Η πτώση του πιο λαμπρού και όμορφου αγγέλου

 Σήμερα γιορτάζουμε τη σύναξη των Αρχαγγέλων και θυμόμαστε πως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν εκείνος που σταμάτησε τους υπόλοιπους Αγγέλους οι οποίοι ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν τον Εωσφόρο στην Πτώση του.

Και όπως καταλαβαίνετε, σήμερα είναι η ευκαιρία να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών κληρικών και πιστών: Τον Εωσφόρο, τον Διάβολο.

Δεν είναι κακό βέβαια να έχουμε στον νου μας τον Διάβολο και τις παγίδες του αλλά θα πρέπει να μη καταλήξουμε να αποδίδουμε και να "χαρίζουμε" στον Διάβολο κάθε τι καινούριο που απλά το φοβόμαστε. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγουμε να επιδιδόμαστε σε ένα κυνήγι του διαβόλου, γιατί ούτε τις γνώσεις έχουμε, ούτε την κατάλληλη πνευματική κατάσταση και είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε είτε εμμονικοί είτε παρανοϊκοί.

Στο θέμα μας τώρα, ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το φως δηλαδή ήταν ο πιο λαμπρός και όμορφος άγγελος. Όλες οι άλλες ουράνιες οντότητες τον θαύμαζαν γι' αυτό και στην πτώση του παραλίγο να παρασύρει όλα τα αγγελικά τάγματα.

Γιατί όμως έπεσε αυτός ο λαμπρός άγγελος; Επειδή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αυτοθαυμασμό του και την εγωπάθειά του. Θέλησε να στήσει ένα θρόνο ίδιο με του Θεού -αυτή είναι μια συμβολική περιγραφή- ήθελε, δηλαδή να λατρεύεται σαν τον Θεό. Τελικά κατέληξε με τους ακολούθους του σε έναν σκοτεινό κόσμο, να μη λατρεύεται από κανέναν και αυτό να φουντώνει τη μιζέρια, την κακία και το μίσος του για κάθε τι ζωντανό.

Και εδώ είναι το όλο νόημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εγωκεντρισμό και την υπερηφάνεια.

"Ανάλογα την ταραχή και ο εγωισμός.."

Ο τα­πει­νός άν­θρω­πος δέ­χε­ται την πα­ρα­τή­ρη­ση με χαρά και δεν νιώ­θει καμ­μία τα­ρα­χή, όπως νιώ­θουν οι εγωι­στές.Νιώ­θει την πα­ρα­τή­ρη­ση ως ένα φάρ­μα­κο για να δια­γνώ­σει κατά πόσο έχει εγωι­σμό ή όχι.
Ανά­λο­γα με το βαθ­μό τα­ρα­χής που νιώ­θει ένας άν­θρω­πος από μια πα­ρα­τή­ρη­ση που του κά­νουν, εί­ναι και το μέ­γε­θος του εγωι­σμού του.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας.

“Εγωτίτιδα”: Η νέα ελληνική ασθένεια

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΙΤΑΡΗ 

 Κάτι έχει αλλάξει στο ελληνικό κουβεντολόι της παρέας. Και δεν είναι ότι μιλάμε περισσότερο, είναι ότι σχεδόν κανείς δεν περιμένει πια να ακούσει τον άλλον μέχρι τέλους. Το παρατηρώ όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια και, από τη στιγμή που άρχισα να του δίνω σημασία, το ακούω παντού. 

 Κάποιος αρχίζει να λέει ότι πέρασε δύσκολα με τη δουλειά του. Δεν έχει φτάσει καν στο ρήμα και ο απέναντι έχει ήδη οπλίσει: «Εγώ να δεις τι πέρασα». 

Άλλος αναφέρει έναν πόνο στο γόνατο. «Εγώ έχω μέση».

 Ταξίδεψες στην Ιταλία; Εγώ πήγα Ιαπωνία. 

Έμεινες δύο ώρες στην κίνηση; Εγώ τρεις, και μάλιστα με βροχή. 

Σου πέθανε η γάτα; Εγώ είχα σκύλο. 

Δεν είναι συζήτηση. Είναι ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα προσωπικής εμπειρίας, όπου κανείς δεν ξέρει ακριβώς το έπαθλο, αλλά όλοι θέλουν να βγουν πρώτοι. Το ονόμασα «εγωτίτιδα», γιατί ακούγεται σαν πάθηση και, κυρίως όσο πάει προχωρά σε μόνιμη βλάβη.

Ο ναρκισσισμός της συνομιλίας
  Η κοινωνιολογία έχει ήδη βρει την ορολογία, το ονομάζουν «conversational narcissism», τη συνήθεια να αρπάζουμε το νήμα της κουβέντας από τον άλλον και να το ξαναφέρνουμε πάνω μας. Ξεχώρισε μάλιστα την απάντηση που στηρίζει τον συνομιλητή από εκείνη που μετατοπίζει το ενδιαφέρον προς εμάς. Το δεύτερο είναι το αγαπημένο μας εθνικό σπορ. Δεν υπάρχει, βέβαια, κάποια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ που να μετρά πόσα «εγώ» χωρούν σε έναν καφέ ούτε απόδειξη ότι οι Έλληνες διακόπτουν περισσότερο από τους Δανούς. Η “εγωτίτιδα” εδώ είναι ένας νεολογισμός, όχι κλινική διάγνωση. Αλλά περιγράφει ένα αναγνωρίσιμο μοτίβο, τη μετατροπή της ακρόασης από πράξη ενδιαφέροντος σε μικρή αναμονή μέχρι να έρθει ξανά η σειρά μας.

Το θέλημα είναι ο εχθρός του Σταυρού

 Πλησιάζουμε την δεσποτική εορτή του Σταυρού. Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αφού ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, αυτό αρκεί για να είναι δικαιωμένος. Όμως στον σταυρό προσηλώθηκε και ο αγνώμων ληστής και τόσοι αδιαφοροι για Θεό εγκληματίες.

 Ο Γέροντας Αιμιλιανός είπε '' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις''. Σταυρός δικαίωσης, σταυρός με νόημα είναι να κόβεις και να αρνείσαι το θέλημα σου. Ναι το δικό σου θέλημα. Αυτό έκανε ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή. Από το '' ας παρέλθει το ποτήρι τουτο'' εως το '' γενηθήτω το θέλημα σου'' , μια οδυνηρή, αιματηρή, φρικτή Σταύρωση πριν τον Σταυρό. Η ανθρώπινη φύση Του υποτάχθηκε στην θεϊκή. Η ανθρώπινη φύση Του αποδείχθηκε όπως ήταν θεανθρωπινη εξαρχής. Ηταν μια διατρανωση της ταυτότητας Του.Μια νίκη, η οποία γέννησε την παρηγοριά για εμάς. Η αγωνία Του επίσης έφτασε στο αποκορύφωμα της.

  Είναι η αγωνία όλων των γενεών. Αυτή η σύνθλιψη , η ταπείνωση του Χριστού γέννησε την ειρήνη. Την μυστική αυτή χαρά, η οποία κοινωνείται σε κάθε Χριστιανό εκούσια εσταυρωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε σκοτεινή και εύπεπτη πνευματικά κουλτούρα στηρίζει την ύπαρξη και την διάδοση της στην υπακοή στο θέλημα και στην κολακεία του θελήματος.

Το δικό μας θέλημα να γίνεται και δεν βαριέσαι.

Τρέχουμε να δούμε Εικόνες που δακρύζουν, αλλά δεν ρίχνουμε ούτε ένα δάκρυ για τις δικές μας αμαρτίες.

​Ψάχνουμε χαρισματικούς Γεροντάδες για να μας πούνε το μέλλον, λες και είναι καφετζούδες, αλλά για πνευματική ζωή ούτε λόγος.

​Πηγαίνουμε στην εξομολόγηση, αλλά έτσι και δεν μας αρέσει ο κανόνας ή η συμβουλή του Πνευματικού, φύγαμε για άλλον! Το δικό μας θέλημα να γίνεται και δεν βαριέσαι.

​Τρέχουμε σε μεγάλα προσκυνήματα, κάνοντας χιλιόμετρα, αλλά δεν κάνουμε τον κόπο να περπατήσουμε μέχρι την πόρτα του διπλανού μας,να τον διακονήσουμε, να του προσφέρουμε μια στάλα βοήθεια, να του πούμε μια κουβέντα.

​Κοινωνούμε κάθε μέρα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά μένουμε στην ουσία Α-κοινώνητοι.

​Καταλήξαμε να λατρεύουμε έναν «Χριστούλη» που τον κόψαμε και τον ράψαμε στα μέτρα μας τον στήσαμε σε ένα βάθρο και τον προσκυνούμε, μα στην ουσία προσκυνούμε το ΕΓΩ μας και κάθε τι που βολεύει τον εγωισμό μας, κάνοντας στην άκρη τον Χριστό του Ευαγγελίου. Γιατί ο Χριστός μας ζητάει σταύρωση του εγώ... κι αυτό μάς «χαλάει την πιάτσα».

πηγή

Δεν δύναται κανείς να πέση στη λάσπη της αμαρτίας , εάν δεν πέση πρώτον στον κρημνό της υπερηφάνειας.

Η υπερηφάνεια προσκολλάται στους δυνατούς, ευδοκίμους και δήθεν εναρετους και, αφού τους απομυζηση κάθε καλό, τους ξηραίνει. Και στους σκληρόκαρδους προσκολλάται. Γι' αυτό ας έχουμε σπλάχνα οικτιρμών. Γι' αυτό ας μη σκεφθούμε ότι έχουμε ποτέ κάτι καλό επάνω μας. Κι αν έχουμε και καμία αρετή να πιστεύουμε ότι δεν είναι ανόθευτες και δεν είναι αρεστές στο Θεό και να κατηγορουμε τον εαυτό μας και να μην υπερηφανευωμεθα. Και να πιστεύουμε ότι έχουμε όλα τα κακά και να αγωνισθούμε να τα ξεριζώσουμε, διότι από τα πολλά χρόνια είναι βαθειά ριζωμένα μέσα μας και μας έχουν κυριεύσει.

Δεν δύναται κανείς να πέση στη λάσπη της αμαρτίας , εάν δεν πέση πρώτον στον κρημνό της υπερηφάνειας. Πασα αμαρτία πηγάζει από την υπερηφάνεια . Δεν μπορούμε να πούμε , ότι είμαστε κλέφτες, αλλά δεν είμαστε εγωιστές! Στο επιτελείο της υπερηφανείας υπηρετούν όλα τα είδη της αμαρτίας. Και αν η υπερηφάνεια δεν καταλάβη την ψυχή,η ψυχή δεν πέφτη στην αδικία. Η υπερηφάνεια είναι ποταμός και πνίγει τις ψυχές που κερδίζει. Ο εγωισμός είναι γέννημα μας και δεν εξολοθρεύεται , μόνο καταπολεμείται . Η αμαρτία συμβολίζεται με τη Λερναία υδρα. Και ο αγώνας μας δεν πρέπει να σταματήση ποτέ. Με τον αγώνα θα σωθούμε. " Μετά φόβου και τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε" ( Φιλιπ. β' 12 ) .

“Ὅταν ἔχεις στενοχώρια, νά γράφεις ἄπειρες σελίδες μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό “Κύριε Ἐλέησον”.

«“Δέν ἔχει γεννηθεῖ ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος πού θά μέ λυπήσει”. Αὐτή ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη καί ἡ διαρκής χαρά τήν ὁποία ἐξέπεμπε (η οσία Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη) ἦταν τό ἀποτέλεσμα τῆς αἴσθησης τῆς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι καί νά τῆς ἔλεγες σοῦ ἔδινε τήν ἴδια συνταγή: “Ὅταν ἔχεις στενοχώρια, νά γράφεις ἄπειρες σελίδες μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό “Κύριε Ἐλέησον”. Νά διαβάζεις τό Εὐαγγέλιο κάθε μέρα. Καί ὅταν θέλεις νά ἔχεις πιό πολλή χάρη, νά διαβάζεις τίς ἐπιστολές”. Ἄν πάλι πήγαινες ὅλο μιζέρια καί θρῆνο καί τῆς ἔλεγες ὅτι ἔχεις στήν ψυχή σου θλίψη, τότε σοῦ ἔδινε μιά ἄλλη πρόταση ζωῆς: “Ἄν θές νά πάψεις νά ἔχεις θλίψη, θά πρέπει νά πάψεις νά ἀσχολεῖσαι μέ τόν ἑαυτό σου. Θά πρέπει νά γίνεσαι ὁ ἄλλος, καί νά ἔχεις ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Πρῶτον πίστη, δεύτερον πίστη, τρίτον πίστη”» (Μοναχής Φιλοθέης, Η Γερόντισσα της χαράς, Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη, εκδ. Επιστροφή, σελ. 131).

 Παράδοξος ο λόγος της οσίας Γαβριηλίας. Πώς είναι δυνατόν ευρισκόμενος κάποιος σ’ έναν κόσμο πεσμένο στην αμαρτία, με κύριο χαρακτηριστικό την ταραχή και την αντιπαλότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, να μην λυπηθεί από την επίθεση που θα δεχτεί όχι λίγες αλλά πολλές φορές και μάλιστα όχι από έναν αλλά μάλλον από πολλούς συνανθρώπους του; Όταν ο άλλος θα σε αμφισβητήσει, θα σε χλευάσει, θα σε ζηλέψει, θα σε αδικήσει, ιδίως όταν είσαι χριστιανός, πώς εσύ δεν θα αντιδράσεις, δεν θα λυπηθείς, δεν θα ταραχτείς; Τι μπορεί να συμβαίνει; 

 Η Γερόντισσα Φιλοθέη που είχε γνωρίσει την οσία όταν η ίδια ήταν νεαρή και η Γαβριηλία προχωρημένης ηλικίας, δίνει την απάντηση. Η οσία Γαβριηλία ζούσε διαρκώς μέσα στην παρουσία του Θεού, γι’ αυτό και διακατεχόταν από ανιδιοτελή αγάπη και διαρκή χαρά.

Η νέα θρησκεία της ακραίας ατομικής αυτονομίας

Είναι μια ολόκληρη κουλτούρα που ωθεί τους ανθρώπους να σκεφτούν μόνο τον εαυτό τους, να εστιάσουν αποκλειστικά στις δικές τους ανάγκες και όχι στις συλλογικές.

Και είναι αυτή η συστημική εντολή στην οποία οι άνθρωποι πειθαρχούμε σε κάθε κοινωνική πραγματικότητα, καθώς σκυμμένοι στα κινητά μας δηλώνουμε σιωπηρά:
δεν θέλω να συνδεθώ,
έχω επιτέλους "απελευθερωθεί" από την οποιαδήποτε ευθύνη για ό,τι συμβαίνει γύρω μου,
Το διαδίκτυο μας προσφέρει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας των επιλογών με την οποία αντικαταστήσαμε την ευθύνη της ελευθερίας, ώστε να οδηγηθούμε σε μια ακόμη δήλωση:
δεν δεσμεύομαι σε τίποτα.

Έτσι, η νέα θρησκεία είναι η θρησκεία της ακραίας ατομικής αυτονομίας, ναός της είναι το διαδίκτυο, ιερείς της οι πάσης ειδικότητας κήρυκες του ατομοκεντρισμού, κομποσχοίνι της το κινητό, κεράκι της το Like και θεός της "η πάρτη μου!"

Στη νέα θρησκεία ο διάβολος είναι η Σχέση, η Σύνδεση, η Αγάπη και άρα το Κοινόν, που πρέπει να εξοβελιστεί εις το πυρ το εξώτερον. Είναι η θρησκεία της ψηφιακής "Προόδου"....

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Πόσο μπορεί να αντέξει κάποιος που είναι "εγώ-τέρας";

  Πόσο μπορεί να αντέξει κάποιος που είναι "εγώ-τέρας"; Όποιος ακολουθεί πάντα τις παρορμήσεις του, όταν κάνει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει, με όποιον θέλει, τότε με βεβαιότητα θα καταλήξει διαζευγμένος, εξαρτημένος, συντετριμμένος, μόνος και πιθανόν πεθαμένος πριν την ώρα του. Όποιος επιθυμεί ικανοποίηση, αυτή θα τη βρει μέσω της αλήθειας. Και αλήθεια είναι ο Ιησούς Χριστός.

πηγή

«Ο Χριστός ενήργει εν τω αγίω Σπυρίδωνι»

 Ο άγιος Σπυρίδων έχει την προσωνυμία θαυματουργός. Είναι τόσα πολλά τα θαύματα που έκανε και συνεχίζει να κάνει – διότι βεβαίως οι άγιοί μας είναι ζωντανοί ως μέλη Χριστού ανήκοντας στη θριαμβεύουσα λεγόμενη Εκκλησία απ’ όπου μας παρακολουθούν και μετέχουν στη ζωή μας – ώστε και η απλή καταγραφή τους θα πήγαινε σε μεγάλη έκταση. 

Εντελώς ενδεικτικά: θεράπευσε τον ίδιο τον βασιλιά Κωνστάντιο που έπασχε από βαριά ασθένεια· μετέβαλε ένα φίδι σε χρυσάφι προκειμένου να βοηθήσει μια φτωχή γυναίκα, κι αργότερα το επανέφερε στην κανονική του κατάσταση· προσευχήθηκε σε περίοδο ανομβρίας και έβρεξε αμέσως, ενώ σταμάτησε από την άλλη τη μακρά περίοδο βροχών που είχε αρχίσει να δημιουργεί κινδύνους· κατέστρεψε σχέδιο πονηρών εμπόρων σίτου, οι οποίοι πήγαν να δημιουργήσουν τεχνητή κρίση για να πλουτίσουν εις βάρος του απλού λαού· μίλησε με την κεκοιμημένη κόρη του, η οποία πέθανε αιφνιδίως και δεν πρόλαβε να πει σε ποιο σημείο κρατούσε θησαυρό που της είχε εμπιστευθεί κάποια γυναίκα κ.ά.π.

Το ερώτημα βεβαίως είναι σαφές: τι ήταν εκείνο που καθιστούσε τόσο θαυματουργό τον μεγάλο αυτόν άγιο; Ποια «ιδιαιτερότητα» ενδεχομένως είχε που γινόταν δίοδος τέτοιων θαυμαστών καταστάσεων; 

Η απάντηση είναι απλή και μονολεκτική, ενώ εξαγγέλλεται ποικιλοτρόπως και από την υμνολογία της Εκκλησίας μας.

Μέσα του ενεργούσε ο ίδιος ο Κύριος. «Ο Χριστός ενήργει εν αυτώ». 

Που θα πει: οτιδήποτε θαυμαστό προσφέρει στον κόσμο ένας άγιος, στην πραγματικότητα είναι προσφορά του ίδιου του Θεού, ο Οποίος βρίσκει την καθαρή καρδιά ενός πιστού Του - δηλαδή την καρδιά τη γεμάτη αγάπη στον συνάνθρωπο - για να λειτουργεί ως το χέρι Του και ως «βοηθός» Του. Ο Θεός μας χαίρεται να προσφέρεται στον άνθρωπο κυρίως μέσω των ανθρώπων. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος του Θεού, ευλογία κυριολεκτικά για όλον τον κόσμο σε όλες τις εποχές, είναι ο αγαπημένος άγιος Σπυρίδων.

ΕΓΩ!!!

Δὲν πᾶμε καλά, γιατὶ κλείνουμε γραμματικὰ λᾶθος,

τὴν ἀντωνυμία ἐγώ!

Ἐμεῖς τὴν κλείνουμε, ἐγώ, ἐσύ, αὐτός,

ἐνῶ τὸ σωστὸ εἶναι : Αὐτός, ἐσύ, ἐγώ!

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

  Όλοι οι χωρισμοί, έχουν αιτία τον εγωισμό! Κυρίως του ενός ανθρώπου που προτιμά ένα άδειο μαξιλάρι, προτιμά να υποφέρει πολλές φορές παρά να κάνει πίσω.

  " Δεν το δέχομαι ΕΓΩ αυτο ", " σε ΕΜΕΝΑ θα μιλήσει έτσι ", οι πιο συχνές φράσεις που γίνονται μότο ζωής! 

Κι εκείνο το άκρως διαβολικό! «ΕΙΜΑΙ καλός ΕΙΜΑΙ χρυσός αλλά αν με πειράξεις, έχεις τελειώσει!!!»

  Προσέξτε τις λέξεις με τα κεφαλαία, ένα γιγάντιο εγώ πίσω από την ωραιότερη λέξη στον κόσμο που είναι το σ' αγαπώ! Κέντρο του κόσμου, κέντρο της οικογένειας, κέντρο της σχέσης το εγώ μας! 

Το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», θεραπεύεται μόνο στο νοσοκομείο.

Είτε καθώς περιμένεις την θεραπεία σου σε κάποιο θάλαμο, είτε καθώς περιμένεις στην αναμονή, αγαπημένα πρόσωπα σου…
Εκεί αντιλαμβάνεσαι, πώς είσαι κάτι το «αναλώσιμο». Εκεί αντιλαμβάνεσαι πως είναι ηλίθιο να έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου…
Εκεί περνάει όλη η ματαιότητα της μικρής ζωούλας σου από μπροστά…
Εκεί συνειδητοποιείς, πως αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει μια χαρά να υπάρχει και χωρίς εσένα.
Μην κουράζεσαι να χτίσεις καμία εικόνα σου. Κοίτα να μάθεις να αγαπάς. Μόνο αυτό έχει αξία ξέρεις…Όλα τα άλλα χάνονται, εξαφανίζονται μέσα σε μια στιγμή…
Το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», δεν θεραπεύεται με Ψυχοθεραπεία...
Το ξέρεις «ποιος είμαι εγώ», μόνο ο πόνος το θεραπεύει.
Ο πόνος εκείνος ο οξύς. Ο βουβός. Ο μοναχικός…
Εκείνος που συναντάς, κάτι μουντά απογεύματα σε θαλάμους η σε αναμονές Νοσοκομείων…
Αυτή τη βδομάδα, προσπάθησε να δείξεις στους ανθρώπους γύρω σου, λίγη περισσότερη Αγάπη...

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Θέλει πολλή προσοχή ,όταν πας να βοηθήσεις κάποιον που έμαθε να δικαιολογείται..

Έχω παρατηρήσει ότι σήμερα μικροί-μεγάλοι όλα τά δικαιολογούν μέ έναν λογισμό σατανικό. Όλα ό διάβολος τους τά ερμηνεύει μέ τόν δικό του τρόπο, καί έτσι βρίσκονται έξω άπό τήν πραγματικότητα. Ή δικαιολογία είναι σατανική ερμηνεία.

– Καί πώς γίνεται, Γέροντα, μερικοί σέ κάθε λόγο νά βρίσκουν αντίλογο;…
– Ώ, είναι φοβερό νά συζητάς μέ έναν άνθρωπο πού συνήθισε νά δικαιολογήται! Είναι σάν νά μιλάς μέ έναν δαιμονισμένο! Όσοι δικαιολογούνται – ό Θεός νά μέ συγχώρεση – έχουν γέροντα τόν διάβολο. Είναι βασανισμένοι άνθρωποι. Δέν έχουν μέσα τους ειρήνη. Τό έχουν κάνει επιστήμη αυτό.
Δηλαδή, όπως ένας κλέφτης δέν κοιμάται όλη νύχτα καί σκέφτεται πώς θά τά καταφέρη γιά νά κλέψη, έτσι καί αυτοί συνέχεια σκέφτονται πώς νά δικαιολογήσουν τό ένα ή τό άλλο σφάλμα τους. Ή, όπως κάποιος σκέφτεται πώς νά βρή ευκαιρία νά κάνη ένα καλό ή πώς νά ταπεινωθη, αυτοί αντίθετα σκέφτονται πώς νά δικαιολογήσουν τά αδικαιολόγητα.
Δικηγόροι γίνονται! Δέν μπορείς νά τά βγάλης πέρα μαζί τους. Είναι σαν να μιλάς με τον ίδιο τον διάβολο.

Είναι φοβερά επικίνδυνο να βλέπουμε τους άλλους σε λάθος δρόμο και εμάς στον σωστό,

 Όσο περισσότερο προχωράει κανείς μόνο με το σώμα μέσα στην Εκκλησία, τόσο περισσότερο αυστηρός γίνεται με τους άλλους! 

 Όσο περισσότερο προχωράει με την ψυχή τόσο πιο επιεικής γίνεται. 

Είναι φοβερά επικίνδυνο να βλέπουμε τους άλλους σε λάθος δρόμο και εμάς στον σωστό, πρόκειται ίσως για τη μεγαλύτερη μορφή εγωισμού! 

 Να είμαστε άνθρωποι απλοί, τίποτε να μην προσέχουμε πέραν των αμαρτιών μας, να γινόμαστε έλεος για όλους και μη φοβόμαστε, μόνο Χριστός και ψυχή χρειάζεται έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όλα και αν σας τα πάρουν αυτά να κρατήσετε!

Έχουμε ερμηνεύσει βέβαια κατά πως θέλουμε την προτροπή αυτή του μεγάλου Αγίου και νομίζουμε ότι το είπε για προσωπικούς αριθμούς και ταυτότητες. Και αν μας πάρουν το δίκιο, ολόκληρη την περιουσία, όλα τα αγαθά να κρατήσουμε Τον Χριστό και αυτό μας αρκεί! Ας είναι αυτή η προτροπή ένα ξύπνημα για όλους μας.

πηγή

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΚΑΡΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΘΟΡΥΒΟ!

Ὁ Γεράσιμος, ἕνα παιδὶ τῆς Ε΄Δημοτικοῦ, εἶπε μιὰ μέρα στὸν πατέρα του:
«Μπαμπᾶ, ὁ Νῖκος, δὲν θὰ εἶναι πιὰ φίλος μου!...». 

«Γιατί παιδί μου;». Τὸν ἐρώτησε ἐκεῖνος. 

Τότε ὁ Γεράσιμος τοῦ εἶπε: «Μὲ ἐνοχλεῖ μπαμπᾶ, ποὺ ὅλη τὴν ἡμέρα μιλάει γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὅτι τάχα εἶναι ὁ πιὸ δυνατὸς τῆς τάξης, ὅτι φοράει τὰ καλύτερα ἀθλητικὰ παπούτσια, ὅτι ἡ τσάντα του εἶναι τῆς πιὸ ἀκριβῆς μάρκας, ὅτι ἔχουν δικό τους σπίτι μὲ πισίνα, τέτοια!

Καὶ προχθὲς μοῦ εἶπε καὶ τὸ ἑξῆς: “Γεράσιμε, ὅλη τὴν ἡμέρα μιλᾶμε γιὰ μένα. Τώρα ἂς μιλήσουμε καὶ γιὰ σένα. Λοιπόν, γιὰ πές μου πῶς σὲ νίκησα στὸ ἐπιτραπέζιο παιχνίδι ποὺ παίξαμε;”. Κατάλαβες μπαμπά;».

Τότε ὁ πατέρας του, τοῦ εἶπε: « Ἔχεις δίκιο, Γεράσιμε, καὶ νὰ τὶ μοῦ θύμησες...

 Κάποτε βάδιζα μὲ τὸν παπποῦ μου, ὅταν μὲ ρώτησε: “Πέραν ἀπὸ τὸ κελάηδημα τῶν πουλιῶν ἀκοῦς κάτι ἄλλο;”. 

Τέντωσα τὰ αὐτιά μου καὶ ὕστερα τοῦ εἶπα: “ Ἀκούω, τὸ θόρυβο ἑνὸς κάρου!”.

 “Αὐτὸ εἶναι, εἶπε ὁ παπποῦς μου. Εἶναι ἕνα ἄδειο κάρο”. 

Τότε τὸν ἐρώτησα καὶ ἐγώ: “Πῶς ξέρεις, παπποῦ, ὅτι τὸ κάρο εἶναι ἄδειο, ἀφοῦ δὲν τὸ ἔχεις δεῖ;”.
Ὁ παπποῦς μου, μοῦ εἶπε: “Εἶναι εὔκολο νὰ γνωρίζει κανεὶς πότε ἕνα κάρο εἶναι ἄδειο παιδί μου... ἀπὸ τὸ θόρυβο ποὺ κάνει. Μάλιστα ὅσο πιὸ ἄδειο εἶναι τὸ κάρο τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει!”».
«Κατάλαβες, Γεράσιμε;».

 «Ναί, μπαμπά μου, σὲ κατάλαβα πολὺ καλά. Καὶ δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ αὐτὸ ποὺ σοῦ εἶπε ὁ παπποῦς σου. Ὅτι, δηλαδή, “Τὸ πιὸ ἄδειο κάρο κάνει τὸν μεγαλύτερο θόρυβο!” ».

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β'

πηγή

Χωρίς όμως την χάριν του Αγίου Πνεύματος αυτός ο στόχος (το να περνάμε καλά)οδηγεί σε πνευματικό πόλεμο

 Να περνάμε καλά. Σ' αυτές τις λίγες λέξεις συμπυκνώνεται το νόημα της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Και γεννάται το ερώτημα. Είναι κακό να θέλω να περνάω καλά; Οχι βέβαια. Ο Θεός δεν μας θέλει δυστυχισμένα πλάσματα, απεναντίας. Ο πιστός χριστιανός δεν είναι μίζερος και σκυθρωπός. Είναι ένας ειρηνικός άνθρωπος, που ξέρει να χαίρεται την ζωή. Επειδή, «Ειρήνη αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσι…».

 Αλλά και τις όποιες δυσκολίες συναντήσει (όπως όλοι οι άνθρωποι άλλωστε), ξέρει να ζητά βοήθεια, επειδή, «Τα αδύνατα παρ᾽ αν­θρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστι». Και όταν κουραστεί ή αποκάμει, τα ακουμπάει στα πόδια του Χριστού.

 «Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς».
Χωρίς όμως την χάριν του Αγίου Πνεύματος αυτός ο στόχος (το να περνάμε καλά), σε οδηγεί αργά ή γρήγορα σε πόλεμο με τους άλλους και τελικά στον πνευματικό ή ακόμα και στον σωματικό θάνατο.

 Όταν ο άνθρωπος ζει φυλάσσοντας με κάθε μέσον τον εαυτό του, από οποιονδήποτε ή οτιδήποτε του χαλάει αυτή την κατάσταση, τον θεωρεί εχθρό του. Και είναι μαθηματικά σίγουρο ότι "εχθροί" του δεν θα παραμείνουν μόνον οι εκτός των τειχών. Σύντομα "εχθροί" θα γίνουν και οι Οικείοι του. Οποιοσδήποτε θα τον ξεβολεύσει από την μακαρία γι' αυτόν κατάσταση γίνεται αυτόματα εχθρός, με ή χωρίς εισαγωγικά. Έτσι εξηγείται και το πως, περνάει κάποιος από την αγάπη στο μίσος, στον φθόνο ή ακόμη και στο έγκλημα.

Τι ακούει ο Θεός από εμάς! Ευτυχώς που δεν μας παίρνει τοις μετρητοίς.

– Γέροντα, στην νέα γενιά υπάρχει αυτή η τάση να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα ή έτσι ήταν πάντοτε;

– Όχι, παλιά δεν ήταν έτσι· αυτό είναι το πνεύμα της εποχής. Τώρα δεν φθάνει που κρίνουν λαϊκούς, όλους τους πολιτικούς και τους εκκλησιαστικούς, αλλά κρίνουν και Αγίους και φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό.

 «Ο Θεός, λένε, στο τάδε θέμα έτσι έπρεπε να ενεργήση· δεν ενήργησε σωστά. Αυτό ο Θεός δεν έπρεπε να το κάνη»! Ακούς κουβέντα;

 «Βρε, παιδί μου, εσύ θα πης;» 

«Γιατί; Λέω την γνώμη μου», σου λέει και δεν καταλαβαίνει πόση αναίδεια έχει αυτό. Το κοσμικό πνεύμα έχει καταστρέψει πολλά καλά πράγματα.

Προχωράει το κακό σε άσχημη κατάσταση, σε βλασφημία. Κρίνουν τον Θεό και ούτε τους πειράζει ο λογισμός ότι είναι βλασφημία. Είναι και μερικοί που έχουν μπόι και, αν έχουν και λίγη λογική, αρχίζουν: «Αυτός είναι για μια χούφτα, εκείνος περπατάει στραβά, ο άλλος κάνει έτσι» και δεν υπολογίζουν κανέναν.

Ήρθε μια φορά στο Καλύβι ένας και μου λέει:

 «Ο Θεός δεν έπρεπε αυτό να το κάνη έτσι».

 «Εσύ, του λέω, μπορείς να κρατήσης μια πετρούλα στον αέρα; Αυτά τα αστέρια που βλέπεις, δεν είναι μπίλιες που γυαλίζουν. Είναι ολόκληροι όγκοι που κινούνται ιλιγγιωδώς και συγκρατούνται, χωρίς να εκτροχιάζωνται».
«Αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν έπρεπε να γίνη έτσι», ξαναλέει. Ακούς κουβέντα! Και εμείς θα κρίνουμε τον Θεό; Μπήκε η λογική και έλειψε η εμπιστοσύνη στον Θεό. Και αν του πης τίποτε, σου λέει: «Με συγχωρής, την γνώμη μου είπα· δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;»

"Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.."

Δέν θέλω νά θλίβεστε καί νά συγχύζεστε γιά ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στή θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἄν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τήν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ.
Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.
Προσέχετε καί τήν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπό ἕναν δίκαιο ἔλεγχο. 

Ἡ ὑπερβολική θλίψη γιά ὅλα αὐτά εἶναι τοῦ πειρασμοῦ. 

Μία εἶναι ἡ ἀληθινή θλίψη.Αὐτή πού δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλά τήν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Φροντίζετε νά περιφρουρεῖτε στήν καρδιά σᾶς τή χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά μήν ἐπιτρέπετε στόν πονηρό νά χύνει τό φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ὁ παράδεισος, πού ὑπάρχει μέσα σας, μετατραπεῖ σέ κόλαση.

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Αθόλωτη αγάπη...

Σ'ένα τροπάριο της ακολουθίας του Οσίου Παταπίου η αγάπη, που είχε αποκτήσει ο Άγιος, χαρακτηρίζεται "αθόλωτη"

("Ταπείνωσιν, ἀγρυπνίαν καί σύντονον δέησιν, ἀγάπην ἀθόλωτον, πίστιν, ἐλπίδα κτησάμενος, γέγονας συνόμιλος, ἐπουρανίων Ἀγγέλων, Πάτερ Ὅσιε")

Τί είναι αυτό που "θολώνει",δηλαδή νοθεύει και αλλοιώνει,την αγάπη;Το συμφέρον και η ιδιοτέλεια,υλική ή συναισθηματική.

Έγραφε ο π.Ιωάννης Ρωμανίδης(Θεολογικές Μελέτες,εκδ.2024):

 "Εάν ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για μια ζωή τέλειας ανιδιοτελούς αγάπης,κατά την οποία όλες οι πράξεις του θα κατευθύνονταν προς τα έξω,προς τον Θεό και τον πλησίον,και ποτέ προς τον εαυτό του,τότε είναι φανερό πως η δύναμις του θανάτου και της φθοράς τώρα έχει κάνει αδύνατο το να ζήσει μια τέτοια ζωή τελειότητας.Η δύναμις του θανάτου έχει φέρει μαζί της την επιθυμία της αυτοσυντηρήσεως,τον φόβο και την αγωνία,οι οποίες με την σειρά τους είναι οι κύριες αιτίες που προκαλούν αυτοεπιβεβαίωση,εγωϊσμό, μίσος,ζήλεια και τα όμοια.

Υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω . . .

 Μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να έχουν πολλά likes και φίλους στα προφίλ τους, αλλά δυστυχώς δεν έχουν κάποιον να ακουμπήσουν την καρδιά τους. Ο καθένας είναι σε έναν δικό του κόσμο, σε μία μικρή γυάλα. Οι περισσότεροι δεν δέχονται «μύγα στο σπαθί τους».

  Καμία υποχώρηση σε τίποτα και για κανέναν λόγο. Παντού απαιτήσεις και πάντα φταίει ο άλλος. Εμείς ποτέ. Φιλικές σχέσεις καταρρέουν και γάμοι διαλύονται από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους και από τον άλλον. Έχουμε ξεχάσει τη φιλία, την παρέα, το μοίρασμα. Ένας εγκλωβισμός.

Δεν είναι η τεχνολογία που μας απομονώνει, είναι ο εγωισμός. Είναι αυτό που λέει μέσα σου: «Εσύ είσαι ο τέλειος και άλλος κανένας».