Τι μπορεί να κάνει κάποιος σε έναν άνθρωπο που έχει ελπίδα στο Θεό; Τίποτα!

Μνήμη του δικαίου και πολύαθλου Ιώβ.

  Τι μπορεί να κάνει κάποιος σε έναν άνθρωπο που έχει ελπίδα στο Θεό; Τίποτα!
Τι είναι ο φόβος; Ποιος είναι ο φόβος; Ο φόβος του θανάτου; Ο Χριστός κατήργησε το θάνατο! Πού έγκειται ο φόβος; που έγκειται η απειλή; Η απειλή για μας είναι μόνο μία. Μία είναι η απειλή μας, να χάσουμε τον Χριστό. Αυτό είναι απειλή.
Εάν ο άνθρωπος χάσει τη σχέση του με τον Χριστό, πράγματι, ό,τι και να αποκτήσει στη ζωή του είναι ταλαίπωρος. Είναι ταλαίπωρος ο άνθρωπος που έχασε το Χριστό στη ζωή του. Και αυτός που βρήκε τον Χριστό στη ζωή του, τα άλλα όλα είναι δευτερεύοντα. 

   Βλέπετε ο Ιώβ, που διαβάζουμε τις προφητείες τη Μεγάλη Εβδομάδα, έχασε τα υπάρχοντά του. Έχασε τα παιδιά του. Έχασε τους φίλους του. Έχασε τα πάντα. Τι έκανε;«Επί πάσι τούτοις, λέει, ο Ἰώβ οὗ ἥμαρτε ένώπιον τού Θεού.» 

   Δεν γόγγυσε έναντι του Θεού. Όταν έχασε και τα παιδιά του -και τα εφτά του παιδιά- είπε ότι «εγώ δεν έχω τίποτα σε αυτό τον κόσμο». Και μετά και ο εαυτός του ο ίδιος.. και η γυναίκα του ακόμα.. σε όλα αυτά τα πράγματα βρέθηκε άμεμπτος μπροστά στο Θεό. Γιατί; Διότι ελευθερώθηκε από τα δεσμά του κόσμου τούτου. Ο Χριστός έσπασε τα κλείθρα του Άδου, τις πόρτες του Άδου, και συνέτριψε τα κλειδιά και τις αλυσίδες του Άδου δηλαδή όλα αυτά τα οποία μας συνδέουν και μας ελευθέρωσε. Μας ελευθέρωσε ο Χριστός! Μόνο όταν ελευθερωθούμε από τα δεσμά του κόσμου μπορούμε να μπούμε μέσα στη σφαίρα της χαράς του Θεού.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

https://youtu.be/H8smdflAlcU

πηγή

Ομιλία για τον πολύπαθο Ιώβ (Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο» (Ιώβ α’ 21)

Αδελφοί, ας μη φοβούνται οι δίκαιοι: τα πάντα συνεργούν προς το καλό γι’ αυτούς (Οίδαμεν δε ότι τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν, Ρωμ. η’ 28). Ολόκληρη η Αγία Γραφή μας δείχνει πως ο Θεός ποτέ δεν εγκαταλείπει τους δικαίους!

Το παράδειγμα του Ιώβ το φανερώνει ολοκάθαρα, όπως βλέπουμε τον ήλιο. Ο Ιώβ είχε επτά υιούς και τρεις θυγατέρες· είχε πλούτη, τον σεβασμό των ανθρώπων, είχε φίλους. Ξαφνικά τα έχασε όλα αυτά, μέσα σε μια μέρα. Αλλά δεν γόγγυσε εναντίον του Θεού, απεναντίας: πεσών χαμαί προσεκύνησε τω Κυρίω και είπεν· αυτός γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου, γυμνός και απελεύσομαι (Ιώβ α’ 20-21). Μετά, ο Ιώβ έχασε και την υγεία του, το τελευταίο αγαθό απ’ όσα είχε. Όλο το σώμα του, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, καλύφθηκε με φοβερές πυορροούσες πληγές.

Κατοικώντας με τον Ιώβ παντοτινά...!

 ...Την ίδια ακριβώς εποχή έκαμα και μια άλλη άνακάλυψη:Ο πατέρας μου πού τόσο αγαπούσα, ο σεβαστός μου πατέρας, ήταν αφάνταστα φτωχός. Ηταν τόσο φτωχός όσο και οί αλεπούδες, οί λύκοι και οί σκίουροι, πού δεν έχουν τίποτε άλλο από το κορμί τους και μια φωλιά, χωρίς καΐ κεί να μπορούν να γλυτώσουν απ' το κυ­νηγητό.

 Είχα πέντε ακόμη αδελφούς και αδελφές. Είμαστε εξι παιδιά όλα μαζί. Μα ποτέ δεν υπήρξαν σπίτι μας έξι ζευγάρια παπούτσια, ούτε έξι πανωφόρια ούτε έξι καπέλλα. Χρησιμοποιούσαμε και οί έξι ένα παλτό, Ένα ή δύο ζευγάρια παπούτσια, ένα ή δύο καπέλλα. 
Έμείς, τα παιδιά, ποτέ δεν μπορούσαμε να βγούμε όλα μα­ζί έξω από τον ίερό χώρο της εκκλησίας ή του πρεσβυτερίου, διό­τι ποτέ δεν είχαμε ρούχα και για τους έξι. Εξω άπό το σπίτι βγαί­ναμε με τη σειρά. Ποτέ συγχρόνως. Εξ αιτίας της αθλιότητας αυτής έρχονταν στο πρεσβυτέριο στιγμές τρομερού πόνου. Στιγμές φοβερής οδύνης. Νοιώθαμε την αθλιότητα μέχρι τα βάθη του είναι μας, μέχρι τα κόκκαλα και πιο βαθειά ακόμη, μέχρι τον μυελό των οστών.
Άλλα, σ' αυτές τις τρομερές στιγμές της πείνας, του κρύου και της οδύνης, ήταν αρ­κετό για μας, τα τόσο δυστυχισμένα παιδιά, να διασχίσωμε την δενδροστοιχία του κοιμητηρίου και να μπούμε μέσα στην αγία Εκκλησία, στον ουρανό, πού ήταν κτισμένος στη γη, για να θυμηθοϋμε πώς ήμαστε παιδιά του Θεού και πώς ανήκαμε στο θεϊκό γένος άφοϋ ήμασταν χριστιανοί και πώς οι αθλιότητες της γης δεν έχουν καμμιά, καμμιά σημασία. Ακόμη και αν κα­νείς πεθάνη από την πείνα, είναι αθάνα­τος ...

 Και για να μη μας καταθλίβη, εμάς τα παιδιά, ή στέρησις, ή άθλιότης καί ή πείνα και για να μη έχωμε ένα αίσθημα κατω­τερότητας μπροστά στα αλλά παιδιά, τα όποια μπορούσαν να τρώ­νε και τα οποία είχαν καπέλλα καί παπούτσια καί πανωφόρια καί για να παραμένωμε τέλος πονετικοί, καλοί καί επιεικείς και γα­λήνιοι στον τρομερό πόνο μας καί στην τρομακτική φτώχεια μας, ή μαμά πρεσβυτέρα — ή ποιήτρια —μας διάβαζε κάθε μέρα την Ιστορία του Ίώβ.

 'Ηταν ένα φάρμακο εξαιρετικά αποτελεσματικό, πρόχειρο για όλες τις αθλιότητες καί για όλες τις δοκιμασίες. Για όλους τους πόνους μας ή μαμά πρεσβυτέρα μας διάβαζε τις δοκιμασίες του Ίώβ. Δυο φορές την μέρα. Τρεις φορές την μέ­ρα. Πέντε φορές την ήμερα. Κάθε μέρα. Καί έτσι ό Ίώβ υπέφερε μαζί μας. Καί μείς μαζί του. Καί κάναμε σύγκριση ανάμεσα στις δοκιμασίες μας καί τις δοκιμασίες του αγίου εκείνου ανθρώπου. Γνωρίζαμε τον Ιώβ καλύτερα άπο κάθε άλλο πλάσμα πού υπάρχει στη γη καί τον ουρανό. Ό Ιώβ κατοικοΰσε μαζί μας στο πρεσβυτέριο παντοτεινά. Συμμετείχε στην οικογένεια μας.. Τον είχαμε περιμαζέψει και διημέρευε μαζη μας. Διότι ο "Ιώβ έμοιαζε με μας. Είμαστε συγγενείς του.Είχε το ίδιο αίμα με μας, το αίμα εκείνων πού δοκιμάζονται άπ' όλους τους πόνους της γης. Εξ αιτίας αυτής της συνοικήσεως .με τον Ιώβ, ακόμη και σήμερα, όταν ακούω το όνομα του ή όταν το βλέπω γραμμένο κάπου, χαίρομαι, σαν ν' α­κούω το όνομα των αδελφών μου ή το όνομα του άδελφού μου ή ενος πολύ στενού συγγενούς πού κατάγεται απ" το χωριό μας...

Από το βιβλίο του Βιρτζίλ Γκεωργκίου:«Από την 25η ώρα στην αιωνιότητα»

πηγή