Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες σπαταλούν τη διακονία τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν

 Είναι εκπληκτικό πόσοι ποιμένες (αρχιερείς και ιερείς) σπαταλούν τη διακονία τους, και μάλιστα τη ζωή τους, επιδιώκοντας να εντυπωσιάσουν, να γίνουν ορατοί, να αποθεωθούν, να αποκτήσουν οι ίδιοι οπαδούς.

  Άλλοι ίσως να μην αποκτήσουν ποτέ αναγνωρισιμότητα, εξωτερική επιτυχία ή το κύρος που συνοδεύει τη δημόσια προβολή. 

 Όμως αν αποδίδουν δόξα στον Χριστό και αγωνίζονται να Τον γνωρίσουν και να κάνουν γνωστό το όνομά Του, τότε τίποτα από όσα τους αφορούν δεν πάει χαμένο, διότι αποστολή του Πνεύματος του Θεού είναι να μεγιστοποιήσει τη δόξα του Χριστού σε ολόκληρο το σύμπαν.

  Δεν είναι τα χαρίσματα ή τα κατορθώματά μας που μας κάνουν δυνατούς, αλλά το να υποτάσσουμε την αδυναμία μας στον παντοδύναμο Χριστό.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Ἡ ἀνθρώπινη φύσις τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε...

 Τό νά δικάσης τούς ἱερεῖς εἶναι πολύ εὔκολο,ἀλλά καί ἄσκοπο ἔργο. Ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἡ διακονία τῶν ἱερέων εἶναι ἁγία καί τό δῶρο τους προερχόμενο ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἅγιο. Ἡ ἀνθρώπινη φύσις καί τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε, ἀλλά ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἐφ᾿ ὅσον καί αὐτοί γεννήθηκαν, ὅπως ὅλοι μας, ἔχοντες τήν ἴδια ἀνθρώπινη φύση, ἔχουν τήν ροπή πρός τό κακό καί τά πάθη τά ὁποῖα σάν σκουλήκια ἐπιθυμοῦν νά ἐνοχλοῦν τήν ψυχή. Ὁπότε, καί νά θέλουν, δέν ἠμποροῦν, χωρίς ἀδυναμίες καί ἐλλείψεις νά ἐπιτελέσουν τήν ἀποστολή πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

 
 Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι. 

 Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψη ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψη λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάσταση θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶση ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.

 ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ 

πηγή

Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή;

«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Η απάντηση στο αν συμβαίνει σήμερα είναι σύνθετη.
Στις μεγάλες πόλεις και τις πολυπληθείς ενορίες, αυτή η προσωπική αναζήτηση έχει σχεδόν εκλείψει. Οι ρυθμοί της ζωής, η ανωνυμία της πολυκατοικίας και ο τεράστιος αριθμός των πιστών καθιστούν το έργο αυτό πρακτικά δύσκολο. Ωστόσο, σε μικρά χωριά, σε μοναστήρια ή σε ζωντανές πνευματικές κοινότητες όπου η σχέση ιερέα-πιστού είναι πατρική, η αναζήτηση παραμένει ζωντανή. Σήμερα, η "αναζήτηση" μπορεί να μην γίνεται πάντα με τα πόδια, αλλά με ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα, δείχνοντας ότι η ποιμαντική μέριμνα προσαρμόζεται στα μέσα της εποχής.

Κάποτε, η απουσία από το "Κοινό Ποτήριο" ήταν σήμα κινδύνου·

Γιατί κατά την προσκύνηση του Ιερού Ευαγγελίου στον Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς δεν ασπαζόμαστε το χέρι του ἱερέως

Κατά την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στον Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς, όταν ο ἱερεύς εξέρχεται κρατώντας το Ιερό Ευαγγέλιο και στέκεται ενώπιον του λαού, οι πιστοί προσέρχονται ευλαβώς όχι προς τιμήν του ἱερέως, αλλά προς προσκύνηση του ιδίου του Αναστάντος Χριστού, ο Οποίος παρίσταται και ομιλεί διά του Ευαγγελικού λόγου.
Το Ιερό Ευαγγέλιο δεν είναι απλό ιερό αντικείμενο, αλλά η ζώσα μαρτυρία του Λόγου του Θεού. Κατά την πατερική και λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας, ο Χριστός ο ίδιος λαλεί εν τω Ευαγγελίω.
Όπως διδάσκει η Εκκλησία:
«Ὁ λαλῶν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, Χριστός ἐστιν».
Δια τούτο, κατά την προσκύνηση αυτή, πάσα τιμή και ευλάβεια στρέφεται αποκλειστικώς προς το Ιερό Ευαγγέλιο.

Γιατί δεν επιτρέπεται ο ασπασμός του χεριού του ἱερέως εκείνη τη στιγμή;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνει απολύτως και χωρίς σύγχυση:
• την τιμή προς το ιερατικό αξίωμα
• από την προσκύνηση του Χριστού

«Εἶναι ὠφέλιμος ὁ κριτικός λόγος τῶν Ἱερέων σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων;»

 π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Αὐτό τό ἐρώτημα φαίνεται νά ἀπασχολεῖ τόν τελευταῖο καιρό ὅλο καί περισσότερους ἀνθρώπους, καθώς ἡ ἀταξία πού κυριαρχεῖ στίς πράξεις καί στά λόγια τῶν ἀνθρώπων, μεταφέρεται καί στήν συμπεριφορά τους πρός τούς Κληρικούς, ἀκόμη καί μέσα στήν Θεία Λατρεία.

Γιά τήν καλύτερη ἐξέταση τοῦ ἐρωτήματος εἶναι καλό νά ὑπάρξει ὁ διαχωρισμός τῆς ἀπάντησης σέ δύο σκέλη. Ἀπό τήν μία πλευρά ὑπάρχει ὁ ἔλεγχος καί ἡ ἀναφορά σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων, χωρίς ὅμως νά ἀποκαλύπτεται δημοσίως ἡ ταυτότητά τους καί ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἔλεγχος πράξεων συγκεκριμένων προσώπων μέ τό ὄνομά τους.

α) Ἔλεγχος τῶν πράξεων συγκεκριμένων προσώπων χωρίς ἀποκάλυψιν τῆς ταυτότητός τους.

Μεταξύ τῶν θρησκευομένων αἰωρεῖται μία ἄποψη ὅτι ὁ Ἱερεύς καί διδάσκαλος τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος ἐλέγχει δημόσια πράξεις καί λόγια προσώπων πού ἀντίκεινται στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἄνθρωπος φίλερις καί ἀλαζών, ἀφοῦ προφανῶς θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀνώτερο ὅλων, ὥστε νά ἔχει τό θράσος νά κρίνει τούς ἄλλους. Φαντάζονται ὅτι ἐπειδή ὁ Χριστός «εἶναι ἀγάπη», ὅπως λέγεται συχνά, δέν θά ἐπέκρινε ποτέ κανένα. Δέν ἔχουν διαβάσει τό Εὐαγγέλιο, γιά νά δοῦν τήν σφοδρότητα, μέ τήν ὁποία ἐπέκρινε ὁ Χριστός τούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους. Ἔφτασε στό σημεῖο, μάλιστα, νά τούς ἀποκαλέσει φίδια καί «γεννήματα ἐχιδνῶν» (Μτθ. 12, 34). Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, ἄν ἐμβαθύνουν στήν πίστη καί ἔχουν ἀκόμη σώας τάς φρένας, θά διαπιστώσουν ὅτι, παρ’ ὅλο πού ὁ Χριστός δέν ἦλθε, γιά νά κρίνει τόν κόσμο, ἀλλά γιά νά τόν σώσει (Ἰω. 12, 47), ταυτόχρονα δέν ἦλθε, γιά νά φέρει εἰρήνη στόν κόσμο ἀλλά μάχαιρα (Μτθ. 10, 34), τήν μάχαιρα ἐκείνη πού ξεκαθαρίζει τό ψεῦδος ἀπό τήν ἀλήθεια καί τούς ψευδαδέλφους ἀπό ἐκείνους πού Τόν ἀγαποῦν καί θέλουν νά ζήσουν«ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς».

Ο π. Σάββας Αχιλλέως μιλάει για την ιερωσύνη

- Εἶναι βαριά ή ιεροσύνη! Εἶναι βαριά, πολύ βαριά! Πολύ βαριά!! Ξέρετε ἕνας λαϊκός, ὅσες άμαρτίες καί ἄν ἔχει εἰς τόν Θεόν, εἶναι πολύ έλαφρύ το φορτίο. Ἕνας ὅμως πού εἶναι λειτουργός τοῦ Θεοῦ δέν σηκώνει τίποτε, πού λέμε ούτε ή μύγα να καθίσει ἐπάνω του, διότι σηκώνει στα χέρια του τόν Χριστό! (Ὁμιλία Πνευματικές Νουθεσίες 14-12-2008)

- Εἶχα ἕναν ἰατρὸ εἰς τὸν Νοσοκομείο «Εὐαγγελισμός», μὲ τὸν ὁποῖο ἔκανα συζητήσεις. Καὶ μοῦ λέγει:
- Νὰ σὲ κάνω π. Σάββα μία ἐρώτηση: Εἶσαι εὐχαριστημένος ποὺ εἶσαι παπάς;
- Άκουσε παιδάκι μου. Ἐὰν ἤτανε νὰ πεθάνω 100 φορές και 100 φορές νὰ ζήσω, πάντοτε στις 100 φορές θὰ ἔλεγα: Θέλω νὰ γίνω ἱερεύς! Νὰ ὑπηρετῶ τὸν Χριστό μου! Αὐτὸ θέλω...(Από ομιλία 22 – 1 – 2012)

πηγή

Η μεγαλύτερη απάτη του πονηρού είναι να ντύσει την απουσία της Χάριτος με το ένδυμα της τυπικής ευλάβειας.

  Η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας δεν είναι απλώς μια ηθική παρακμή ή ένας κοινωνιολογικός μετασχηματισμός· είναι μια μετατόπιση του κέντρου βάρους από τον ουρανό προς τη γη, από την άκτιστη χάρη προς το κτιστό "βόλεμα". Όταν οι ποιμένες της Εκκλησίας, που καλούνται να είναι φορείς του ακτίστου φωτός, μεταβάλλονται σε διαχειριστές κοσμικής εξουσίας, τότε η πνευματική πορεία της κοινότητας αλλοιώνεται στην ίδια της τη ρίζα. Ο λόγος του Θεού γίνεται εργαλείο επικοινωνιακής πολιτικής· η Θεία Λειτουργία υποβιβάζεται σε κοινωνικό γεγονός χωρίς μετάνοια, και η εσχατολογική προσδοκία διαλύεται σε μια καθημερινότητα χωρίς πυρ και φλόγα.

 Η εκκοσμίκευση δεν είναι μόνο εξωτερική. Είναι πρώτα εσωτερική αλλοίωση, μια ανεπαίσθητη αλλά διαβρωτική αμνησία της Βασιλείας που «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». 

Οι ποιμένες, αντί να οδηγούν το ποίμνιο στη στενή και τεθλιμμένη οδό, στρώνουν λεωφόρους άνεσης και συμβιβασμού. Ο σταυρός, από μυστήριο σωτηρίας, γίνεται διακοσμητικό σύμβολο· η φτώχεια του Χριστού, από υπέρτατη ελευθερία, γίνεται γραφικό ιδανικό καλό για κηρύγματα αλλά όχι για βίωμα. Και το πιο τραγικό: η καρδιά παύει να πάλλεται στον ρυθμό της αιωνιότητας.

Η θεολογία των Πατέρων μάς διδάσκει πως η Εκκλησία είναι «ο τόπος όπου η γη αγγίζει τον ουρανό». Όταν όμως η γη επιβάλλεται στον ουρανό, τότε ο τόπος αυτός χάνει την ιερότητα του και γίνεται θεσμός ανάμεσα σε άλλους θεσμούς. Η ψυχολογία του πιστού αλλοιώνεται· η πνευματική του πυξίδα μπερδεύεται. Αντί να ποθεί τον Θεό ως τον μόνο αναγκαίο, αρχίζει να αποζητά από την Εκκλησία την επιβεβαίωση του εγώ, την κοινωνική του ταυτότητα, την ασφάλεια που δίνει η συνήθεια. Έτσι γεννιέται μια θρησκευτικότητα χωρίς Θεό, ένας χριστιανισμός χωρίς Χριστό.

Ο πόθος του γέροντος Σάββα Αχιλλέως για την ιερωσύνη

Ὁ πατὴρ Σάββας Ἀχιλλέως γεννήθηκε στὸ ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Λευκωσίας, τὴν ὄμορφη Ἅλωνα, στὶς 2 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1930. Ἦταν τὸ πέμπτο καὶ τὸ μικρότερο παιδὶ μιᾶς φτωχικῆς ἀγροτικῆς οἰκογένειας. Γονεῖς του ἦταν οἱ εὐσεβεῖς καὶ θεοφοβούμενοι ἄνθρωποι: ὁ Ἀχιλλῆς καὶ ἡ Ἑλένη.

Πατήρ Σάββας Αχιλλέως:
 «Μικρὸ παιδὶ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου δὲν ἔλειπα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Ἤμουν πάντοτε ὁ βοηθὸς τοῦ γέροντος ἱερέα τοῦ χωριοῦ μου καὶ κάθε βράδυ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀπήγγειλα τὸν Ὕμνο πρὸς τὴν Παναγία μας. Ὅταν μαζευόταν ὅλη ἡ οἰκογένεια στὸ φτωχικό μας σπιτάκι, ἔπιανα στὰ χέρια μου τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἔψαλλα ἐπιμελῶς τὸ Εὐαγγέλιο εἰς ἀκρόασιν τῶν γονέων μου καὶ τῶν μεγαλυτέρων ἀδελφῶν μου. Ἤμουν τὸ πέμπτο καὶ τὸ μικρότερο ἀπὸ ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς οἰκογένειάς μου. Οἱ γονεῖς μου ἦταν εὐσεβεῖς καὶ φιλοπάτριδες καὶ ἀγαποῦσαν πολὺ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐμφύτευσαν αὐτή τους τὴν ἀγάπη στὴν ἁγνὴ καρδούλα τῶν παιδιῶν τους.

 Ἀνεπτύχθη μέσα μου ἡ φλογερὴ ἐπιθυμία νὰ ἀξιωθῶ κἄποτε νὰ ἱερωθῶ. Ἔβλεπα τὸν ἱερέα στὸν δρόμο μου καὶ ὅταν ἐκεῖνος προσπερνοῦσε στεκόμουν καὶ τὸν παρακολουθοῦσα καὶ τὸν θαύμαζα. Παρακαλοῦσα Τὸν Θεὸ νὰ φτάσω κἄποτε στὸ ὕψος αὐτὸ τῆς Ἱερωσύνης. Σκεφτόμουν ὅμως καὶ ἔλεγα: «αὐτὸς ποὺ συνάντησα τώρᾳ στὸ δρόμο μου εἶναι Θεολόγος ἱερέας. Ἐγὼ ἕνα φτωχόπαιδο, πῶς θὰ σπουδάσω καὶ πῶς θὰ ἀξιωθῶ νὰ ἔχω ἕνα Πτυχίο Θεολογίας;». Θεολογία ἔλεγα…! Μὰ ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐπιστήμη σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, νὰ μιλᾷς καὶ νὰ διδάσκῃς τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ; Καὶ συζητοῦσα πάντοτε μὲ τὸν ἑαυτό μου καὶ μόνος μου ἀναλογιζόμουν τὸ μέγα βάρος τῆς Ἱερωσύνης. 

 Πέρασαν τὰ χρόνια, ἀλλὰ ὁ πόθος μου γιὰ τὴν Ἱερωσύνη δὲν μὲ ἐγκατέλειπε. Ἔφθασα στὴν Ἱερὰ Μονὴ καὶ ἔμαθα πολλὰ γιὰ τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης. Εὑρισκόμενος κἄποια μέρα στὴν μεγάλη αὐλὴ τῆς ἱερᾶς Μονῆς, σκεφτόμουν τὶς δυσκολίες τοῦ λειτουργήματος. Περισσότερο ἀναλογιζόμουν τὴν ἀναξιότητά μου γιὰ τὸ πῶς θὰ μποροῦσα νὰ ἐπωμισθῶ ἕνα τέτοιο βάρος. Ἔνοιωθα, ἕνα δέος, ἕναν μεγάλο φόβο. Κάμινος, ὅμοια μὲ τὴν κάμινο τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἡ ὁποία δέχθηκε τοὺς τρεῖς παῖδας καὶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀπὸ ἐκείνη εἶναι τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης. Νὰ ἀναλάβω, λοιπόν, ἕνα τέτοιο βάρος; Αὐτὸ σκεφτόμουν καὶ αὐτὸ μὲ βασάνιζε. Ἢ νὰ μὴν ἀναλάβω καὶ νὰ στρέψω τὴν προσοχή μου σὲ ἕνα ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα; Μοῦ ἐρχόταν ὅμως πάλι ἡ εἰκόνα τῶν ἱερέων ποὺ συναντοῦσα στοὺς δρόμους καὶ πόσο τοὺς θαύμαζα. Θαύμαζα τὴν μεγαλοπρέπεια καὶ τὸ Ἀγγελικὸ σχῆμα, τὸ ὁποῖο τοὺς περιέβαλε. Μὲ καταλάμβανε ὁ ἱερὸς πόθος νὰ τοὺς μιμηθῶ. 

«Μετατιθεμένης γάρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καί νόμου μετάθεσις γίνεται»

«Μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7, 12)

«Ὅταν ὅμως ἀλλάζει ὁ φορέας τῆς ἱερωσύνης, τότε ἀναγκαστικὰ ἀλλάζει καὶ ὁ νόμος».

 Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Υπαπαντής, κατά την οποία θυμόμαστε τον σαραντισμό του Χριστού στον ναό των Ιεροσολύμων και την ευλόγησή του από τον υπερήλικα ιερέα Συμεών, διαβάζουμε την αναφορά του αποστόλου Παύλου στην ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης και στην ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης. 

 Στην πρώτη, οι ιερείς λαμβάνουν το χάρισμα της ιερωσύνης από τον προπάτορα της ιουδαϊκής φυλής, στην οποία ανήκουν, δηλαδή τον Λευί, γιο του Ιακώβ και εγγονό του Αβραάμ. Σ’ αυτήν ανήκε και ο Ααρών, αδελφός του Μωυσή, ο οποίος κληροδοτεί το χάρισμα αυτό κατ’ εντολήν του Θεού διά του Μωυσή σε όσους από τη φυλή του θα αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Είναι και ευλογία και κληρονομιά η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης. Υπάρχει όμως σ’ αυτήν ένα πρόσωπο, ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της πόλης Σαλήμ, ο οποίος συναντά τον Αβραάμ, τον γενάρχη των Εβραίων, μετά από μία μεγάλη μάχη στην κοιλάδα Σιδδίμ, και του προσφέρει άρτους και οίνο, ευλογώντας τον, ενώ ο Αβραάμ του προσφέρει το ένα δέκατο των λαφύρων από τη νίκη του. Ο Μελχισεδέκ χαρακτηρίζεται «απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων (Εβρ. 7,3) και θεωρείται τύπος του Χριστού, καθότι και ο Κύριος είναι «απάτωρ εκ μητρός» (της Παναγίας), «αμήτωρ» (εκ Πατρός, γεννηθείς από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων), «αγενεαλόγητος» (καθότι Θεός), «μήτε αρχή ημερών μήτε ζωής τέλος έχων» (σε ό,τι αφορά την θεότητά Του). Έτσι, η ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης έρχεται ως συνέχεια της ιερωσύνης του Χριστού, που είναι κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι δηλαδή κατά τα ανθρώπινα μέτρα και πρότυπα, επομένως όχι κληρονομική, ούτε ανήκουσα σε έναν λαό ή σε μία φυλή, αλλά ως απόρροια της σχέσης με τον Χριστό και με την Εκκλησία.

 Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει ότι «όταν αλλάζει ο φορέας της ιερωσύνης, τότε αλλάζει αναγκαστικά και ο νόμος» που τη διέπει, όπως και ο νόμος που διέπει τον κόσμο. Η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούσε στην προοπτική της θυσίας για τον εξιλασμό, την άφεση των αμαρτιών των ανθρώπων και τη συμφιλίωση με τον Θεό. Οι ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης θυσίαζαν ζώα ή και προσέφεραν τους πρώτους καρπούς της γης, για να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους ότι απέναντι στον Θεό δεν ήταν αυτοί που ήθελε Εκείνος, λόγω των αμαρτιών τους. 

Αν κρατάς την σπίθα θα πετύχεις την φλόγα.

Μου είπε κάποιος: Πάτερ γιατί βλέπουμε λίγο κόσμο στην εκκλησία και τί είναι αυτό που δίνει τροφή έναν Ιερέα να συνεχίζει να προσπαθεί ακόμα και αν οι ενορίτες δεν συμμετέχουν όπως πρέπει;
Όλοι το έχουμε αναρωτηθεί κάποιες στιγμές όταν βλέπουμε σε μεγάλες εορτές τους Ναούς να είναι μισογεμάτοι ή σε εκδηλώσεις της Ενορίας να υπάρχει αποχή και ελλειπής προσέλευση από το ποίμνιο, αλλά την ίδια ώρα να βλέπεις τους Ιερείς να προσπαθούν και να δίδουν περισσότερες πνευματικές ευκαιρίες ακόμα και αν δεν βρίσκουν ανταπόκριση....

 Σκέψου ότι αυτή η εποχή που ζούμε είναι η εποχή της σπίθας, κάποιοι πρέπει να διατηρήσουν αυτή την σπίθα της Ορθοδοξίας, όσο υπάρχει σπίθα θα πετύχεις την φλόγα....Αν σταματήσεις τότε η φλόγα δεν θα υπάρξει....Για σκέψου τότε που υπήρχαν οι διωγμοί αν όλοι εκείνοι οι Χριστιανοί δεν διατηρούσαν την σπίθα της πίστεως θα είχαμε εμείς την ευκαιρία να έχουμε αυτή την πνευματική ζεστασιά που μας δίνουν οι λόγοι των Αγίων Πατέρων οι οποίοι έζησαν την φλόγα της δικής τους εποχής;

Αν από τους ελάχιστους που έρχονται σωθεί ο ένας τότε το έργο έχει επιτύχει....Αν όμως σε αυτούς τους ελάχιστους δεν δώσεις την ευκαιρία τότε κανένας δεν θα σωθεί.
Είναι η εποχή που πρέπει να διατηρούμε την σπίθα της Ορθοδοξίας και έστω αν δεν δούμε την φλόγα θα έχουμε διατηρήσει την ελπίδα οι επόμενες γενιές να το επιτύχουν....Το έργο μας είναι σπουδαίο ακόμα και αν η ποσότητα δείχνει ότι λίγοι το δέχονται...Λίγοι αλλά εκλεκτοί.

Konstantinos Tsolkas

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων θέλησε κάποτε να διορθώσει την αδιαφορία και την ανεμελιά που έβλεπε να συμβαίνουν στις θείες συνάξεις,

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων θέλησε κάποτε να διορθώσει την αδιαφορία και την ανεμελιά που έβλεπε να συμβαίνουν στις θείες συνάξεις, και σοφιστηκε αυτην την αξιομνημονευτη ενέργεια.

 Όταν αντιλήφθηκε, ότι ύστερα από την ανάγνωση των Ευαγγελίων πολλοί από τους πιστούς, οι πιο ανέμελοι βγήκανε έξω από την εκκλησία και πως περνούσαν εκεί την ώρα τους με σαχλολογηματα και με φλυαρίες, σε μια επίσημη και γιορτινή μέρα, παράτησε κι αυτός στη μέση τη θεία λειτουργία και βγήκε και κείνος έξω απο τον ναό και καθότανε μαζί με όλο τον άλλο κόσμο.

 Κι όταν εκείνοι φανέρωσαν την έκπληξή τους γι αυτό που εκανε τους είπε:Δεν πρέπει αδελφοί μου να εκπλήσσεστε διόλου γι αυτό. Γιατί ο βοσκός πρέπει να ναι πάντα κοντά στα πρόβατα του... Εμεις τις θείες αυτές συνάξεις τις κάνουμε για την δική σας ωφέλεια, όταν όμως εσείς τις αφήνετε στη μέση και βγαίνετε έξω, είναι ανόητο, νομίζω, να κοπιαζουμε κι εμείς. Είπα λοιπόν στον εαυτό μου, ότι το σωστό ειναι, όταν βγαίνετε εσείς από την Εκκλησιά, να βγαίνω κι εγώ μαζί σας, κι όταν ξαναμπαινετε να ξαναμπαίνω κι εγώ.

Η πράξη αυτή διόρθωσε, όπως ήταν επόμενο, πολλούς κι απαλλαχθηκαν από την κακή τους αυτή συνήθεια.

Δέν σᾶς προστατεύουν ἐκεῖνοι πού εἶναι τεταγμένοι γιά νά σᾶς προστατέψουν...."

Ο προφητικός λόγος του μακαριστού π.Αθανάσιου Μυτιληναίου που έλεγε με πόνο:

" Ποῦ νὰ πᾶτε; Σὲ ποιόν; Ποῦ; Δυστυχῶς, δὲν εἶναι σὲ θέση οἱ ἐφημέριοί μας, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸν Χριστὸν τεταγμένοι νὰ βοηθήσουν τὸ ποίμνιον. Δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ βοηθήσουν. Πεῖτε ἀπὸ ἄγνοια, πεῖτε ἀπὸ ἀδιαφορία, πεῖτε διότι καὶ αὐτοὶ παρασύρονται κάποτε; Ἀκούει κανεὶς γνῶμες γύρω ἀπὸ τέτοια θέματα, ποὺ νὰ τραβάει τὰ μαλλιά του.Θὰ πῶ κάτι ποὺ σᾶς τὸ ΄χῶ πεῖ καὶ πέρισυ. 

Ἀγαπητὸ ποίμνιον, βοηθεῖστε ἐσεῖς τὸν ἑαυτό σας. Μελετᾶτε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ βοηθήσατε ἐσεῖς τὸν ἑαυτόν σας. Ἐμεῖς, δὲν μποροῦμε νὰ σᾶς βοηθήσουμε. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ κάποτε σᾶς ρίπτουμε καὶ ἐμεῖς, -εἴτε τὸ καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν τὸ καταλαβαίνουμε-, σᾶς ρίπτουμε καὶ ἐμεῖς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν. Ναί! Γιατί καὶ ἐμεῖς ὡς ταγοί, ὡς κληρικοί, ἔχουμε γίνει θύματα αὐτῶν τῶν καταστάσεων. Ναί! Μὴν σᾶς κάνει ἐντύπωση. Δὲν θὰ ‘θελα νὰ σᾶς βάλλω τὴν ὑποψία γιὰ κείνους ποὺ σᾶς ποιμένουν, ἀλλά, δὲν θὰ΄θελα ὅμως νὰ σᾶς ἀφήσω καὶ ξένοιαστους, καὶ νὰ πεῖτε: 

«Ἔ! ἔχουν τὸν λόγον ἄλλοι, αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς ποῦν, αὐτὸ θὰ κάνουμε».

 Ὄχι !! Νὰ ΄μαστε ξυπνητοὶ ἄνθρωποι, νὰ μελετοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προστατέψουμε τὸν ἑαυτό μας. Διότι σήμερα, δὲν σᾶς προστατεύουν ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι τεταγμένοι γιὰ νὰ σᾶς προστατέψουν."

Η απαξίωση του ποιμένα

Η πιό συχνή δικαιολογία που ακούμε, όταν κάποιος καλείται να εξηγήσει γιατί μένει μακριά από την Εκκλησία, μας παραπέμπει στην –πραγματική ή όχι– φαυλότητα πολλών ανθρώπων της Εκκλησίας.

Άνθρωποι που κατά τα λοιπά μοιάζουν να μη γνωρίζουν τίποτα γιά την Εκκλησία, τον Χριστό και τη διδασκαλία του, έχουν εν τούτοις πάντα πρόχειρο ένα πλούσιο απόθεμα παραδειγμάτων φαυλότητας κληρικών ή άλλων ανθρώπων της Εκκλησίας, από το οποίο αντλούν γλαφυρά παραδείγματα, γιά να πουν στο τέλος: “Να γιατί μένω μακριά από την Εκκλησία!”.

Μα, θα διαμαρτυρηθούμε εμείς, στην Εκκλησία θα βρούμε ίσως κάποιους ανθρώπους ανάξιους (και κατά το κοινώς λεγόμενον, “το κρίμα στον λαιμό τους”), αλλά θα βρούμε και φωτισμένους κληρικούς, εμπνευσμένους ανθρώπους, γνήσιους πνευματικούς οδηγούς – το μυαλο σχεδόν όλων μας πηγαίνει εύκολα σε τέτοιες αγιασμένες μορφές, που σημάδεψαν τη ζωή μας. Πώς συμβαίνει να βλέπουν κάποιοι τους πρώτους, ενώ την ίδια στιγμή κλείνουν επιδεικτικά τα μάτια τους μπροστά στους δεύτερους;

Μεταξύ μας, η απάντηση είναι απλή: Οι πρώτοι, οι φαύλοι δηλαδή και οι σκάρτοι, είναι προσφιλείς “προφάσεις εν αμαρτίαις”. Οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει να μένουν μακριά από την Εκκλησία και τον Χριστό, γιατί ίσως προτιμούν την “πλατείαν πύλην και την ευρύχωρον οδόν την απάγουσαν εις την απώλειαν” από την “στενήν πύλην και την τεθλιμμένην οδόν την απάγουσαν εις την ζωήν”, είναι φυσικό να ψάχνουν “με το μικροσκόπιο” να βρούν τέτοιες “προφάσεις εν αμαρτίαις”, ενώ την ίδια στιγμή κλείνουν επιδεικτικά τα μάτια τους μπροστά στα άφθονα αντιπαραδείγματα, αφού είναι μύγες και όχι μέλισσες.

Ο Ιερέας δεν είναι εκπρόσωπος του Θεού

Ο Ιερέας δεν είναι εκπρόσωπος του Θεού, όπως πολλοί λανθασμένα νομίζουν, από κάποιους Ιερείς που το καλλιεργούν.
Ο Ιερέας είναι εκπρόσωπος του ανθρώπου.Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από εκπροσώπους.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους.

Οι ευχές που διαβάζει ο Ιερέας είναι για τις ψυχές των ανθρώπων και την σωτηρία αυτών, και απευθύνονται προς τον Θεό.
Ο Θεός αγαπάει τους ανθρώπους και ενδιαφέρεται για την σωτηρία τους, και θυσιάστηκε για αυτούς.
Ο Ιερέας πρέπει να μιμείται τον Θεό, να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους και να θυσιάζεται για αυτούς.Όχι να έχει έπαρση να δικάζει ανθρώπους και να χρησιμοποιεί τον Θεό ως δημόσιο κατήγορο.

Ο Ιερέας πρέπει να είναι το παράδειγμα του Θεού προς τον άνθρωπο, κάτι που λίγοι μετρημένοι στα δάχτυλα είναι, ώστε να εμπνεύσει αυτόν, προς τον Θεό.
Όταν ο άνθρωπος καλεί έναν Ιερέα στην οικία του για αγιασμό, ευχέλαιο, η προσέρχεται στον Ιερό ναό για εξομολόγηση, αυτό σημαίνει ότι έχει ανάγκη εκπροσώπησης.Ο άνθρωπος όχι ο Θεός.

ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΛΕΠΡΩΝ-Επιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι....

  Οι άνθρωποι σήμερα έχουμε για τους ιερείς διαφορετική γνώμη από ό,τι είχαμε παλαιότερα. Για κάποιους ο ιερέας είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος. Είναι το σύμβολο ενός τρόπου ζωής, στον οποίο οι άνθρωποι αναζητούσαν στην θρησκευτική πίστη απαντήσεις για τους φόβους και τις αγωνίες τους, για τις ασθένειές τους, για κάθε τι το οποίο δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. 

 Για άλλους ο ιερέας είναι ένας θρησκευτικός τελετουργός, απαραίτητος για τις γιορτές και τα έθιμα, αλλά μη «παραγωγικός» για την οικονομία. Για άλλους πάλι, ο ιερέας υπάρχει για να δείχνει τι είναι ηθικό, το δέον στη ζωή, το οποίο είναι χρήσιμο, για να υπάρχει πειθαρχία και τάξη στην κοινωνία. Για άλλους, τέλος, ο ιερέας καλείται να εμπνέει σε καλές πράξεις, σε έργα αγάπης, ώστε να ανακουφίζονται οι ασθενέστεροι.

Πηγαίνετε στους ιερείς
Όταν ο Χριστός συναντήθηκε με δέκα λεπρούς ανθρώπους, ανάμεσα στην Σαμάρεια και την Γαλιλαία, εκείνοι τον παρακάλεσαν τους ελεήσει, στεκόμενοι

..όχι να σιωπά και να προσαρμόζεται στους καιρούς και τις εποχές για να μην αφανιστεί...

  Είναι υποχρέωση του κληρικού να φέρνει τον κόσμο σε σναίσθηση και μετάνοια. Όχι από εξουσιαστικό βίτσιο βέβαια , αλλά από ορθό νοιάξιμο και ορθή αγάπη. 

 Όχι να σιωπά και να προσαρμόζεται στους καιρούς και τις εποχές για να μην αφανιστεί. 

 Πρώτον το Ευαγγελιο δεν έχει πίσω και τώρα και μπρος. Είναι διαχρονικό γιατί και η σωτηρία και η αμαρτία και η θεραπεία είναι αιωνιες καταστασεις.

   Δευτερον η σιωπή και η συναινεση δηλώνει αποκοπή και αυτονόμηση από το Ιερατικό λειτούργημα, το οποίο μας συνδέει με το Ιερατικό αξίωμα του Χριστού . Φανερώνει ότι η ιερατεία είναι καριέρα, εργαλείο αυτοπραγμάτωσης, εξουσιαστικό όργανο, πως ό, τι κάνουμε, ό, τι ειμαστε, όπως υπάρχουμε είναι για να καταξιωθούμε οι ίδιοι ανάμεσα στους ανθρώπους και όχι προς δοξαν του Θεού. Θέλημα.

π.Panteleimon Krouskos

Αν λειτουργούσαν σωστά οι λαϊκοί θα είχαμε και σωστούς ιερείς και σωστούς αρχιερείς.

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

  Πολλές φορές το λέω ότι αν λειτουργούσαν σωστά οι λαϊκοί θα είχαμε και σωστούς ιερείς και σωστούς αρχιερείς. Αλλά επειδή εμείς δεν λειτουργούμε σωστά ως βάση, δεν προωθούνται και οι σωστοί αρχιερείς και ιερείς, και αν προωθηθούν (κατά λάθος, δεν ξέρω πως) μετά από λίγο τους κατεβάζουμε κάτω, δεν τους θέλουμε, δεν είναι ανεκτοί. Καταλάβατε;

  Το έχω πει πολλές φορές το παράδειγμα με τον Άγιο Μακάριο Κορίνθου.

  Όταν πήγε στην Κόρινθο εξομολόγησε όλους τους ιερείς. Τους είπε θα εξομολογηθείτε σε μένα κι εγώ σε σας. Και μετά έβγαλε έξω πάνω από 100. Τους ξεχώρισε γιατί είχανε διάφορα κωλύματα. Πες τε μου αν βρεθεί ένας αρχιερέας σήμερα να το κάνει αυτό στην Μητρόπολή του, τι θα γίνει μετά την επόμενη μέρα; Όλα τα χωριά θα πάνε στον δεσπότη, θα του πούνε, εμείς θέλουμε τον παπά μας, γιατί μας τον επήρες. Ό,τι και να ναι. Ας έχει χίλια δυο κωλύματα. Ας δημιουργεί χίλιους δυο σκανδαλισμούς. Τον θέλουν. Καταλάβατε; Γιατί; Γιατί μας βολεύει. Γιατί πάει στο καφενείο, καπνίζει. Είναι παπάς με τα όλα του. Τέτοιους παπάδες θέλουμε. Καταλάβατε;

  Έχουμε τα χάλια μας, γι’ αυτό να συμπονάμε και την λεγόμενη επίσημη Εκκλησία. Γιατί όλοι είμαστε μέσα συνένοχοι σε όλο αυτό που υπάρχει σήμερα, που δεν λειτουργεί σωστά βεβαίως... Δεν λειτουργεί σωστά ούτε η επίσημη Εκκλησία αλλά ούτε κι εμείς λειτουργούμε σωστά. Οπότε τί θα γίνει; Ας διορθώσουμε ο καθένας τον εαυτόν του. Αυτή είναι η αρχή, το πρώτο, και από εκεί και μετά δεν θα χάσουμε την Πόλη ξανά, την Ελλάδα ξανά, την Μακεδονία ξανά.

 Ξέρετε γιατί χάσαμε την Πόλη; Γιατί είχαμε χάσει την Πίστη μας. Ξέρετε γιατί χάσαμε την Μακεδονία μας και δώσαμε το όνομα στους Σκοπιανούς; Γιατί προηγουμένως προδώσαμε την Πίστη μας και δώσαμε το όνομα στους αιρετικούς. Ποιό όνομα; Τους είπαμε ότι είναι «εκκλησία». Προηγείται η πτώση στην Πίστη και ακολουθεί η πτώση στην Πατρίδα, στα εθνικά θέματα.

Κλαίνε οι παπάδες;

Κλαίνε οι παπάδες;
- Ναι κλαίνε και πονάνε.
- Τους βλέπεις να κλαίνε στη μοναξιά. Και στη θλίψη κλαίνε.Και στις δοκιμασίες κλαίνε..
Και γιατί κλαίει ο παπάς;
- Οι ιερείς κλαίνε για πολλούς λόγους...

Μα οι ιερείς δεν είναι άνθρωποι του Θεού; Γιατί πρέπει να κλαίνε;
- Ναι, οι ιερείς είναι άνθρωποι του Θεού, αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι υπερήρωες ούτε πέτρες. Είναι ανθρώπινα όντα.

Μα γιατί κλαίει ο παπάς;
- Οι ιερείς κλαίνε στην απομόνωση. Περιτριγυρισμένος από ανθρώπους ναι αλλά μόνος.

Κλαίνε από νοσταλγία για τις οικογένειές τους, που είναι μακριά από εκείνους που αγαπούν, που δεν μπορούν να μείνουν μαζί τους στις καλές και στις κακές στιγμές, που δεν είναι κοντά στους φίλους με τους οποίους μεγάλωσαν.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής, από γράμμα του σε μητέρα νέου κληρικού».

«Είναι διά σας η μεγαλύτερη ευτυχία να έχητε ένα παιδί να αγιάζη τα Τίμια Δώρα, να έχη την τιμή να συγχωρή αμαρτήματα και να πρεσβεύη συνεχώς υπέρ της οικογενείας σας. Και βασιλεύς να γινόταν ουδέποτε θ' αποκτούσε την δόξαν ενός Ιερέως. Ο Ιερεύς είναι ανώτερος των Αγγέλων κατά την ώραν της Θείας Λειτουργίας.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής, από γράμμα του σε μητέρα νέου κληρικού».

(♰ 19 Σεπτεμβρίου εορτή Aνακομιδής Ιερών Λειψάνων)

πηγή

Πῶς θέλει τούς ἱερεῖς ὁ ἅγιος Κοσμᾶς

https://www.docdroid.net/kRn26b5/240823-to-aghioy-kosma-to-atolops-thelei-tos-eres-aghios-kosmas-pdf