Να μη ζητάς να φαίνεσαι ανώτερος των κακών ανθρώπων, αλλά να λυπάσαι όταν γίνεσαι κατώτερος των καλών.

Να μη ζητάς να φαίνεσαι ανώτερος των κακών ανθρώπων, αλλά να λυπάσαι όταν γίνεσαι κατώτερος των καλών.

Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Erimitic

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διαιρεί το Πάσχα σε τρία, ήτοι το Πάσχα το νομικό, το Πάσχα της θείας Χάριτος και το Πάσχα του μέλλοντος αιώνος.

 Το νομικό Πάσχα, κατά το οποίο οι Εβραίοι εόρταζαν την θαυματουργική τους διάβαση δια της Ερυθράς θαλάσσης, ήταν μια ενθύμηση της πικράς δουλείας της Αιγύπτου και της ελευθερίας τους με την βοήθεια του Θεού. Ήταν Πάσχα “χαριστήριον και ικέσιον”. Στην πραγματικότητα, το Πάσχα αυτό ήταν προτύπωση του δικού μας Πάσχα.

 Το Πάσχα της θείας Χάριτος είναι η Ανάσταση του Χριστού, δια της οποίας γίνεται διάβαση “εκ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν”. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα πή: “ώ Πάσχα το μέγα και ιερόν και παντός του κόσμου καθάρσιον”. Χωρίς την μέθεξη του Χριστού και την κοινωνία μαζί Του υπάρχει νέκρωση και δουλεία.

 Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, “ο μη ορών και ακούων και αισθανόμενος πνευματικώς νεκρός εστιν”. Επομένως, το Πάσχα είναι έλευση του Χριστού μέσα στην καρδιά. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πη πολύ χαρακτηριστικά: “Πάσχα η επί τον ανθρώπινον νουν έλευσις του Λόγου”. 

«Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον»

«Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον»
Μια από τις πιο γνωστές θεολογικές φράσεις όλων των εποχών.
"Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον.
Ὅ δέ ἥνωται τῷ Θεῷ τοῦτο καί σώζεται "
(Ρ. G. 37, 181).

(λατινική μετάφραση)
Nam quod assumptum non est,
curationis est expers:
quod autem Deo unitum est,
hoc quoque salute consequitur.
________________
Ο Απολλινάριος Λαοδικείας (4ος αι.) προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη θεότητα του Χριστού ενάντια στον Αρειανισμό, υποστήριξε ότι ο Χριστός είχε ανθρώπινο σώμα και ψυχή, αλλά όχι ανθρώπινο νου. Πίστευε ότι έτσι διασφάλιζε την αναμαρτησία του Χριστού, επειδή ο νούς τότε εθεωρείτο η πηγή της αμαρτίας.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος όμως αντέκρουσε αυτή τη θέση με τη διάσημη αυτή φράση (από την Επιστολή 101, Προς Κληδόνιον). Με απλά λόγια:
"Αυτό που δεν προσελήφθη (από τον Χριστό),
δεν θεραπεύτηκε. Μόνο ό,τι ενώθηκε με τον Θεό σώζεται»

Και το μεν νόημα είναι κοινό σε όλους τους Πατέρες της εποχής, αλλά αυτή η διατύπωση ήταν χαρακτηριστική για τον άγιο Γρηγόριο. Έχασε τον αγαπημένο του φίλο Βασίλειο, νέο. Υπέφερε από εξορίες, συκοφαντίες, προδοσίες -και μάλιστα από δικούς του ανθρώπους. Παραιτήθηκε από τον πατριαρχικό θρόνο συντετριμμένος. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη μοναξιά, γράφοντας ποιήματα γεμάτα πόνο.
Το «ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον» δεν το διατυπώνει ένας θεολόγος-διανοητής από τον πύργο της ισχύος του, αλλά ένας βαθιά πληγωμένος (χαρακτηρίστηκε «πληγωμένος αετός»), που γνώρισε τον πόνο από πρώτο χέρι και ήξερε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή σωτηρία, αν δεν αγκαλιάσει ολόκληρο τον άνθρωπο – και μαζί, ολόκληρο το τραύμα του...

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

ΡΗΣΕΙΣ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

● «Aς συγχωρήσουμε για να συγχωρηθούμε. Aς δώσουμε άφεση, για να ζητήσουμε άφεση»

● «Συγχώρησε εσύ που συγχωρήθηκες. Eλέησε εσύ που έλεήθηκες. Kάνε κτήμα σου τη φιλανθρωπία όσο είναι καιρός»

● «Aς δώσουμε λίγη συγχώρηση, για να πάρουμε πολύ περισσότερο, την ομόνοια. Aς ηττηθούμε, για να νικήσουμε. Bλέπετε τους νόμους της αθλήσεως και τα αγωνίσματα των παλαιστών, οι οποίοι με το να είναι ξαπλωμένοι κάτω, πολλές φορές νικούν εκείνους που βρίσκονται από πάνω»

● «Είναι καλό να νικάμε τη θρασύτητα με την καλοσύνη, κάνουμε δε καλύτερους τους άδικους με το να υπομένουμε με καρτερία τα δεινά (που μας προκαλούν)»

● «Καλό είναι το να νικάς με την καλωσύνη την θρασύτητα, και να κάνεις καλύτερους εκείνους που σε αδικούν, στους οποίους να δείχνουμε υπομονή όταν υποφέρουμε απ’ αυτούς»

● «Ποια διδασκαλία είναι πιο σύντομη απ’ την καλωσύνη; Nα είσαι τέτοιος στους φίλους και τους πλησίον σου, όπως θέλεις κι αυτοί να είναι σε σένα»

● «Nα μη σε εξαπατά ο άδικος λογισμός, ότι το να τιμωρήσεις αυστηρά, όντας δίκαιος, και να παραδώσεις στους νόμους αυτόν που σ’ αδίκησε, σε απαλλάσσει από την ευθύνη»

Από το βιβλίο «ΜΕΓΑΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ», των εκδόσεων «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ»

«Αχ, ωραία ζωή και ευσεβής θάνατος.»(Αγία Νόννα)

Σεβάσμια Νόννα, ολόκληρον τον βίο σου τον αφιέρωσες στο Θεό και ως αγνή θυσία έδωσες στο τέλος την ψυχή σου. 

Διότι καθώς προσευχόσουν έφυγες απ’ τη ζωή.
Το άγιο θυσιαστήριο, μητέρα, δόξασε το θάνατό σου.
Δέχθηκες πολλές προσφορές και δάκρυα από τη Νόννα, αγαπημένο Θυσιαστήριο. Δέξου και την ψυχή, ως έσχατη προσφορά θυσίας».
Έτσι είπε, και η καρδιά πέταξε από το σώμα της.
Το μόνο που ποθούσε ήταν το παιδί που έλειπε από τα τέκνα της.
Εκεί κάποτε, στη Νόννα που προσευχόταν, είπε ο Θεός:“Έλα”.
Εκείνη με χαρά λύθηκε απ’ το σώμα της κρατώντας με το ένα χέρι το θυσιαστήριο
και με το άλλο έκανε προσευχή:
“Βασιλεύ, Χριστέ, Συγχώρεσέ με”.Γεννήθηκα από φύτρα ευσεβή, ήμουν σάρκα ιερέως και μητέρα ιερέως. Όλα όσα είχα τά’ δωσα στο Χριστό:σώμα, ζωή, δάκρυα.
Στο τέλος, αφού εγκατέλειψα το γηρασμένο σώμα, στο ναό πέταξα.

ΚΑΘΕ ΣΤΙΧΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

 Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου

Αρχή σε όλα και τέλος να βάζεις τον Θεό.
Βίου το κέρδος είναι να αποβιώνεις κάθε μέρα.
Γνώριζε όλα όσα πράττουν οι καλοί.
Δεινό η φτώχεια, πιο δεινό να πλουτίζεις άσχημα.

Ευεργετώντας να νομίζεις ότι μιμείσαι τον Θεό.
Ζήτα του Θεού την καλοσύνη για σένα και να είσαι καλός.
Η σάρκα να πειθαρχεί και να δαμάζεται καλά.
Θυμό χαλινωμένο να έχεις μην παραφρονήσεις.

Ιστάμενο το βλέμμα σου και η γλώσσα μέτρο ας έχει.
Κλειδί στα αφτιά σου βάλε και σεμνό το γέλιο σου.
Λύχνος στο βίο σου όλο ας πάει μπροστά ο λόγος.
Μην χάνεται η ουσία κάτω από το φαινόμενο.

Να σκέφτεσαι τα πάντα και να πράττεις τα σωστά.
Ξένο τον εαυτό σου ξέρε και τους ξένους να τιμάς.
Όταν ταξιδεύεις πρίμα να θυμάσαι περισσότερο τη φουρτούνα.
Πρέπει όλα όσα στέλνει ο Θεός να τα δέχεσαι με χαρά.

Ραβδί του δίκαιου πιο καλό από κακού τιμές.
Σε σοφού πόρτα μπαινόβγαινε, μα όχι σε πλούσιου.
Το μικρό μικρό δεν είναι μέγα κάτι όταν σου δίνει.
Ύβρη περηφάνια κράτα και τρανός σοφός θα γίνεις.

Φύλαγε τον εαυτό σου. μην γελάς άλλος αν πέσει.
Χάρη είναι να σε φθονούν, να φθονείς ντροπή μεγάλη.
Ψυχής θυσία κάνε στον Θεό πιο πολύ από κάθε άλλο.
Ω, ποιος θα τα φυλάξει αυτά και θα σωθεί;

[Απ'το έργο «ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ» των ΕΚΔ."ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ"]

Δεν υπάρχουν άνθρωποι άσχημοι, αλλά άνθρωποι που δε μπορούν να δείξουν την ομορφιά τους

Δεν υπάρχουν άνθρωποι άσχημοι, αλλά άνθρωποι που δε μπορούν να δείξουν την ομορφιά τους. Και δε μπορούν να δείξουν την ομορφιά τους γιατί δεν αγαπούν και δεν αγαπιώνται. 

(Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος)

Τίποτε δέν ἀγγίζει τόν ἄνθρωπο πού ἔχει καθαρή ζωή ἀπό αὐτά πού δέν παραμένουν

Παρουσιάσθηκαν λῦπες, ἡδονές, θάρρη, φόβοι, πλοῦτος, φτώχεια, δόξα, ἀδοξία, ἐξουσίες ᾶς πᾶνε ὅπως θέλουν. Τίποτε δέν ἀγγίζει τόν ἄνθρωπο πού ἔχει καθαρή ζωή ἀπό αὐτά πού δέν παραμένουν.

 Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

(Επη θεολογικά. Ποίημα ΛΓ΄, Γνωμολογία τετράστιχος. ΕΠΕ 9,420).

πηγή

Αγ.Γρηγόριος Θεολόγος-Η παραίτηση που τον έκανε πιο μεγάλο

(Στυλιανού Παπαδόπουλου, Ο πληγωμένος αετός, εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 272-278).
Η παραίτηση που τον έκανε πιο μεγάλο (στη Β Οικουμενική Σύνοδο το 381 μ.Χ.).

  Γύρω του μαζεύτηκαν πολλοί επίσκοποι. Άλλοι χαρούμενοι, άλλοι κρυψίνοες κι άλλοι για να μάθουνε τα σχέδιά του. Κανείς όμως δεν ήξερε τι θ’ ακολουθήσει, ούτε κι ο ίδιος. Ο Γρηγόριος, πρώτη φορά, ήτανε στη συνεδρία, από την ημέρα που ήρθανε καθυστερημένα οι μακεδόνες και οι αιγύπτιοι επίσκοποι. Και με όσα τους είχε εξηγήσει, έμενε μάλλον με την εντύπωση, ότι δε θα επιμένανε να δημιουργούν εις βάρος του προβλήματα, να μιλάνε για δήθεν αντικανονικότητά του.
Στην κανονισμένη ώρα οι μεγάλες πόρτες του ναού κλείσανε. Οι συνοδικοί, όλοι παρόντες. Και λίγοι νοτάριοι, κληρικοί και αυτοί. Οι λοιποί κληρικοί και οι λαϊκοί, όπως για κάθε συνεδρία, μένανε στο προαύλιο. Ο πρόεδρος της Συνόδου, απλός αλλά κι επιβλητικός, σηκώθηκε, στράφηκε προς το ιερό Βήμα και άρχισε η προσευχή, σύντομη δέηση.

  Κάθισε πάλι στην κεντρική θέση της έδρας. Πήρανε τις θέσεις τους και οι εκατόν πενήντα επίσκοποι. Οι νοτάριοι του φέρανε τις επίσημες περγαμηνές, που είχαν ετοιμάσει. Έριξε μια ματιά και σηκώθηκε. Καλωσόρισε τους νεοφερμένους επισκόπους ζήτησε συγγνώμη, που ένεκα της αρρώστιας έλειψε από μερικές συνεδρίες. Μετά, κήρυξε την έναρξη της συνεδρίας. Ένας επίσκοπος ανέλαβε από μέρους όλων να του ευχηθεί περαστικά.

  Ημερησία διάταξη καθορισμένη δεν υπήρχε. Αρχίσανε, λοιπόν, οι συζητήσεις που μόνο με συζητήσεις δεν μοιάζανε. Ο πρώτος μόνο ζήτησε το λόγο κανονικά. Ακολουθήσανε άλλοι χωρίς τάξη και σειρά. Μιλάγανε για πολλά και οι θερμοκέφαλοι ερεθίσανε τα πνεύματα. Ο Γρηγόριος, ενώ άρχισε την ήμερα ευδιάθετος, μέσα στην αναταραχή και τη σύγχυση τούτη μελαγχολούσε. Προσπάθησε πάλι και πάλι —όχι όμως με αυστηρό τρόπο— να επιβάλει την τάξη. Κατάφερε λίγα πράγματα.

Ο πληγωμένος αετός

Τέτοια μέρα, κάθε χρόνο,που ξημερώνει η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θρέφομαι απ' το σχετικό βιβλίο του μακαριστού Στ. Παπαδόπουλου
που με αφηγηματικό τρόπο έκφρασης αποδίδει τόσο όμορφα την ζωή του Αγίου,
του «Πληγωμένου Αετού» όπως τον ονομάζει…..
Και δεν είχε κι άδικο…..
Τόσο σταυρωμένος μα και τόσο ελεύθερος ο Άγιος μας...Γονάτιζε κι ακουμπούσε τα κράσπεδα τ' Ουρανού...
Λίγες αράδες διαβάζω και γεμίζει η ψυχή μου τόση παρηγοριά…Θαρρείς και οι λέξεις κουβαλούν την Χάρη του Αγίου...Να…κι εγώ...θέλοντας να σας κεράσω λίγες σταγόνες βάλσαμο που όλοι, λίγο πολύ έχουμε ανάγκη,σας παραθέτω λίγες γραμμές απ’ το βιβλίο…

«Το πρωί πέσανε οι πρώτες ακτίνες στο καλυβάκι του Γρηγορίου.Κουράστηκαν ζητώντας να τρυπώσουνε μέχρι μέσα.Το είχανε τάμα, να μπαίνουνε το πρωί νωρίς,
ν' ακουμπάνε απαλά στην ιερή κεφαλή του γέροντα,έτσι για να πάρουνε την ευλογία του.
Το 'χαν καλύτερο,να βλέπουνε το ιερό καλυβάκι από το να φωτίζουνε ανίερα παλάτια.Και σήμερα, μόλις είδανε το μικρό φεγγίτη,μπήκανε διακριτικά στο ιερό βήμα της προσευχής.

Μην περιγελάς τις τύχες των άλλων...

''Αν καλοταξιδεύεις , μην πεις μεγάλο λόγο προτού να δέσεις. Κοντά στο λιμάνι βούλιαξε καλοτάξιδο πλεούμενο και άλλοι σώθηκαν περνώντας μεγάλη τρικυμία. Να μια ασφάλεια: Μην περιγελάς τις τύχες των άλλων''.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Ποιός ν᾽ ἀντέξει τό βάρος ἔστω μιᾶς μέρας; Σέ ποιόν ν᾽ ἀποταθῶ, μέ τόσα δεινά φορτωμένος

ΑΓ.ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ

ΠΟΙΗΜΑ ΞΘ΄
[Δέησις πρὸς τὸν Χριστόν]
Δάσκαλε, μὲ περιζώνει τρικυμία φοβερή.
Πνίγεται -τρέξε!- ὁ μαθητής σου.
Μὲ μιά σου λέξη, θὰ πάψει ὁ χαλασμός.
Ποῦ εἶσαι; Ναί, θὰ σ᾽ τὸ πῶ: Μὴν μὲ πιέζεις,
θὰ συντριβῶ κάτω ἀπ᾽ τὸ βάρος τῆς πίκρας.
Ἐλέησες πολλούς, πολὺ χειρότερους
ἀπὸ μένα. Μὴν εἶσαι ἀκριβοδίκαιος μαζί μου.
Βγάλε μου κάτι στὴν ζυγαριά· βγάλε μου
κάτι - ἔστω λίγο. Ποιός ν᾽ ἀντέξει τὸ βάρος
ἔστω μιᾶς μέρας; Σὲ ποιὸν ν᾽ ἀποταθῶ,
μὲ τόσα δεινὰ φορτωμένος;

ΞΘ΄.
Δέησις πρὸς τὸν Χριστόν.

Ἐπιστάτα, κλύδων με δεινὸς ἀμφέπει,
Τὸν σὸν μαθητήν. Ἐξέγειραι, πρὶν θάνω.
Μόνον κέλευσον, καὶ ζάλη τεθνήξεται.
Τολμῶ φράσαι τι· Χριστὲ, μὴ πίεζέ με,
Μηδὲ σβέσῃς με τῷ βάρει τῶν θλίψεων.
Πολλοὺς ἔχεις γὰρ καὶ κακωτέρους ἐμοῦ,
Οὓς ἠλέησας. Μή με κρίνῃς ἀξίως.
Κένου, κένου δὲ τοῦ ταλάντου τὸ πλέον.
Μιᾶς τίς οἴσοι φόρτον ἡμέρας μόνης;
Τίνι προσέλθω τοῖς κακοῖς βαρούμενος;

ΕΔΩ/αντιγραφή

Μάθημα από την κουκουβάγια(Άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος)

Στα κείμενα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου μαζί με τα βαθιά θεολογικά νοήματα περιέχονται συχνά και διδακτικά παραδείγματα από φανταστικά, υποτιθέμενα περιστατικά. Ένα τέτοιο παρουσιάζουμε στη συνέχεια.

  Κάποιος λοιπόν χλεύαζε μια κουκουβάγια για μερικά από τα ιδιαίτερα γνωρίσματά της, που τη διαφοροποιούν από τα άλλα πουλιά. Απαριθμούσε ένα - ένα από αυτά. Η κουκουβάγια, αντί να τα παραδεχθεί, προσπαθούσε να τα δικαιολογήσει και να τα αντικρούσει με εύστοχο λόγο και λογικοφανή επιχειρήματα

.-Τι μεγάλο κεφάλι που έχεις! Είσαι κεφάλα!
-Του Δία το κεφάλι να δεις τι μεγάλο που είναι, απαντά η κουκουβάγια.
-Τι γαλαζωπά μάτια που έχεις!
-Αυτά τα μάτια μου είναι όπως της γαλαζομάτας Αθηνάς.
-Και η φωνή σου είναι λυπητερή, θλιβερή και στριγγιά, όχι ευχάριστη.
-Η φωνή όμως της καρακάξας είναι πιο άσχημη, ανταπαντά πάλι η κουκουβάγια.
-Πω πω και κάτι ψιλοπόδαρα που έχεις!
-Ναι, έτσι είναι τα δικά μου πόδια, αλλά του ψαρονιού πώς σου φαίνονται;
-Πρόσεξε, σοφή μου, της λέει στο τέλος ο συνομιλητής της, ότι από αυτά ένα μόνο ελάττωμα έχει το καθένα τους. Εσύ όμως τα έχεις όλα μαζί και σε μεγάλο βαθμό, κουκουβάγια μεγαλοκέφαλη, με τα γαλαζωπά σου μάτια και τη στριγγόφωνη, λυπητερή φωνή σου, κουκουβάγια μου ψιλοπόδαρη.
Σκόνταψε η ταλαίπωρη κουκουβάγια και δεν ήξερε τι να απαντήσει. (Γρηγορίου Θεολόγου, Ποίημα ΚΗ΄, Κατά πλουτούντων, στιχ. 235-262, ΕΠΕ, τόμος 9ος, σελ. 362)

   Ας μη δικαιολογούμαστε, όπως η κουκουβάγια, με λογικοφανή επιχειρήματα ή με διάφορα ευφυολογήματα, όταν μας υποδεικνύονται τα ελαττώματά μας. Ούτε να αντιδρούμε με λόγους αποστομωτικούς και γλώσσα γεμάτη από αντιρρήσεις.

 «Το μάτι βλέπει τα άλλα, τα ξένα, δε βλέπει τον εαυτό του, ούτε όμως και τα άλλα βλέπει σωστά, εάν αρρωστήσει υπερβολικά. Το χέρι έχει ανάγκη από άλλο χέρι, και το πόδι από το άλλο πόδι» (Γρηγόριος Θεολόγος).

Και ο καθένας μας έχει ανάγκη από κάποιο σύμβουλο για να αποκτήσει την αληθινή γνώση του εαυτού του και προχωρήσει κατόπιν και στη διόρθωση των ελαττωμάτων του. Διότι θα δώσουμε λόγο για τον εαυτό μας και όχι για τους άλλους.

Ας είναι κοινή η πανήγυρις των ουρανίων και των επιγείων δυνάμεων…

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

  «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε. Ἄσατε τῷ Κυρίῳ πάσα η γή…». 

 Μ᾿ ένα λόγο: Ας ευφραίνωνται οι ουρανοὶ και ας αγάλλεται η γη για τον επουράνιο, που κατόπιν έγινε επίγειος. Ο Χριστός παρουσιάζεται με ανθρώπινο σώμα, αγαλλιάσθε με τρόμο και χαρά. Με τρόμο για την ενοχὴ της αμαρτίας και με χαρὰ για την ελπίδα της σωτηρίας…
Πάλι διαλύεται το σκοτάδι, πάλι υπάρχει το φως.Ο λαὸς που καθόταν στο σκοτάδι της αγνοίας, ας δει το μεγάλο φως της θεογνωσίας.

 «Τα αρχαία παρήλθεν, ιδοὺ γέγονε τα πάντα καινά». Το νεκρὸ γράμμα υποχωρεί. Το πνεύμα επικρατεί. Οι σκιὲς του νόμου περνούν. Η αλήθεια θριαμβεύει.
Αυτός, που ως Θεὸς δεν έχει μητέρα, γεννιέται χωρὶς πατέρα. Γιατί στον Δημιουργό της φύσεως δεν ισχύουν οι φυσικοὶ νόμοι. Όλα τα έθνη χειροκροτήστε, γιατί «παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὠμοῦ αὐτοῦ καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος».
Αυτος που είναι άναρχος και αιώνιος, τώρα λαμβάνει αρχή. 

Αυτος που είναι αυθύπαρκτος, δημιουργείται. 

Αυτος που είναι άπειρος, χωρείται στην περιορισμένη ανθρώπινη φύση.

 Αυτος που πλουτίζει με τα αγαθά Του τον κόσμο, γίνεται φτωχὸς, παίρνοντας ανθρώπινο σώμα, για να πλουτίσω εγὼ με την θεότητά Του.
Ποιὸς μπορεί να παραστήσει πόσος είναι ο πλούτος της αγαθότητός Του; Γι᾿ αυτό και συ μαζὶ με τον αστέρα τρέξε και μαζὶ με τους Μάγους φέρε Του για δώρα, χρυσὸ και λιβάνι και σμύρνα. Τίμησέ Τον ως Βασιλέα και Θεὸ και ως Λυτρωτή, που νεκρώθηκε για σένα. Μαζὶ με τους ποιμένες δόξασέ Τον, με τους αγγέλους ύμνησέ Τον, με τους αρχαγγέλους σκίρτησε απὸ χαρά. Ας είναι κοινὴ η πανήγυρις των ουρανίων και των επιγείων δυνάμεων…

 (Αποσπάσματα εκ της ΛΗ´Ομιλίας )

Παρατηροῦμε ὁ ἕνας τις ἁμαρτίες τοῦ ἄλλου, ὄχι για να κλάψουμε, ἀλλά για να κατηγορήσουμε

 «Παρατηροῦμε ὁ ἕνας τὶς ἁμαρτίες τοῦ ἄλλου, ὄχι γιὰ νὰ κλάψουμε, ἀλλὰ γιὰ νὰ κατηγορήσουμε ·οὔτε γιὰ νὰ θεραπεύσουμε, ἀλλὰ γιὰ νὰ μεγαλώσουμε ἀκόμα περισσότερο τὴν πληγή ·καὶ γιὰ νά ᾽χουμε δικαιολογία γιὰ τὶς δικές μας κακίες τὰ τραύματα τοῦ πλησίον.
Τοὺς κακοὺς καὶ τοὺς καλοὺς τοὺς χαρακτηρίζει ὄχι ἡ συμπεριφορά, ἀλλὰ ἡ διαφορὰ γνώμης καὶ ἡ φιλία.
Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπαινοῦμε σήμερα, τὰ κατηγοροῦμε αὔριο ·
κι᾽ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα καταδικάζουν οἱ ἄλλοι, ἐμεῖς τὰ θαυμάζουμε .
Καὶ ὂλα συγχωροῦνται στὸν ἀσεβῆ.Τόσο μεγαλόψυχοι εἴμαστε ἀπέναντι στὴν κακία!».

Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἡ Πηγή και το Ποτάμι (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

Ὅλα τά ποτάμια πᾶνε στήν θάλασσα· καί ἡ θάλασσα νερό δέν χορταίνει

(Ἐκκλ. 1,7)

Τί ὄμορφα λόγια!
Ποτάμια εἶναι οἱ ἅγιοι. Ἔργο τους καί ἀποστολή τους εἶναι, μέ τά ἔργα τους, μέ τίς ἀρετές τους, καί μέ τά λόγια τους, νά ποτίζουν τήν διψασμένη γῆ: τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, πού ζοῦν σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ζωή στήν γῆ κατά σάρκα.

 Μά ὅση δραστηριότητα καί ἄν ἀναπτύσσουν οἱ ἅγιοι, καί ὅσες καί ἄν δίνουν συμβουλές, οἱ ἄνθρωποι θά μένουν διψασμένοι, ἄν δέν ψάξουν νά βροῦνε οἱ ἴδιοι τόν τρόπο, νά ξαναγυρίσουν μόνοι τους, μέ τήν καρδιά τους, στήν Πηγή ἐκείνη, ἀπό τήν ὁποία ξεπηγάζουν τά ἔργα πού κάνουν οἱ ἅγιοι.

 Καί ὅσο θά τό ἀμελοῦν, ὅσο θά ἀμελοῦν νά ξαναγυρίσουν μέσα τους, στήν καρδιά τους, στόν ἔσω ἄνθρωπο καί νά πιαστοῦν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ μας, καί νά δεθοῦν μέ πόθο μαζί Του, τό χέρι τους, σέ ὅ,τι κι ἄν προσπαθοῦν νά κάμουν, θά πέφτει πάντα ἄψυχο· καί ὁ λόγος τους, ὄχι ἁπλᾶ δέν θά δροσίζει τά χείλη τους, ἀλλά ἀντίθετα, ὅλο καί πιό πολύ θά τά στεγνώνει!

 Οἱ ἅγιοι ἀγωνίζονταν, ὅλο καί πιό πολύ, νά ξαναγυρίζουν μέσα τους, καλλιεργώντας τήν ἀγάπη· καί ἐκεῖ στά βάθη τῆς καρδιᾶς τους εὕρισκαν καί ρουφοῦσαν ἐκεῖνα, πού τώρα, μέ τήν δράση τους, μέ τά ἔργα τους, καί μέ τά λόγια τους, τά διοχετεύουν στόν κόσμο. Κάπως ἔτσι ἔμαθαν οἱ ἅγιοι, νά ἀγαπᾶνε ἐκεῖνα πού τώρα τά φέρνουν στό στόμα τους καί τά διδάσκουν.

 + ὁ Νικοπόλεως Μελέτιος

Η ισότητα ως Χριστιανική αξία καταξιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη(Άγιος Γρηγόριος)

 Για ποιο λόγο δηλαδή τιμωρούν τη γυναίκα ,ενώ συγχωρούν τον άντρα; Ενώ όταν η γυναίκα προσβάλλει το κρεβάτι του άντρα της διαπράττει μοιχεία και από το νόμο τιμωρείται γι’ αυτό βαριά, γιατί δεν τιμωρείται και ο άντρας όταν πηγαίνει με άλλες γυναίκες; Αυτήν την νομοθεσία δεν την αποδέχομαι και καταδικάζω αυτή την κατάσταση . «Άντρες ήσαν οι νομοθετούντες και κατά των γυναικών η νομοθεσία», επειδή και τα παιδιά τα έβαλαν κάτω από την εξουσία του πατέρα και δεν μερίμνησαν καθόλου για το ασθενέστερο φύλλο…

«Ένας είναι ο Δημιουργός του ανδρός και της γυναικός και από μια σάρκα είναι και οι δύο. Προέρχονται από μία εικόνα, και υπάρχει δι’ αυτούς ένας νόμος, ένας θάνατος και μία ανάστασις. Επίσης έχομε γίνει από άνδρα και από γυναίκα. Κοινό είναι το χρέος το οποίο οφείλουν τα τέκνα προς τους γονείς.

Πως λοιπόν απαιτείς μεν να είναι σώφρων η γυνή, συ δε δεν ανταποδίδεις εκείνο το οποίον ζητείς; Πως ζητείς εκείνο το οποίον δεν προσφέρεις; Πως βγάζεις διαφορετικούς νόμους δια σώμα όμοιο και ισάξιο; Εάν δε εξετάζεις και τα χειρότερα, άκουσε: Διέπραξε αμαρτία η γυναίκα; Το ίδιο έκαμε και ο Αδάμ. Τους εξηπάτησε και τους δύο ο όφις. Δεν επαρουσιάσθη το ένα πιο ασθενές και το άλλο πιο ισχυρό.

Θέλεις να εξετάσωμεν μήπως και τα καλύτερα; Ο Χριστός με το πάθος του τους σώζει και τους δύο.
Έγινε άνθρωπος δια τον άνδρα; Το ίδιο έγινε και δια την γυναίκα. Απέθανε προς χάριν του ανδρός; Σώζεται όμως και η γυναίκα με τον θάνατό του.

Θα «υψώσουμε» το Πνεύμα, δεν θα φοβηθούμε.

 «Όποιος θέλει να περιφρονήσει όσα λέμε, ας τα περιφρονήσει. Κι όποιος θέλει ν' αμαρτάνει, ας αμαρτάνει· εμείς κηρύσσουμε αυτό που έχουμε καταλάβει καλά... Και αν από εδώ κάτω δεν ακουγόμαστε, σε υψηλό βουνό θ' ανεβούμε και θα φωνάξουμε.
Θα «υψώσουμε» το Πνεύμα, δεν θα φοβηθούμε. Και αν φοβηθούμε, (αυτό θα γίνει) όχι την ώρα που κηρύσσουμε, αλλά όταν σιωπούμε...»

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Λόγος ΛΑ΄ περί του Αγίου Πνεύματος

πηγή

Η " Κόκκινη Εκκλησία " στην Αριανζό της Καππαδοκίας,γενέτειρα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Η " Κόκκινη Εκκλησία " στην Αριανζό της Καππαδοκίας (τουρκ.Güzelyurt ), γενέτειρα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ήταν σύμφωνα με την παράδοση ιδιοκτησία της Οικογενείας του αγίου και εδώ πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μετά το θάνατό του, χτίστηκε η Κόκκινη Εκκλησία τον 6ο αιώνα, το 560, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μεθόδου ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα. Σήμερα με την φροντίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο Ναός βρίσκεται υπό ανακαίνιση .

πηγή

Ξένοι εντελώς προς την πίστιν μας... ερευνούν και αλωνίζουν μέσα στα άγιώτατά μας.

Έγίναμε όλοι ευσεβείς μόνο σ' ένα πράγμα, στο να κατηγορούμε τους άλλους ως ασεβείς.

Χρησιμοποιούμε ως δικαστάς μας τους άθεους, ρίχνουμε τα άγια στους σκύλους και πετούμε μπροστά στους χοίρους τα μαργαριτάρια, κοινολογώντας τα ιερά σε αυτιά και ψυχές ασεβών.

Εκτελούμε οι τρισάθλιοι ακριβώς τις επιθυμίες των εχθρών μας και δεν ντρεπόμαστε να ζούμε σε πλήρη άνηθικότητα.

Ξένοι εντελώς προς την πίστιν μας, σωστοί Μωαβΐται και Άμμανΐται, οι όποιοι ούτε επιτρέπονταν να πλησιάσουν την Εκκλησία του Κυρίου, ερευνούν και αλωνίζουν μέσα στα άγιώτατά μας.

Ανοίξαμε σ' όλους όχι τις πύλες της δικαιοσύνης, αλλά περάσματα εμπαιγμού καί αύθαδείας εναντίον αλλήλων κι είναι για μας άριστος, όχι εκείνος πού δεν έκστομίζει μάταιο λόγο από φόβο Θεοΰ, άλλα οποίος τύχει να είπη εναντίον του άλλου τις περισσότερες κατηγορίες, εϊτε ανοιχτά, εϊτε υπονοούμενα, οποίος δηλαδή δημιουργεί ζητήματα με τη γλώσσα του, ή για να το ποϋμε πιο σωστά, χύνει σαν φίδι δηλητήριο[...]

Από το έργο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου ''Λόγος περί ιερωσύνης''