό  κωδωνοστάσιο  τοῦ  ναοῦ. Τότε  ἄρχισε  να ἐκδηλώνεται  το  θαυματουργικό  του  χάρισμα. Κάποια  φορά  οἱ  καλλιέργειες  τοῦ  Πρίγκιπος  Ντολγκοροῦκι  στό πλησιέστερο  ἀγρόκτημα, κινδύνευαν  ἀπό  την  ξηρασία. Ἔστειλε  τότε  ὁ  Πρίγκηπας  ἕνα  σημείωμα  στόν  Ὅσιο  καί  τόν παρεκάλεσε  γιά  τίς  προσευχές  του. Πράγματι, δι’ εὐχῶν  τοῦ  ὁσίου  Πατρός Ἱλαρίωνος, ἔβρεξε  καί  ἡ  σοδειά  σώθηκε. Γιά  νά  εὐχαριστήσει  τόν  Ὅσιο  ὁ  Πρίγκηπας, τόν  παρεκάλεσε  νά  μετακομίσει  στήν  ἐπικράτειά  του, κάτι  πού  ὁ  Ὅσιος δέχθηκε. Πέρασε ἔτσι  λίγος  καιρός  χωρίς  πειρασμούς, ἀλλά  μετά τόν  θάνατο  τοῦ  Πρίγκιπος, οἱ  ὑποτελεῖς  του  ἄρχισαν νά  φέρονται  ἄσχημα  στόν  ἄνθρωπο  τοῦ  Θεοῦ, ὁπότε  αὐτός  ἄρχισε  καί  πάλι  τίς  περιπλανήσεις  τοῦ  προσκυνηματικοῦ βίου. Τελικά, το 1824, ἕνας  πλούσιος  γαιοκτήμονας  πρότεινε τόν  Ὅσιο  νά  ἐγκατασταθεῖ  στήν  ἐπικράτειά  του, στό  χωριό Τροεκούροβο. Ὁ  Ὅσιος  ἔκανε  θερμή  προσευχή  καί  ἀποδέχθηκε  τήν πρόταση, ἀφοῦ  ἄκουσε  μία  ὑπερκόσμια  φωνή  νά τοῦ  λέει: «Ἀρκετά  περιπλανήθηκες, ἐργάσου  γιά  τήν  σωτηρία  σου  σέ  ἕναν  τόπο».

Ὅταν  ὁ  ὅσ. Ἱλαρίων  ἐγκαταστάθηκε  στό  Τροεκούροβο  (τόν  Νοέμβριο  τοῦ  1824), ἦταν  50  ἐτῶν. Τά  ὑπόλοιπα 29  χρόνια  τῆς  ζωῆς  τά  πέρασε  ἀγωνιζόμενος  ἐκεῖ. Ὁ  γαιοκτήμονας  τοῦ  διέθεσε  τρία  μικρά, καλά  θερμαινόμενα, δωμάτια (τό  κρύο  πλέον, μετά  ἀπό  τόσα  χρόνια  διαμονῆς  στά  σπήλαια  καί  περιπλανήσεων  στήν  ὕπαιθρο, ἦταν  ὁ μεγάλος  ἐχθρός  τοῦ  Ὁσίου). Σέ  ἀντιστάθμισμα  αὐτῆς  τῆς  «ἀνέσεως», ὁ  Ὅσιος  αὔξησε  τήν  νηστεία  του  καί  τούς περιορισμούς  πού  ἐπεβαλε  στόν  ἑαυτό  του  (λ.χ.  τήν  ἀπόλαυση  ἑνός  περιπάτου  στήν  ἐξοχή). Ἤδη  ὁ  ἔγκλειστος ἀσκητής  εἶχε  ἀποκτήσει  μία  ἐξαυλωμένη  μορφή. Πρός  τό  τέλος  τῆς  ζωῆς του (στήν  ἡλικία  σχεδόν  τῶν  80  ἐτῶν), ἔμοιαζε  μέ  τούς  Πατριάρχες  τῆς  Παλαιᾶς  Διαθήκης  καί  τούς  παλαιούς  ἀσκητές  τῆς  Αἰγυπτιακῆς  ἐρήμου. Λιπόσαρκος ἀπό  τήν  νηστεία, ἀλλά  φωτεινός, χαμογελαστός  καί χαρούμενος, εἶχε  μακριά  ὁλόλευκα  μαλλιά  καί  ἐπίσης  μακριά γενειάδα. Κάποιος  πού  τόν  γνώρισε  ἔλεγε  ἀργότερα: «Ἔμοιαζε  μέ  Ἄγγελο  τοῦ  Θεοῦ.  Δέν  μπορεῖ  κανείς  νά  φανταστεῖ, μέ  ποιά  ὀμορφιά  στολίζει  ὁ  Κύριος  τούς  δούλους  Του  ἐδῶ  στή  γῆ. Ἄν  καί  σχεδόν  80  ἐτῶν, ἔμοιαζε  σάν  νά  ἦταν  στήν ἀρχή  τῆς  ζωῆς  του».

Στό  Τροεκούροβο  ὁ  Ὅσιος  ἀκολουθοῦσε  ἕνα  ἰδιότυπο  πρόγραμμα  ζωῆς. Ἄν  καί  ἔγκλειστος συμμετεῖχε  στίς ἐκκλησιαστικές  ἀκολουθίες  καί  δέχονταν  ἐπισκέπτες, τούς  ὁποίους  ὑποδέχονταν  μέ  τά  ἀκόλουθα  λόγια: «Ἄς  κάνουμε τρεῖς  μετάνοιες  καί  ἄς  προσευχηθοῦμε  στήν  Βασίλισσα  τῶν  Οὐρανῶν». Μιλοῦσε  ἁπλᾶ, σύντομα  καί  συνήθως  μέ παραδείγματα. Ἦταν  εὐγενικός  προς  ὅλους. Οἱ  ἄνθρωποι  ἔφθαναν  σ’ αὐτόν  φορτωμένοι  μέ  πολλά  προβλήματα, ἀλλά ἔφευγαν  ἀνάλαφροι  σάν  πουλιά  μετά  τήν  συζήτηση  μαζί  του. Ἀνάμεσα  σέ  ἄλλους  τόν  ἐπισκέθηκε  κάποτε  ὁ  νεαρός δάσκαλος Ἀ. Μ. Γκρένκωφ, ὁ  ὁποῖος  ἤθελε    ἀποχωριστεῖ  τά  ἐγκόσμια. «Πήγαινε  ἀμέσως  στήν  Ὄπτινα», τόν συμβούλευσε  ὁ  ὅσ. Ἱλαρίων. Ὁ  νεαρός  ἔκανε  ὑπακοή  καί  τελικά  ἀναδείχθηκε  ὁ  μεγαλύτερος  καί  πλέον  γνωστός Στάρετς  τῆς  Ρωσικῆς  Ὀρθοδοξίας. Πρόκειται  γιά  τόν  Στάρετς  Ἀμβρόσιο, ὁ  εὐλαβοῦνταν  ἰδιατέρως  τόν  ὅσ. Ἱλαρίωνα καί  μέχρι  τό  τέλος  τῆς  ζωῆς  εἶχε  στό  κελλί  του  ἕνα  πορτραῖτο  του.

Πρός  τό  τέλος  τῆς  ζωῆς  του ὁ  ὅσ. Ἱλαρίων  ἀποφάσισε  τήν  ἵδρυση  ἑνός  κοινοβίου, στό  ὁποῖο  θά  ἐγκαταβίωναν οἱ  ἀδελφές  πού  σταδιακά  εἶχαν  συγκεντρωθεῖ  γύρω  του, ἀπό  τήν  ἐγκατάσταση  στό  Τροεκούροβο  καί  μετά. «Οἱ προσευχές  μου  θά  εἶναι  πάντοτε  σ’ αὐτό  τόν  τόπο», εἶχε  πεῖ  προφητικά. «Σέ στιγμές  λύπης, ἀσθενείας  ἤ  ἀμηχανίας, νά διαβάζετε  τούς  Χαιρετισμούς  μπροστά  στήν  εἰκόνα  τῆς  Παναγίας  τοῦ  Βλαδιμήρου  καί  ἕνα  μνημόσυνο  γιά  μένα  τόν ἁμαρτωλό».

Ο τάφος του Αγίου

Ὁ  ὅσ. Ἱλαρίων  κοιμήθηκε  εἰρηνικά  τήν  5^η Νοεμβρίου  1853. Περίπου  10.000  πιστοί  παρακολούθησαν  τήν κηδεία  του  καί  ὅλοι  ὑπῆρξαν  μάρτυρες  τῆς  θαυμαστῆς  εὐωδίας  πού  ἀνέδυε  τό  λείψανό  του  καί εἶχε  κατακλύσει  τό κελλί  του  καί  τόν  ναό, κατά  τήν  διάρκεια  τῆς  ἐξοδίου  Ἀκολουθίας. Μετά  τήν  μακαρία του  κοίμηση, πολλές  ἦταν  οἱ ἐμφανίσεις  του, μέ  τίς  ὁποίες  παρηγόρησε  πιστούς  πού  εὐλαβοῦνταν  τήν  μνήμη  του. «Γιά  ἐκείνους  πού  πιστεύουν  στόν Θεό  εἶμαι  ζωντανός», εἶπε  σέ  μία  ἀπό  αὐτές.

Ἡ  μνήμη  του  τιμᾶται  τήν  5^η  Νοεμβρίου  καί  τά  Λείψανά  του  τιμῶνται  στό  Τροεκούροβο  καί  ἄλλα  μέρη  τῆς Ρωσίας, τήν  Κύπρο  καί  στήν  Ἑλλάδα  στό  Παρεκκλήσιο  τῆς  ὁσ. Ξένης  τῆς  διά  Χριστόν  Σαλῆς  Μάνδρας  Ἀττικῆς.

Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου

 Τό  κείμενο  βασίσθηκε  στήν  μετάφραση  τοῦ Ρωσικοῦ  Βίου  τοῦ  Ὁσίου  ἀπό  τήν Ὄλγα Oleinikov, πού  δημοσιεύθηκε  στό «Otechestvennye podvizhniki 18 i 19 vekov» σελ. 325 - 351, Jordanville Νέας  Ὑόρκης, 1966..ΠΗΓΗ

Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης Σινά. Εκπομπη της ΝΕΤ.

Ξενάγηση στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Θεοβάδιστου όρους Σινά. Από τον τηλεοπτικό σταθμό της ΝΕΤ. Προβάλει την συνέχιση της παραδόσεως από αγίους γέροντες, πατέρες της Ιεράς μονής Σινά. Είναι ένα όμορφο ορθόδοξο αφιέρωμα.

Χρονολογικὸς κατάλογος τουρκικῶν ἐγκλημάτων.

Τὰ παρακάτω εἶναι ἑπλῶς ἕνα δεῖγμα τῆς Φύσεως τῶν γειτόνων μας, ποὺ οὐσιαστικῶς ἀπὸ ὅπου ἔχουν περάσει ἡ Γῆ βάφτηκε κόκκινη!
Δὲν τὸ λέω ἐγὼ αὐτό, ἀλλὰ κάθε ἱστορικὸς ποὺ γνωρίζει τὴν βαρβαρότητα τῶν Τούρκων.
Στὶς περιπτώσεις ποὺ δὲν ὑπάρχουν καταγραφὲς ἱστορικές, εἶναι διότι δὲν ἐπέτρεψαν μάρτυρες. Δῆλα δὴ εἶναι διότι τοὺς ἔσφαξαν ὅλους!
Τρανὴ ἀπόδειξις τῆς ἀμνησίας τους ἡ πρόσφατος προσπάθειά τους νὰ «κουκουλώσουν» τοὺς ὁμαδικοὺς τάφους ποὺ ἀπεκαλύφθησαν προσφάτως.

Χρονολογικός κατάλογος των τουρκικών εγκλημάτων και εχθροπραξιών κατά άλλων εθνών από το 1924 και ως το 1997
Από τον Ευριπίδη Μπίλλη,
τ. επίκουρο καθηγητή ΕΜΠ 
10 Ιουλίου 1924 – Ο 7ος τουρκικός στρατός καταπνίγει την κουρδική εξέγερση στο Χακάρι. Σε διάστημα 79 ημερών, 36 χωριά έχουν καταστραφεί και 12 έχουν ολοσχερώς χαθεί από το χάρτη. 
Φεβρουάριος του 1925 – 30.000 Κούρδοι σφαγιάζονται κατά τη διάρκεια εξέγερσης κατά των τουρκικών αρχών. Υπολογίζεται ότι γύρω στους 500.000 Κούρδους έχουν θανατωθεί από σφαγές και εκτοπισμούς. 
7 Οκτωβρίου 1927 – Κατάπνιξη κουρδικής επανάστασης, η οποία είχε ξεσπάσει το Μάρτιο του 1925 στο Ελαζίκ. Καταστρέφονται παντελώς 48 χωριά και το χώμα βάφεται κόκκινο από κουρδικό αίμα. 
7 Οκτωβρίου 1927 – Κατάπνιξη κουρδικής επανάστασης, η οποία είχε ξεσπάσει στις 30 Μαΐου 1927, στο Ντιαρμπακίρ και στο Αγρί. Το αίμα 2.000 Κούρδων πολεμιστών κυλά άφθονο στον ποταμό Μουράτ. 
23 Μαΐου 1937 – Η Τουρκική κυβέρνηση απαγορεύει…
την έκδοση της Κωνσταντινουπολίτικης εφημερίδας, “SON TELEGRAPH”, επειδή η εφημερίδα είχε θετική στάση απέναντι στα προβλήματα των Κούρδων. 
1938 – Η Τουρκία προσαρτίζει τη πόλη Σανγιάκ της περιοχής Αντιοχεία-Χατάι. Οι Αρμένιοι και Άραβες κάτοικοι της περιοχής εξορίζονται. 
Μάιος του 1941 – Επιστράτευση 20 ελληνικών και αρμενικών κοινοτήτων που ζουν με τουρκική υπηκοότητα στην Τουρκία. Σκοπός, η εξόντωσή τους, με τον ίδιο τρόπο που είχε εφαρμοστεί και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το γνωστό πλέον “τάγμα καταναγκαστικών έργων”. 
11 Νοεμβρίου 1942 – Ψηφίζεται νόμος για τη φορολογία των περιουσιών των μη Μουσουλμάνων Τούρκων υπηκόων (Varlik Vergisi). Πρόκειται για μια βάναυση προσπάθεια οικονομικής εξόντωσης των Ελληνικών, Αρμενικών και Εβραϊκών κοινοτήτων, οι οποίες βρίσκονται εκτεθειμένες και ανυπεράσπιστες στις υπερβάσεις και στις καταχρήσεις εξουσίας των Τουρκικών αρχών. 
6 Σεπτεμβρίου 1955 – Οι τουρκικές αρχές οργανώνουν μεγάλης έκτασης διωγμούς κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. 29 εκκλησίες καίγονται ενώ 46 λεηλατούνται. Βεβηλόνονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών όπως επίσης και τα χριστιανικά νεκροταφεία. Εκατοντάδες γυναίκες βιάζονται και καταστρέφονται χιλιάδες ελληνικά καταστήματα. 
1963 – 1967 – Η Τουρκία υπονομεύει την σταθερότητα στη νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία με πράκτορες. 
1964 – Η Τουρκία αποκηρύσσει μονομερώς την συνθήκη για Εμπορική και Ναυτιλιακή συνεργασία του 1930 (μεταξύ Βενιζέλου – Ατατούρκ). Οι Έλληνες πολίτες αναγκάζονται να φύγουν από την Τουρκία δια της βίας. Οι συγγενείς αυτών, αν και Τούρκοι υπήκοοι, υποχρεώνονται να επισπεύσουν την αναχώρηση τους από τη χώρα. Με νόμο που δεν δημοσιοποιείται οι Έλληνες στερούνται του δικαιώματός τους επί των περιουσιακών τους στοιχείων. 
1964 – Κλείνουν τα ελληνικά μειονοτικά σχολεία στην Ίμβρο και στη Τένεδο. Παράλληλα ανεγείρονται τουρκικές φυλακές για βαρυποινίτες και απαγορεύεται η δυνατότητα μεταβίβασης των περιουσιών των Ελλήνων, έχοντας ως συνέπεια την φυγή των Ελλήνων από τα νησιά. Αξιοσημείωτο είναι ότι και τα δύο Ελληνικά νησιά Ίμβρος και Τένεδος, παραχωρούνται στη Τουρκία, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης, για την ασφάλεια των Στενών επειδή βρίσκονται στο στόμιο του Ελλησπόντου. Σύμφωνα με το άρθρο 14 της ίδιας συνθήκης, εγγυάται η προστασία των προσώπων και περιουσιών του μη μουσουλμανικού ιθαγενούς πληθυσμού. Παρόλα αυτά εφαρμόζεται, για μια ακόμη φορά, η πάγια τουρκική πολιτική ξεριζωμού και αφανισμού των μη τουρκικών εθνοτήτων και έπειτα από τη συστηματική προσπάθεια εκτουρκισμού των νησιών με την ομαδική εγκατάσταση Τούρκων, από τους 12.000 Έλληνες κατοίκους, σήμερα μένουν εκεί μόνο 300 υπερήλικες για τους οποίους δεν έχει πια νόημα ο εκπατρισμός. 
1967 – Βανδαλισμοί στην εκκλησία της Αγίας Άννας στο χωριό Αγρίδια της Ίμβρου. Άλλο ένα παράδειγμα της μόνιμης τουρκικής πολιτικής “εθνικής κάθαρσης”. 
1973 – 1974 – De facto αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, με τη χορήγηση άδειας ερευνών στην Τουρκική κρατική πετρελαϊκή εταιρεία (TRAO) και την αποστολή του ερευνητικού πλοίου ΚΑΡΝΤΑΛΙ για την διεξαγωγή ερευνών στην περιοχή. 
1974 – De facto αμφισβήτηση του Ελληνικού εναερίου χώρου των 10 ν.μ. για πρώτη φορά από το 1931. Συνεχόμενες και μαζικές παραβιάσεις του Ελληνικού εναερίου χώρου (περισσότερες από 500 παραβιάσεις έγιναν μόνο το 1995). Περισσότερες από το 80% αυτών έχει γίνει σε απόσταση μικρότερη των 6 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές αλλά και πάνω από ελληνικά νησιά. Η αμφισβήτηση αυτή του FIR Αθηνών συνεχίζεται μέχρι το 1980. 
20 Ιουλίου 1974 – Ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στο ανεξάρτητο αλλά και άοπλο νησί της Κύπρου, μέλος του Ο.Η.Ε., και καταλαμβάνει το 40% των εδαφών της, με το πρόσχημα ότι η επιχείρηση αυτή είναι αναγκαία για την ασφάλεια της τουρκοκυπριακής μειονότητας που αποτελούσε το 18% του συνολικού πληθυσμού του νησιού. Κατά τη διάρκεια εισβολής, η οποία ονομάστηκε από την Άγκυρα, “επιχείρηση ειρήνη”, 5.000 Κύπριοι σκοτώθηκαν, 1619 αγνοούνται έως τις μέρες μας, εκατοντάδες βασανίστηκαν, βιάστηκαν, και εξορίστηκαν στην Τουρκία. 
25 Δεκεμβρίου 1978 – Τούρκοι φασίστες σφάζουν εκατοντάδες Κούρδων στο Μαράς. 
28 Δεκεμβρίου 1978 – Ανακήρυξη στρατιωτικού νόμου σε 15 επαρχίες του τουρκικού Κουρδιστάν με σκοπό την εμπόδιση εξωτερίκευσης στοιχείων και πληροφοριών των δεινών του κουρδικού λαού. 
Δεκέμβριος του 1978 – 110 Κούρδοι σφαγιάζονται στην πόλη Καχραμανμαράς. 
Δεκέμβριος του 1979 έως Σεπτέμβριο του 1980 – Διαμάχες μεταξύ Κούρδων και του τουρκικού κράτους ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα βίας με αποτέλεσμα το θάνατο 2.812 Κούρδων πολιτών κατά πλειοψηφία, σε διαφορετικά γεγονότα. 
Ιούλιος του 1980 – Ξαφνικό ξέσπασμα βίας στο Κορούμ, κεντρική Ανατόλια, με αποτέλεσμα το θάνατο 30 ατόμων και τη μαζική έξοδο του πληθυσμού της περιοχής. 
Καλοκαίρι του 1983 – Σύμφωνα με ένα νέο νόμο, απαγορεύεται η χρήση γλώσσας, κατά τις καθημερινές συνομιλίες ή τις συγκεντρώσεις, η οποία δεν είναι αναγνωρισμένη ως η επίσημη γλώσσα από άλλη χώρα (το όλο θέμα αναφερόταν στην κουρδική γλώσσα). 
1984 – Η Τουρκία φράζει την τροφοδότηση νερού από τον ποταμό Αλκουίκ, ο οποίος πηγάζει από την Τουρκία και φτάνει έως το νότιο Αλλέπο, στη Συρία, με σκοπό την ερήμωση της περιοχής εφόσον η πεδιάδα καταστραφεί από την ξηρασία. 
Φεβρουάριος 1988 – Οργανωμένη σφαγή κατά τη διάρκεια της νύχτας ενάντια του Αρμενικού πληθυσμού των πόλεων Μπακού και Σουμγκάιτ. Πρόκειται για μια πανομοιότυπη νύχτα σφαγής με αυτή της Κωνσταντινούπολης το 1955. 
1989 – Η Τουρκία νομοθετεί παράνομα δικαίωμα για την Έρευνα και Διάσωση στη θαλάσσια έκταση πάνω από το μισό Αιγαίο, παραβιάζοντας σαφώς τους κανόνες της Διεθνής Οργάνωσης Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO). 
Αύγουστος έως Δεκέμβριο του 1991 – Η Τουρκική Αεροπορία και ο στρατός επιτίθενται σε ομάδες του PKK στο βόρειο Ιράκ και βομβαρδίζουν ασταμάτητα κουρδικά χωριά. Πάνω από 100 Κούρδοι, μεταξύ των οποίων ήταν και γυναικόπαιδα, σκοτώθηκαν και 150 τραυματίστηκαν. 
1992 – Η Άγκυρα χτίζει το φράγμα “Ατατούρκ” στον Ευφράτη ποταμό, μειώνοντας έτσι δραματικά τη ροή του προς το Ιράκ και την Συρία, με σκοπό να απειλήσει τη γεωργία και την οικονομική επιβίωση των δύο παραπάνω χωρών. 
Ιανουάριος του 1992 έως τον Οκτώβριο του 1993 – Οι Τούρκοι βομβαρδίζουν κουρδικά χωριά. 4.800 τραυματίζονται από τους οποίους οι 2.000 υποκύπτουν στα τραύματά τους. 
Μάιος έως Αύγουστο του 1994 – Πραγματοποιούνται τουρκικές επιδρομές των οποίων ο απολογισμός είναι 400 Κούρδοι χωρικοί νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες. 
1995 – Η Τουρκική κυβέρνηση οργανώνει σφαγή κατά τη διάρκεια της νύχτας ενάντια των Αλεβιτών στη περιοχή Γκαρί Οσμάν Πασά της Κωνσταντινούπολης. 
20 Μαρτίου 1995 – 35.000 Τούρκοι στρατιώτες εισέρχονται στο βόρειο Ιράκ για να πολεμήσουν ομάδες του PKK, οι οποίες είχαν βρει εκεί καταφύγιο, σύμφωνα με την Άγκυρα. 200 Κούρδοι, η πλειοψηφία των οποίων ήταν άμαχοι, σκοτώθηκαν μετά από βομβαρδισμούς, βασανισμούς και αναγκαστικές πεζοπορίες μέσα από ναρκοπέδια. 
31 Ιανουαρίου 1996 – Ο τουρκικός στρατός αποβιβάζει μερικούς στρατιώτες του στη βραχονησίδα Ίμια, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής Επικράτειας σύμφωνα με Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες που έχουν υπογραφεί από το 1923. Είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία διεκδικεί ανοιχτά ελληνικό έδαφος. 
6 Μαΐου 1996 – Μετά από στρατιωτική επιχείρηση έξι εβδομάδων στο βόρειο Ιράκ, η Τουρκία αποσύρει τους τελευταίους στρατιώτες της. Οι κουρδικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές ανέρχονται σε 400. Οι τραυματισμένοι είναι ακόμη περισσότεροι. 
Αύγουστος του 1996 – Κατά τη διάρκεια ειρηνικών διαδηλώσεων για την επανένωση της Κύπρου, που διάρκεσαν μία εβδομάδα στην πράσινη γραμμή, οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής και παραστρατιωτικές οργανώσεις δολοφονούν άνανδρα δύο διαδηλωτές και τραυματίζουν σαράντα. 
Φεβρουάριος του 1997 – Η Άγκυρα απειλή την Κύπρο με εισβολή και κατάκτηση των ελεύθερων περιοχών του νησιού εφόσον η δεύτερη, αγοράσει τους αμυντικούς πυραύλους S-300. Τέτοιου είδους απειλές είναι γνώριμες στην Κύπρο μετά το 1974. 
πηγή/αντιγραφή

Καταντήσαμε προτεσταντική ορθοδοξία!(π. Βασίλειος Βολουδάκης)

Ο π. Βασίλειος αναφέρει πως η ορθόδοξη πίστη πρέπει να βιώνεται σύμφωνα με τους άγιους Πατέρες μας και όχι με βάση την προσωπική αντίληψη του κάθε ενός πνευματικού που δεν έχει αναφορά στα δόγματα της Πίστεως μας, τα οποία  είναι η  Αλήθεια. Τονίζει πως με το να προτρέπει ο πνευματικός τον πιστό να ακολουθήσει κάτι διαφορετικό από αυτό που όρισε ο Χριστός, δημιουργώντας έτσι την δική του πνευματική σχολή , καταντήσαμε Προτεσταντική Ορθοδοξία. Οι πιστοί , από την άλλη , θα πρέπει να ταπεινωθούμε και να παραδεχτούμε την αδυναμία μας και να μην επιθυμούμε να βρούμε δικαίωση για ό,τι δεν καταφέρνουμε, διαχωρίζοντας  τους Πνευματικούς σε ελαστικούς ή αυστηρούς, κάτι που δεν κάνουμε όταν είναι να επιλέξουμε γιατρό για την σωματική μας αρρώστια. Επίσης μιλά για την νηστεία  και τα οφέλη της και ότι το χριστιανικό ήθος θα πρέπει να διαφέρει από το κοσμικό .

( Απόσπασμα από την ομιλία του π. Βασιλείου Βολουδάκη στην αίθουσα της πνευματικής εστίας " ΥΠΑΚΟΗ" την Κυριακή 18~11~2012 )

πηγή

«Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις Θεόν πλουτών»

  Δεν είναι τυχαία η επιμονή της Εκκλησίας μας στο να επιλέγει να διαβάζονται περικοπές από το Ευαγγέλιο που αναφέρονται στη διδασκαλία του Χριστού σε σχέση με τον πλούτο και το χρήμα.  Ο Κύριός μας δεν σκεφτόταν χρησιμοθηρικά. Δεν απευθυνόταν μόνο σ’  αυτούς που είχε απέναντί του, οι οποίοι, το πιο πιθανόν, ήταν φτωχοί, αλλά στόχευε να δείξει ποιος είναι ο δρόμος της Βασιλείας του Θεού και ποια τα εμπόδια σ’ αυτόν. Ο πλούτος είναι ένα απ’ αυτά. Αφορμή της παραβολή του άφρονα πλούσιου, μετά την παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου, ήταν η διαμάχη δύο αδελφών σχετικά με τη διανομή της πατρικής κληρονομιάς, την οποία ήθελαν να αναθέσουν στο Χριστό. Ο Κύριος όμως, αφού τους τόνισε ότι ο ίδιος δεν ήταν δικαστής, προτρέπει τόσο τους ίδιους όσο και το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο να αποφεύγουν κάθε είδος πλεονεξίας. Και για να τους βοηθήσει να καταλάβουν τι ακριβώς εννοούσε, τους αφηγείται την παραβολή του άφρονα πλούσιου (Λουκ. 12, 13-21).

                Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ρήσεις του Κυρίου είναι αυτή που κλείνει την παραβολή του άφρονα πλούσιου. «Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις Θεόν πλουτών». Αυτά παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς για τον εαυτό του και δεν πλουτίζει με ό,τι θέλει ο Θεός. Ο λόγος αυτός δείχνει ακριβώς την αιτία για την οποία τόσο ο Χριστός όσο και η Εκκλησία επιμένουν στο ότι ο πλούτος κάθε μορφής αποτελεί εμπόδιο για τη Βασιλεία του Θεού, για να είναι κάποιος αληθινός χριστιανός. Δεν γίνεται αναφορά στην ελεημοσύνη και τη φιλανθρωπία. Ο Χριστός επιμένει στη συγκέντρωση θησαυρών για ατομική χρήση και κατοχή και στην αντίθεση με τον κατά Θεόν πλουτισμό.

               Τι σημαίνει όμως αυτό το αντιθετικό ζεύγος;

                Ο άφρων πλούσιος είναι το παράδειγμα του θησαυρίζοντος εαυτώ. Χαρακτηριστικά αυτού του θησαυρίσματος ήταν η έγνοια για τα αγαθά, για την αποθήκευσή τους και για την χρήση τους με σκοπό την φιληδονία. Ο άφρων πλούσιος δεν σκέφτηκε ότι η ευφορία της γης δεν ήλθε ως αποτέλεσμα μόνο κάποιου δικού του κόπου, αλλά ως ευλογία του Θεού. Δεν σκέφτηκε λοιπόν να ευχαριστήσει το Θεό για τις δωρεές που έλαβε. Παράλληλα, δεν υπολόγισε ότι η αποθήκευση των αγαθών δεν ήταν αυτή που θα του έδινε νόημα και χαρά στη ζωή του, αλλά θα τον έκλεινε στον εαυτό του και στην αυτάρκειά του, με αποτέλεσμα ό,τι είχε να το κρατούσε για τον ίδιο. Μέριμνες όμως φέρνει η διατήρηση των πλούτου. Άγχος, σχέδια, προγράμματα. Όμως η ζωή δεν μπορεί να προχωρήσει στα ουσιώδη της, αν ο άνθρωπος είναι παραδομένος στην διατήρηση, διαχείριση και αποθήκευση των αγαθών του. Ταυτίζεται με αυτά και δεν έχει έγνοια ούτε για τον συνάνθρωπό του, αλλά ούτε και να χτίσει σχέσεις αγάπης με δικούς του, φίλους και συγγενείς. Ο πλούτος καθιστά τον άνθρωπο μοναχικό. Δεν σκέφτηκε λοιπόν ο πλούσιος να μοιραστεί τη χαρά για την ευφορία της γης του, αλλά σκέφτηκε πώς θα την κρατήσει μόνο για τον εαυτό του. Τέλος, ο πλούσιος επέλεξε να εγκλωβιστεί στο εγώ του κατευθύνοντας την πορεία του στο τρίπτυχο «φάγε, πίε, ευφραίνου». Η ζωή του δεν είχε κανένα άλλο ενδιαφέρον. Κανένα πνευματικό και ψυχικό προσανατολισμό. Ο εαυτός του στηρίχτηκε στην ύλη. Το νόημα της ζωής ήταν να απολαύσει τα αγαθά του. Δεν υπολόγισε όμως ότι υπάρχει ο θάνατος, που αναιρεί κάθε τέτοιο σχέδιο μόνιμου υλιστικού προσανατολισμού. Έτσι ο ίδιος έχασε τη δυνατότητα να δει τον κόσμο μέσα από ένα άλλο πρίσμα, αυτό της υπέρβασης του χρόνου και του θανάτου, αυτό της αγάπης που δίνει άλλο περιεχόμενο και άλλη χαρά στον άνθρωπο.

                Θησαύρισε για τον εαυτό του ο άφρων πλούσιος. Πίστεψε ότι η αυτάρκεια των αγαθών του ήταν αποτέλεσμα της εύνοιας της «τύχης», του κόπου του, της ίδιας της ζωής.  Παραδόθηκε στις μέριμνες πώς να επενδύσει τα κέρδη του. Ταύτισε τη χαρά με την ηδονή. Από τη ζωή του απουσίαζε εντελώς ο πλησίον. Η χαρά του να μοιράζεται κανείς. Η χαρά της ευχαριστίας στο Θεό. Και έτσι, με το θάνατό του, όσα ετοίμασε έπαψαν να του ανήκουν και έμειναν χωρίς κάτοχο.  Αυτό συμβαίνει και με όσους δεν βλέπουν ότι ο αληθινός θησαυρός είναι να δοξολογούμε το Θεό για ό,τι μας δίνεται. Να λειτουργούμε ως διαχειριστές και ως οικονόμοι της χάριτός του, είτε πρόκειται για υλικά είτε πρόκειται για άλλα αγαθά, χαρίσματα, γνώσεις, επιτυχίες, αποδοχή από τους άλλους. Και παράλληλα, αντί να παραδινόμαστε στην φιλήδονο αμαρτία, να βλέπουμε την ανάγκη να μοιραστούμε με τον πλησίον μας στο μέτρο του εφικτού κάθε τι το οποίο μας δόθηκε.

                Η στάση του πλουσίου δεν ήταν απλώς μια επιλογή ανάμεσα στον πλούτο για τον εαυτό του και στον πλούτο κατά Θεόν. Ήρθε ως αποτέλεσμα της ψυχικής του, της υπαρξιακής του κατάστασης. Ο Χριστός μας λέει ότι ήταν πλεονέκτης. Ήταν διψασμένος όχι για αγάπη και για χαρά, όχι για Θεό και πλησίον, αλλά για την ατομική του εξασφάλιση. Η καρδιά του ήταν δοσμένη στον εαυτό του. Και στον καιρό του πειρασμού παρέδωσε την ψυχή του στην πλεονεξία του. Σταδιακά νικιέται ο άνθρωπος. Σταδιακά χτίζεται η λογική της υποταγής στο πνεύμα του πειρασμού, στην αυτάρκεια, στον θησαυρό εαυτώ.  

              Όπως σε κάθε παραβολή, ο Χριστός αφήνει τον καθένα μας να κρίνει ο ίδιος με ποιον ταυτίζεται. Έτσι, παραμένει ανοιχτός ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας μας θα πλουτίσει εις Θεόν. Θα γίνει με αντίθετη στάση ως προς αυτή του πλούσιου; Θα γίνει με την δοξολογία του Θεού και την εμπιστοσύνη στην ευλογία του να είμαστε διαχειριστές τόσο των αγαθών όσο και της χάριτος; Θα γίνει με την ελεημοσύνη; Με την προσευχή που γίνεται αγάπη; Με την συμπαράσταση σ’ αυτόν που πεινά, διψά, είναι ξένος, είναι γυμνός, είναι στη φυλακή, είναι ασθενής; Με την υπέρβαση της αυτάρκειας και τη νίκη κατά της πλεονεξίας, μέσα από τη σχέση με το Θεό και τον πλησίον;  

           Κάποτε ο πειρασμός φέρνει μπροστά στα πόδια του Μεγάλου Αντωνίου, εκεί που βάδιζε στην έρημο, ένα μεγάλο, αστραφτερό, ασημένιο δίσκο. Ο Μέγας Αντώνιος κοντοστέκεται για λίγο και λέγει: «Από πού βρέθηκε δίσκος στην έρημο; Εδώ ούτε δρόμος ούτε μονοπάτι, ούτε ίχνος περάσματος φαίνεται πουθενά. Αλλά και εάν έπεσε κάποιου ανθρώπου, δεν θα τον άκουγε; Δεν θα γύριζε λοιπόν να τον πάρει; Δική σου τέχνη είναι τούτο διάβολε! είπε ο Άγιος. Θέλεις να με εμπαίξεις.   Χάρισμα σου λοιπόν. Πάρε τον δίσκο μαζί σου στην απώλεια, στο σκοτάδι της Κολάσεως, του φρικτού βασιλείου σου». Μόλις όμως, είπε αυτά ο όσιος, ο δίσκος έγινε άφαντος! Ο δαίμονας είχε νικηθεί. Σε λίγο θα συναντήσει άφθονο χρυσάφι, που άστραφτε και γυάλιζε με τη λάμψη του. Ο άγιος το προσπερνά, ενθυμούμενος τον λόγο της Γραφής  «Πλούτος, εάν ρέη, μη προστίθεσθε καρδίαν» (Ψαλμ. 61, 12). Ακόμη κι αν δείτε μπροστά σας τον πλούτο να ρέει άφθονος, μην αφήνετε την καρδιά σας να προσκολληθεί σ’ αυτόν. Όπου είναι ο θησαυρός μας, εκεί και η καρδιά μας.

themistoklismourtzanos

Νομίζω πως η συμφορά έχει πέσει πάνω στον τόπο μας σε όλα τα επίπεδα και η πραγμάτωση αυτής της προφητείας του Γέροντα είναι πολύ κοντά μας.

Συνέντευξη του αρχιμ.Αρσενίου Κωτσόπουλου στην Στέλλα Μείμαρη

Ποια ήταν η καθοριστική εκείνη στιγμή στη ζωή σας που αποφασίσατε ότι η μοναχική ζωή είναι αυτό που σας εκφράζει και θα θέλατε τελικά να ακολουθήσετε;
Από μικρό παιδί, όταν με αδικούσαν ή με μάλωναν στο σπίτι και στο σχολείο, μου άρεσε να κρύβομαι και να στρέφομαι προσευχητικά στον Θεό. Σε Αυτόν έβγαζα τον πόνο μου, το μαράζι μου, τη θλίψη μου.... Κυρίως στα χρόνια της εφηβείας που αντιμετώπιζα πολλές προσβολές από τους συμμαθητές μου, η ζωή του Χριστού, οι βίοι των αγίων και η προσευχή τόνωναν τον πληγωμένο ψυχισμό μου και έβρισκα μέσα στην Εκκλησία πρότυπα προς μίμηση. Τελειώνοντας το Λύκειο, έπεσε στα χέρια μου ο βίος του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη, και πολύ αγάπησα αυτή τη μεγάλη μορφή του σύγχρονου αγιορείτικου μοναχισμού. Η τεράστια αγάπη του, η βαθιά ειρήνη του και η ασταμάτητη για πάνω από 50 χρόνια προσευχή του με είχαν τότε συγκλονίσει. Βέβαια και η γνωριμία μου με τον π. Πορφύριο ήταν μια αποκάλυψη για μένα, για το πώς δρα η χάρις του Θεού στη ζωή μας.

Είχατε τη μεγάλη τύχη και ευλογία να υπάρξετε πνευματικοπαίδι του Γέροντος Πορφυρίου. Μιλήστε μας για αυτή σας την εμπειρία. Τι είναι αυτό που θυμάστε περισσότερο από τη μαθητεία σας κοντά του;
Ο γέρων Πορφύριος, όταν με πρωτογνώρισε, γύρισε και είπε στον πατέρα μου: «Να τον ακούτε, μωρέ, αυτόν τον παπά». Ήμουν τότε μόλις 10 χρονών και κανείς δεν ήξερε τους βαθύτερους πόθους και τις ενδόμυχες αναζητήσεις μου. Και να σκεφτείτε πως έγινα ιερέας στα 28 χρόνια μου. Μάλιστα, πριν από 7 χρόνια, για ένα σημαντικό θέμα, δεν με άκουγε ο οικογενειακός μου περίγυρος και τότε αναγκάστηκα να θυμίσω την προφητική του ρήση! Τόσο καθαρά έβλεπε ο μακαριστός άγιος Γέροντας. Ήταν υπομονετικός στους πόνους του, ανοιχτός προς όλους, ευγενής και συγκεντρωμένος στον καθένα, παρότι υπέφερε τα τελευταία χρόνια από πληθώρα ασθενειών. Το κελάκι του στο Μήλεσι, μια νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ... Πηγαίναμε λυπημένοι και φεύγαμε χαρούμενοι. Από το τηλέφωνο μετέδιδε τα χαρίσματά του, μέσα από το ταπεινό κελάκι του, σε όλα τα πέρατα της οικουμένης. Ήταν, θα λέγαμε, ο πρώτος άγιος της Εκκλησίας μας που χρησιμοποίησε την τεχνολογία για να μεταδίδει αγάπη, Χριστό και παρηγοριά προς πάσα κατεύθυνση και κυρίως προς τους βασανισμένους συνανθρώπους του.

Υπάρχει κάποια συμβουλή που σας είχε δώσει ο Γέροντας και έχει μείνει μέχρι και σήμερα ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη σας;
Ο Γέροντας ήταν χριστοκεντρικός. Ήθελε να προσκολληθούμε στον Χριστό για να απαλλαγούμε από κάθε ψυχική νόσο. Όμως ήταν και πολύ πρακτικός. Έβλεπε με τη διόρασή του τι ο καθένας αντέχει να πράξει για να βγει από τους πειρασμικούς κλειούς. Σε μένα θυμάμαι, είχε πει να βγαίνω έξω, να περπατάω στη φύση και πως αυτό θα μου κάνει πολύ καλό. Ήταν μια περίοδος που ήμουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα κλεισμένος στον σπίτι και διάβαζα. Πράγματι η κίνηση και το περπάτημα όχι μόνο ανεβάζουν τον ψυχισμό μου αλλά με ξεμπλοκάρουν από αλλεργικές καταρροές και ρινίτιδες που από μικρό παιδί με ταλαιπωρούν. Πολύ αργότερα είδα πόσο σοφή ήταν αυτή η συμβουλή του Γέροντα σε μένα. Η φράση του πάντως «Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήσετε της αγάπης Αυτού» αντηχεί πάντοτε μέσα μου.

H χώρα μας βιώνει μια πολύ δύσκολη περίοδο. Κρίση οικονομική, κρίση αξιών, ηγέτες που πολλοί αναρωτιούνται αν όντως εκπροσωπούν επάξια το λαό που τους επέλεξε. Εσείς πως το βιώνετε όλο αυτό ως ένας ιερομοναχός με έντονη κοινωνική δράση που ακούει διαρκώς τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς του σύγχρονου ανθρώπου;
Βιώνω στο πετσί μου τη φτώχεια και την εξαθλίωση των συνανθρώπων μας. Στενοχωριέμαι που έρχονται οικογενειάρχες με εξώδικα στα χέρια και κινδυνεύουν να βρεθούν στους δρόμους, καθώς χρωστούν πολλά ενοίκια. Είμαι στο Φιλόπτωχο της ενορίας μου μια δωδεκαετία και οι εμπερίστατοι αδελφοί μας συνεχώς αυξάνουν. Αν λειτουργούσαμε αλληλέγγυα και με τη δικαιοσύνη του Θεού, πολλά δυσάρεστα φαινόμενα θα είχαν αποτραπεί. Άλλοι ακόμα και σήμερα πετούν, και κάποιοι γείτονές τους πεινούν. Πόσα διαμερίσματα παραμένουν άδεια, και όμως κάποιοι μένουν άστεγοι, χτυπημένοι από την ανεργία. Οι μισθοί θα έπρεπε να προσαρμόζονται ανάλογα με τα μέλη κάθε οικογένειας. Δεν είναι δίκαιο να λαμβάνει τα ίδια χρήματα αυτός που έχει δικό του σπίτι και ζει μόνος του, με κάποιον πατέρα που ζει σε ενοίκιο και έχει τρία παιδιά. Ας πούμε, ο πρώτος μπορεί να ζήσει άνετα με 600 ευρώ το μήνα, ο άλλος όμως χρειάζεται τουλάχιστον 2.000 ευρώ. 
Ένας χαρισματικός και ενάρετος ηγέτης ίσως να ήταν μια ελπίδα για τον τόπο μας, όπως κάποτε που η παρουσία του Ιωάννη Καποδίστρια μας ανασυγκρότησε ως έθνος. Όμως ο Καποδίστριας είχε τρία μεγάλα προσόντα: πολιτική δύναμη, πνευματική δύναμη και ήταν δίκαιος. Όλοι οι Έλληνες ήταν δικοί του, διότι απλούστατα δεν φρόντισε να έχει δικούς του ανθρώπους. Απέρριψε την πρόταση γάμου της αγαπημένης του, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας. Δεν ήθελε να έχει προσωπική ζωή. Το έθνος ήταν η ζωή του και θυσιάστηκε γι’ αυτό.

Θεωρείτε ότι υπάρχει κάποια διέξοδος εδώ που έχουμε φτάσει και ποιος πιστεύετε ότι θα πρέπει να είναι ο ρόλος της Εκκλησίας σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε;
Ο π. Πορφύριος είχε πει πριν 25 περίπου χρόνια, κάποιο βράδυ, στον καθηγητή Αλέξανδρο Σταυρόπουλο απαντώντας στην αγωνία του τελευταίου για το μέλλον αυτού του τόπου: «Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φτάσει σε μια άθλια κατάσταση. Ο Θεός όμως μας λυπήθηκε. Και τώρα δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από τη συμφορά να εμφανίζεται κάποιος πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού, ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό». Νομίζω πως η συμφορά έχει πέσει πάνω στον τόπο μας σε όλα τα επίπεδα και η πραγμάτωση αυτής της προφητείας του Γέροντα είναι πολύ κοντά μας. Συνδέεται με μια άλλη έμπονη φράση του: «Μπορεί όμως με το σχέδιο του Θεού να έρθει ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν μια επίγνωση. Να ιδούνε το χάος ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: ‘Ε! πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε’. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο του Θεού και να λάμψει η ορθόδοξος πίστις». 
Οι ενορίες ήδη προσφέρουν ό,τι μπορούν από το υστέρημά τους. Τουλάχιστον με τα συσσίτια και τα τρόφιμα που διαθέτουν στους οικονομικά αδύνατους, θα έλεγα πως δεν κινδυνεύει να πεθάνει κανείς από την πείνα. Τι να πω... Η Εκκλησία μακάρι να συνεγείρει κάποιους Έλληνες κροίσους για να σκύψουν με αγάπη σε όσους βιώνουν τη σύγχρονη κρίση. Μην ξεχνάμε πως ο Χριστός μας θα μας κρίνει με την παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως: «Επείνασα γαρ και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν...».  Σήμερα όλοι κρινόμεθα.

Τελευταία, παρατηρείται μια έντονη στροφή των ανθρώπων στο «πνευματικό» και στους κόλπους της Εκκλησίας, μια ιδιαίτερη ανάγκη τους, θα έλεγε κανείς, για «ψυχική ανάταση». Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Όταν ο άνθρωπος δεν βρίσκει γήινα μονοπάτια και του κλείνουν όλοι οι δρόμοι, παίρνει το δρόμο προς την Εκκλησία. Μέσα εκεί πολλοί κουρνιάζουν και βιώνουν ψυχικές παρηγοριές. Κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού βρίσκουν νόημα στις θλίψεις τους, λένε τους καημούς τους, βγάζουν από πάνω τους όλα τα συντρίμμια της καρδιάς τους και νιώθουν τη θαλπωρή της μητέρας Εκκλησίας.
  Η ανιδιοτελής αγάπη είναι κινητήριος δύναμις, που κρατά το σύμπαν, πόσο μάλλον τις σχέσεις μεταξύ μας σε υγιείς βάσεις. Νιώθουν οι αδελφοί μας το δόσιμο της ανιδιοτελούς προσφοράς και συγκινούνται και πολύ χαίρομαι γι’ αυτό. 
Πιστεύω ότι όλοι αυτοί που τα τελευταία χρόνια τερμάτισαν άτσαλα τη ζωή τους, αν είχαν καταφύγει στον Χριστό και στην Εκκλησία, δεν θα έχαναν την ελπίδα τους. Διότι να ξέρετε ότι αυτόχειρες δεν είναι αυτοί που δεν έχουν να φάνε, αλλά αυτοί που χάνουν την ελπίδα τους τη στραμμένη στην ύλη, και έτσι χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αντίθετα, αλλοδαποί που ήρθαν στον τόπο μας πεινασμένοι κυνήγησαν την ελπίδα και έγιναν πολλοί από αυτούς νοικοκύρηδες με σπιτικά. Όμως μόνο η ελπίδα στον Αναστάντα Χριστό «ουκ καταισχύνη». Αυτή την αμετάθετη ελπίδα ας έχουμε πάντα ενώπιόν μας, τώρα που σαλεύονται όλα γύρω μας.

www agioritikovima.gr

Ξέσπασμα Μητροπολίτη Ρόδου από τον άμβωνα

«Μόνο επί… Ιταλικής Κατοχής υπήρχαν εμπόδια για τις χειροτονίες ιερέων», σημείωσε χθες μιλώντας από τον άμβωνα ενώπιον βουλευτών, αρχών και εκπροσώπων φορέων του νομού μας, ο Μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος, εκφράζοντας έτσι την πλήρη αντίθεση αλλά και την δυσφορία του, στο «πάγωμα» διορισμού νέων ιερέων που αποφασίστηκε πρόσφατα! 

Ο Μητροπολίτης Ρόδου, που σπάνια συνηθίζει να παίρνει δημόσια θέση σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με αποφάσεις της πολιτείας, ακόμα κι αν αυτές αφορούν τη θρησκεία μας και την ίδια την εκκλησία μας, ενώπιον αρχών, εκπροσώπων του νομού, φορέων αλλά και εκατοντάδων πιστών που παρακολουθούσε τη δοξολογία, «ξεσπάθωσε» κατά πάντων σημειώνοντας ότι η απόφαση για το πάγωμα διορισμού ιερέων ειδικά σε ακριτικές περιοχές μείζονος εθνικής σημασίας όπως είναι τα νησιά μας, είναι μεγάλο λάθος, υπονοώντας επί της ουσίας, ότι ούτε και οι κατακτητές ακόμα πλην των Ιταλών, δεν τόλμησαν να βάλουν τέτοιους φραγμούς και περιορισμούς. 

Το αιχμηρό σχόλιο ήταν επίκαιρο, αφού λίγα λεπτά νωρίτερα ο ίδιο ο Μητροπολίτης μας, είχε χειροτονήσει σε διάκο, τον συμπολίτη μας Ευγένιο Καλαφάτη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος κληρικός που δεν θα μισθοδοτείται από το Δημόσιο.

http://www.rodiaki.gr/αντιγραφή

Φθιώτιδος Νικόλαος: να εκποιηθούν τιμαλφή ναών και μοναστηριών προς όφελος του λαού που υποφέρει (όπως έγινε από την Εκκλησία και στην Επανάσταση του '21)

Την εντυπωσιακή πρόταση να εκποιηθούν τα τιμαλφή και τα αφιερώματα ναών και μοναστηριών προς όφελος του λαού που υποφέρει (όπως έγινε από την Εκκλησία και στην Επανάσταση του '21) καταθέτει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος.

Η πρωτοβουλία του έχει επίσημο χαρακτήρα, συζητήθηκε ήδη στην Ιεραρχία και έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για να εφαρμοστεί στη Μητρόπολή του αφού, όπως λέει, «καλύτερα να τα πάρουν οι φτωχοί παρά να τα κλέβουν οι κλέφτες ή να τα κρύβουμε στα θησαυροφυλάκια».

Ο κ. Νικόλαος ταΐζει εκατοντάδες φτωχούς στα συσσίτια, μοιράζει 2.000 δέματα σε οικογένειες και καταθέτει χρήματα σε λογαριασμούς ορφανών κοριτσιών προκειμένου να αποκτήσουν προίκα!

Υποστηρίζει ότι η Εκκλησία οφείλει να έχει λόγο σε όσα συμβαίνουν στη χώρα, κάνει λόγο για ψέματα των πολιτικών που τώρα θερίζουν θύελλες και ασυνέπεια υπουργών, ενώ δηλώνει ότι «ο κόσμος περιμένει κάποιον σωτήρα που θα μας βγάλει από αυτή την περιπέτεια». ...

-Σεβασμιότατε, πόσο δύσκολη είναι η οικονομική κατάσταση στη Μητρόπολή σας;

Προς το παρόν η οικονομική κρίση δεν έχει δημιουργήσει δυσεπίλυτα προβλήματα. Πρώτον μεν διότι συμπαρίσταται ο λαός και δεύτερον διότι υπάρχει ένας οικονομικός προγραμματισμός.

Σε όλες τις ενορίες έχουν μειωθεί αισθητά οι εισπράξεις και έχουν περιοριστεί οι δωρεές.

Η εφευρετικότητα όμως των συνεργατών μας έχει ανακαλύψει τρόπους ενισχύσεως των μειωμένων οικονομικών, όπως πολιτιστικές εκδηλώσεις, εκθέσεις εργοχείρων των γυναικών, απογευματινές πνευματικές συναντήσεις με τσάι, προσκυνηματικές εκδρομές, παρασκευή γλυκισμάτων κ.ά.

Το σημαντικότερο είναι ότι ο λαός δεν έχει καταβληθεί συναισθηματικά, αλλά προσπαθεί με αισιοδοξία, ενότητα και ενόραση να αντιμετωπίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση.

-Στον τομέα της φιλανθρωπίας πού εστιάζετε τις προσπάθειες;

Παράλληλα με τα τρία γηροκομεία, τα οποία συντηρεί η Μητρόπολη με δικούς της πόρους, λειτουργούν οκτώ κέντρα Αγάπης, δηλαδή μικρά εστιατόρια στη Λαμία και σε άλλες κωμοπόλεις της Μητροπόλεως, στα οποία παρασκευάζονται καθημερινά περισσότερες από τετρακόσιες μερίδες φαγητού για αστέγους, πτωχούς, εμπεριστάτους, περαστικούς και μοναχικά άτομα.

Το έργο αυτό έχει αγκαλιάσει ο λαός, που προσφέρει για τη λειτουργία των κέντρων Αγάπης τρόφιμα, έτοιμα φαγητά και χρήματα.

Οι δράσεις της φιλανθρωπίας είναι πολλές και αγκαλιάζουν όλες τις ανάγκες των ανθρώπων, όπως χρηματικά βοηθήματα σε απόρους, βοηθήματα σε άγαμες μητέρες, 185 βιβλιάρια προικοδοτήσεων σε ορφανά κορίτσια, οικονομική ενίσχυση πολυτέκνων και φοιτητών, κάλυψη κόστους υγειονομικής περίθαλψης, διανομή δεμάτων τροφίμων επί μονίμου βάσεως σε περισσότερες από δύο χιλιάδες οικογένειες κ.α.

-Ο κόσμος επέστρεψε στην Εκκλησία αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Δυστυχώς όπου υπάρχει ευημερία υπάρχει απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, γιατί με την ψευδαίσθηση της ευημερίας θεοποιεί τον εαυτό του. Αυτό που λέγει η Γραφή «εν θλίψεσιν εμνήσθημέν σου Κύριε» είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Στην παρούσα περίσταση ο φόβος, η απογοήτευση, το άδηλο μέλλον και όσα τελευταία συμβαίνουν στη ζωή μας στρέφουν τον κόσμο προς τον Θεό, που είναι η μοναδική ελπίδα της ζωής.

Ο σύγχρονος άνθρωπος παθαίνει, γι΄ αυτό μαθαίνει ότι η σταθερή ελπίδα της ζωής είναι η Εκκλησία.

-Προτείνατε στην Ιεραρχία να εκποιηθούν τα τιμαλφή ναών ή μονών για να ανακουφιστεί ο λαός που υποφέρει. Πώς ακριβώς διαμορφώνεται αυτή η πρόταση;

Προκειμένου να τα έχουμε κλειδωμένα στα θησαυροφυλάκια ή να τα αφαιρούν οι κλέφτες, συμφερότερο και προτιμότερο είναι να τα εκποιούμε υπέρ του λαού.

Αυτή την πρόταση υπέβαλα στο σώμα της Ιεραρχίας, το οποίο συμφώνησε να υλοποιηθεί κατά την κρίση των εκασταχού μητροπολιτών. Διά τον τρόπο εκποιήσεως υπάρχει κανονισμός της Εκκλησίας, που διασφαλίζει τη νόμιμη και κανονική διαδικασία της εκποιήσεως.

Στη Μητρόπολή μου ήδη έχω ενημερώσει τα ηγουμενοσυμβούλια και τα εκκλησιαστικά συμβούλια να μελετήσουν το θέμα και να μου γνωστοποιήσουν την άποψή τους.

Στην πρόσφατη ιερατική σύναξη ιδιαιτέρως με ικανοποίησε η ομόφωνη απόφαση των ιερέων μας και η έγκριση της προτάσεώς μου. Σημειωτέον ότι ο τοπικός Τύπος με ευμενή σχόλια υποδέχθηκε την πρόταση αυτή της Ιεράς Μητροπόλεως.

-Αντιδράσεις υπήρξαν;

Στην Ιεραρχία διαπίστωσα ότι μερικοί αδελφοί μητροπολίτες διστάζουν μήπως και σκανδαλίσουν τους αφιερωτές, που έχουν μια συναισθηματική σχέση με το αφιέρωμά τους και θα ήθελαν να παραμένει ως έχει.

Σεβαστή η άποψη αυτή και ασφαλώς εδώ χρειάζεται διάκριση και ποιμαντική σύνεση.

-Εσείς θα το πράξετε ακόμα κι αν δεν ακολουθήσουν άλλες Μητροπόλεις;

Ηδη το έχω θέσει σε εφαρμογή. Ο κάθε μητροπολίτης είναι αυτόνομος και ανεξάρτητος. Εχω όμως την εντύπωση ότι προτιμότερο είναι να τα δίνουμε στους φτωχούς παρά να τα κλέβουν οι κλέφτες.

Οι κλοπές ναών, μουσείων, μονών, αφιερωμάτων είναι στα καθημερινά δελτία ειδήσεων πανελλαδικώς. Η φύλαξη είναι δυσχερής και ελλιπεστάτη. Θεωρώ αναγκαία στην παρούσα φάση την πρωτοβουλία αυτή.

-Υπάρχουν κενά ιερέων σε ενορίες και πόσα είναι;

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 60 μικρά χωριά άνευ εφημερίου και αρκετές οργανικές θέσεις εφημερίων στην πόλη της Λαμίας και στις άλλες κωμοπόλεις κενές.

Με τους 230 σημερινούς εφημερίους είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν 246 ενορίες και 20 μοναστήρια. Είμαστε αναγκασμένοι και με την παύση των διορισμών να έχουμε σε μεγάλες ενορίες της Λαμίας, πέντε χιλιάδων ενοριτών και άνω, έναν εφημέριο.

Επανειλημμένα έχω δηλώσει και στην Ιεραρχία και προς πάσα κατεύθυνση ότι με την παύση των διορισμών νέων εφημερίων, βάζουμε ταφόπλακα στις ενορίες της υπαίθρου.

-Η Εκκλησία θα θέλατε να παρεμβαίνει πιο δυναμικά στα δημόσια πράγματα;

Ο Κύριος με μία φράση Του έβαλε τα θέματα αυτά στη θέση τους: «απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ έλεγε ότι η Εκκλησία ούτε συμπολιτεύεται ούτε αντιπολιτεύεται, αλλά πολιτεύεται.

Δηλαδή ζει μέσα στον κόσμο αυτόν. Ασφαλώς και έχουμε χρέος να στηρίζουμε τον λαό και να λέμε την αλήθεια μετ΄ επιστήμης.

Υπάρχουν όμως θέματα που δεν επιτρέπεται στην Εκκλησία να σιωπήσει κι αυτά είναι όταν καταπατούνται οι ιεροί κανόνες και οι νόμοι, αδικείται ο λαός, καθαιρούνται οι αξίες και αλλοιώνεται η ελληνορθόδοξη ταυτότητα του λαού μας.

Αν ανατρέξουμε στην Ιστορία θα διαπιστώσουμε ότι η δυναμική παρουσία της Εκκλησίας σε δυσμενείς περιστάσεις για τον λαό υπήρξε αποτελεσματική και σωτήρια.

-Με αφορμή και την εθνική μας εορτή, βλέπετε με αισιοδοξία το μέλλον του λαού μας;

Η ψυχή του Ελληνα δεν καταβάλλεται ποτέ και τούτο διότι η πίστη στον Χριστό και στο Γένος τον ζωογονεί.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει γιατί έχει αποθέματα πνευματικά, τα οποία χρησιμοποιεί κι αυτό πράττει στην παρούσα πνευματική πενία.

Για την αντιμετώπιση της κρίσεως ένα από τα σημαντικότερα όπλα είναι η ελπίδα προς τον Χριστό και προς τις αξίες της αθάνατης πατρίδας μας και τα ιδανικά.

Για την κρίση, ποιες πιστεύετε ότι είναι οι ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας;

Συμπαθώ τους πολιτικούς και συγχρόνως τους λυπάμαι, διότι επί δικαίους και αδίκους πέφτει ο λίθος του αναθέματος εκ μέρους του λαού.

Υπάρχουν έντιμοι και τους γνωρίζουμε και συγχρόνως υπάρχουν και εκείνοι που ζουν σε άλλον κόσμο, μακριά και έξω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία.

Δεν είμαι αρμόδιος για να κρίνω και να κατακρίνω την πολιτική ηγεσία, υπέρ της οποίας πάντοτε εμείς οι εκκλησιαστικοί καθημερινώς προσευχόμεθα.

Ως Ελλην πολίτης, όμως, θέλω να πω ότι αν σε έναν οργανισμό κάτι δεν πάει καλά, την ευθύνη έχει η διοίκηση.

Η πολιτική ηγεσία μάς απέκρυψε την αλήθεια, διευκόλυνε την αποχαύνωση του λαού, άφησε να περάσουν χρόνια με τα ψέματα και με τις υποσχέσεις και τώρα θερίζει θύελλες.

Ως ποιμενάρχης μπορώ να πω ότι ο κόσμος περιμένει κάποιον σωτήρα, που θα βγάλει την πατρίδα μας από την απερίγραπτη αυτή περιπέτεια.

-Η Εκκλησία θα μπορούσε να κάνει περισσότερα;

Συμπάσχουμε καθημερινά με τους ανθρώπους που υποφέρουν.

Ηδη όλες οι Μητροπόλεις έχουν επιστρατεύσει όλες τις δυνατότητές τους για να βοηθήσουν τους οικονομικά αδυνάμους στην αντιμετώπιση της λαίλαπας αυτής.

Εάν όμως είχαμε και τη συμπαράσταση της Πολιτείας θα μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα με την ελάχιστη περιουσία που μας έχει εναπομείνει και την οποία έχει δεσμευμένη το κράτος.

Ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος, όπως και όλοι οι μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος έχουμε υποσχέσεις από τους πολιτικούς, οι οποίες όμως την τελευταία στιγμή διαφοροποιούνται από υπουργείο σε υπουργείο και από πρόσωπο σε πρόσωπο.

Διερωτώμαι γιατί να υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση.

Λυπούμαι βέβαια πολύ όταν ακούω στα μέσα ενημερώσεως από πολιτικά χείλη να ζητούν από την Εκκλησία να συμπαρασταθεί στον λαό. Μπορούν αυτοί να μας υποδείξουν ποιος άλλος βοηθάει όπως η Εκκλησία τον λαό;

ΠΗΓΗ