Κανείς ὅμως νά μήν καταπατῆ τήν καθιερωμένη νηστεία γιά τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς.

Ἱερομάρτυς Άγιος Άνθιμος ο Ίβηρας(1650-1716)

​Στήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Νηστείας ἐδίδασκε ὡς ἑξῆς τά πνευματικά του παιδιά:
​«Καθένας νά φυλάγεται ἀπό τά ἁμαρτήματα πού διαπράττει μέ τήν συγκατάθεσή του (συνειδητά καί ἑκούσια) ἐπειδή αὐτά, κάθε ἡμέρα ὅλο καί περισσότερο, θά τόν ὁδηγοῦν στόν θάνατο. Διότι χειρότερος θάνατος δέν ὑπάρχει ἀπό τό νά ἀποχωρισθῆ κανείς ἀπό τόν Θεό λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅπως λέγει ὁ Ἰωάννης: "ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει" (Α΄ Ἰωάν. 3,8)

 
​ Ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ ἔτους καθένας νά τρώγη τά ἀπαραίτητα γιά τή διατροφή τοῦ σώματος, μέ διάκριση, δίχως δόλο. Κανείς ὅμως νά μήν καταπατῆ τήν καθιερωμένη νηστεία γιά τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς. Ἀπ' τή συνείδησή μας ἐξαρτᾶται ἐάν τήν τηροῦμε σωστά. Αὐτός πού νηστεύει, νά ξέρη ὅτι τήν ἡμέρα πού θά χαλάση τή νηστεία, θά καταδικαστῆ σέ θάνατο, ἀφοῦ παραβαίνει τοῦ Θεοῦ τήν ἐντολή. Προτιμώτερο νά πεθάνη, παρά νά παραβῆ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Διότι θά ἐκδιωχθῆ ἀπό τόν Κῆπο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί ὁ Ἀδάμ ἀπό τόν παράδεισο.»

​Ἀπό τό βιβλίο: Ρουμάνικο Γεροντικό.
ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1985. σελ. 118-119.
Μετάφραση-ἐπιμέλεια: ὑπό ἀδελφῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, Ἁγίου Ὄρους.

Άγιος Άνθιμος ο Ίβηρας- Ο ''ευχαριστιακός''σκατζόχοιρος

Για μία αγαπητική διδαχή προς αυτούς που δεν πάνε στην εκκλησία

«Και όταν βγαίνουμε από τον ναό ας φανούμε ωφέλιμοι και να κάνουμε όπως κάνει ο σκατζόχοιρος που αφού φάει σταφύλια για να μεταφέρει ρώγες σταφυλιών στη φωλιά του, κουνάει το κλήμα και πέφτουν κάτω οι ρώγες. Ύστερα κυλιέται πάνω τους. Έτσι οι ρώγες καρφώνονται στα αγκάθια του και τις μεταφέρει στη φωλιά του,στα παιδιά του!

 Έτσι και εμείς να μεταφέρουμε στους οικείους μας και σε όσους δεν πήγαν στην εκκλησία,τα λόγια του Ευαγγελίου και ότι άλλο ωφέλιμο διαβάσαμε για να τους ''θρέψουμε'' και αυτούς με πνευματική τροφή. 

Άγιος Άνθιμος ο Ίβηρας ''Ομιλία στα Θεοφάνεια''

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος, Μητροπολίτης Οὐγγροβλαχίας καί τά λειτουργικά βιβλία.

 Ἡ συμβολή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας στή διαμόρφωση καί τήν προώθηση τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ ρουμανικοῦ λαοῦ ὑπῆρξε πολύ σημαντική. Ἕνας ἀπό τούς σημαντικότερους Ρουμάνους ποιητές, ὁ Μιχαήλ Ἐμινέσκου, ὀνόμασε τήν Ὀρθόδοξη Έκκλησία τῆς Ρουμανίας «πνευματική μητέρα τοῦ ρουμανικοῦ γένους, ἡ ὁποία γέννησε τή γλωσσική καί τήν ἐθνική ἑνότητα τοῦ λαοῦ»[1].

  Τά πρῶτα τυπογραφεῖα στή Ρουμανία ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους λιγότερο ἀπό μισό αἰῶνα μετά τήν ἐφεύρεση τῆς τυπογραφίας ἀπό τόν Γουτεμβέργιο (1455). Αὐτά λειτουργούσαν μέσα σέ Μοναστήρια ἤ σέ Ἐπισκοπικές Ἕδρες, ὅπως τό Τιργόβιστε (Târgoviște), Βουκουρέστι, Ἰάσιο, Μπουζάου (Buzău), Νεάμτς κ.ἄ. Οἱ πρῶτοι τυπογράφοι ἦταν κληρικοί, ὅπως ὁ ἱερομόναχος Μακάριος[2], ὁ διάκονος Κορέσι[3], ὁ ἱερομόναχος Μητροφάνης καί πολλοί ἄλλοι. Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι τόἹερατικόν τοῦ ἱερομονάχου Μακαρίου (1508), ἦταν τό πρῶτο τυπωμένο ὀρθόδοξο Ἱερατικόν στόν κόσμο.
Ξεχωριστή θέση στήν ἱστορία τῆς Ἒκκλησίας τῆς Ρουμανίας κατέχει ὁ Μητροπολίτης Ἄνθιμος ὁ Ἴβηρας (1650 – 1716), ἕνεκα τῶν σπουδαίων τυπογραφικῶν καί πολιτιστικῶν του ἐπιτευγμάτων. 

Γεννήθηκε στην Ἰβηρία (σημερινή Γεωργία) τό 1650. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀνδρέας[4]. Ἀπό μικρή ἡλικία αἰχμαλωτίστηκε ἀπό τούς Ὀθωμανούς καί ἔζησε τά νεανικά χρόνια του στήν Κωνσταντινούπολη ὡς δοῦλος. Ἔμαθε νά μιλᾶ ἑλληνικά, ἀραβικά, σλαβικά καί τουρκικά[5]. Ἕνεκα τῆς σοφίας καί τῆς μόρφωσης πού εἶχε λάβει, ο Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος Β΄ Νοταράς πλήρωσε σημαντικό ποσό χρημάτων, γιά νά τόν ἐλευθερώσει. Φαίνεται πώς μετά τήν ἀπελευθέρωσή του παρέμεινε στήν Πόλη, ὅπου ἐκάρη μοναχός καί μετονομάσθη Ἄνθιμος.

  Τόν Ἄνθιμο γνώρισε στήν Κωνσταντινούπολη ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Κωνσταντῖνος Μπρινκοβεάνου, ἡγεμόνας τῆς Οὐγγροβλαχίας, ὁ ὁποῖος καί τόν ἔφερε μαζί του στή Βλαχία, ἡ ὁποία κατέληξε νά εἶναι ἡ δεύτερή του πατρίδα. Τό 1691 ο Ἄνθιμος ἀνέλαβε τή διεύθυνση τοῦ Ἡγεμονικοῦ Τυπογραφείου Βουκουρεστίου, ὅπου καί ἐκτύπωσε τό πρῶτο βιβλίο, αὐτό μέ τίτλο «Οἱ διδαχές τοῦ Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος πρός τόν υἱόν του, Λέοντα» [6]. Αὐτό τό ἔργο ἐκτυπώθηκε δαπάναις τοῦ Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου, στόν ὁποῖον καί τό ἀφιέρωσε ὁ Ἄνθιμος.

 Τό 1696 γίνεται ἡγούμενος τῆς Μονῆς Σναγκῶβ, ὅπου ἵδρυσε ἕνα νέο τυπογραφεῖο. Μέσα σέ μόνο πέντε χρόνια καταφέρνει να ἐκδώσει 15 βιβλία: 7 ἑλληνικά, 5 ρουμανικά, ἕνα σλαβονικό (Γραμματική τοῦ Μελετίου Σμοτρίτσκι), ἕνα σλαβο-ρουμανικό καί ἕνα ἑλληνο-ἀραβικό. Μεταξύ τῶν ἑλληνικῶν ἀξίζει νά σημειώσουμε τό Ἀνθολόγιον (1697), ἕνα ὀγκώδες βιβλίο μέ πάνω ἀπό 2000 σελίδες, τό ὁποῖο περιεῖχε ἀποσπάσματα ἀπό τά Μηναῖα, τό Ψαλτήριον, τό Ὡρολόγιον, τήν Όκτώηχον, τό Τριώδιον καί τό Πεντηκοστάριον. Ἀκόμα ἕνα σημαντικό ἔργο ἐκτυπωμένο στά ἐλληνικά εἶναι ἡ Ὁμολογία Πίστεως τοῦ Πέτρου Μογίλα, Μητροπολίτου Κιέβου(1699 – αὐτή ἦταν ἡ τρίτη ἑλληνική ἔκδοση).

 Μεταξύ τῶν βιβλίων πού τύπωσε στή ρουμανική γλῶσσα ὑπενθυμίζουμε α) τό

Άγιος ιερομάρτυς Άνθιμος μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας(+27 Σεπτεμβρίου 1716)

Ο κατά κόσμον Ανδρέας ήταν Ιβηρικής (Γεωργιανής) καταγωγής. Υποδουλώθηκε από τους Τούρκους στη νεότητά του και έμεινε πολλά χρόνια στην Κ/Πολη, όπου εκτός των άλλων έμαθε Ελληνικά, Αραβικά, Σλαβονικά, Τουρκικά και Ρουμανικά. Όταν απελευθερώθηκε εγκαταστάθηκε κοντά στο Πατριαρχείο, για να διδαχθεί την ξυλογλυπτική.

Το 1690 μετέβη στη Βλαχία, μετά από πρόσκληση του Ηγεμόνα Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου (έπειτα Νεομάρτυρα) και κοντά στον Επίσκοπο Μητροφάνη διδάχθηκε την τέχνη της τυπογραφίας. Στη συνέχεια ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο με το όνομα Άνθιμος και δέχθηκε την Ιεροσύνη.
Κατά την περίοδο 1691 – 1694 και 1701 – 1705 διηύθυνε το Ηγεμονικό Τυπογραφείο του Βουκουρεστίου και στη συνέχεια δημιούργησε τυπογραφείο στη Μονή Σναγκώβ. Το 1705 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Ρίμνικ Βίλτσεα και το 1709 αναδείχθηκε Μητροπ. Ουγγροβλαχίας. Μέσα στις δραστηριότητές του ήταν η ίδρυση νέων τυπογραφείων (συνολικά εξέδωσε 64 βιβλία), η ίδρυση σχολείων, η ίδρυση της Μονής των Αγίων Πάντων στο Βουκουρέστι (1715, γνωστή σαν Μονή του αγ. Ανθί μου, σήμερα έδρα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρουμανίας), κ.α.

Το 1716 συκοφαντήθηκε στους Τούρκους ότι επεδίωκε την υπαγωγή της Βλαχίας στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, συνελήφθη και αρνούμενος να εξωμώσει για να απαλλαγεί από την κατηγορία τυφλώθηκε και εξορίστηκε στη Μονή αγ. Αικατερίνης Σινά. Τελικά το απόσπασμα που τον συνόδευε στην εξορία, τον έπνιξε στον ποταμό Τούντζια, έξω από την Αδριανούπολη.

Κατά τον «Νέο Συναξαριστή», «με τα συγγράμματά του και τις μεταφράσεις Λειτουργικών βιβλίων, τις οποίες εκπόνησε στη Ρουμανική γλώσσα, ο αγ. Άνθιμος δικαίως μπορεί να θεωρηθεί ως ο ανακαινιστής της Χριστιανικής συνειδήσεως των Ρουμάνικων Ηγεμονιών. Χάρις στην πρωτοβουλία και στις εκδόσεις του η Ρουμανική γλώσσα έγινε η επίσημη λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας, συνέβαλε δε στην εκπαίδευσή και στην πνευματική διάπλασή του Ρουμανικού λαου μέχρι σήμερα»

Η αγιότητα του διακηρύχθηκε από την Εκκλησία της Ρουμανίας το 1992. Η μνήμη του τιμάται την 27η Σεπτεμβρίου.

πηγή