Η Απόφαση-Ρωσική ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία

                       

 Ρωσική ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία. Μέσα από απίθανα γεγονότα δικαιώνεται η απόφαση μιας νέας γυναίκας να φέρει στη ζωή το παιδί της!

Μου είπε ότι εκείνα τα βρέφη που είχα ονειρευτεί ήταν τα 187 παιδιά που δεν κατάφεραν να δουν το φως του ηλίου...

 Είμαι μαιευτήρας χειρουργός γυναικολόγος και για σχεδόν δύο δεκαετίες έζησα ειρηνικά και εν αφθονία.Από το 1999 η ζωή μου πήρε άλλη τροπή. Ένα βράδυ είδα στον ύπνο μου ένα πλήθος βρεφών τα οποία σαν να κολυμπούσαν σ'ένα τεράστιο ενυδρείο,το οποίο βρισκόνταν μπροστά μου,και σαν να πνιγόνταν αφού προσπαθούσαν απεγνωσμένα να βρουν μία διέξοδο σπρώχνωντας το γυαλί.Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα μεγάλα εκείνα μάτια που με κοίταζαν απεγνωσμένα.

  Από την επόμεη ημέρα άρχισαν να μου συμβαίνουν διάφορα γεγονότα που με οδήγησαν στην απόγνωση.Η σύζυγος διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος και υπέφερε μία εγχείρηση.Ο γιός μου-μαθητής λυκείου τότε-μας ομολόγησε ότι χρωστάει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και ότι κινδυνεύει η ζωή του αν δεν το επιστρέψει.Γρήγορα έμαθα ότι είχε αρχίσει η εξάρτησή του από την ηρωίνη και χρειαζόνταν χρήματα για να προμηθεύεται τις δόσεις του.Μετά από μία εβδομάδα μου έκλεψαν το καινούργιο μου αμάξι και το ένα μέρος του σπιτιού μου έπιασε φωτιά

 Πίστευα με τον τρόπο μου χωρίς να πηγαίνω συχνά στην εκκλησία.Ξαφνικά μου ήλθε η σκέψη να ανεβώ στον Πατριαρχικό Ναό να προσκυνήσω.Ήταν 27 Οκτωβρίου η μέρα μνήμης του Οσίου Δημητρίου του Μπασαράμπη,του πολιούχου της πόλης.Όσην ώρα περίμενα στην ουρά για να προσκυνήσω το λείψανο του Οσίου προσευχόμουν σιωπηλά και ρωτούσα τον Άγιο τι λάθος έκανα και με βρήκαν τόσες συμφορές και τι έπρεπε να κάνω.Όταν έφτασα μπροστά στο λείψανό του δεν μπορούσα πια να σκεφτώ, μόνο ξέσπασα σ'ένα δυνατό κλάμα και με δυσκολία σταμάτησα να κλαίω.

Δεν ξέρω αν με πιστεύετε αλλα το επόμενο βράδυ είδα στον ύπνο μου τον Όσιο Δημήτριο ο οποίος μου μιλούσα γαλήνια και αποκάλυψε την αλήθεια που αγνοούσα σε εμένα τον άνομο!
Μου είπε ότι εκείνα τα βρέφη που είχα ονειρευτεί ήταν τα 187 παιδιά που δεν κατάφεραν να δουν το φως του ηλίου,αφού εγώ  είχα κάνει τις εκτρώσεις και είχα λάβει ένα σωρό χρήματα γι'αυτά τα εγκλήματα.

Κάθε άνθρωπος είναι πολύτιμος, σε ΟΛΑ τα στάδια της ζωής του

Κάθε άνθρωπος είναι πολύτιμος, σε όλα τα στάδια της ζωής του.
Μέσα ή έξω απο την μήτρα... Δεν αλλάζει κάτι. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με το ίδιο σώμα, την ίδια καρδιά, το ίδιο DNA.
Είτε το σκοτώσεις πριν, είτε μετά την γέννα, τον ίδιο άνθρωπο σκοτώνεις. Την ίδια καρδιά σταματάς.

πηγή

Γιατί η ζωή δεν μετριέται με γραμμάρια..!

 Και ξαφνικά η ελληνική κοινωνία γέμισε από οργή για την 22χρονη κοπέλα που πέταξε το νεογέννητο μωρό της. Και γέμισε ακόμα μεγαλύτερη οργή που η δικαιοσύνη δεν την έστειλε στη φυλακή αλλά την άφησε ελεύθερη. 

«Αν είναι δυνατόν! Την παιδοκτόνο!» διαμαρτυρήθηκε η κοινωνία.
Βέβαια, αν η κοπέλα είχε «απαλλαγεί» από το μωρό λίγους μήνες πριν, χωρίς να το μάθει κανείς, θα ήταν όλα καλά κι ωραία. Η έκτρωση είναι «εντάξει» για την κοινωνία μας. Είναι «δικαίωμα» της γυναίκας.

 Όπως είναι «δικαίωμά της» («δικαίωμα» όλων ) ο έρωτας. Η ερωτική επαφή. Και αν, κατά την ... άσκηση του «δικαιώματος» αυτού, συμβεί κάποια «απροσεξία», δεν πειράζει: Έκτρωση! Διότι, η απελευθερωμένη περί τα ερωτικά κοινωνία μας, θεωρεί ότι αυτό δεν είναι «και τόσο» κακό, σαν αυτό που έκανε η κοπέλα! Προφανώς πιστεύει ότι πριν γεννηθεί ο άνθρωπος, δεν είναι και τόσο ... άνθρωπος. Ή μάλλον θεωρεί ότι δεν είναι καθόλου άνθρωπος. Καθότι, όπως πρεσβεύουν οι υλιστές, «ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει». Το μωρό στην μήτρα δεν το βλέπουμε, άρα δεν υπάρχει, άρα μπορούμε να το «αφαιρέσουμε» και να το πετάξουμε, χωρίς συνέπειες.
Όταν όμως γεννηθεί, τότε το βλέπουμε, άρα υπάρχει, άρα είναι ανθρωποκτονία αν το σκοτώσουμε.

Αυτή είναι, λοιπόν, η ηθική της κοινωνίας μας. Της κοινωνίας που «δίδαξε» στην 22χρονη κοπέλα –μέσα από τα ΜΜΕ, τον κινηματογράφο, τα βιβλία, το σχολείο, τις παρέες - ότι ο «έρωτας» είναι «δικαίωμα όλων» κι ότι πρέπει να τον χαίρεται χωρίς «προκαταλήψεις» και «ταμπού». «Δεν είναι τίποτα κακό!».

Προπαντός, την δίδαξε η κοινωνία μας, να μην ακούει την Εκκλησία που λέει πως οι νέοι πρέπει να προσέρχονται παρθένοι στο μυστήριο του Γάμου.

 Άκου «παρθένοι»! 

Γιατί; Κακό είναι ο έρωτας; - θυμώνει η σύγχρονη κοινωνία, που είναι «προοδευτική» και θέλει να ανατρέψει αυτές τις «ξεπερασμένες αντιλήψεις».

Έτσι, με την άδεια της κοινωνίας, κάθε χρόνο θυσιάζονται 500 χιλιάδες παιδάκια στον βωμό του έρωτα, στην Ελλάδα, με τις εκτρώσεις. Ο θεός έρωτας, ο θεός της «αγάπης», απαιτεί ανθρωποθυσίες. «Δικαίωμά μας» λοιπόν ο έρωτας, «δικαίωμα μας» και να σκοτώνουμε τον καρπό του έρωτα, τα παιδιά μας. Αυτό που μετράει είναι η «σεξουαλική απελευθέρωση» της κοινωνίας. Σύγχρονο δόγμα, «Χαρείτε τον έρωτα!"
Επομένως, ας μην ψάχνει η κοινωνία να βρει τον ένοχο ούτε στην 22χρονη, ούτε στον νεαρό φίλο της, που χωρίς να το θέλει βρέθηκε «πατέρας». Χωρίς να το θέλει. Αυτός τον "έρωτα" ήθελε. Το "δικαίωμά του". Αλλά κάποιο λάθος έγινε... "Απροσεξία"...

 Τα παιδιά αυτά, οι δύο νέοι, είναι παιδιά της κοινωνίας μας, που πρέπει να κοιτάξει στον καθρέφτη για να δει τον ένοχο της απαξίας της ανθρώπινης ζωής. Ένοχη για την ανθρωποκτονία είναι η ίδια η κοινωνία (εμείς όλοι...) που ανέχεται την τηλεόραση να υποδαυλίζει συνεχώς τα ερωτικά συναισθήματα με χυδαία θεάματα, που ανέχεται και το σχολείο να κάνει σχεδόν το ίδιο, μέσα από μαθήματα, εικόνες κ.λπ, που ανέχεται, αν όχι και «σπρώχνει» τους νέους από νωρίς στις σεξουαλικές σχέσεις.

 «Ξεχνάει» να τους πει, η κοινωνία, ότι στο τέλος της ερωτικής πράξης το σπέρμα του άνδρα συναντά το ωάριο της γυναίκας και δημιουργείται η νέα ζωή! Γι’ αυτό και η πράξη αυτή είναι ιερή και δεν είναι παιχνίδι! Δεν είναι "δικαίωμα" για όλους. «Ξεχνάει» να τους πει ότι ο άνθρωπος, μέσω αυτής της αγαπητικής ένωσης, γίνεται συνδημιουργός του Θεού! Δημιουργεί τον νέο άνθρωπο! Τον οποίο είναι φόνος να σκοτώνουμε είτε ζυγίζει 200 γραμμάρια, είτε 500 γραμμάρια, είτε 3 κιλά, γιατί η ζωή δεν μετριέται με γραμμάρια...
Αυτά «ξέχασε» να τα πει στα παιδιά της, που τώρα τα καταδικάζει για φόνο, γεμάτη υποκρισία, η «προοδευτική» κοινωνία μας...

Μπέτη Μπιζά-Facebook

Υποκρισία(και εκτρώσεις)

antonispapagiannis

 Αραιά και πού βλέπω επαγγελματικά έγκυες γυναίκες. Συνήθως έχουν κάποιο αναπνευστικό πρόβλημα που χρειάζεται διάγνωση ή ανακούφιση, με το πρόσθετο ερώτημα αν το πρόβλημα ή η θεραπεία του θα επηρεάσει ή όχι το έμβρυο. Συνήθως δεν υπάρχει τέτοια στενοχώρια, και η έκβαση είναι καλή.
 Η Κ. ήταν διαφορετική περίπτωση. Κοντά στον έβδομο μήνα της κύησης παρουσίασε μια δύσπνοια που δεν την άφηνε να κοιμηθεί, να κάνει τις καθημερινές δραστηριότητές της, να ησυχάσει. Ήρθε σχεδόν πανικόβλητη. Και δεν είχε απολύτως τίποτε, από σωματικής πλευράς, που να εξηγεί την έλλειψη αέρα που ανέφερε. Βλέποντάς την αγχωμένη, τη ρώτησα σχετικά.
 «Πώς να μην έχω άγχος;» είπε. «Έκανα προ καιρού υπερηχογράφημα, και μου είπαν ότι ίσως το μωρό να έχει πρόβλημα, και μου πρότειναν να κάνω αμνιοκέντηση. Εγώ δεν θέλω, αλλά από τότε δεν μπορώ να ανασάνω». Η διάγνωση της ψυχογενούς δύσπνοιας είχε τεκμηριωθεί. Αφού την καθησύχασα ότι τα ευρήματα ήταν φυσιολογικά, την επαίνεσα για την απόφασή της και της ευχήθηκα καλή συνέχεια στην εγκυμοσύνη. «Θεού θέλοντος, όλα θα πάνε καλά», της είπα.
Κι απόμεινα με την απορία και την οργή για την ευκολία με την οποία τόσο συχνά καταδικάζουμε σε θάνατο τα αγέννητα παιδιά μας. Διότι (για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) η κλίμακα υπερηχογράφημα--> αμνιοκέντηση πολύ συχνά έχει ως επόμενο σκαλοπάτι τη ‘θεραπευτική’ διακοπή της κύησης, κοινώς έκτρωση, συχνά με πολύ αμφίβολες ενδείξεις.
Λοιπόν, αν υποπτευόμαστε ότι το κυοφορούμενο βρέφος έχει πρόβλημα, η λύση είναι να το σκοτώσουμε;
Κι αν το πρόβλημα δεν υπάρχει μεν στο κύημα αλλά προκληθεί κατά ή μετά τον τοκετό (π.χ. εγκεφαλική βλάβη από ίκτερο, ανοξία κ.τ.λ.), τότε γιατί η προηγούμενη ‘λύση’ δεν είναι αποδεκτή; Ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ ‘πριν’ και ‘μετά’ τον τοκετό;
Γιατί μας είναι αδιανόητο (σε κάποιους ανά τον κόσμο δεν είναι...) να γίνεται π.χ. εκλεκτική θανάτωση των θηλυκών εμβρύων και αποδεχόμαστε χωρίς συζήτηση την ενδομήτρια βρεφοκτονία για γενετικές ή άλλες ανατομικές διαταραχές;
Κι αν δεν είναι ανθρώπινη ζωή το έμβρυο (όπως διακηρύττουν οι υπέρμαχοι των εκτρώσεων), γιατί το προστατεύουμε βάζοντας ένα σωρό περιορισμούς στις εγκύους (τι να τρώνε, να παίρνουν ή να μη παίρνουν φάρμακα, να προσέχουν από ιώσεις, να μην εκτίθενται σε ακτινοβολία, να μη καπνίζουν ή πίνουν και τόσα άλλα);
Συμπέρασμα: η υποκρισία μας δεν έχει όρια κι εδώ, όπως και σε άλλα θέματα. Απλώς, «έτσι μας αρέσει», και οι διάφορες δικαιολογίες είναι για να καθησυχάζουμε τη συνείδησή μας.
Ο επίλογος της παραπάνω ιστορίας γράφτηκε μερικές εβδομάδες αργότερα, όταν έμαθα σχεδόν τυχαία ότι η Κ. γέννησε. Πέρασα να τη συγχαρώ: έλαμπε πανευτυχής.
 «Και το μωρό;» ρώτησα. 
«Μια χαρά!» μου απάντησε, κάτι που μου επιβεβαίωσε και ο παιδίατρος που το είδε. Δόξα τω Θεώ! Σ’ Εκείνον ας πάνε οι ευχαριστίες της μητέρας για το δικό της και για κάθε άλλο μωρό που έρχεται στον κόσμο, ακόμη μια απόδειξη ότι Εκείνος δεν μας ξεχνάει. Ακόμη κι όταν εμείς με κάθε τρόπο του στρέφουμε την πλάτη.

Της Ραχήλ το κλάμα...

...μια ιδιαίτερη εκπομπή για τα 14.000 αναιρεθέντα υπό Ηρώδου παιδία. Κυρίως όμως είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας αλλά και ελπίδας από τα μυριαρίθμητα αναιρεθέντα εκτρωθέντα παιδιά μας!!!

THS RAXHL TO KLAMA KAI ENA GIATI AIWNIO .mp3

Καλή δύναμη, υπομονή και μετάνοια! Ευλογημένο  και Χριστοφόρο  το νέο έτος που μας κτυπά την πόρτα!

Νώντας Σκοπετέας

πηγή

Το τρομακτικό όραμα για τις εκτρώσεις του Οσίου Γαβριήλ του δια Χριστόν σαλού και ομολογητού

 Ο π. Γαβριήλ ποτέ δεν σταμάτησε να εργάζεται. Δούλευε για κάποιο διάστημα ως αγρότης στα κολχόζ, όπου και διέμενε. Εκεί στερήθηκε για λίγο την ησυχία, καθώς δεν ήταν εύκολο να μένει μόνος του. Βρήκε όμως πολύ γρήγορα μια σπηλιά, την οποία είχαν εγκαταλείψει οι βοσκοί, την καθάρισε κι εγκαταστάθηκε εκεί. Πολύ πιθανό είναι την άγνωστη σε μας περίοδο της ζωής του να την πέρασε εκεί, στη σπηλιά. Ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε για τους ασκητές και τους σπηλαιώτες φανέρωνε μια εξοικείωση με τη ζωή αυτή, ενώ το πρόσωπο του φορτιζόταν και μια ανεπιτήδευτη τρυφερότητα διαγραφόταν στην έκφραση του.

 Οι πιστοί συχνά του ζητούσαν να κάνουν παρακλήσεις για να πληθαίνει και να αναπτύσσεται η Γεωργία.

  Κάποια φορά, κατά τη διάρκεια της παράκλησης στο ναό Σιόνι, ο άγιος είδε ένα τρομακτικό όραμα. Διηγείται ο ίδιος:

«Ήταν δυο στρατιωτικοί, με αρχαίες στρατιωτικές στολές, που έδειχναν εμένα: "Να! Αυτός είναι!". Ήρθαν πλάι μου και με πήραν μαζί τους. Με δυσκολία καταλάβαινα. Διέκρινα ένα άσπρο σπίτι χωρίς σταυρό. Με έβαλαν μέσα. Ήταν τελείως σκοτεινά. 

 Έκλεισαν τις πόρτες και μ' άφησαν εκεί. Όταν τα μάτια μου συνήθισαν στο σκοτάδι, είδα πεταμένα στο πέτρινο πάτωμα παιδάκια, που είχαν το μέγεθος ενός μικρού δαχτύλου και κείτονταν μέσα στα αίματα. Από μια τρύπα στο ταβάνι έπεφταν κι άλλα νεκρά παιδάκια, τόσα πολλά που δεν μπορούσα να σταθώ πουθενά. Όλα γύρω ήταν βουτηγμένα στο αίμα. Στεκόμουν στις μύτες των ποδιών μου. Και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα κι άκουσα μια φωνή: " Έρχεται! Έρχεται!" Παραξενεύτηκα. "Ποιος έρχεται; Φαίνεται θα 'ναι εδώ το αφεντικό. Θα παρακαλέσω να με αφήσουν να φύγω από εδώ", σκέφτηκα. Πάλι ήρθαν εκείνοι οι δύο στρατιωτικοί. Στάθηκαν στην είσοδο και στην έξοδο και δεν μου επέτρεπαν να φύγω. Κόλλησα στον τοίχο. Τότε είδα την Παναγία να έρχεται με τη συνοδεία αγγέλων και αγίων. Ήταν ντυμένη στα λευκά. Την αναγνώρισα αμέσως. Με κοίταξε αυστηρά, μου έδειξε τα ματωμένα παιδιά και μου είπε: 'Τι' αυτό με παρακαλάς; Έτσι θα πληθαίνει η Γεωργία; Εγώ θα ευλογώ κι αυτοί θα σκοτώνουν;" Γύρισε κι έφυγε. Έπειτα με πήραν οι δυο στρατιωτικοί και με έφεραν στο κελί μου».

Την επομένη ο π. Γαβριήλ αποκάλυψε αυτό το όραμα σ' όσους ήταν παρόντες στην ικεσία και παρακάλεσε όλες τις γυναίκες να προσεύχονται προειδοποιώντας τες: «Μητέρες, μην κάνετε εκτρώσεις! Βοηθήστε να σωθεί η Γεωργία! Φοβήθηκα τόσο πολύ όταν είδα οργισμένη την Παναγία, που δεν ήξερα πού να πάω. Δεν επιθυμώ κανείς να δει έτσι τη Βασίλισσα του Ουρανού και της Γης».

πηγή/αντιγραφή

***Γέροντας Γαβριήλ-Ο γεωργιανός μοναχός που έκαψε τα πορτραίτα των Στάλιν και Λένιν

***Η αγιοκατάταξη του ομολογητού μοναχού Γαβριήλ του Γεωργιανού

Το ''βασιλικό μωρό''.Επιτέλους ο κόσμος συμφώνησε έστω και για μια φορά πως ένα παιδί πριν την γέννησή του είναι ένα παιδί.

Προχθές όλος ο κόσμος με την ψυχή στο στόμα περίμενε την γέννηση του παιδιού της δούκισσας του Καίμπρητζ,του ''βασιλικού παιδιού''
Όπως επισήμανε ο δημοσιογράφος Έρικ Μεταξάς κατά την διάρκεια της κύησης της Κέιτ Μίντλετον,ο κόσμος συμφώνησε έστω και για μια φορά πως ένα παιδί πριν την γέννησή του είναι ένα παιδί.

Για να δούμε τι γράφει ο Έρικ Μεταξάς:
«Η μάχη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν δίνεται μόνο στην τοπική κλινική εκτρώσεων ή στο Κέντρο ελέγχου εγκυμοσύνης ή στο Ανώτατο δικαστήριο.Λαμβάνει μέρος και όταν διαλέγουμε τις λέξεις.
Ο πόλεμος ενάντια στην ιερότητα την ανθρώπινης ζωής χρησιμοποιεί και το ψεύδος-αυτό που ο Όργουελ ονομάζει΄΄πολιτική γλώσσα''και η οποία κατά τον ίδιο''κάνει το ψεύδος να φαίνεται αλήθεια και ο φόνος αξιοσέβαστος και δίνει την εντύπωση του στέρεου σε κάτι που είναι σαν ένα φτερό στον άνεμο''
Αυτοί που υποστηρίζουν την δολοφονία των αγεννήτων ανθρωπίνων υπάρξεων χρησιμοποιούν εδώ και δεκάδες χρόνια την ''πολιτική γλώσσα'',σκεπάζοντας έτσι τις θέσεις τους- οι οποίες δεν έχουν καμία ηθική βάση-με λέξεις που ηχούν αθώες,όπως ''επιλογή'' ή η''υγεία της γυναίκας'',ελπίζοντας έτσι πως οι άλλοι θα ξεχάσουν τα δικαιώματα αυτών που βλάπτονται από την έκτρωση δηλαδή τα έμβρυα.
Σε οποιοδήποτε προσπαθεί να εκφράσει την αντίθεσή του για την απώλεια της ζωής ενός αγέννητου παιδιού,αυτοί οι χειραγωγοί της ''πολιτικής γλώσσας''γρήγορα αρνούνται την ανθρώπινη προσωπικότητα του εμβρύου,ονομάζοντάς το ΄΄ένα κομμάτι ιστού''(lump of tissue),ένα ''προιόν της συλλήψεως''(“product of conception)ή ακόμη ένα''δυνητικό άτομο''Με το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν προσπαθούν να υπονομεύσουν την ανθρώπινη λογική και συμπόνοια τις οποιες θα αισθανόνταν για τις πενήντα εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις που δεν μπορούν να προστατευτούν και πέθαναν μετά από νόμιμες εκτρώσεις (μετά την δίκη Roe vs. Wade το 1973(εδώ).
 Είναι όμως δύσκολο να προσέχουν πάντοτε τις λέξεις τους.Ένα παράδειγμα είναι η ευφορία στο άκουσμα της είδησης πως η Κέιτ Μίντλετον φέρει ένα παιδί στην κοιλιά της.Ναι,όπως το βλέπετε,ένα παιδί και όχι ένα ''ένα κομμάτι ιστού''.
Μας είπαν ότι το παιδί θα είναι τρίτο στην διαδοχή του θρόνου μετά τον πρίγκηπα Γουίλιαμ και τον πρίγκηπα Τσάρλς.Δεν είμαι ο μόνος που παρατήρησε τις ασυνήθιστες περιγραφές του Τύπου για το πριγκηπικό μωρό.
Ένας έκπληκτος παρατηρητής είναι και ο Βρετανός μπλόγκερ που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο ''Αρχιεπίσκοπος Κράμνερ''(όνομα το οποίο αναφέρεται σ'έναν προτεστάντη του 16ου αιώνα ο οποίος εκτελέστηκε επί βασιλίσσης Μαρίας κατηγορούμενος για αίρεση)
Βλέποντας τον ενθουσιασμό της βρετανικής κοινής γνώμης ο μοντέρνος Αρχιεπίσκοπος Κράμνερ αναρωτιέται:«Άραγε οι άνθρωποι,οι εφημερίδες και τα περιοδικά που είναι υπέρ των εκτρώσεων  θα έπρεπε να μιλήσουν για έναν σωρό πολυδύναμων βλαστικών κυττάρων ή για ένα παιδί;Επειδή σύμφωνα με τα ρεπορτάζ η πριγκίπισσα βρίσκεται στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα παιδί η για κάτι που μπορεί να έχει κάποια μοίρα.Σε αυτή την φάση πρόκειται σίγουρα για ένα ''μη πρόσωπο''το ίδιο με τα  201.931 ''μη πρόσωπα'' που εκκενώθηκαν πέρυσι απο την μήτρα στην Αγγλία,την Σκωτία και την Ουαλία.

Οι Βρετανοί ξεκάθαρα και με το δίκιο τους,φέρονται στο βασιλικό μωρό όχι σαν σε μια συστάδα κυττάρων τα οποία μπορούν για οποιονδήποτε λόγο να αποβληθούν,αλλά σαν σ'ένα πρόσωπο.Ναι,η γλώσσα την οποία χρησιμοποιούμε έχει σημασία.Είναι ζωή στην μήτρα, ένα ''προιόν της συλλήψεως''ή ένα πρόσωπο,ακόμη και αν είναι πρίγκηπας;

  Ο φιλόσοφος Πέτερ Κρέεφτ λέγει πως«η προσωπικότητα του εμβρύου,δηλ εαν το θεωρούμε πρόσωπο,είναι το κρίσιμο πρόβλημα της έκτρωσης και πως στην περίπτωση που το έμβρυο δεν είναι πρόσωπο τότε δεν πρόκειται για την δολοφονία ενός αθώου»Ο Κρεεφτ προσθέτει«Τα πρόσωπα έχουν δικαίωμα στην ζωή,τα ''μη πρόσωπα ''(π.χ.τα κύτταρα,οι ιστοί και τα όργανα)όμως όχι.

Φίλοι το πιο δυνατό όπλο μας δεν είναι οι βόμβες ή οι σφαίρες αλλά η αλήθεια.όπως είπε και ο Όργουελ«στον καιρό των ψεμμάτων η αλήθεια είναι η πιο επαναστατική πράξη»

μετάφραση  π.Γεώργιος Κονισπολιάτης -proskynitis.blogspot/πηγή

ΩΔΗ για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ

1ο Πανελλήνιο βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών

της Βασιλικής Γούση

Μεθύσι ολόγυρα μου της ζωής. Ανάσταση! Κι όμως μία λόγχη φως με ταξιδεύει απρόσμενα στον κήπο της αγωνίας,όπου «βάπτεται κάλαμος αποφάσεως»
Το νιόφυτρο μπουμπούκι δε θα λουλουδίσει ποτέ
άπ' το κουκούλι ή πεταλούδα δε θα βγει στη γιορτή της "Ανοιξης
καί το φτωχό χελιδόνι δε θα τιτιβίσει στα γαλανά τα πλάτη τ' ουρανού.
Τούτη ή Γεσθημανή είναι σιωπηλή σαν το θάνατο Καί μονάχα ένα θρόισμα μυστικό σαν το βουβό πόνο της Παναγιάς,κεντάει τίς άδειες στιγμές.
Είναι τραγούδι απόκοσμο του παιδιού πού δεν θα γεννηθεί ποτέ. Σωπαίνω κι αφουγκράζομαι.
«Θεέ μου. σύρε το δοξάρι της συμπόνιας στίς ανθρώπινες Χορδές
για ν' ακουστεί ή αδύναμη φωνή μου: Χάνομαι!
Βάρβαρα εισβάλλουν στη φωλιά μου. Πού να κουρνιάσω;
Ή ατσάλινη ρομφαία βηματίζει απειλητικά εναντίον μου. Τρομάζω!
Αλλά κι ή παγερή καταχνιά του καταψύκτη πιο σκληρή κι άπ' το θάνατο. Κρυώνω!
Περνώ τα σύνορα της οδύνης. Ή ψυχή μου αδειάζει. Ή φωνή μου σβήνει. Πεθαίνω!
τώρα πού σφύζει ολόγυρα μου ή ζωή στους ρυθμούς της "Ανοιξης.
Δε ζητώ παρά μια χούφτα ήλιο ν' ανακουφίσει το παράπονο μου.
~Ηλθα, τραγούδι άπ' τ' άπειρο, να γλυκάνω μια άδεια αγκαλιά καί με φίμωσαν.
Κρατούσα στα μάτια την ανατολή καί με βύθισαν στο πιο αποτρόπαιο σκοτάδι
άπλωσα δειλά το χέρι στην αγάπη καί με πλήγωσαν θανάσιμα
-παράξενο- όσοι τραγουδούσαν τη ζωή. την ελπίδα, το δίκαιο.
Για μένα τώρα όλο το σύμπαν ένα δάκρυ στα γαλήνια μάτια του λευκόφτερου αγγέλου μου...»
Φτωχό χελιδόνι, δες. πάνω άπ' τον κήπο της αγωνίας δύο μάτια γεμάτα ήλιους, μια αγκαλιά ανοιχτή σαν ουρανός,για να φτερουγίσεις όλόχαρο,
καί μια καμπάνα πού σημαίνει στη σιγαλιά
Χριστός Ανέστη!