Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους.

«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία. Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό; Τηλεφωνούν στις ενορίες και στα μοναστήρια και μας ρωτούν: «Τι ώρα βγαίνει η Θεία Κοινωνία;» Τι ερώτηση είναι αυτή, παιδί μου; Ποιος άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Χριστό μπορεί να κάνει αυτή την ερώτηση; Είναι σαν να λέει: «Πείτε μου πότε να έρθω, για να χάσω όσο το δυνατόν περισσότερη Θεία Λειτουργία και να κρατήσω μόνο αυτό που με εξυπηρετεί». Αν κάποιος αγαπά έναν άνθρωπο, δεν ρωτά πότε θα τελειώσει η συνάντηση, ρωτά πότε αρχίζει, για να μην χάσει ούτε ένα λεπτό. Όταν όμως η καρδιά ψυχρανθεί, τότε αναζητά πάντοτε το ελάχιστο. Πόσο πρέπει να μείνω; Πότε θα τελειώσει; Πόσο διαρκεί; Αυτές δεν είναι ερωτήσεις αγάπης. Είναι ερωτήσεις μιας καρδιάς που ακόμη δεν γεύθηκε τη γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ-ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ
ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ 22ος ΤΟΜΟΣ εδώ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

Προτιμώμενο πρόγραμμα για την ανάγνωση των αρχείων που είναι σε μορφή djvu είναι το sumatrapdfreader

wra9.

Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD

«κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», Ματθ. ϛʹ5-6 

«μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)

«μίαν μὲν τὴν πρώτην [Εὐχὴν] διὰ σιωπῆς», ΙΘʹ (19ος) Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας

Χαρακτηριστικὸ τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ τήρηση τῆς Παραδόσεως. Ἡ τήρηση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως εἶναι Ἀποστολικὴ ἐντολή. Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς Παραδόσεις (Βʹ Θεσ. βʹ 15). Πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ Τάξιν γινέσθω (Αʹ Κορ. ἰδʹ 40). Στὴν διακονία στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν κάνει ὁ καθένας του κεφαλιοῦ του, ἀλλιῶς κοινῶς προτεσταντίζει. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ὄχι ἑπομένη ταῖς προσωπικαῖς γνώμαις ἑκάστου. Γιατί πρέπει νὰ τηρεῖται ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁδὸς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μετανοίας, τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως.

Ὅπως εἴδαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, ἡ Παράδοση στὴν Λειτουργία ἔχει ὡς ἑξῆς: ὁ Διάκονος ἐκφωνεῖ (εἰς ἐπήκοον) τὶς διὰ Προσφωνήσεως κοινὲς Εὐχές πρὸς τὸν Ἱερέα καὶ τοὺς πιστούς, καὶ αὐτοὶ ἀνταποκρινόμενοι προσεύχονται μυστικῶς, κατ’ ἰδίαν, ὁ μὲν Ἱερεὺς μὲ τὶς δικές του Εὐχές, οἱ δέ πιστοὶ μὲ τὸ μυστικὸ Κύριε ἐλέησον ἢ τὶς δικές τους προσευχές (ὁ Ψάλτης ἐκφώνως ὡς «ὁδηγὸς» τῶν Πιστῶν στὶς προσευχητικὲς ἀποκρίσεις στὴν κοινὴ Εὐχὴ τοῦ Διακόνου). Οἱ Προσευχὲς αὐτὲς χάριτι Θεοῦ, ὅλες μαζὶ ὅμως ὄχι ὡς ξεχωριστὲς ἀλλὰ ὡς μία κοινὴ δυνατὴ Προσευχή, ὡς μία κοινὴ Δύναμις πηγαίνουν στὸν Θεό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ἡ ἐλάχιστη Προσευχὴ ἑνὸς ραθύμου πιστοῦ στὴν Ἐκκλησία, ἀποκτᾶ μεγαλύτερη παρρησία στὸν Θεὸ (ἀπὸ ὅτι ὅταν προσεύχεται σπίτι μόνος του, ποὺ κι αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀμελεῖ) λόγῳ τῆς κοινῆς Προσευχῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Μὴν ἀμελοῦμε τὴν κατ’ οἶκον προσευχή. Ἡ κατ’ οἶκον Προσευχὴ βοηθάει τὴν Προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἡ Προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία βοηθάει τὴν κατ’ οἶκον Προσευχή. Ὅταν ὑπάρχει μαζὶ καὶ ἡ μετάνοια, ἡ συγχώρεση, ἡ ἀκακία, ἡ ἀγάπη, καὶ ἡ ταπείνωση τότε ἀποκτάει μεγαλυτέρα δύναμη ἡ Προσευχή μας, χάριτι Θεοῦ πάντοτε.

Σύμφωνα μὲ τὸν Φουντούλη, ὅταν ἦταν ἐν ζωῇ, μακρὰν ἡ ἰσχυροτέρα Παράδοση ἦταν ἡ ἀρχαία Παράδοση τῶν Μυστικῶν (ὄχι τῶν νεωτεριστικῶν φωναχτῶν) Εὐχῶν:1
α) «Ἔχει ὅμως δημιουργηθεῖ ἀπὸ αἰώνων παράδοση ὡς πρὸς τὴ μυστικῶς ἀνάγνωση τῶν Εὐχῶν καὶ αὐτὴ σήμερα εἶναι ἡ γενικῶς κρατοῦσα σ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τάξη».

β) «Ἐνωρὶς ἐπεκράτησε νὰ λέγωνται “μυστικῶς” οἱ εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας. Συνήθως ὁ ἱερεὺς τὶς ἔλεγε κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ διάκονος ἔλεγε τὴν συναπτή, πάντως πρὸ τῆς ἐκφωνήσεως».

γ) «“Μυστικῶς”, ὡς γνωστόν, λέγονται σήμερα ὅλες οἱ Εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὀπισθάμβωνον [στὸ τέλος]».

δ) «Μυστικῶς λέγονται οἱ Εὐχὲς ποὺ ἀπευθύνονται στόν Θεό». [Ὅλες οἱ Εὐχὲς ὅμως στὸν Θεὸν ἀπευθύνονται (!), ὄχι στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κόσμου, κλπ.].

Οἱ φωναχτὲς Εὐχὲς προωθήθηκαν τὰ τελευταῖα 75+ περίπου χρόνια, καὶ ἰδιαίτερα μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Σεραφείμ, ἀπὸ Θεολόγους, Λειτουργιολόγους καὶ Κληρικοὺς ποὺ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν Βʹ Βατικάνεια Σύνοδο, καὶ αὐτοὶ παρέσυραν πόσους Κληρικοὺς καὶ Λαϊκούς.
Δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας, πολλοί εὐκαίρως-ἀκαίρως ὑποστηρίζουν τὴν νεωτεριστικὴ ἔκφωνη Προσευχὴ τῶν Ἱερέων στὴν Θεία Λειτουργία.

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

 Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

 Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

 Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

Το «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» δεν προηγείται χρονικά του «Πιστεύω». Το γεννά.

Καταλαβαίνουμε πραγματικά, όσοι στεκόμαστε μέσα στον ναό εκείνη τη στιγμή, τι ζητά ο λειτουργός όταν εκφωνεί :«Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν»; 

 Καταλαβαίνουμε ότι η Εκκλησία, λίγο πριν από το Σύμβολον της Πίστεως, μας εισάγει στο ίδιο το μυστήριο της εκκλησιαστικής υπάρξεως; Ότι εδώ η ομολογία της πίστεως δεν νοείται ως ατομική διανοητική κατάφαση σε δογματικές αλήθειες;

Δεν λέγεται το «Πιστεύω» από μεμονωμένες συνειδήσεις που απλώς συμπίπτουν ιδεολογικά. Η Εκκλησία απαιτεί πρώτα την ειρήνη, πρώτα τη συμφιλίωση, πρώτα την κοινωνία των προσώπων. Και μόνο τότε επιτρέπει την κοινή ομολογία του Τριαδικού Θεού.
Το «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» δεν προηγείται χρονικά του «Πιστεύω».Το γεννά.
Γι’ αυτό και στη λειτουργική παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας η στιγμή αυτή δεν ήταν αφηρημένη ή συμβολική. 

Στη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου διασώζεται η εκφώνηση: «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». 

Στη Θεία Λειτουργία όμως του Αγίου Μάρκου, στην Αλεξανδρινή παράδοση, διασώζεται ακόμη πιο καθαρά η πράξη που αντιστοιχεί σε αυτή την προτροπή: ο ασπασμός της ειρήνης, το «ἀσπασώμεθα ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ, μή ἐν δόλῳ, μή ἐν ὑποκρίσει… ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης».

Εδώ η Εκκλησία φανερώνει μια ολόκληρη ανθρωπολογία.Η αγάπη δεν είναι εσωτερικό συναίσθημα.Είναι σωματική πράξη.Η ειρήνη είναι εκκλησιαστικό γεγονός.Το σώμα εισέρχεται στην ομολογία πριν ακόμη μιλήσει το στόμα.

Ζω ήδη μέσα στο ράσο έξήντα έπτά χρόνια, και κάθε φορά ή Λειτουργία είναι γιά μένα κάτι νέο, μοναδικό!

ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ είναι αίσθηση του νικηφόρου Πάσχα. Ή μεταβολή τού άρτον σε Σώμα Χριστού. Κάθε Λειτουργία είναι κάτι νέο. Το ιδιαίτερο βάθος της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου.

Δοξάζω τον Θεό, πού μου έδωσε την ευκαιρία να σάς βλέπω ακόμη και να συνομιλώ μαζί σας. Ρώτησα σήμερα τον πατέρα Ν. γιά ποιό πράγμα θά μπορούσα να μιλήσω, και αύτός χωρίς καμία καθυστέρηση απάντησε: 

«Γιά τη Θεία Λειτουργία!». 

Έτσι λοιπόν, κάνω υπακοή στον άνθρωπο πού θέλησε να ζήσει τη Λειτουργία.
Μου είναι δύσκολο να μιλήσω γιά τη Θεία Λειτουργία. Ό Θεός μου έδινε να τη ζω ποικιλοτρόπως σε διαφορετικές περιόδους. Στήν αρχή όμως της μοναχικής μου ζωής υπήρξε μια θαυμαστή περίοδος, πού διήρκεσε άρκετά χρόνια. Κάθε φορά μετά τη Θεία Λειτουργία υπήρχε ή αίσθηση του νικηφόρου και φωτοφόρου Πάσχα. Είναι ακόμη πιο παράδοξο το ότι, ζώντας τη Λειτουργία με τη συγκλονιστική και ταυτόχρονα τρυφερή αρπαγή όλου του πνεύματος μας στή σφαίρα της ίδιας της Λειτουργίας, ό ίδιος ζούσα μόνο τήν άπόγνωσή μου. Δεν μπορούσα καθόλου να φανταστώ τον εαυτό μου άξιο της σωτηρίας. 

Οταν λοιπόν διάβαζα τις προσευχές «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ ότι Σύ ει άληθώς ό Χριστός, ό Υιός του Θεού τού Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ών πρώτος είμι έγώ...», με καταλάμβανε μυστική φρίκη μπροστά στο μεγαλείο του μυστηρίου της Λειτουργίας!

Μάς χρειάζεται πολλή άσκηση, προκειμένου να διανθίζουμε τό αυθεντικό, ύπαρκτικό περιεχόμενό της. Και τά λόγια «ότι Σύ ει αληθώς ό Υιός του Θεού του Ζώντος, ό έλθών εις τον κόσμον άμαρτωλούς σώσαι» θά ηχούν εντελώς διαφορετικά στις ψυχές μας, γιατί ζώντας καθημερινά με αυτά, και μόνο με αυτά, γινόμαστε κατά παράδοξο τρόπο ικανοί να βλέπουμε το απίστευτο θαύμα τού Θεού σε όσα πραγματοποίησε ό Χριστός. Πώς Εκείνος, ό όποιος δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ όμοίωσίν Του, θέλει να ζήσει με τον άνθρωπο;

Η σωτηρία επιτυγχάνεται με την κοινωνία με τον Χριστό, όχι με την εξωτερική επαφή μαζί Του.

 Στην Θεία Λειτουργία ζητούμε από τον Θεό να μας δώσει να τον δοξάζουμε και να τον ανυμνούμε «εν ενί στόματι και μια καρδία». Αυτή η μία κοινή σε όλους δοξολογική καρδία επιτυγχάνεται μόνο στην Εκκλησία την ώρα της λατρείας. Όπως οι Άγγελοι εν μια καρδία δοξολογούν τον Θεό ψάλλοντας το «Άγιος, Άγιος, Άγιος» ενώπιον της παρουσίας του Θεού, έτσι και εμείς οι χοϊκοί τον δοξάζουμε, μην μπορώντας να έχουμε την αισθητή παρουσία του Θεού αλλά την πνευματική. Ο Χριστός είναι «ο πνευματικώς παρών και ορώμενος» στην περίοδο της χάριτος που διανύουμε.

Στην ώρα της Θείας Λειτουργίας γίνεται μία θαυμαστή αλλοίωση στην καρδιά μας και το μόνο που κυριαρχεί είναι τα λόγια της θείας λατρείας: «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών». Η αληθινή ενότητα του ανθρώπινου γένους είναι η εν Αγίω Πνεύματι ενότητα των ορθοδόξως δοξαζόντων καρδιών. Αυτός είναι ο πυρήνας όλου του ανθρώπινου γένους που κρατάει την διαρκή κοινωνία αγάπης Θεού-ανθρώπου. Αυτοί που λέγουν ότι η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Ιησού θα γίνει όταν πλέον δεν θα τελείται η Θεία Λειτουργία πάνω στην γη έχουν δίκιο.

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

 Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. 

 Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος.

 Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». 

Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι.

 «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της.

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σάν μία

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Μέσα στὴ Θεία Λειτουργία οἱ λέξεις «πάντων», «πάσα», καὶ «ὅλοι», διαπερνοὺν ὅλες σχεδὸν τίς εὐχὲς.

  «Πάντων των ἁγίων μνημονεύσαντες», ἀναφέρουμε ὅλους τους Ἁγίους μὴν μᾶς ξεφύγει κανένας.

 Καὶ ὅταν μνημονεύουμε τίς ψυχὲς καὶ τὰ ὀνόματα, καταλήγουμε μὲ τὴν εὐχὴ κανεὶς νὰ μὴν ἐξαιρεθεῖ:«Καὶ πάντων καὶ πασῶν». 

 Ἡ Θεία Λατρεία λοιπὸν προσφέρεται για ὅλους καὶ ἐπίσης ἀπὸ ὅλους μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τοπικὴ οὔτε μερική, ἀλλὰ καθολικὴ καὶ οἰκουμενική. 

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σὰν μία· συγκεντρώνει ὅλους τοὺς Ναούς, ὅλες τίς ἀναίμακτες θυσίες ποὺ προσφέρονται ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, συλλέγει τούς πάντες καὶ τὰ πάντα καὶ τὰ προσφέρει θυσία εὐάρεστη τῷ Θεῷ. Αὐτὴ ἡ καθολικότητα ἐκφράzει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητας.

πηγή

Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι,

Τι είναι η Θεία Λειτουργία; 

Το τραπέζι που μας κάνει ο Πατέρας μας. Μαζευόμαστε γύρω από ένα «τραπέζι», την Αγία Τράπεζα και εκεί έρχεται ο Πατέρας μας και μας προσφέρει το φαγητό. Και μάλιστα δυο είδη. 

Το πρώτο ο Λόγος Του το Ιερό Ευαγγέλιο. 

Και το δεύτερο είναι το Σώμα και το Αίμα Του. 

Ο Χριστός μας είπε πολύ καθαρά μερικά πράγματα: Το πρώτο «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ είμαι ενωμένος με αυτόν.

 Το δεύτερο που μας είπε:« Αυτός που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού τον έχει εν την καρδία του, κατοικούντα και μένοντα». Το τρίτο «εάν δεν κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Υιού του Ανθρώπου δεν θα ζήσετε. Όχι μερικά χρόνια ακόμα αλλά δεν θα νικήσετε τον θάνατο».
Η Θεία Κοινωνία είναι τροφή για τους πιστούς. Φάρμακο αθανασίας και αντίδοτο του μη αποθανείν.

Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι.
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι. Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί. Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού. Και πως θα γίνουμε του Χριστού; Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια; Μας το είπε ο Χριστός: «Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν. Κατοικώ μέσα στην καρδιά του». Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.

Σιατίστης Παύλος (+ 13 Ιανουαρίου 2019)

ΠΗΓΗ

«… Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;…»

- Γέροντα, πρέπει να κοινωνούν όλοι στην Θεία Λειτουργία;
-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. “Πάντες”! Μήπως έχει καμιά άλλην έννοια η λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω η ευχή λέει: “καί δι’ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ”. Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην Εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: έμεινες με το αντίδωρο.
Ξέρεις, τι είναι το Άγιο Θυσιαστήριο;Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης.
Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία.

 Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος. 

Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός,το Άγιο Πνεύμα παρόν,οι άγγελοι τριγύρω. 

Φοβερό θέαμα. 

Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα…
Να μας δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το “θαύμα”.
Άγιος Πορφύριος

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Κυριακή μετά τά Φῶτα)

 Πολλοὶ ἔτρεχαν στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου καὶ νὰ λάβουν ἕνα ἁπλῶς ἀφυπνιστικὸ «βάπτισμα μετανοίας» στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη. Ἡ Βάπτιση ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἦταν κάτι διαφορετικό. Ὑπῆρξε ὑπερφυής. Διενεργήθηκε μὲν διὰ χειρὸς τοῦ Προδρόμου, ἀλλὰ τελεσιουργήθηκε μὲ τὴν χάρη, τὴν παρουσία, τὴν θριαμβευτικὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δὲν ἦταν βάπτισμα «εἰς μετάνοιαν», ὁ Χριστὸς ἦταν ἀναμάρτητος, δὲν χρειαζόταν καμμιὰ ἄφεση ἁμαρτιῶν. Δὲν βαπτίσθηκε γιὰ νὰ λάβει, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει ἁγιασμό. Ἦταν βάπτισμα «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», γιὰ νὰ φέρει μὲ αὐτὸ κάθαρση, ἀναγέννηση, σωτηρία στὴ σύμπασα κτίση του.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀμέσως μετὰ τὴ Βάπτισή του ὁ Χριστός, καλεῖ τὸν κόσμο σὲ μιὰ ρηξικέλευθη ἀλλαγὴ πορείας. Σὲ ποιοὺς ἀπευθύνεται ὁ Χριστός; Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μέχρι τότε καθόντουσαν σὲ χώρα καὶ σκιὰ θανάτου. Ποὺ ἦταν δηλαδὴ ἀνίκανοι νὰ κάνουν ἀκόμα καὶ τὸ παραμικρὸ βῆμα γιὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτή. Ἀνατέλλει στὸ σκοτάδι τους ὁ Χριστὸς σὰν ἕνα περίλαμπρο φῶς. Καὶ τοὺς ἀπευθύνει τὸ καταλυτικὸ μήνυμά του: «Μετανοεῖτε» (Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα).

Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὸν ἀνθρώπινο κόσμο καὶ τίποτε πλέον δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἴδιο μὲ πρίν. Τὸ ποτάμι τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἀλλάζει ροή. Ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἀναστρέφεται. Καιρὸς νὰ ἀλλάξουν πλεύση στὴ ζωή τους οἱ ἄνθρωποι, καιρὸς νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα.

Μνήσθητι,Κύριε...

Από τη Θεία Λειτουργία του ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἔτι σοῦ δεόμεθα· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῆς Ἁγίας σου Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπὸ περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης, καὶ εἰρήνευσον αὐτήν, ἣν περιεποιήσω τῷ τιμίῳ Αἵματι τοῦ Χριστοῦ σου, καὶ τὸν ἅγιον Οἶκον τοῦτον στερέωσον μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν τὰ Δῶρά σοι ταῦτα προσκομισάντων, καὶ ὑπὲρ ὧν, καὶ δι' ὧν, καὶ ἐφ' οἷς αὐτὰ προσεκόμισαν· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν καρποφορούντων, καὶ καλλιεργούντων ἐν ταῖς ἁγίαις σου Ἐκκλησίαις καὶ μεμνημένων τῶν πενήτων. Ἄμειψαι αὐτούς τοῖς πλουσίοις σου καὶ ἐπουρανίοις χαρίσμασι, χάρισαι αὐτοῖς ἀντὶ τῶν ἐπιγείων, τὰ ἐπουράνια, ἀντὶ τῶν προσκαίρων, τὰ αἰώνια, ἀντὶ τῶν φθαρτῶν, τὰ ἄφθαρτα.

 Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐν ἐρημίαις, καὶ ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις, καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐν παρθενίᾳ, καὶ εὐλαβείᾳ καὶ ἀσκήσει, καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ διαγόντων.

 Μνήσθητι, Κύριε, πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας, οὓς ἐδικαίωσας βασιλεύειν ἐπὶ τῆς γῆς. Χάρισαι αὐτοῖς βαθεῖαν καὶ ἀναφαίρετον εἰρήνην, λάλησον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν ἀγαθὰ ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας σου καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου, ἵνα ἐν τῇ γαλήνῃ αὐτῶν ἤρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν, ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι. Τοὺς ἀγαθούς, ἐν τῇ ἀγαθότητί σου διατήρησον. Τοὺς πονηρούς, ἀγαθοὺς ποίησον ἐν τῇ χρηστότητί σου. 

Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, καὶ τῶν δι' εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων, καὶ ἐλέησον αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς, κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου.Τὰ ταμεῖα αὐτῶν ἔμπλησον παντὸς ἀγαθοῦ, τὰς συζυγίας αὐτῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον, τὰ νήπια ἔκθρεψον, τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον, τοὺς ὀλιγοψύχους παραμύθησαι, τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε, καὶ σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολικῇ, καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ. 

Ενώ είμαστε κλητοί,δεν γινόμαστε εκλεκτοί....Κυριακή ΙΑ Λουκά

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός-Δύο ερωτήματα που ζητούν απάντηση

Κυριακή ΙΑ Λουκά: Πρόσκληση στο Μεγάλο Δείπνο

«Λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου. Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί» (Λουκ. 14, 24 και Ματθ. 22, 14)
«Γιατὶ σᾶς βεβαιώνω πὼς κανένας ἀπὸ κείνους ποὺ κάλεσα δὲν θὰ γευτεῖ τὸ δεῖπνο μου. Γιατί, πολλοὶ εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί». 

Οι περισσότεροι από εμάς δεν θα δυσκολευόμασταν να ομολογήσουμε ότι θα μας άρεσε η πρόσκληση από κάποιον επιφανή, με δύναμη στην κοινωνία, σε ένα δείπνο. Θα κολακευόμασταν, θα αισθανόμασταν ότι το πρόσωπό μας έχει αξία, διότι για να μας καλέσουν, σημαίνει ότι θεωρούμαστε σημαντικοί. Θα το σκεφτόμασταν πολύ σοβαρά να μην πηγαίναμε σε ένα τέτοιο δείπνο. Μάλλον θα θεωρούσαμε ως απώλεια μιας μεγάλης ευκαιρίας να δείξουμε ποιοι είμαστε μία τέτοια άρνηση.

 Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου μάς δείχνει ότι για τον Θεό είμαστε μοναδικής αξίας. Είμαστε, άλλωστε, οι πλασμένοι κατ’ εικόνα Του. Είμαστε τα παιδιά Του και ο Πατέρας θέλει, ακόμα κι αν αυτά έχουν μεγαλώσει και ζούνε την ελευθερία τους, να τα συναντήσει. Η πόρτα του σπιτιού Του είναι ανοιχτή. Δεν φέρεται σε αυτά ως ο κύριος προς τους υπηρέτες, αλλά ως ισότιμα πρόσωπα, τα οποία ταιριάζει να είναι καθισμένα μαζί Του στο ίδιο τραπέζι, για να μοιραστούν όχι μόνο την υλική τροφή, αλλά την κοινωνία της αγάπης. 

Ἡ λειτουργική εὐχή «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» ἔχει σχέση μέ τόν αἰρετικό Οικουμενισμό;

                          

Από εκεί μπορούμε πολύ καλά να αγναντέψουμε τον ουρανό...

Εάν θέλεις να δεις και να αγναντέψεις κάποιον υπέροχον τόπον πίσω από ένα βουνό, τι θα κάνεις; Θα ανέβεις σε κάποια κορυφή και από εκεί θα αφήσεις την ματιά σου να απλωθεί εις όλο εκείνο το ωραίο μέρος που επιθυμούσες. 

Αυτό θα κάνωμε και εμείς. 

 Ήλθαμε εις τον ναόν, εις την εκκλησίαν του Θεού, εις τον τόπον ακριβώς από τον οποίον μπορούμε πολύ καλά να αγναντέψωμε τον ουρανό, τον χώρο ο οποίος φωτίζεται και ωραΐζεται και κατακοσμείται από το ανέσπερον φως της τριλαμπούς θεότητος.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Κάθε Θεία Λειτουργία εἶναι μία καταστροφή ὅλων τῶν δαιμονικῶν ἐνεργειῶν.

Κάθε Θεία Λειτουργία πού κάνουμε εἶναι μία παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στό κακό καί κάθε Θεία Λειτουργία πού κάνουμε εἶναι μία καταστροφή ὅλων τῶν δαιμονικῶν ἐνεργειῶν.
Ἕνας ἄνθρωπος πού θά λειτουργηθεῖ τήν ἡμέρα ἐκείνη, καταστρέφει ὅλες τίς δαιμονικές ἐνέργειες, ὅλες τίς παγίδες πού τοῦ ἔχει στήσει ὁ Διάβολος γιά ἐκείνη τήν ἡμέρα.
Γι' αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό νά λειτουργούμαστε καθημερινά. Νά κάνουμε Θεία Λειτουργία καί νά Κοινωνοῦμε, ἄν εἶναι δυνατόν. Καταστρέφονται ὅλες οἱ δαιμονικές ἐνέργειες.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

("Τί εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου" (Ἐφεσίους 3, 19-20), Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς -

 Ὁμιλία στίς 24 - 09 - 2017)

πηγή

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα....

Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο·ο ιερέας,λειτουργός της θείας οικονομίας,κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής,
και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης,και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη,
ζώντες και κεκοιμημένοι,άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα·οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος,ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη,ενδυνάμωση για τον αγώνα,
ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται,δροσιά για την δίψα της ζωής.
Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω,αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας·

η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.

 Σαν δρόσος επάνω στους τάφους,η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.
Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση,ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων.
Και έπειτα κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας,η Εκκλησία η θριαμβεύουσα
και η Εκκλησία η στρατευομένη συμμετέχουν αόρατα στο ένα ποτήρι.
«Ἵνα ὦσιν ἕν».Όλοι γίνονται ένα.Όλα ενώνονται, όλοι συγχωρούνται,σε μια κοινωνία μυστική,σε ένα Σώμα,εκείνου του Χριστού.
Όταν ο ιερέας λέει:

Καμιά Κυριακή δεν μπορεί να’ ναι συννεφιασμένη εφ’ όσον αρχίζει με την Θεία Λειτουργία...

  Καμιά Κυριακή δεν μπορεί να’ ναι συννεφιασμένη εφ’ όσον αρχίζει με την Θεία Λειτουργία.Στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς ο Χριστός ανακλίνεται στους άρτους της προθέσεως, καθώς διδάσκει μέσα από τις σελίδες του Ευαγγελίου, καθώς σταυρώνεται πάνω στην αγία Τράπεζα και ανασταίνεται μέσα στο δισκοπότηρο, μπαίνουμε στο χρόνο του Θεού και η ψυχή μας αναγαλλιάζει, διότι νοιώθει να χορταίνει αιωνιότητα.

Οι Εκκλησίες είναι τα λιμάνια του Θεού μέσα στον φουρτουνιασμένο κόσμο μας, ο κατά Κυριακή εκκλησιασμός μας, δίνει μία άλλη διάσταση στη ζωή. 

 Μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνον παραγωγικές μηχανές, μόνον ύλη, αλλά έχουμε μία άλλη καταγωγή και ένα θείο προορισμό. Μας καταξιώνει σαν ανθρώπους και σαν Χριστιανούς...Κυριακή ημέρα Θεού 

πηγή

«Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν»

π. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων, Αγίου Όρους.

  «Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν»: Αποτίθεται κάθε μέριμνα. Απωθείται, εγκαταλείπεται, «ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι». Και επειδή ο Βασιλεύς αυτός είναι (το καταλαβαίνομε μετά από πολλή πείρα) ο πάντοτε ερχόμενος, είναι πάντοτε απωθημένη η μέριμνα. Είναι παντού απλωμένη η Θεία Λειτουργία. Είναι όλη μας η ζωή λειτουργημένη, κεκλημένη στους γάμους του Αρνίου: η «μέριμνα ή αμέριμνος», η ψυχή και το σώμα, η ζωή και η τελευτή μας, ο νυν και ο μέλλων αιών.

 Με το να διώξης τη μέριμνα κάνεις τη δουλειά (όλες τις δουλειές) άνετα· τις κάνει ο Θεός ο ίδιος. Απωθούμε τη μέριμνα, καί υποδεχόμαστε το Βασιλέα των όλων.
Ή το ένα θα κάνωμε ή το άλλο. Η μέριμνα είναι σύγχυση, Βαβέλ· είναι πύρινος Μολώχ πού κατακαίει τον άνθρωπο σώματι και πνεύματι. Ο Βασιλεύς των όλων είναι ο πάντοτε ερχόμενος και αναγεννών. Η συνάντησή του μέσα στον τρισάγιο ύμνο και τον εικονισμό τψν χερουβείμ, ήδη φέρνει τον άνθρωπο στην εσχατολογική ελευθερία, και του χαρίζει τα πάντα ξένως και αναφαιρέτως. Τα στοιχεία του κόσμου ροιζηδόν παρέρχονται (Β' Πετρ. 3,10). Και τα πάντα ενδύονται το φως και την ύπαρξη ως ιμάτιον. Υπάρχουν, ουσιούνται.