Κοινώνησε η "μισή" Ελλάδα τον Δεκαπενταύγουστο, αλλά ...

Κοινώνησε η «μισή» Ελλάδα τον Δεκαπενταύγουστο αλλά ο κόσμος θα παραμείνει ο ίδιος, διότι ο Χριστός θέλει να ενεργήσει, αλλά εμείς δεν τον αφήνουμε. Βλέπουμε κόσμο να κοινωνάει τον Χριστό στις μεγάλες εορτές αλλά 365 μέρες είναι απών από τη λατρεία και την πνευματική ζωή.

Για να μην αναλύσουμε το άλλο τραγικό που πολλοί γονείς κοινωνούν τα παιδιά τους (προφανώς για να μην πάθουν κανένα κακό, έτσι πιστεύουν) και οι ίδιοι δεν μεταλαμβάνουν ποτέ.
Προσεγγίζουμε τα Άγια όπως πάμε στη γιορτή του μελιού και του κρασιού. Πάμε στη Θεία Κοινωνία χωρίς πνευματική προετοιμασία, με αποτέλεσμα να βάζουμε τον Χριστό μέσα μας με αμετανόητη και ακάθαρτη καρδιά κάτι που δυστυχώς αποτελεί ύβρη.

Κάθε Θεία μετάληψη χωρίς ευλογία πνευματικού σκοτίζει τον άνθρωπο όπως η βλασφημία. Έχει δυστυχώς παγιωθεί η πεποίθηση ότι η προετοιμασία για τη Θεία Κοινωνία είναι αποκλειστικά το τι θα φάμε το προηγούμενο βράδυ κάτι που δείχνει πόσο σκοτάδι και αδιαφορία έχουμε για τα Θεία Πράγματα. Είναι τρομερό !
Θέλουμε να ευλογήσει την αμαρτία μας και την αυτοδικαίωση στα λάθη της ζωής μας. Εκεί ο Χριστός δεν ενεργεί. Ο Κύριος ενεργεί μόνο όταν βρει στην καρδιά του ανθρώπου διαμάντια μετανοίας, τότε μόνο αρχίζουν οι αλλαγές και οι λεγόμενες καλές πνευματικές αλλοιώσεις.

Πώς ενεργεί η Θεία Κοινωνία στον άνθρωπο;
Πολύ απλά. Όταν ο άνθρωπος μεταλαμβάνει, κατακλύζεται η ύπαρξή του από τον Χριστό. Μπαίνει ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο για να φωτίζει , να ενδυναμώσει και να τροφοδοτήσει τις καλλιεργημένες αρετές αλλά και από την άλλη να κατευνάσει τη θηριωδία των παθών, όταν φυσικά ο άνθρωπος αγωνίζεται. Αυτό δημιουργεί στον άνθρωπο την καλή αλλοίωση και έτσι αρχίζει το λεγόμενο πρώτο στάδιο της καθάρσεως ώστε ο άνθρωπος με πολύ αγώνα να πάει στον φωτισμό και την κατά Χάριν Θέωση που είναι τα δύο επόμενα στάδια όπου ο άνθρωπος ολοκληρώνεται εν Χριστώ.
Για να ενεργήσει λοιπόν η Θεία Κοινωνία μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος οφείλει να έχει θέση και στάση υποδοχής της χάριτος:
να είναι βαπτισμένος Ορθόδοξος
να έχει Ορθόδοξη γνώση, Ορθόδοξη ομολογία, σωστές δογματικές θέσεις (να πιστεύει στο Σύμβολο της Πίστεως, στην Αγία Γραφή και την Ιερά Πατερική παράδοση)
να κάνει αγώνα και άσκηση
να έχει πνευματικό, ώστε ο αγώνας να έχει την καρποφορία της ευλογημένης υπακοής.

Ζούμε τήν πέμπτη σφραγίδα τής Αποκαλύψεως!

πηγή φώτο

Από συνταξιούχο καθηγητή Γυμνασίου:
…Πολλά τά βιώματά μου μέ τήν Αγία όντως Γερόντισσα Γαλακτία. Ήταν στολισμένη μέ ουράνιο φως! Γλυκύτατη! Μητρότητα μοναδική, ενώ ήταν άγαμη καί ψυχοσωματικά παρθένος! Ευστροφότατη και πεπαιδευμένη αλλά ακατάκριτη και απλή! Απλούστατη! Αποστρεφόταν πολύ την κατάκριση και τον κακό λογισμό εις βάρος των άλλων! Έβλεπες ένα ορμητικό ποταμό θείου έρωτος αλλά και μία δροσιστική κρήνη ακένωτης αγάπης για τους ανθρώπους! Ήρεμη, αόργητη, χαρούμενη, εποικοδομητικά επικοινωνιακή, με ωραίο χιούμορ, με διάθεση θυσιαστικής προσφοράς σε όλους! Τί ταπείνωση ήταν αυτή! Δεν εννοείται, δεν περιγράφεται… Μένω σ’ αυτά περισσότερο, παρά στην φοβερή διόραση και προόρασή της… Χωρίς τα πρώτα, τα δεύτερα δεν θα είχαν καμία αξία!

Μου έλεγε:
Θα δείτε στο μέλλον φοβερά πράγματα! Θα βλέπετε κοριτσάκι με κοριτσάκι να περπατάνε χέρι χέρι..! Το ίδιο και αγόρι με αγόρι! Θα τα κάνουν νόμιμα αυτά και θα θεωρούνται πρώτης κατηγορίας πολίτες όσοι θα κάνουν τέτοια αίσχη… Τώρα (μου έλεγε το 2006), τώρα κάνει προετοιμασία ο δαίμονας με το να βάζει τους γονείς των παιδιών να τα κάνουν μεταξύ τους!!! Θα πάρουν την κιναιδία (ομοφυλοφιλία) τα καημένα τα παιδιά, σαν δαιμονική προίκα από το αίμα των γονέων τους!

Τι αμαρτίες έκανε ο παραλυτικός επιτέλους;

[...]Κατέχετε τὸ λοιπὸν τί ἁμαρτίες εἶχε καμωμένες ὁ παράλυτος τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε;-Τί;

-Ἐμ,κοντά στὸν νοῦ καὶ ἡ γνώση.Κατάκοιτος ἦταν μαθὲς ὁλόκληρα τριάντα ὀχτὼ χρόνια.Σάματις ἐδύνατο νὰ σηκωθεῖ καὶ νὰ κλέψει ἢ νὰ σκοτώσει; Καθόλου.Ό τι ἁμαρτίες ἔκανε στὸν κράβατό του τὶς ἔκαμε. Μονάχος του μᾶλλον τὴν κατὰ μόνας ἀμοναχὴ ἁμαρτία θὰ δούλευε-νογᾶτε τί νογῶ- ἢ κάποια ἄλλη σαρκικὴ ἁμαρτία ποὺ κάμουνε καὶ κάποιοι ἄλλοι κραβατωμένοι ἄμανε μποροῦν καὶ δύνανται.
Μὰ τί ἄρχοντας στὴν πονοψυχιὰ ὁ Χριστός μας. Κι’ενώ τόσα χρόνια ἀδιόρθωτος ἐγάργιωνε (λερωνόνταν) μέσα στὴν ἁμαρτία, δὲν τὸν περιφρόνησε, οὔτε τονε σιχάθηκε, μὰ τὸν ἀγάπησε καὶ πῆγε νὰ τονε συντρέξει καὶ νὰ τὸν γιατρέψει ἀπ’τον νταμουλὰ ντού(ασθένεια).
Κι’ ἐτσὰ ἀπὸ παρά-λυτος ἔγινε ἀπό-λυτος ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀπολύθηκε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια του κι’ενώ τονε βαστοῦσε σαράντα χρόνια σχεδὸν τὸ κλινάρι του ,τώρα τὸ σηκώνει αὐτὸς καὶ διακηρύττει τοῦ Κυρίου μας τὰ θαυμάσια.

Μὰ κι’όμως ὁ Χριστός του παραγγέλει ἀπόκειες (μετὰ) νὰ προσέχει νὰ μὴν ξανααμαρτάνει διότι θὰ πάθει τίποτες χειρότερο. ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μὴκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σὸί τί γένηται»
-Πόσο χειρότερο ἀκόμη Γέροντα;
-Κατέχωτο μήπως ; Μὰ τί εἶναι πιὸ χειρότερο ἀπ’το νὰ χάσεις τὴν ὑγεία σου;

Ὕβρις τῆς φύσεως (Κυριακή Ε΄ Νηστειῶν. Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία)

Ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, μετά ἀπό 47 ὁλόκληρα χρόνια στήν ἔρημο, συναντιέται μέ τόν Ἅγιο Ζωσιμᾶ.

Ἐξομολογουμένη ἡ Ὁσία Μαρία λέει στόν Ἅγιο Ζωσιμᾶ: Εἶχα μέσα μου ἀχόρταγη ἐπιθυμία, ὄχι ἐπί χρήμασι, νά κυλίομαι μέσα στόν σαρκικό ἔρωτα. Ποιά ἦταν ἡ ζωή μου; Ἦταν τό «διά παντός ἐκτελεῖν τήν ὕβριν τῆς φύσεως». Καί θεωροῦσα ὅτι αὐτή ἦταν ἡ ζωή μου.

Μέ τήν φράση της αὐτή ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία μᾶς ἐπισημαίνει ξεκάθαρα, ὅτι ἡ σαρκική μεῖξις ἔξω ἀπό τόν γάμο εἶναι μία «ὕβρις τῆς φύσεως».

Στήν πατρίδα μας, στήν ἁγιοτόκο Ἑλλάδα, πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες οἱ περισσότεροι νέοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, ἔφταναν στόν γάμο ἁγνοί καί ἀμόλυντοι. Ἡ σαρκική μεῖξις πρό τοῦ γάμου ἐθεωρεῖτο μολυσμός, ντροπή καί ἀτιμία.

Τώρα τά ἔχουμε διαλύσει ὅλα! Οὔτε οἱ πρό τοῦ γάμου σαρκικές σχέσεις, ἀλλά οὔτε καί οἱ μετά τόν γάμο ἐξωσυζυγικές ἀναζητήσεις ὑπολογίζονται ὡς «ὕβρις τῆς φύσεως». Σήμερα οὔτε ὁ λεγόμενος πολιτικός γάμος, οὔτε τά σύμφωνα συμβίωσης θεωροῦνται σχέσεις πορνείας.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε πώς στήν ἐποχή μας ἡ ἁμαρτία ἔγινε μόδα καί δέν μᾶς προκαλεῖ ἐντύπωση. Ἀλλά αὐτή ἡ μόδα εἶναι περιφρόνηση τοῦ Θείου Νόμου, εἶναι «ὕβρις τῆς φύσεως» ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία.

Τά διδάγματα πού μᾶς προσφέρει ὁ βίος καί ἡ ἐξομολόγηση τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας εἶναι ἐξόχως ἐπίκαιρα καί ἀφυπνιστικά ὄχι μονάχα γιά τόν ἁπλό λαό, ἀλλά καί γιά ὅσους ποιμένες ἔχουν ἐγκαταλείψει ἐντελῶς τά αὐστηρά ἀλλά ἀληθινά κηρύγματα τῆς μετανοίας.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Ἀπό ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ σωφροσύνη, ἀπό τό νά προσέχει κανείς τά μάτια του...

 «Ὅποιος τά μάτια του δέν μπορεῖ νά κρατήσει», λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «ἀλλά εἶναι ἀσυγκράτητος στά αἰσχρά βλέμματα, πῶς εἶναι δυνατόν νά παραμείνει ἀμόλυντος; 

 Μήπως τάχα εἶναι ἀπό πέτρα τό σῶμα σου;», ἀπευθύνεται τώρα σέ προσωπικό ἐπίπεδο. 

«Σάρκα φορᾶς καί μάλιστα σάρκα ἀνθρώπινη, πού ἀνάβει ἀπό τήν αἰσχρή ἐπιθυμία χειρότερα ἀπό τό ξερό χορτάρι».

 Ἄν δέν προσέξει ὁ ἄνθρωπος, μπορεῖ νά εἶναι καί ἡλικιωμένος καί γέρος, μπορεῖ καί νά ἔχει χρόνια νά πειραστεῖ ἀπό τήν σάρκα, ἄν δέν προσέξει, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, «καί στουπί βρεγμένο νά εἶσαι», ἄν βρεθεῖς κοντά στή φωτιά, στεγνώνεις καί ἁρπάζεις φωτιά.

Καί πάλι λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος:

 «Ὅταν ἑστιάσεις τά μάτια σου..», καί αὐτό ἔχει σημασία, πῶς βλέπει κανείς. Δέν πρέπει νά ἑστιάζει, νά καρφώνει ὅπως λέμε τό βλέμμα του καί μάλιστα στά σώματα, τά ἀνθρώπινα σώματα, «ἀπό ἐκεῖ» λέει, ὅταν ἑστιάσεις τά μάτια σου σέ γυμνά μέλη γυναικῶν ἀπό ἐκεῖ ξεκίνησε ὅλη ἡ ἔξαψη τῆς ἁμαρτίας.

Όποιος στις ημέρες μας θα σωθεί από τα σαρκικά αμαρτήματα αυτός θα είναι μακάριος.

 Όποιος στις ημέρες μας θα σωθεί από τα σαρκικά αμαρτήματα – καλό είναι να μην πέσει ποτέ ή, αν έπεσε, να μετανοήσει – αυτός θα είναι μακάριος. Οι Πατέρες μιλούν για την εποχή μας, τις έσχατες αυτές ημέρες, που θα γίνει τούτο, εκείνο, και θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.
Σήμερα η αμαρτία δεν έρχεται με το ξίφος, με τη φωτιά, οπότε κάποια στιγμή σε βοηθάει η χάρη, και γίνεσαι παλικάρι και μαρτυρείς και σώζεσαι, αγιάζεσαι. Δεν είναι απλώς ότι αγωνίζεσαι μερικές ώρες ή ημέρες και τα παίζεις όλα για όλα, όπως συνέβαινε με τους μάρτυρες. Χρειάζεται να αγωνίζεσαι μια ζωή· και δεν ξέρουμε πόσο θα ζήσει ο καθένας.
Η αμαρτία σήμερα έρχεται γλυκά-γλυκά. Και, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, ευκολότερα μπορεί να πει κανείς «Χτύπα με το ξίφος», παρά να πει όχι στην αμαρτία αυτή, που δελεάζει, αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο πριν καν προλάβει να σκεφθεί και να αντιδράσει.

Και άνθρωποι που είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι απλώς αμαρτάνουν σε σχέση με τα ηθικά θέματα, αλλά αμαρτάνουν με ένα πνεύμα σαν να μην είναι τίποτε σημαντικό και βαρύ αυτό. «Το εξομολογούμαι», λένε, «αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω, να το νιώσω ότι είναι αμαρτία». Τόσο πολύ έχει διαφθαρεί ο άνθρωπος ειδικά ως προς το θέμα αυτό.

 Έτσι, δεν υπάρχει και ελπίδα μετανοίας. Διότι μετανοείς, όταν νιώσεις ότι έκανες κάτι που δεν το θέλει ο Θεός, κάτι που είναι φοβερή αμαρτία. Όταν έχεις κάποια πίστη και γνώση, θα έρθει η ώρα που θα μετανοήσεις. Τώρα και χριστιανοί ακόμη έχουν έτσι επηρεασθεί, που και όταν ακόμη, είτε από συνήθεια, είτε από μικροτύψεις, εξομολογηθούν αμαρτία τέτοιου είδους, στο βάθος δεν μπορούν να νιώσουν ότι πρόκειται περί σοβαροτάτης αμαρτίας, και ότι πρέπει να μετανοήσουν. Αυτό από μια πλευρά είναι ακόμη χειρότερο από την ίδια τη διάπραξη της αμαρτίας.

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη

Ελευθέριος Ανδρώνης

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη σε συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα (Μέρος Α’)''

...Ως συνέντευξη… περιωπής παρουσιάστηκε από το «Πρώτο Θέμα» το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό παραλήρημα του 80χρονου συγγραφέα, Δημήτρη Δημητριάδη. Μια κατάθεση αλλοπρόσαλλων απόψεων και θλιβερών επιχειρημάτων που επιβεβαιώνει ότι εν πολλοίς οι σημερινοί (αποκαλούμενοι) άνθρωποι του «πνεύματος», μοιάζουν περισσότερο με μανιώδεις χρήστες… οινο-πνεύματος.

Ποιος είναι ο Δημήτρης Δημητριάδης; Είναι συγγραφέας (γνωστός για το πεζογράφημα «Πεθαίνω σαν χώρα»), δραματουργός και μεταφραστής έργων, γνωστός για το απύθμενο μίσος του για την Ορθοδοξία. Εκφράζοντας ανοιχτά τα φιλομητσοτακικά του αισθήματα, την περίοδο της πανδημίας χαρακτήρισε την Εκκλησία «καρκινοπαθή περιοχή» που την «εκμηδένισε» ο κορωνοϊός, επειδή «δεν μπόρεσε να σώσει ούτε έναν πληγέντα από τον ιό». «Ο ιός εκμηδένισε τον ΣΥΡΙΖΑ και την Εκκλησία», είχε πει σε συνέντευξή του από εκείνη την περίοδο. Καταλάβατε περί τίνος στρατευμένου «φρούτου» πρόκειται. Και πού να δείτε παρακάτω....

Η συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» δείχνει εξαρχής τις κομπλεξικές προθέσεις της. Το απόλυτο ζητούμενο του Δημητριάδη είναι να πετάξει στην Ορθοδοξία όσες περισσότερες ακαθαρσίες μπορεί, από το περίσσευμα παραγωγής του εγκεφάλου του. Με ψέματα και προπαγάνδα καφενείου. Με γελοία άλματα λογικής και ανικανότητα κριτικής σκέψης. Με φληναφήματα και αερολογίες του ποδαριού. Διακατέχεται από έναν αθεϊστικό φονταμενταλισμό, συγκεκαλυμμένο με λίγη ψευτο – διαννοουμενίστικη μπογιά που με τις πρώτες αράδες της συνέντευξης σβήνει, και αποκαλύπτει την παχιά σκουριά που υπάρχει από κάτω.
...Τα επιχειρήματά του είναι ρηχά μέχρι αηδίας και πολλές φορές βασίζονται σε φρικτά ψέματα, είτε ηθελημένα – είτε από άγνοια. Ένας ψευδοφιλόσοφος σε πλήρη σύγχυση ιδεών, ο οποίος πουλάει «ελευθερία» και την ίδια στιγμή βαλτώνει στα βουρκόνερα του οπαδισμού και του τυφλού δογματισμού.

Ο απώτερος στόχος – όπως θα δούμε παρακάτω – είναι να σβήσει από τον χάρτη της κοινωνίας η Ορθοδοξία, γιατί δυσκολεύει άτομα σαν τον Δημητριάδη να αποκτηνωθούν και να απολαύσουν τους ζωώδεις καρπούς του πανσεξουαλισμού. Η αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Ορθοδοξίας «ενοχλεί» την τάση των υλιστών να ζήσουν τη ζωή τους σαν τετράποδα που χρησιμοποιούν το αυτεξούσιο μόνο για την τέρψη της σάρκας, και αφού θεωρούν ότι η ζωή εκμηδενίζεται κάτω από το μάρμαρο του τάφου, διεκδικούν το δικαίωμα να δαιμονοποιηθούν ελεύθερα σε τούτη τη ζωή, τη μοναδική ζωή που πιστεύουν.
Με λίγα λόγια, το διακύβευμα ατόμων σαν τον Δημητριάδη είναι η ολοκληρωτική, απόλυτη, καθολική απελευθέρωση του σεξ (για να ευχαριστηθούν ως ασύδοτα κτήνη μερικές δεκαετίες ζωής), με κάθε πιθανή ανωμαλία και σπάζοντας κάθε κοινωνικό και ηθικό φραγμό. Όπως πολλοί μπουρδολόγοι της συνομοταξίας του Δημητριάδη (βλέπε Τατσόπουλο, Αλικάκο κ.α.), ο συγγραφέας έχει μαύρα μεσάνυχτα από Ορθοδοξία, δηλαδή δεν έχει ιδέα τι διδάσκει εκείνο που με τόση λύσσα πολεμά. Του φτάνει μόνο να το πολεμά. Κλασσική συμπεριφορά άθεου ταλιμπάν δηλαδή...

Σκοπός μου δεν είναι να ελέγχω τους αμαρτωλούς, αλλά να τρέχω στον ίσιο δρόμο που οδηγεί στον ουρανό.

Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου. Το πρό­σωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα.

Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα. Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:
– Αγαπημένε μου Επιφάνιε, ποιός είναι αυτός; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στο αφόρητο κρύο και μοιάζει θαλασσοδαρμένος;
– Δεν ξέρω, φίλε μου, τι να σου πω. Τον νου του πάντως τον έχει αιχμαλωτίσει ο πονηρός και γυρίζει σαν τρελλός. Γι’ αυτό όλοι οι δαιμονισμένοι γυρίζουν με σχισμένα ρούχα, χωρίς να αισθάνωνται το κρύο ή τον καύσωνα.
Μίλησε έτσι, επειδή δεν ήθελε να αποκαλύψη την αρετή του δικαίου. Ο ευνούχος τότε ηρέμησε, συμπάθησε τον όσιο σαν φτωχό και του πρόσφερε όσους χουρμάδες είχε:
– Δέξου για την ώρα αυτά, του είπε, δεν έχω τίποτε άλλο.

Ο όσιος όμως, που με τους νοερούς οφθαλμούς έβλεπε την κατάστασι της ψυχής του, τον κοίταξε βλοσυρά και του είπε:
– Οι σαλοί δεν δέχονται δώρα από κωλο-φωνίους [Με τη σύνθετη αυτή λέξι ο όσιος εννοεί τους ομοφυλόφιλους, κάνοντας συγχρόνως λογοπαίγνιο με το φυτό κολοφώνιο (είδος λαχάνου)].
Εκείνος δεν κατάλαβε και είπε:
– Πραγματικά είσαι τρελλός. Βλέπεις χουρμάδες και τους λες κολοφώνια;
– Φύγε δόλιε! του απαντά ο μακάριος. Πήγαινε στον κοιτώνα τού κυρίου σου να κάνης μαζί του τη βδελυρή αμαρτία των Σοδομιτών, και θα σου δώση και άλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Τις ακτίνες της βασιλείας των ουρανών δεν τις βλέπεις.

Μην ψάχνεις λοιπόν ανθρώπους που νοθεύουν την Αλήθεια κι ας φοράνε ράσα.

  Διαπιστώνω για άλλη μια φορά την φοβερή έλλειψη ορθόδοξων κριτηρίων από τους "πιστούς χριστιανούς" που χαρακτηρίζουν έναν κληρικό που αμνηστεύει τις προγαμιαίες σχέσεις ή αφήνει υπονοούμενα ότι "δεν έγινε και τίποτα" εάν ζεις σαρκικά και άσωτα ή προβάλει ως ακραίο τον κανόνα ακοινωνησίας σε ανάλογες περιπτώσεις, ως προοδευτικό και άξιο, ενώ τον πνευματικό που τηρεί τα παραδεδομένα των Θεοφόρων Αγίων Πατέρων μας, που λέγει την αλήθεια στο πνευματικό του τέκνο όσο σκληρή κι αν είναι, που δεν κάνει εκπτώσεις χάριν της ανθρωπαρέσκειας, να χαρακτηρίζεται κληρικός με παρωπίδες, οπισθοδρομικός, συντηρητικός και χριστοταλιμπάν.
Είναι πραγματικά λυπηρό οι χριστιανοί να αναπαύονται σε λόγους που νοθεύουν την Αλήθεια.

  Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι όταν κατ' επιλογήν μας και επαναλαμβανόμενα αυτονομούμαστε από τον τρόπο της Εκκλησίας δεν μας φταίει ο πνευματικός μας που μας λέγει ότι δεν θα κοινωνήσουμε. Η Εκκλησία αγκαλιάζει όλη την ζωή του ανθρώπου. Όταν εμείς αυτονομούμαστε από το Σώμα της Εκκλησίας, με την πράξη μας να επιλέξουμε μία σαρκική σχέση εκτός γάμου, τότε ο πνευματικός μας, μας λέγει απλά αυτό που έχει γίνει και μας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής μας.

Με άλλα λόγια, το να μην κοινωνήσει ο χριστιανός δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά φανέρωση αυτού που ήδη έχει συμβεί μέσα του. Το να μην κοινωνήσεις δεν είναι επιλογή του πνευματικού σου αλλά δική σου επιλογή.
Δεν θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο του Γάμου αλλά θέλεις να συμμετάσχεις στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας;
Πώς είναι δυνατόν να απορρίπτεις ένα Μυστήριο και κάποιο άλλο να το αποδέχεσαι;
Το να έρχονται λοιπόν τώρα κάποιοι κληρικοί και να αμνηστεύουν όχι μόνο τα σαρκικά αμαρτήματα (αλλά κυρίως αυτά) διότι αυτά είναι που "καίνε" τους νέους, στο βωμό των like και της διατήρησης ενός "προοδευτικού-σύγχρονου" προφίλ κληρικού είναι αισχρό και απίστευτα δαιμονικό.

Άκου νέε μου: ναι! θα ζοριστείς, ναι! πρέπει να ασκηθείς, ναι! πρέπει να εγκρατευτείς, να ζεις με παρθενία, να ζεις όπως σε καλεί να ζεις ο Χριστός. Εάν δεν θέλεις (μη μου λες ότι δεν μπορείς) είναι δικαίωμά σου. Όμως μην μου λες ότι θέλεις και τον Χριστό. Μάλλον δεν έχεις καταλάβει τι είναι η Θεία Κοινωνία.

Αὐτό εἶναι ἀκόμη χειρότερο ἀπό τήν ἴδια τή διάπραξη τῆς ἁμαρτίας.

 Καί ἄνθρωποι πού εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία, ὄχι ἁπλῶς ἁμαρτάνουν σέ σχέση μέ τά ἠθικά θέματα, ἀλλά ἁμαρτάνουν μέ ἕνα πνεῦμα, σάν νά μήν εἶναι τίποτε σημαντικό καί βαρύ αὐτό.

 Λένε μάλιστα: «Δέν μπορῶ νά τό καταλάβω, νά τό νιώσω ὅτι εἶναι ἁμαρτία». 

Τόσο πολύ ἔχει διαφθαρεῖ ὁ ἄνθρωπος εἰδικά ὡς πρός τό θέμα αὐτό. 

Ἔτσι, δέν ὑπάρχει καί ἐλπίδα μετανοίας. 

Διότι μετανοεῖς, ὅταν νιώσεις ὅτι ἔκανες κάτι πού δέν τό θέλει ὁ Θεός, κάτι βαρύ, πού εἶναι φοβερή ἁμαρτία. Ὅταν ἔχεις κάποια πίστη καί γνώση, θά ἔρθει ἡ ὥρα πού θά μετανοήσεις. Ἀλλά τώρα καί οἱ χριστιανοί ἀκόμη ἔχουν ἔτσι ἐπηρεασθεῖ, πού καί ὅταν ἀκόμη θελήσουν νά ἐξομολογηθοῦν ἁμαρτία τέτοιου εἴδους ἀπό συνήθεια ἤ ἐπειδή ἔχουν κάποιες μικροτύψεις, στό βάθος δέν μποροῦν νά νιώσουν ὅτι πρόκειται περί σοβαρότατης ἁμαρτίας, καί ὅτι χρειάζεται νά μετανοήσουν. Αὐτό εἶναι ἀκόμη χειρότερο ἀπό τήν ἴδια τή διάπραξη τῆς ἁμαρτίας.

Αρχιμανδρίτης Συμεών Κραγιόπουλος 

πηγή

Μετάνοια για τις σαρκικές αμαρτίες

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Όποιος στις ημέρες μας θα σωθεί από τα σαρκικά αμαρτήματα – καλό είναι να μην πέσει ποτέ ή, αν έπεσε, να μετανοήσει – αυτός θα είναι μακάριος. Οι πατέρες μιλούν για την εποχή μας, τις έσχατες αυτές ημέρες, που θα γίνει τούτο, εκείνο, και θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.

Σήμερα η αμαρτία δεν έρχεται με το ξίφος, με τη φωτιά, οπότε κάποια στιγμή σε βοηθάει η χάρη, και γίνεσαι παλικάρι και μαρτυρείς και σώζεσαι, αγιάζεσαι. Δεν είναι απλώς ότι αγωνίζεσαι μερικές ώρες ή ημέρες και τα παίζεις όλα για όλα, όπως συνέβαινε με τους μάρτυρες. Χρειάζεται να αγωνίζεσαι μια ζωή· και δεν ξέρουμε πόσο θα ζήσει ο καθένας.

Η αμαρτία σήμερα έρχεται γλυκά-γλυκά. Και, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, ευκολότερα μπορεί να πει κανείς «Χτύπα με το ξίφος», παρά να πει όχι στην αμαρτία αυτή, που δελεάζει, αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο πριν καν προλάβει να σκεφθεί και να αντιδράσει.

Και άνθρωποι που είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι απλώς αμαρτάνουν σε σχέση με