Ὁ Ἅγιος Μητροφάνης Τσι-Σούνκ (Κινέζος) και οι μαζί μ᾿ αὐτόν μαρτυρήσαντες: Τατιανή η Πρεσβυτέρα του, Ἡσαΐας και Ἰωάννης οι γιοί του, Μαρία η νύφη του και ἄλλοι 222 Κινέζοι Μάρτυρες

Στὴ δύση τοῦ 19ου αἰώνα , στὴ Κίνα, ἀναπτύσσετε τὸ κίνημα τῶν Μπόξερ ποὺ ἀποτελούταν ἀπὸ ξενόφοβους συντηρητικοὺς ἀριστοκράτες ποὺ ἐναντιώνονταν σὲ ὁτιδήποτε νέο καὶ ἐκσυγχρονιστικό. Οἱ Μπόξερ, ἔπνιγαν στὸ αἷμα κάθε ἀντίδραση καὶ ζητοῦσαν τὴν ἔξωση ὅλων τῶν ξένων ποὺ ζοῦσαν στὴν Κίνα, στοὺς ὁποίους κατὰ τὴν γνώμη τοὺς ὀφειλόταν κάθε κακὸ ποὺ συνέβη σ' αὐτή.

Οἱ χριστιανοὶ ἔχουν τὴν πρώτη καὶ κύρια θέση στὸ διωγμὸ ποὺ ἐπέβαλαν οἱ Μπόξερ. Στὶς 11 Ἰουνίου τοῦ 1900 μ.Χ., στὸ Πεκίνο, μία πομπὴ μὲ Μπόξερ, ξεκίνησε μὲ ἀναμμένους δαυλούς, ὑψώνοντας στὰ χέρια τὰ εἴδωλα τῶν πατροπαράδοτων θεῶν τῆς κινέζικης φυλῆς καὶ κρατώντας θυμιατήρια γιὰ νὰ τοὺς θυμιάσουν οἱ χριστιανοί, ἀρνούμενοι τὴν «ξενόφερτη» πίστη τους. Ἡ πίεση ἦταν ἀφόρητη καὶ τὰ μαρτύρια τῶν χριστιανῶν φρικτά. Πολλοὶ δυστυχῶς κάμφθηκαν καὶ ἔκαιγαν θυμίαμα γιὰ νὰ σώσουν τὴ ζωή τους. Ἄλλοι ὅμως ὁμολογοῦσαν θαρραλέα τὴν πίστη τους στὸ Χριστό.
Ἀνάμεσα στοὺς τελευταίους ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Μητροφάνης Τσὶ-Σούνγκ, ὁ πρῶτος Κινέζος ὀρθόδοξος ἱερέας ποὺ εἶχε χειροτονηθεῖ ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόλαο τῆς Ἰαπωνίας. Στὴν ἀρχή, οἱ Μπόξερ ἄρχισαν νὰ τὸν χτυποῦν βάναυσα μὲ γροθιὲς στὸ στῆθος. Ἔσφαξαν μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ τὴν πρεσβυτέρα τοῦ Τατιανὴ καὶ τὸν 23χρονο γιὸ τῆς Ἠσαΐα, ἐνῶ ἔκοψαν τὴ μύτη, τὰ αὐτιὰ καὶ τὰ δάκτυλα τῶν ποδιῶν τοῦ μικρότερου γιοῦ του, Ἰωάννη. Τέλος ἐκτέλεσαν καὶ τὸν Ἅγιο Μητροφάνη.

Λίγο ἀργότερα, ἔφτασε στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου καὶ ἡ νύφη τοῦ Μητροφάνη, Μαρία, μνηστὴ τοῦ μάρτυρα πιὰ Ἠσαΐα, 19 ἐτῶν, ἐπιθυμώντας νὰ πεθάνει μὲ τὴν οἰκογένεια τοῦ μνηστήρα της. Οἱ Μπόξερ, ἀφοῦ τὴν βασάνισαν τὴν σκότωσαν καὶ αὐτή.

Ἀπὸ τοὺς περίπου χίλιούς της ἐνορίας τοῦ Πεκίνου, οἱ τριακόσιοι χάθηκαν στὰ αἱματηρὰ γεγονότα τῆς 11ης Ἰουνίου 1900 , ἐκ τῶν ὁποίων 222 ἔλαβαν τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου.

Περισσότερες λεπτομέρειες γιὰ τὴ ζωὴ αὐτῶν τῶν ἁγίων της ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ βιβλίο "Συναξάριον Ὀρθοδόξων Κινέζων Μαρτύρων", τοῦ Γεωργίου Ε. Πιπεράκη, Ἀθῆναι 1997.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος α' Χορὸς ἀγγελικός.
Χριστῷ ἱερουργῶν, ἱερεὺς ὧν τῆς δόξης, θυσίαν λογικὴν καὶ τὸ ἄμωμον θύμα, ἀθλήσεως στάδιον, σεαυτὸν προσενήνοχας σὺν ποιμνίω σου, πάτερ Τσὶ-Σοὺνγκ ἐν Πεκίνω, ὅθεν πρέσβευε, ὑπὲρ τῶν πίστει ὑμνούντων τὴν παντιμον μνήμην σου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος β'.
Καὶ τρόπων μέτοχος καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος τὴν πράξη εὖρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν• δὶ' ἰ πίστει ἐνήθλησας ἐν Πεκίνω, μέχρις αἵματος, ἱερομάρτυς Τσὶ-Σούνγκ. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῶ, σωθῆναι τὰς ψυχᾶς ἠμῶν.

Μεγαλυνάριον 
Ἦχος γ'
Χαίροις τοῦ Πεκίνου ἱερουργὸς σὺν τῷ σῶ ποιμνίω, μαρτυρήσας πανευκλεῶς, δυσσεβοὺς τυράννου, τὰς μηχανᾶς συνθλίψας, δυνάμει τοῦ Κυρίου, πάτερ Μητρόφανες.

πηγή

Αββάς Γεδεών-Ένας ομολογητής από την Κολιτσού

Ο γέροντας Γεδεών ήρθε στο Άγιο Όρος κατευθείαν από την Μινεάπολη.Έφτασε στο ρώσικο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα.Έμεινε εκεί λίγο καιρό και έπειτα ο γέροντας Γαβριήλ από το Ρωσικό τον συμβούλευσε να πάει στο κελί του πατρός Σπυρίδωνος,πάνω από την Ξηροποτάμου.Έκανε υπακοή και πήγε.Ο π.Σπυρίδων τον έστειλε στον γέροντα Ιωάννη στην Κολιτσού.
Ο π.Σπυρίδων τον έστειλε στον γέροντα Ιωάννη Γκούτσου,στο κελί του Αγ.Ιωάννου του Θεολόγου στην Κολιτσού,μην ξέροντας όμως τον δρόμο ρώτησε και έφτασε σε άλλον Ιωάννη,στον γέροντα Ιωάννη Σόβα-που έμενε με τον γέροντα Διονύσιο Ιγκνάτ-στο κελί του Αγίου Γεωργίου.

Μετά από λίγο καιρό λεει ο π.Διονύσιος στον π.Ιωάννη;«Να,ο αδελφός Γεδεών απέμεινε στο κελί μας.Να μείνει ή να βρει αλλού τον δρόμο του»;Τότε ο γέροντας Ιωάννης έδωσε μία ωραία απάντηση  για την οποία ο π.Γεδεών πάντα τον ευγνωμονούσε με την σκέψη του:«Αφού ήρθε,άστον να μείνει για να έχει από που να φύγει»!
 Και έτσι έμεινε κοντά στον αββά Διονύσιο και στους άλλους πατέρες της Κολιτσού.Πέρασαν σχεδόν 23 χρόνια από τότε,αλλά ο ζήλος του είναι ο ίδιος.Αν θέλεις να τον συναντήσεις δεν πρέπει να πας στο κελί του.Είναι αρκετό να πας στο μικρό παρεκκλήσι μισή ώρα πριν την κάθε ακολουθία.Εκεί θα δείτε έναν μοναχό να κάθεται στο στασίδι του.Και όσο γρήγορα έρχεται για την ακολουθία,αλλό τόσο γρήγορα φεύγει για το κελί του όταν τελειώνει η ακολουθία.
 Όταν ήταν νέος πέρασε από τις φριχτές φυλακές του Πιτέστι για να «επαναδιαπαιδαγωγηθεί»στην κομμουνιστική ιδεολογία και έπεσε στα χέρια του πιο σκληρού δημίου, του Τσουρκάνου.
Ένα είναι σίγουρο,ο Θεός αναπαύεται στις ψυχές των πράων.Ούτε τα τόσα βασανιστηρία που υπέστη δεν έφεραν κακία στην καρδιά του.Το αντίθετο.Δεν τον πόνεσαν-λεει ο ίδιος-τόσο το ξύλο,όσο οι φριχτες βλασφήμιες των σατανικών βασανιστών του...
 Μετά την αποφυλάκισή του κατάφερε να κάνει 2 χρόνια Θεολογία στο Βουκουρέστι.Μετά τον σταμάτησαν αφού τον θεώρησαν...«εχθρό του λαού»Μετά από πολλά χρόνια η γυναίκα του κατάφερε να φτάσει στο Ισραήλ και έπειτα στην Ελλάδα,όπου μετά από πολλές περιπέτειες κατάφερε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Αμερικανική πρεσβεία.
 Το 1982 ο π.Γεδεών,χάρη στον Ρόναλντ Ρέηγκαν,ο οποίος τον είχε συμπεριλάβει σε μία λίστα με 17 ονόματα (τους οποίους ζητούσε από τον Τσαουσέσκου να ελευθερωσει από τις φυλακές και να τους δωθεί πολιτικό άσυλο)κατάφερε να φτάσει στην Αμερική μαζί με τον γιό του.Μετά από διαμονή 8 χρόνων στην Αμερική επισκέπτεται τα Ιεροσόλυμα,το όρος Σινα,το Λονδίνο,το Παρίσι και...το Περιβόλι της ΠαναγίαςΕρχόμενος όμως για πρώτη φορά στο Άγιον όρος και αισθανόμενος την προστασία της Παναγίας....ποιός θα ήθελε να ξαναγυρίσει στον κόσμο;
 Ο αββάς Γεδεών είναι ένας άνθρωπος καθαρός στην καρδιά,τόσο που όταν τον βλέπω μου έρχονται στον νου τα λόγια του Χριστού:«ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι».

Περιοδικό Lumea Credintei/George Crasnean****

Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Ο Νεομάρτυς Κορνήλιος Νίτσα-Το πρώτο θύμα του τρομερού Τσουρκάνου στις φυλακές Πιτέστι

  Ήταν τέλη του φεβρουαρίου 1950. Κάποια μέρα φέρανε μέσα στο δωμάτιο έναν νέο φοιτητή με παιδικό πρόσωπο. Πρέπει να ήταν 19-20 χρόνων. Το όνομά του: Νίτσα Κορνήλιος.

Μπήκε κατ΄ευθείαν μαζί μας στο πύρ της «αναμόρφωσης», δηλαδή σε φοβερά βάσανα. Όλη την νύχτα μάς έκαναν τρομερά βάσανα, ο ίδιος ο Τσουρκάνου και η ομάδα του, που είχε περισσότερο από τριάντα τραμπούκους. Το πάτωμα ήταν βρεγμένο με αίμα, τα ρούχα των βασανισμένων το ίδιο. Ο Τσουρκάνου βγήκε από το δωμάτιο, αλλά μετά από ένα ή δύο λεπτά ξαναπέρασε μέσα σαν σίφουνας:

- Ρέ, προσέχετε! Έχουμε έλεγχο. Όταν φωνάξω «όρθιοι!», όλοι να σηκωθείτε!

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα καί στο δωμάτιο μπήκαν δύο λαϊκοί καί δύο με στρατιωτική στολή. Τον πρώτο λαϊκό, που στεκότανε μπροστά, τον αναγνώρισα αμέσως βλέποντας το πρόσωπό του. Ήταν ο Ιωσήφ Κισινεύσκι, εβραϊκής καταγωγής.

- Ε, πώς είναι; ρώτησε κοροϊδευτικά ο Ιωσήφ Κισινεύσκι.

Εκείνη την στιγμή ο νέος φοιτητής που μόλις ήρθε την προηγούμενη μέρα, πετάχτηκε από την θέση του που ήταν δίπλα από το ξύλινο κρεβάτι καί είπε:

- Είμαι ο κρατούμενος Νίτσα Κορνήλιος. Πώς να είναι; Εσείς δέν βλέπετε; Μάς βασανίζουν!

Μόλις τότε τόλμησα να κοιτάξω τα πρόσωπα τών βασανισμένων. Ήταν παραμορφωμένοι στην κυριολεξία. Πρόσωπα πρισμένα, μάτια φουσκωμένα καί μαύρα από τα κτυπήματα. Σε μερικούς τους έτρεχε ακόμα αίμα από το στόμα. Ήταν ένα φοβερό θέαμα.

- Τι, παραπονιέσαι ότι σας βασανίζουν; Αυτό δέν είναι τίποτε! Σάς φέρανε εδώ να σάς σκοτώσουν! Να μας πείτε ευχαριστώ γιά τις ανθρώπινες συνθήκες που σας προσφέρουμε! Λέγοντας αυτά, γύρισαν όλοι όπισθεν καί βγήκανε βιαστηκά από το δωμάτιο.

Μείναμε όλοι κατάπληκτοι ακούγοντας την απάντηση. Δέν είχαμε πιά σε ποιόν να κάνουμε παράπονα. Αισθανόμασταν ότι είμαστε χαμένοι.

Ο Τσουρκάνου έκλεισε ήρεμα την πόρτα πίσω από τους ελεγκτές. Μετά, κοιτάζοντας άγρια τον Νίτσα Κορνήλιο, άρχισε να τον βρίζει, λέγοντας τις πιό άσχημες βρισιές που γνώριζε.

- Γδύσου αμέσως!

Έτσι ο καημένος Νίτσα έβγαλε τα ρούχα του και έμεινε εντελώς γυμνός. Δύο από τα ρομπότ τού Τσουρκάνου του δέσανε πίσω τα χέρια. Ανάμεσα στα χέρια βάλανε ένα ξύλο χονδρό γιά να αντέξει καί οι δύο τον σήκωσαν στο ύψος του πάνω ξύλινου κρεβατιού, μέχρι που έμεινε κρεμασμένος έτσι, στην πιο οδυνηρή θέση. Μετά ο Τουρκάνου πήρε ένα ρόπαλο (περίπου σάν το χέρι μου) και άρχισε να κτυπάει τον Νίτσα. Τον κτυπούσε στο πρόσωπο με αυξανομένη αγριότητα. Σε κάθε κτύπημα, το κεφάλι του πεταγότανε δεξιά ή αριστερά. Είχαμε την εντύπωση ότι ο λαιμός, που φαινότανε ότι δεν έχει σάρκα πλέον, θα σπάσει καί το κεφάλι θα πεταχτεί μακριά, κατακυλώντας.

Άκουσα πως, σε ένα πιό δυνατό κτύπημα, τα κόκαλα του προσώπου του σπάσανε. Διέκρινα έναν κρότο σβηστό καί βουβό, σάν να είχε σπάσει η φλούδα ενός λεπτού καρυδιού. Σε ένα άλλο κτύπημα, περισσότερα δόντια πεταχτήκανε από το στόμα του. Τα μάτια του ματώσανε, φουσκωμένα, έτοιμα να βγούνε από τα βαθουλώματά τους, έχοντας τον φόβο και τον τρόμο τυπωμένους πάνω τους. Άρχισε να κάνει εμετό θρόμβους αίματος, ενώ μία στάγονα αίματος έτρεχε από το αυτί του.

Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο κράτησαν τα βάσανα αυτού του μάρτυρα, γιατί κάθε στιγμή φαινότανε μία αιωνιότητα. Κάποια στιγμή άφησε το κεφάλι του κάτω, δίνοντας σήμα θανάτου. Όμως καί έτσι, ο Τσουρκάνου κτύπησε ακόμα μερικές φορές το κεφάλι που κρεμότανε χωρίς ζωή. Το νεκρό σώμα, με εκείνο το τρυφερό παιδικό πρόσωπο, φοβερά συντετριμμένο, αίμα ανακατεμένο με σάρκα, βρισκόταν τώρα στην μέση του δωματιού. Αμέσως φέρανε μία κουβέρτα, τύλιξαν το πτώμα και το βγάλανε στο διάδρομο. Από εκεί το απομάκρυναν οι επόπτες. (Μάλλον το πέταξαν σε ένα κοινό λάκκο. Έτσι συνήθιζαν…).

vatopaidi/o-nekros.

Ο σατανικός αρχιβασανιστής Τσουρκάνου

Τελικά ο Τσουρκάνου μετά απο λίγα χρόνια συνελήφθη από τους κομμουνιστές επειδή ήξερε πολλά για τα κτηνώδη βασανιστήρια των φυλακών του Πιτέστι.Λέγεται ότι όταν τον βασάνιζαν ούρλιαζε ζητώντας συγνώμη από τα θύματά του.


Καταγόνταν από το Ρανταούτσι(Β.Α.Ρουμανία).Ο γείτονάς του Τεόντορ Μιτρίτς διηγείται πως το 1940 προσπαθούσε να του μυήσει τα χριστιανικά ιδανικά και να τον κάνει μέλος της χριστιανικής κίνησης των Legionari.(Μία χριστιανική-πατριωτική ομάδα στην οποία ανήκαν όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι αλλά και μοναχοί ιερείς και φοιτητές την εποχή εκείνη,οι οποίοι όλοι συνελήφθησαν και οι πιο πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στις κομμουνιστικές φυλακές)Το 1945,όταν ο Μιτρίτς επέστρεψε από την Γερμανία βρήκε τον 20χρονο τότε Τσουρκάνου ριζικά αλλαγμένο.Κάποιος θείος του τον είχε μυήσει στην κομμουνιστική ιδεολογία.Το 1948 ο Μιτρίτς συνάντησε στην φυλακή τον Τσουρκάνου και έμεινε έκπληκτος απο αυτά που άκουσε από το στόμα του.Τότε ο Μιτρίτς είπε στους συγκρατούμενούς του:«Δεν ξέρω ποιός τον άλλαξε τόσο βαθιά,αλλά έχει υποστεί μία πλύση εγκεφάλου και πάνω του έχουν δράσει σατανικές δυνάμεις.Έχει ποτιστεί από την κομμουνιστική ιδεολογία μέχρι τον νωτιαιο μυελό.Προσέξτε μην πέσετε στα χέρια του.Έχει γίνει ένα θηρίο»

Το 1948 για ένα περίπου εξάμηνο είχε εξαφανιστεί.Ούτε η οικογένειά του γνώριζε που βρίσκεται.Ήταν η περίοδος της «σατανοποίησής» του.Στις σατανικές μεθόδους βασανιστηρίων που χρησιμοποίησε δεν λάθεψε.Αυτό σημαίνει ότι είχε κάνει εντατικά μαθήματα.Μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη ο σταλινισμός ήταν σε άνθηση.Στην Σ.Ένωση υπήρχαν πολλοί ''Τσουρκάνοι''για να τον μυήσουν.
Τελικά οι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν με μία σφαίρα στο κεφάλι.
Ο Θεός να τον συγχωρήσει

Διάβαστε και-ΡΟΥΜΑΝΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Η Γερόντισσα Μαρία της Γκατσίνα(+26-1-1930)

Τριάντα περίπου μίλια μακρυά από την Πετρούπολη βρίσκεται η κωμόπολις Γκατσίνα, φημισμένη για τους κήπους της, τα πάρκα και τα μέγαρά της. Εκεί ζούσε πριν από την επανάστασι του 1917 μία μοναχή, η Μαρία, που ήταν γνω­στή όχι μόνο στους κατοίκους της Γκατσίνα, αλλά ακόμη και σε πολλούς κατοίκους της Πετρουπόλεως.

Η επανάστασις βρήκε την γερόντισσα Μα­ρία στο κρεββάτι του πόνου. Κατ' αρχάς υπέ­φερε από εγκεφαλίτιδα —φλεγμονή του εγκε­φάλου. Αργότερα την βρήκε η νόσος του Πάρκινσον —όλο της το σώμα ήταν ακίνητο, το πρόσωπο της αναιμικό σαν μάσκα· μπο­ρούσε να μιλήση μόνο με μισάνοικτο το στό­μα, ανάμεσα από τα δόντια, προφέροντας τις λέξεις αργά και μονότονα. Ήταν εντελώς α­νήμπορη, χρειαζόταν πάντα βοήθεια και προ­σεκτική φροντίδα.

Συνήθως αυτή η αρρώστεια, καθώς εξελίσ­σεται, προκαλεί έντονες ψυχολογικές αλλα­γές —οξυθυμία, μια κουραστική επιμονή στην επανάληψι στερεοτύπων ερωτήσεων, ένα δι­ογκωμένο εγωισμό και εγωκεντρισμό, εκδη­λώσεις άνοιας και τα όμοια— με αποτέλεσμα οι ασθενείς αυτοί να τελειώνουν τη ζωή τους σε ψυχιατρεία. Αλλά η Γερόντισσα Μαρία, αν και είχε πλήρη φυσική αδυναμία, όχι μόνο δεν παρουσίαζε φυσική κατάρρευσι, αλλά έ­δειξε εντελώς ασυνήθιστα στοιχεία προσωπικότητος και χαρακτήρος, που δεν παρατη­ρούνται σε τέτοιους ασθενείς, όπως άκρα πραότητα, ταπείνωσι, υποταγή, αυτοσυγκέντρωσι, αποφυγή κάθε απαιτήσεως. Αφοσιώ­θηκε στην αδειάλειπτη προσευχή, υποφέρον­τας την δύσκολη κατάστασί της χωρίς τον ε­λάχιστο γογγυσμό.

Σαν ανταμοιβή για την ταπείνωσι και την υπομονή της, ο Κύριος της έδωσε το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων. Εντελώς ξένοι και άγνωστοι άνθρωποι που υπέφεραν από λύπες, πόνο, κατάθλιψι ή αποθάρρυνσι, άρχισαν να την επισκέπτωνται και να συζη­τούν μαζί της. Και όποιος ερχόταν σ' αυτήν έφευγε παρηγορημένος, ένοιωθε ότι ο πόνος του απάλυνε, οι λύπες του καθησύχαζαν, οι φόβοι του ειρήνευαν, η κατάθλιψις και η αποθάρρυνσις φυγαδεύονταν. Τα νέα για την α­συνήθιστη αυτή μοναχή βαθμιαία απλώθηκαν πολύ μακρύτερα από την περιοχή της πόλεως Γκατσίνα

Η γερόντισσα ζούσε σε ένα μικρό ξύλινο σπίτι στα περίχωρα της πόλεως, όταν την επι­σκέφθηκα τον Μάρτιο του 1927. Καθώς περί­μενα να με δεχθή, εξέταζα τις αναρίθμητες φωτογραφίες στον χώρο αναμονής και πρό­σεξα δύο: του Μητροπολίτου Πετρουπόλεως Βενιαμίν του Νεομάρτυρος και του Μητροπο­λίτου Ιωσήφ, ο οποίος λίγο αργότερα έγινε ηγέτης της κινήσεως των Ιωσηφιτών[1].

Ο Μητροπολίτης Ιωσήφ είχε γράψει πάνω στην φωτογραφία του μια συγκινητική αφιέρωσι στην γερόντισσα Μαρία, αντιγράφοντας ένα εκτενές απόσπασμα από το έργο του Εν αγκάλαις του Πατρός, ενώ ο Μητροπολίτης Βενι­αμίν είχε γράψει τα εξής: «Στην πολυσέβαστη και πολύπαθη γερόντισσα Μαρία, η οποία μα­ζί με πολλούς άλλους θλιβομένους παρηγό­ρησε και μένα τον αμαρτωλό...»

Είχα την ευτυχία να παρευρεθώ στις θαυμα­στές εκδηλώσεις των θλιβομένων ψυχών μετά την θεραπεία τους. Ένας νεαρός, ο οποίος εί­χε απογοητευθή μετά την σύλληψι και εξορία του πνευματικού του πατρός, έφυγε από την γερόντισσα με ένα ολόχαρο χαμόγελο, με την απόφασι να εισέλθη στον ιερό κλήρο ως διάκονος. Μία νέα η οποία προηγουμένως ή­ταν θλιμμένη, τώρα έλαμπε από χαρά και απο­φάσισε να γίνη μοναχή. Ένας ηλικιωμένος, που υπέφερε πολύ λόγω του θανάτου του γιου του, έφυγε από τη γερόντισσα ενισχυμέ­νος και ενθαρρυμένος. Μία ηλικιωμένη γυ­ναίκα που είχε έρθει με δάκρυα, έφυγε ήρεμη και ενισχυμένη.

Όταν με κάλεσε κοντά της, της είπα ότι με έπιανε μια τρομερή κατάθλιψις, η οποία κάπο­τε διαρκούσε μερικές βδομάδες και δεν μπο­ρούσα να απαλλαγώ απ’ αυτήν με τίποτε. «Η κατάθλιψις είναι ένας πνευματικός σταυρός», μου είπε, «που στέλνεται για να βοηθήση αυ­τόν που μετανοεί αλλά δεν ξέρει πώς να μετανοήση πραγματικά, δηλαδή μετά την μετάνοια πέφτει ξανά στις προηγούμενες αμαρτίες... Και έτσι μόνο δύο τρόποι υπάρχουν για να γιατρευτή η ψυχή από αυτή την ασθένεια, η ο­ποία μερικές φορές είναι πολύ οδυνηρή. Ο άνθρωπος πρέπει η να μάθη να μετανοή πρα­γματικά και να έχη καρπούς μετανοίας ή να σηκώση αυτόν τον πνευματικό σταυρό —την κατάθλιψι— με ταπείνωσι, πραότητα, υπομονή και μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο, με τον λογισμό ότι την αποδοχή αυτού του σταυ­ρού την λογαριάζει ο Κύριος σαν καρπό μετα­νοίας...

Και πάνω απ’ όλα, είναι πολύ παρήγο­ρο το να αναγνωρίζη κανείς ότι αυτή η κατά­θλιψις είναι ένας ανεπίγνωστος καρπός μετα­νοίας, μία ασυνείδητη αυτοτιμωρία, που οφείλεται στην έλλειψι των απαραιτήτων καρπών της μετανοίας...! Με αυτόν τον λογισμό μπο­ρεί ο άνθρωπος να φθάση στην μετάνοια και τότε η κατάθλιψις σβήνει βαθμιαία και εμφα­νίζονται οι αληθινοί καρποί της μετανοίας...» Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ένοιωσα σαν κά­ποιος να έκανε μια πραγματική εγχείρησι στην ψυχή μου και μου αφήρεσε ένα πνευμα­τικό όγκο... Έφυγα από κει άλλος άνθρω­πος.

Γύρω στο 1930 η γερόντισσα Μαρία συνε­λήφθη. Κατηγορήθηκε για αντιεπαναστατική προπαγάνδα και για συμμετοχή σε αντιεπα­ναστατική οργάνωσι, σύμφωνα με τις παρα­γράφους 10 και 11 του άρθρου 58 του Σοβιε­τικού Ποινικού Κώδικα. Ο αδελφός της επί­σης συνελήφθη. Η «οργάνωσις» απετελείτο μόνο από δύο μέλη! Και η «προπαγάνδα» εναντίον του Κομμουνισμού ήταν το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων! Όσοι παρευρέθηκαν κατά την σύλληψι, περιγρά­φουν μια φρικτή εικόνα χλευασμού και εγκληματικής βιαιοπραγίας εναντίον μιας ήρεμης, πολύπαθης ανάπηρης, η οποία ήταν παράλυτη και εντελώς ανίκανη για κάθε κίνησι. Το «πολιτικο-θρησκευτικό έγκλημα» της γερόντισσας, έγινε βαρύτερο με την άρνησί της να αναγνωρίση τον μητροπολίτη Σέργιο και την διαβόητη Διακήρυξί του τού 1927, με την οποία οδήγησε σε σχίσμα την Ρωσική Εκκλησία

Η φτωχή, πολύπαθη ανάπηρη σύρθηκε από τα χέρια, που τα είχαν στρίψει πίσω από την πλάτη της, πάνω στο πάτωμα και στο έδα­φος, από το κρεββάτι της μέχρι την κλούβα από δύο άνδρες της Τσε-Κα[2]. Σήκωσαν μετέ­ωρο το πολύπαθο παράλυτο σώμα της, το πέταξαν μέσα στην κλούβα και αμέσως απομακρύνθηκαν. Τον αδελφό της τον πήραν με ένα άλλο αυτοκίνητο, το μαύρο κοράκι —μία μαύρη λιμουζίνα που χρησιμοποιούσαν ειδικά για την μεταφορά των θυμάτων που συλλαμβάνονταν στο πηχτό σκοτάδι της νύκτας, όπως το περιγράφει ο Σολζενίτσιν στον πρώτο τόμο του έργου του Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.

Όσοι εσέβοντο και τιμούσαν την γερόν­τισσα Μαρία, την ευσπλαχνίσθηκαν και άρχι­σαν να της φέρνουν απέρριτα δέματα στην φυλακή. Για ένα μήνα τα εδέχοντο. Κάποια μέρα, εντελώς ξαφνικά, δεν δέχθηκαν τα δέ­ματα και είπαν ξερά: «Πέθανε στο νοσοκο­μείο». (Τέτοιους ανήμπορους ασθενείς συνή­θως τους σκότωναν). Το σώμα της δεν το πα­ρέδωσαν ποτέ[3].
Ο αδελφός της, ένας ασθενικός, μικροκα­μωμένος, πραγματικά ευγενής άνθρωπος, ο οποίος είχε αναλάβει να την περιποιήται με αυ­τοθυσία και να υποδέχεται τους επισκέπτες, μετά από ανακρίσεις εννέα μηνών, καταδικά­στηκε σε πενταετή φυλάκισι σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως της Σιβηρίας.

[1] Τον Ιούλιο του 1927, οι κομμουνιστές ανάγκασαν τον μητροπολίτη Σέργιο του Νίζνι-Νόβγκοροντ, τον μετέπειτα τοποτηρητή του Πατριαρχικού θρόνου της Μόσχας, να απευθύνη την διαβόητη Διακήρυξι εμπι­στοσύνης της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς την Σοβιετική Κυβέρνησι! Πολλοί ευσυνείδητοι χριστιανοί δεν δέχθηκαν την Διακήρυξι και αποσχίσθηκαν, ακολουθώντας τον μητροπολίτη Ιωσήφ -μετέπειτα Πε­τρουπόλεως-και γι' αυτό ωνομάσθηκαν Ιωσηφίται.
[2] Τσε-Κα: παλαιότερη ονομασία της Σοβιετικής Μυστικής Αστυνομίας.
[3] Κοιμήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1930.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ 12-13/impantokratoros

Ένας νέος άγιος:Ο Άγιος Αλέξανδρος (Schmorell)

Αγιοκατατάχθηκε από την Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία της διασποράς ο Άγ.Αλέξανδρος Schmorell.
Γεννήθηκε στην Ρωσία το 1917 και βαπτίστηκε στην Ορθόδοξη εκκλησία.Η οικογένειά του έφυγε για την Γερμανία για να γλυτώσει από τους μπολσεβίκους.Ήταν πολύ πιστός και κατά την διάρκεια της σύντομης ζωής του προσπαθούσε να εφαρμόζει τις εντολές του Κυρίου.

Εκτός από προικισμένος καλλιτέχνης ήταν και φοιτητής της ιατρικής.Τον κάλεσαν στο μέτωπο για να βοηθήσει τους σοβιετικούς κατά την ναζιστική επίθεση.Εκεί στο ανατολικό μέτωπο,βαθιά συγκλονισμένος έβλεπε την κακομεταχείριση προς τους αιχμαλώτους πολέμου αλλά και προς τους αμάχους.

Έπειτα επέστρεψε στο Μόναχο όπου συνέχισε τις ιατρικές του σπουδές και βοήθησε στην οργάνωση τηςαντιναζιστικής ομάδας μη-βίας ''Λευκό Ρόδο''(White Rose),μία οργάνωση η οποία αντιστάθηκε στο ναζιστικό καθεστώς.Κατά την διάρκεια της αντιναζιστικής τους δραστηριότητας συνελήφθησαν από την Γκεστάπο.
Μετά από δίκη,ο Άγ.Αλέξανδρος Schmorell καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 23 Ιουλίου 1943/ΠΗΓΗ

Βίντεο-Ο διάδοχος του Αγίου Φιλουμένου,π.Ιουστίνος μιλάει από το φρέαρ του Ιακώβ

ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ -www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ο Αγιοταφιτης Νεοιερομαρτυρας Φιλουμενος ήταν Κύπριος στην καταγωγή.Το 1979 διακονούσε στο προσκύνημα Φρέαρ του Ιακώβ ή της Σαμαρείτιδος
Εκει ήλθε σε ρήξη με φανατικά εβραικά άτομα.που του ζητούσαν παράλογα πράγματα.
Αποτέλεσμα,κάποιοι από τα άτομα αυτά,εντός του ιερού αυτού χώρου,στις 29 Νοεμβρίου 1979,ενώ μόνος του τελούσε την ακολουθία του εσπερινού,επιτέθηκαν με λύσσα και τον κατακρεούργησαν με το τσεκούρι
Το 1985 κατά την εκταφή του,το ιερό σκήνωμα εξήλθε του ταφου άφθαρτο και ευωδιάζων

Από το βιβλίο του αρχ.Νεκταρίου Ζιόμπολα’’Ο Αγιοταφίτης Νεοιερομάρτυς Φιλούμενος’’

Άγιος ιερομάρτυρας Κρονίδης,ηγούμενος της Λαύρας του Αγίου Σεργίου(+27 Νοεμβρίου 1937)

O νέος  Ιερομάρτυρας π.Kρονίδης (κατά  κόσμο Κωνσταντίν Πέτροβιτς Λιουμπίμοφ) γεννήθηκε το 1859 στο χωριό Λέβκιεβο κοντά στην  Μόσχα. Το 1915 ο Αρχιμανδρίτης π. Κρονίδης διορίστηκε  ηγούμενος στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ και έμεινε σε αυτή τη θέση  μέχρι το 1920, όταν το μοναστήρι έκλεισε  από τους Μπολσεβίκους. 

Ο γέροντας Κρονίδης στην συνέχεια και για δεκαεπτά χρόνια έζησε στο Ζαγκόρσκ(Σεργκέεβ Πόσαντ)η πόλη που περιτριγυρίζει την Λαύρα.Εξακολουθούσε να είναι ηγούμενος και να καθοδηγεί μυστικά την μοναστική αδελφότητα που είχε σκορπίσει στην πόλη.

 Πολλοί πιστοί-από όλα τα κοινωνικά στρώματα-σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς βρήκαν παρηγοριά,ενίσχυση  και αγάπη στον γέροντα Κρονίδη.
 Από την στιγμή της συλλήψεώς του,τον Νοέμβριο του 1937,έμεινε τυφλός.

 Άγ.Κρονίδης με τον γέροντα Μακάριο και τον Άγ.Αλέξιο από την Σκήτη του Ζωσιμά

Δικάστηκαν μαζί του δεκαπέντε άτομα από τους οποίους οι δέκα ήταν μοναχοί στην Λαύρα.Οι έντεκα απο αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο και οι τέσσερις-μεταξύ τους και ο π.Κρονίδης-σε καταναγκαστικά έργα.
 Ομολογώντας ότι είναι εκ φύσεως φιλομοναρχικός και απαντώντας ότι η σοβιετική εξουσία εστάλη από τον Θεό ως μία δοκιμασία εκτελέστηκε στο Μπούτοβο και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο.
Η μνήμη του τιμάται στις 27 Νοεμβρίου

π.Δανιήλ Σάντου Τούντορ.Ο Άγιος των ρουμανικών γκούλαγκ!(+17 Νοεμβρίου 1962)

Ο πατέρας Δανιήλ Sandu Tudor Alexandru Τεοντορέσκου γεννήθηκε στις 22 Δεκέμβρη του 1896, από οικογένεια δικηγόρων. Μετά άρχισε να δουλεύει ως δημοσιογράφος διάλεξε το ψευδώνυμο Sandu Tudor. Κατόπιν έγινε μοναχός AΓΑΘΩΝ και στη συνέχεια μεγαλόσχημος μοναχός Δανιήλ. 

Σπούδασε Θεολογία, Φιλοσοφία, και Τέχνες, αλλά χωρίς να απόκτηση πτυχίο. Ήταν και ερασιτέχνης πιλότος αεροπλάνου, δάσκαλος, ποιητής, δημοσιογράφος.
Το 1929, μετά την ανάγνωση ενός άρθρου από μια γυναίκα γαλλίδα δημοσιογράφο που είχε ισχυριστεί ότι επισκέφτηκε το Άγιο Όρος, αποφάσισε να επισκεφθεί και ο ίδιος, και στη συνέχεια να γράψει ένα άρθρο σχετικά με αυτό.

Πήγε με σκοπό να μείνει λίγες μέρες σαν προσκυνητής αλλά κάτι μέσα του τον έκανε μυστηριωδώς βήμα βήμα να θέλει να μείνει περισσότερο. Αντί για λίγες μέρες, πέρασε οκτώ μήνες στο Άγιο Όρος.
Επέστρεψε στη Ρουμανία και το δημοσίευσε στη εφημερίδα του.
Φυλακίστηκε το 1942 για τις αριστερές πολιτικές απόψεις του και απελευθερώθηκε το 1944. Μετά από ένα αεροπορικό δυστύχημα από το οποίο ως εκ θαύματος επέζησε πούλησε όλα τα υπάρχοντά του και αποφάσισε να γίνει μοναχός.Ήρθε στην μονή ANTIM στο Βουκουρέστι το 1945. Εκεί άρχισε μια ομάδα που ονομάστηκε "Rugul Aprins".

Ήταν μια ομάδα μελέτης που διοργάνωνε συνέδρια και ασκούσε την Προσευχή της Καρδιάς . Λόγω αυτού του γεγονότος φυλακίστηκε από τους κομμουνιστές για τρία χρόνια. 
Το 1952 αφέθηκε ελεύθερος και έγινε ιερομόναχος και στη συνέχεια μεγαλόσχημος. Αποσύρθηκε στη σκήτη Rarau στα Καρπάθια.
Δεν ξέρουμε πώς πράγματι πέθανε ο Πατέρας Δανιήλ. Για τελευταία φορά τον είδαν το 1960, σοβαρά άρρωστο στη φυλακή Aiud. Η ληξιαρχική πράξη θανάτου έγραφε ότι ο Πατέρας Δανιήλ πέθανε στις 17 Νοεμβρίου του 1962, από εγκεφαλική αιμορραγία.Το σώμα του το πέταξαν οι κομμουνιστές στους κοινούς τάφους μαζί με χιλιάδες άλλα σώματα.
Ο Πατέρας Μπράγκα, ο οποίος ήταν επίσης μέλος της Rugul Aprins, δήλωσε ότι "ο Πατέρας Δανιήλ πέθανε σε ένα κτίριο φυλακών με ακραίες συνθήκες στο Aiud μετά από τέσσερα χρόνια ύστερα από βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς. Ήταν ένας από τους ελάχιστους κρατούμενους που του φορούσαν αλυσίδες για την όλη τη διάρκεια της ποινής. "

Θέλω επίσης να δημοσιεύσετε την ακόλουθη ιστορία:
Ο Πατέρας Augustin από την Μονή μας δίνει μια σημαντική μαρτυρία για την αγιότητα του αυτός που θα μπορούσε να ονομαστεί ο Δίκαιος Δανιήλ ο Ομολογητής:
«Ένα χειμώνα, τον πατέρας Δανιήλ τον έβαλαν σε ένα κελί που ονομαζόταν το λευκό κελί ή το ψυγείο κελί.
Λόγω ότι η θερμοκρασία ήταν -30 º Κελσίου. Ήταν ένα κελί χωρίς παράθυρα, με τα περιττώματα και τα ούρα παντού, επειδή εκεί ήταν σίγουρο γραφτό ότι θα πεθάνει -. πρακτικά είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, λόγω του κρύου. 
Είχαν λίγα ρούχα και όπου φυλάσσονται εκεί με πολύ, πολύ λίγη τροφή.

"Και ο γέροντας τοποθετήθηκε εκεί μαζί με ένα γιατρό, ένα πολύ καλό φίλο του. Αφού και οι δύο μπήκαν στο κελί από τρεις φύλακες, ο Πατέρας Δανιήλ αμέσως σήκωσε τα χέρια του σε σημείο σταυρού, και με το πρόσωπό του σε όλα αυτά τα βρώμικα πράγματα, είπε στο γιατρό: 

"Έλα πίσω από μένα!" 

Ο γιατρός με την πλάτη του στο πίσω μέρος του Γέροντος στην ίδια θέση έκανε το σημείο του Τιμίου Σταυρού Τότε ο γέροντας του είπε:

"Γιατρέ, δεν λέμε τίποτα περισσότερο από: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με, τον αμαρτωλό".

"Και ο γιατρός είπε αργότερα ότι όταν ο Πατέρας Δανιήλ άρχισε να προσεύχεται, ένα εκτυφλωτικό φως μπήκε στο κελί και από εκείνη τη στιγμή έχασε την έννοια του χρόνου.

"Μετά από λίγες μέρες, κάποιοι φύλακες μπήκαν στο κελί, να τον πάρουν ανακάλυψαν ότι επέζησε μέσα εκεί για 8 ημέρες χωρίς νερό, χωρίς τροφή, χωρίς ύπνο ή οτιδήποτε για να φορέσει, στους -30 ° Κελσίου.

"Όταν οι βασανιστές μπήκαν στο κελί και άγγιξαν τον Πατέρα Δανιήλ, ήταν θερμότερος από ότι, όταν τον είχαν φέρει στο κελί, και τα πάντα γύρω του είχαν λιώσει».

READ SAINT'S DANIEL TUDOR SANDU LIFE HERE

(Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ Rafael Udrişte, η TVR, 11 Οκτωβρίου 2008).

πηγή/Αντιγραφή...

Άγιος νέος ιερομάρτυς Αρίσταρχος(+14/27 Νοεμβρίου 1937)

 Ο Άγιος ιερομάρτυς Αρίσταρχος(κατά κόσμον Αλέξανδρος Zaglodin Kokorev)γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1886 στο χωριό Pashukovo Bogorodsky της Μόσχας.σε μία αγροτική οικογένεια.Το 1908 έγινε δόκιμος μοναχός στην Μονή του Αγίου Νικολάου στο Peshnoshsky Dmitrovsky  κοντά στην Μόσχα.Το 1920 εκάρη μοναχός και εχειροτονήθη ιεροδιάκονος.Το 1926 ο επίσκοπος Σεραφείμ(Zvezdinskij)τον χειροτόνησε ιερομόναχο τον χειροτόνησε ιερομόναχο.
  Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου έζησε από το 1908 εως το 1929 όταν οι Σοβιετικοί έκλεισαν την μονή.Το 1931 τον βρίσκουμε ως εφημέριο στο χωριό Cherneeva,όπου και συνελήφθη με την αιτιολογία ότι έκανε προκλητικό μνημόσυνο για την τσαρική οικογένεια και αντισοβιετική προπαγάνδα.Τον Νοέμβριο του ιδίου έτους καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση σε στρατόπεδο εργασίας

  Στις 5 Μαρτίου 1936 τον όρισαν ως εφημέριο σε ένα χωριό στην περιοχή Orshinskogo.Το 1937 συνελήφθη ξανά και εκτελέστηκε στις 14/27 Νοεμβρίου.Τον έθαψαν σε ομαδικό τάφο κοντά στο Μπούτοβο της Μόσχας.

Άγιος Νεοιερομάρτυς Παύλος Ανσίμωφ(+8 Νοεμβρίου 1937)

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ” ΓΕΩΡΓΙΟΥ Π. ΑΝΣΙΜΩΦ

“ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”
Η ΣΤΑΥΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ
π. ΠΑΥΛΟΥ ΑΝΣΙΜΩΦ
(1891 - 1937)

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Παύλος μαρτύρησε κατά τα φρικτά χρόνια της Σοβιετικής δικτατορίας και των απαισιότατων και άδικων διωγμών κατά της Εκκλησίας. Υπήρξε χαρισματούχος Κληρικός που ξεκίνησε με πολύ ζήλο και θυσίες την διακονία του

Παρά ταύτα χαρακτηρίζεται σύντομα ως «εχθρός του λαού»… Ο λόγος σύνηθισμένος: απλώς επειδή ήταν Κληρικός! Αυτό στιγματίζει στην συνέχεια όλη την οικογένειά του- και τον παγκοσμίου φήμης υιό του Γεώργιο, συγγραφέα της βιογραφίας του. Το καταπληκτικό βιβλίο «Εχθρός του λαού» περιγράφει με συναρπαστικό τρόπο κυρίως τα τελευταία γεγονότα της ζωής του Νεομάρτυρος. Επίσης, μέσα από τις γενικές περιγραφές των καταστάσεων που επικρατούσαν μπορούμε να πληροφορηθούμε την αλήθεια για εκείνη την ιστορική περίοδο.

Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα που συγκινούν, παραδειγματίζουν και ωφελούν. Η ανδρεία και η τελεία αγάπη των Μαρτύρων για τον Χριστό είναι πάντοτε το καλύτερο παράδειγμα για κάθε αγωνιζόμενο Χριστιανό. Ευχαριστούμε θερμώς τον Πανοσ. Καθηγούμενο της Ι. Μονής Σαγματά Αρχιμ. Νεκτάριο για την ευλογία που μας παρείχε για την αναδημοσίευση των αποσπασμάτων.

Η πρεσβυτέρα του περιμένει παιδί και οι γονείς ελπίζουν ότι θα αποκτήσουν ένα γιο, για να συνεχιστεί η παράδοση της ιεροσύνης στην οικογένεια. Ήλθε η μέρα του τοκετού. Ο Θεός τους χάρισε δύο γιους. Δόξα Σοι, Κύριε.

Αλλά, όπως ο φτωχός βλέπει στο όνειρό του τον εαυτό του βασιλιά και όταν ξυπνάει είναι πάλι φτωχός, έτσι και το όνειρο του φοιτητή και πατέρα γκρεμίζεται από τη σύγκρουση με την πραγματικότητα. Η Ρωσία αναστατώθηκε. Στην αρχή ένας πόλεμος χωρίς νόημα, με μια αφορμή τιποτένια, ένας πόλεμος που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο. Έπειτα η Επανάσταση. Οι Επαναστάτες χωρίς χαλινάρια, έριξαν από τον θρόνο του τον τσάρο. Στη θέση του έβαλαν τη δική τους προσωρινή κυβέρνηση. Λίγο μετά αυτούς τους Επαναστάτες τους έδιωξαν οι άλλοι Επαναστάτες. Μενσεβίκοι και Μπολσεβίκοι. Και οι μεν και οι δε έλεγαν ότι τώρα αυτοί είναι τα αφεντικά της Ρωσίας και θα ρίξουν και τον Θεό κάτω, όπως έριξαν και τον Τσάρο. Και θα βάλουν τη δική τους κυβέρνηση, τους δικούς τους νόμους, το δικό τους Θεό.

Στο Καζάν, όπως παντού στη Ρωσία, κυριαρχεί η φτώχεια, η πείνα, η καταστροφή. Δεν υπάρχει όχι μόνο ψωμί και γάλα, αλλά τίποτα. Κανένα χαρτονόμισμα δεν ισχύει πια. Τα τσαρικά ακυρώθηκαν, τα κερενσκικά χρεωκόπησαν, στα νέα σοβιετικά χαρτονομίσματα δεν πιστεύει κανείς. Εάν θέλει να αγοράσει κανείς κάτι, μπορεί μόνο με την ανταλλαγή. Από πού όμως να έχει ένας νέος φοιτητής και να περισσεύει κάτι από τα ρούχα του; Από χρυσαφικά έχουν μόνο τις δύο βέρες τους, αλλά αυτές δεν διανοούνται να τις δώσουν.

Στην Ακαδημία, δίνουν στους φοιτητές μόνο ένα γεύμα καθημερινά. Αυτό το μικρό μερίδιο ήταν η μοναδική τροφή για την οικογένεια του ιερέα. Η μητέρα δεν είχε αρκετό γάλα για τα μικρά κι έπειτα σταμάτησε και αυτό. Και τι γάλα να έχει μια πεινασμένη αδύνατη μητέρα, η οποία το μερίδιό της από το φαγητό του πατέρα προσπαθεί να το δώσει στα παιδιά της. Ο πατέρας παρακολουθεί τα μαθήματα ή διαβάζει στη βιβλιοθήκη. Προσπαθεί να βγάλει κάποια χρήματα, λειτουργώντας στο ναό των τυφλών, ή στο ναό του εργοστασίου πυρίτιδος. Τα χαρτονομίσματα δεν είχαν πια αξία. Τα μόνα που είχαν κάποια αξία ήταν τα τσαρικά νομίσματα. Μ’ αυτά μπορούσες να αγοράσεις λίγα παξιμάδια, ή αν είσαι τυχερός λίγο γάλα. Όμως όλες οι προσπάθειες ήταν άκαρπες.

Ένα από τα δίδυμα δεν άντεξε. Ξεψύχησε στα χέρια της πεινασμένης μάνας. Στα δίδυμα έδωσαν τα ονόματα των παππούδων που ήταν ιερείς: Βιατσεσλάβ και Γεώργιος. Ο Βιατσεσλάβ έφυγε. Ο πατέρας πήρε μερικά σανίδια και έφτιαξε ένα πρόχειρο μικρό φέρετρο. Εκεί έβαλαν το μωρό. Μόλις που φαινόταν το μικρό κορμάκι του, κοκκαλιασμένο, σα σκελετός με τεντωμένη επιδερμίδα.

Στην Ακαδημία, η ζωή γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Οι περαστικοί πετούσαν πέτρες στα παράθυρα, οι φοιτητές και οι ιερείς αντιμετώπιζαν την κοροϊδία, την ειρωνία, τους εξευτελισμούς στους δρόμους. Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού που νοικιάζαμε άρχισαν να αγριεύουν.

Ο πατέρας βλέποντας ζωντανό ακόμα, αλλά πολύ αδύνατο τον Γεώργιο, αγνώριστη και πολύ αδύναμη την γυναίκα του και την κόρη του, αποφάσισε να τους στείλει στους μακρινούς συγγενείς, στο χωριό Πολόγκογιε, κάπου κοντά στον ποταμό Βόλγα. Παίρνει λοιπόν την Μαρία, την Ελπίδα, τριών χρονών κοριτσάκι, και τον μικρό γιο τους και πηγαίνει στο λιμάνι. Προσπαθεί να βρει κάποιο πλοίο. Όμως, πλοία επιβατικά δεν υπήρχαν. Βρήκαν ένα φορτηγό πλοίο που μετέφερε ξυλεία, και παρακάλεσαν τον καπετάνιο. Αυτός δέχτηκε να τους πάρει. Έτσι οι πρόσφυγες έφτασαν στο χωριό Πολόγκογιε και οι συγγενείς τους έδωσαν στέγη και τροφή.
Η νέα εξουσία επιβάλλεται παντού. Οι μυστικές υπηρεσίες δικτυώνονται, ελέγχουν τα πάντα, παρακολουθούν τους πάντες. Έμπαιναν στα σπίτια των κατοίκων, έψαχναν, άρπαζαν τα πράγματά τους. Μπήκαν στα σπίτια των συγγενών μας, πήραν τις γούνες. Από τις δύο μικρές ξαδέρφες μου, την Ελπίδα και τη Βάλια, άρπαξαν τις πάνινες κούκλες, που τους είχαν στείλει δώρο στη γιορτή τους. Στα κοριτσάκια είπαν:

-Αυτές οι κούκλες θα πάνε στον παιδικό σταθμό να παίζουν όλα τα παιδιά και όχι μόνον εσείς.
Στην Θεολογική Ακαδημία έγινε η τελετή απονομής των πτυχίων. Φαινόταν ότι δεν είχε και ιδιαίτερη αξία ή σημασία. Οι πτυχιούχοι καταλάβαιναν ότι η αποφοίτησή τους από τη σχολή σήμαινε μια πορεία σταυρική, μέσα στην κακία και την επιθετικότητα.

Ήδη ο εμφύλιος πόλεμος είχε ξεκινήσει από την αρχή της Επανάστασης. Εκατομμύρια τα θύματα. Υπήρχε και το εξωτερικό μέτωπο. Στις αρχές της δεκαετίας του '20 υπογράφηκε η ταπεινωτική για τη Ρωσία συνθήκη του Μπρεστ, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία που παραλίγο να κέρδιζε τον πόλεμο, παραχωρούσε στους αντιπάλους τις τεράστιες δυτικές εκτάσεις της και υποχρεωνόταν να πληρώνει τεράστια ποσά ως αποζημίωση. Ο εμφύλιος σιγά -σιγά έσβηνε, γιατί η Ρωσία είχε εξαντληθεί και δεν είχε πια δυνάμεις

Ο Άγιος νέος ιερομάρτυς Νικόλαος(Βινογκράντωβ)+4 Νοεμβρίου 1931

Ο Άγιος ιερομάρτυς Νικόλαος(Μιχαήλοβιτς Βινογκράντοβ)γεννήθηκε στην Μόσχα στις 5 Απριλίου 1876.Είχε έξι παιδιά γεννημένα μεταξύ 1899-1908.Μέχρι το 1917 ήταν δάσκαλος στο χωρίο Zemstvo.

Για δεκαοχτώ χρόνια υπηρέτησε στον Ι.Ν.του Αγ.Νικήτα στον λόφο Shvivoy της Μόσχας μέχρι που τον έκλεισαν οι κομμουνιστές.Από εκεί τον έστειλαν στο Ιζμαίλοβο όπου ζούσε με τα παιδιά και την πρεσβυτέρα Αντωνίνα σε μια ετοιμόροπη καλύβα.

Με την οικογένειά του μπροστά στην καλύβα τους

Όλοι τον θυμούνται να φοράει πάντοτε το ράσο του.Κύρηττε άφοβα,βάπτιζε παιδιά και γενικά είχε μια εκτεταμένη ποιμαντική δραστηριότητα.Τον συνέλαβαν τον Μάρτιο του 1930 όταν αντιστάθηκε στο κλείσιμο του ναού και στάλθηκε στην εξορία.Τον εκτέλεσαν στις 4/17 Νοεμβρίου 1931.

Άγιος Νεοιερομάρτυς Κάρπος(+11/24 Σεπτεμβρίου 1937)

Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1869 στο χωριό Fellinscogo της Εσθονίας.Αποφοίτησε από τη σχολή των εκπαιδευτικών του Goldingene.Χειροτονήθηκε διάκονος το 1899 και ιερέας το 1918.Στην Αγία Πετρούπολη κλήθηκε να διδάξει τον Λόγο του Θεού στα πιο προνομιούχα ιδρύματα της πόλης.Συνελήφθη στις 8-4-1923 και στις 25-8 1937.Εκτελέστηκε από την NKVD στις 11/24 Σεπτεμβρίου 1937.

Οι Άγιοι 11 Νεομάρτυρες της μονής Ζιλάντωβ του Καζάν(+28 Αυγούστου 1918)

 Στά προάστια του Καζάν βρίσκεται το μοναστήρι Ζιλά­ντωφ, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. 

Ιδρύθηκε το 1552 από τον Ίβάν τον Τρομερό. Ηγούμενος ήταν ό αρχιμαν­δρίτης Σέργιος, άνθρωπος ενάρετος καί μορφωμένος. Γεν­νήθηκε στίς 11 Μαίου 1863 στην πόλη Γκάτσινα. Το κοσμι­κό του όνομα ήταν Ιωάννης Ζάιτσεφ. Τέλειωσε το Πανεπι­στήμιο στην ϊδια πόλη, αλλά μέσα του φλεγόταν από την ε­πιθυμία να αφιερωθεί στον Θεό. "Ετσι το 1891 προσήλθε στο μοναστήρι του Αγίου Νείλου της επαρχίας Ντβέρ. Ως δό­κιμος μοναχός είχε μεταξύ των άλλων καί το διακόνημα του βοηθού διδασκάλου της μονής. Στίς 25 Σεπτεμβρίου 1893 έκάρη μοναχός καί πήρε το όνομα Σέργιος. Το 1894 χειροτο­νήθηκε ιεροδιάκονος καί το 1896 ιερέας. Στίς 11 Μαΐου 1905 ανέλαβε την ήγουμενία της μονής, αλλά μόνο για ενάμιση χρό­νο. Την 1η Σεπτεμβρίου 1906 έγινε ηγούμενος στη μονή Αγίου Μακαρίου στην πόλη Σιγιάρσκ καί τέλος στίς 7 Ιανουαρίου 1907 στη μονή Ζιλάντωφ.

 "Οταν πήγε στο μοναστήρι αυτό, είδε ότι ή κατάσταση δεν ήταν καθόλου καλή, ούτε από πνευματικής, αλλά ούτε καί από υλικής απόψεως. Οί μοναχοί ήταν λίγοι καί δεν μπορού­σαν να ανταποκριθούν στίς ανάγκες του μοναστηρίου. Ζήτη­σε λοιπόν να στείλουν κάποιους μοναχούς από τίς γειτονι­κές μονές του Αγίου Μακαρίου καί Αρχαγγέλου Μιχαήλ.Παράλληλα έκανε μεγάλες προσπάθειες για την κτιριακή α­ποκατάσταση του μοναστηρίου. 

"Ετσι σε λίγο διάστημα το μο­ναστήρι κτιριακά άλλαξε μορφή. Το βάρος όμως έπεσε στην εσωτερική ζωή. Με τίς δικές του άοκνες προσπάθειες ή αδελ­φότητα ζοϋσε κατά το πρότυπο των αυστηρών κοινοβίων. 

Ό ίδιος ό αρχιμανδρίτης Σέργιος ήταν υπόδειγμα αρετής, αυστη­ρής πνευματικής ζωής καί προσευχής, όχι μόνο στους υποτα­κτικούς του αλλά καί στους πιστούς της περιοχής. Γι'αυτό όλοι, κληρικοί, μοναχοί, λαϊκοί τον υπεραγαπούσαν. Μεταξύ των άλλων αρετών του διακρινόταν καί για την ειρηνοποιό του διάθεση. "Ο ,τι προβλήματα ή προστριβές παρουσιάζονταν σε άλλες μονές ή ενορίες, τον καλούσαν για να βοηθήσει. Καί είχε πάντα τον τρόπο, με πολλή διάκριση, νά δίνει λύσεις, να συμφιλιώνει καί να φέρνει την ειρήνη καί την ομόνοια.

 Το μοναστήρι είχε καί δικό του εκκλησιαστικό σχολείο. Στεγαζόταν σε ένα ξύλινο κτίριο δίπλα στο μοναστήρι καί φοιτούσαν 40 μαθητές εθνικότητας Τσουβασί. Το σχολείο Ιδρύθηκε στίς 17 Σεπτεμβρίου 1909 με ενέργειες του αρχιμαν­δρίτη Σέργιου. Στίς αρχές του 1918 στο μοναστήρι ζούσαν 12 μοναχοί καί 15 δόκιμοι. Ή Όκτωβριανή επανάσταση άλ­λαξε ριζικά την εκκλησιαστική κατάσταση καί βέβαια τη ζωή του μοναστηρίου. Ή περιουσία του κατασχέθηκε. Το χειρό­τερο όμως ήταν πώς ο! μπολσεβίκοι επιστράτευσαν με τη βία τους νεότερους δόκιμους καί μοναχούς. "Ετσι τον Σεπτέμ-βριο του 1918 είχαν απομείνει μόνον 7 μοναχοί καί 4 δόκι­μοι.

 Τον Αύγουστο του 1918 τα τσεχικά στρατεύματα πού υ­ποστήριζαν τους «λευκούς» πολιόρκησαν το Καζάν. Επει­δή το μοναστήρι του Ζιλάντωφ βρισκόταν σε λόφο, στο πιο ψηλό σημείο της περιοχής, οί Τσέχοι εγκατέστησαν εκεί δύο κανόνια καί σφυροκοπούσαν τίς θέσεις των «κόκκινων». Ή ζωή στο μοναστήρι έγινε δύσκολη λόγω της στρατηγικής ση­μασίας του. "Οταν στίς 11 Αυγούστου κατελήφθη ή πόλη από τους Τσέχους, ό αρχιμανδρίτης Σέργιος ζήτησε από την εκ­κλησιαστική αρχή την αδεία να μεταστεγαστούν προσωρινά σε κάποιο άλλο μέρος. Ή εκκλησιαστική αρχή δέχθηκε.

 Στίς 10 Σεπτεμβρίου τα στρατεύματα των Τσέχων αναγκά­στηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Μαζί έφυγαν καί 60.000 κάτοικοι, πολλοί κληρικοί, ό ηλικιωμένος Μητροπολίτης Ιά­κωβος, ό επίσκοπος Μπόρις κ.λπ. Ήταν βέβαιοι πώς οι «κόκ­κινοι», άνακαταλαμβάνοντας την πόλη, θα προέβαιναν σε μα­ζικές σφαγές. "Ομως κανείς από τους μοναχούς των γύρω μο­ναστηριών δεν θέλησε να φύγει. "Ολοι παρέμειναν στα μο­ναστήρια τους αποφασισμένοι να μαρτυρήσουν για την πίστη του Χριστού.

Οί μοναχοί του Ζιλάντωφ, όταν έφυγαν οι Τσέχοι, απο­φάσισαν να γυρίσουν στο μοναστήρι τους, παρά τον κίνδυ­νο πού διέτρεχαν. Το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου στα κανό­νια παρέμεινε μόνον ένας μαχητής. Ήταν ένας αξιωματικός, γιος του καθηγητή Μιχαήλ Ντόκελ, ό όποιος πολεμούσε μό­νος αυτός τα στρατεύματα των μπολσεβίκων, εμποδίζοντας την προέλαση τους. Μετά από λίγες ώρες ό ηρωικός μαχη­τής σκοτώθηκε. Οί μπολσεβίκοι κατέλαβαν την περιοχή καί όταν διαπίστωσαν πώς μόνον ένας άνθρωπος ήταν ό «εχθρός» πού εϊχε προκαλέσει τόσες φθορές, θύμωσαν καί αποφάσι­σαν να εκδικηθούν.

 Μπήκαν στο μοναστήρι καί άρχισαν να καταστρέφουν ο,τι έβρισκαν. Παράλληλα έκαναν έρευνες σ' όλους τους χώρους του μοναστηρίου, μήπως ανακαλύψουν κάποιους στρατιώτες του αντίπαλου στρατοπέδου. Επειδή δεν βρήκαν κανέναν, αποφάσισαν να εκδικηθούν τους μονα­χούς, θεωρώντας ότι αυτοί υποστήριζαν τους «άντεπαναστάτες».

 Εκείνη την ώρα οι μοναχοί είχαν τελειώσει τη Θεία Λει­τουργία καί έτρωγαν στην τράπεζα του μοναστηριού. Ήταν (με το παλαιό ημερολόγιο) ή γιορτή του οσίου Μωυσή του Αιθίοπα καί ό αναγνώστης διάβαζε το βίο του από τον Συναξαριστή. Ό άγιος Μωυσής ήταν λήσταρχος. Μετανόησε, βα­φτίστηκε καί έγινε μοναχός. Με τη χάρη του Θεοΰ κι έπειτα από σκληρούς ασκητικούς αγώνες ανέβηκε σε ΰψη πνευμα­τικά καί έγινε πνευματικός πατέρας πλήθους μοναχών. Το 400 μ.Χ. περίπου γνώρισε μαρτυρικό θάνατο μαζί με έξι μα­θητές του, από βαρβάρους πού κατέλαβαν καί κατέστρεψαν τη σκήτη τους.

 Την ώρα πού ό αναγνώστης στο μοναστήρι του Ζιλάντωφ διάβαζε το μαρτυρικό τέλος του οσίου Μωυσή (προετοιμά­ζοντας τους μοναχούς), κάποιοι σύγχρονοι βάρβαροι εισέ­βαλαν στην τράπεζα κι έβγαλαν τους μοναχούς έξω. Τους έ­συραν με φωνές καί βρισιές ως την πύλη του μοναστηρίου καί τους έστησαν στη σειρά. Τους ανακοίνωσαν ότι καταδικάζο­νται στην εσχάτη των ποινών. Γρήγορα γρήγορα άρχισαν να τους πυροβολούν. Οί μοναχοί έψαλλαν όλοι μαζί. Οι σφαίρες διέκοψαν τον ύμνο.Οι νεομάρτυρες έφυγαν για να τον συνε­χίσουν στο επουράνιο θυσιαστήριο. Τα σώματα τους στοιβά­χτηκαν στην αυλή του μοναστηριού.

Η Μονή Ζιλαντωβ σήμερα

 Οί. μπολσεβίκοι έφυγαν ευχαριστημένοι από το «κατόρ­θωμα τους». Μετά από λίγο, μέσα από τα πτώματα των α­δελφών μοναχών, ξεπρόβαλε ένας ηλικιωμένος ιερομόναχος, ό π. Ιωσήφ. Ήταν όλος πλημμυρισμένος από το αίμα καί με κομμάτια από τα μυαλά των φονευθέντων αδελφών του. Δια­πίστωσε πώς μόνον αυτόν, ως εκ θαύματος, δεν τον άγγιξε καμία σφαίρα. Δίνοντας κουράγιο στον εαυτό του κοίταξε έ­ναν έναν τους μοναχούς. "Οταν είδε πώς όλοι ήταν νεκροί, πή­γε με τα πόδια καί με πολλές προφυλάξεις στο Καζάν. Κατευ­θύνθηκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου καί ζήτησε βοήθεια από τον ηγούμενο, αρχιμανδρίτη Έφραίμ.

"Οπως σημειώσαμε, δεν υπήρχε στην πόλη αρχιερέας καί τη διοίκηση της επαρχίας είχε αναλάβει προσωρινά ό τρια­ντάχρονος ηγούμενος της μονής Μεταμορφώσεως Σωτηρος αρ­χιμανδρίτης Ίωάσαφ. Σάν έμαθε για την τραγωδία του Ζιλάντωφ, μαζί με άλλους ιερεΐς καί λαϊκούς πήγαν στο μονα­στήρι, έψαλαν τη νεκρώσιμη ακολουθία καί έθαψαν τους νεομάρτυρες πατέρες.

 Ό Ιερομόναχος Ιωσήφ έζησε έναν ακόμη χρόνο στο μο­ναστήρι του Αγίου Ιωάννου καί κοιμήθηκε εκεί. Μέχρι την κοίμηση του διηγεϊτο συνεχώς για τις τελευταίες στιγμές καί το μαρτυρικό θάνατο των συμμοναστών του. Είχε χάσει την ακοή του από τη στιγμή των πυροβολισμών. Πάντοτε έλεγε: «Έχω την αίσθηση ότι είμαι ακόμη μουσκεμένος με το αίμα των αδελφών μου μοναχών. Το αίμα τους έπεσε στο πρόσωπο μου, σ' όλο το σώμα μου κι έτσι ματωμένος ήρθα στην πόλη, στο μοναστήρι του Άγιου Ιωάννου...». Ό γέροντας Ιωσήφ συνεχώς μνημόνευε στίς θειες Λειτουργίες τους μάρτυρες συμμοναστές του καί παρακαλούσε όλους τους πι­στούς πού έρχονταν στο μοναστήρι να μνημονεύουν κι αυ­τοί τον αρχιμανδρίτη Σέργιο καί την ευλογημένη συνοδεία του. Μετά την κοίμηση του οι πατέρες της μονής του Αγίου Ιωάννου συνέχισαν τίς θείες Λειτουργίες υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους.

 Έτσι σήμερα γνωρίζουμε τους νεομάρτυρες του Ζιλάντωφ χάρη στον ταπεινό γέροντα Ιωσήφ, τον όποιο ό Θεός επέτρε­ψε να ζήσει, για να διασώσει σε όλα τα μέλη της Όρθόδοξης Εκκλησίας το μαρτυρικό τέλος τους.

Τα ονόματα τους ήταν: Αρχιμανδρίτης Σέργιος,οί Ιερο­μόναχοι Λαυρέντιος, Ιωσήφ, Σεραφείμ, ό ιεροδιάκονος Θεο­δόσιος, οί μοναχοί Λεόντιος, Στέφανος, οί δόκιμοι Γεώργιος Τιμοφέεφ, Στέργιος Ντάλιν, Ιωάννης Σαρέτεντσκι, Ίλαρίων Πραβντίν.Η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία τους αγιοκατέταξε τον Αύγουστο του 2000

Πηγή-''Ρώσοι Νεομάρτυρες και ομολογητές''Αρχιμ.Νεκτ.Αντωνόπουλου/rusfront

Η Νεομάρτυς Στεφανίδα από το Κόσσοβο(+1945)

Η Αγία Νεομάρτυς Στεφανίδα από το Κόσσοβο

Στο βάπτισμα, αυτό το αγαπημένο παιδί του Θεού ονομάσθηκε Στέφκα Ντιούρτσεβιτς. Γεννήθηκε το 1887 ατό χωριό Βράκα, κοντά στην πόλη Σκάνταρ, στην Αλβανία. Όταν ήταν ακόμη παιδί, οι Αλβανοί εκδίωξαν την Στέφκα και την οικογένεια της, εξαναγκάζοντας τους να μετακομίσουν στο χωριό Ντρένοβατς του Κοσσυφοπεδίου. Όταν ενηλικιώθηκε, ή Στέφκα ζούσε μόνη σε ένα μικρό σπίτι στο Ντρένοβατς, αφιερώνοντας τον εαυτό της στον Κύριο και Σωτήρα Ιησού Χριστό μέσω της προσευχής, τής νηστείας και τής ησυχίας. Πήγαινε τακτικά για εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία στην Μονή Ντέτσανι, όπου την ανακάλυψε ό Επίσκοπος Νικόλαος, ό όποιος τής ζήτησε να μετακομίσει στην Μονή τής Ζίτσα για να την έχει για παράδειγμα σε όλες τις μοναχές εκεί.

Αυτή επειδή υπέφερε από τα πόδια της, λόγω τής ορθοστασίας στις πολύωρες ακολουθίες, δεν μπορούσε πια να κάνει την εξαντλητική πορεία μέχρι το Ντέτσανι και επομένως δέχθηκε την κλήση του Επισκόπου Νικολάου. Επιθυμώντας την κατά μόνας προσευχή, ή Στέφκα δέχθηκε αργότερα την πρόσκληση τής Νάντα Αντγιτς—τής μετέπειτα Μητέρας Άννας—και ταξίδεψε στο Μοναστήρι, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια τής ζωής της σε ένα απομονωμένο σπιτάκι στον κήπο του βρεφικού σταθμού «Μπόγκνταϊ».

Στο τέλος τής ζωής της φανέρωσε ένα διπλό μαρτύριο. Υπομονετικά υπέμεινε τον πόνο των ανοιχτών πληγών στα πόδια της από τις πολλές ώρες τής προσωπικής της προσευχής στο σπιτάκι της επιπλέον, οι Γερμανοί στρατιώτες επιδείνωσαν την κατάσταση τής υγείας της, όταν την έδειραν, επειδή δεν έσβηνε την κανδήλα πού έκαιγε συνεχώς στο δωμάτιο της, ενώ εκείνοι είχαν δώσει διαταγή να γίνει στην πόλη γενική συσκότιση. Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες πού είπαν ότι ενόσω την χτυπούσαν, το αίμα από τις πληγές της ξεχύνονταν και γέμιζε το πάτωμα και τούς τοίχους του δωματίου της. Πέθανε ως μάρτυς το 1945. λίγο μόνο πριν τον θάνατο της, κάποιος Βούλγαρος επίσκοπος δέχτηκε την Στέφκα στις μοναστικές τάξεις δίνοντας της το όνομα Στεφανίδα, το οποίο προέρχεται από την ελληνική λέξη «στέφανος». Ή Αδελφή Στεφανίδα ή Νεομάρτυς θάφτηκε τιμητικά στην Μονή του Άγ. Χριστόφορου, κοντά στο Μοναστήρι.

Ή Αδελφή Στεφανίδα μας άφησε ένα Ορθόδοξο πνευματικό κλασσικό έργο των καιρών μας—τις Εξομολογήσεις της. Αυτές οι 92 εξομολογητικές επιστολές, τις όποιες συνέθεσε λόγω τής υπόσχεσης της ησυχίας πού είχε δώσει, συγκεντρώθηκαν από τον πνευματικό της πατέρα, Βίκτωρα, τον Σέρβο Ορθόδοξο Επίσκοπο του Σκάνταρ. 
Οι επιστολές περιέχουν κατά τον Επίσκοπο Άμφιλόχιο Ράντοβιτς, «την φωτεινή λάμψη όπως επίσης και την απλή πνευματική εμπειρία αυτής τής Αγίας του καιρού μας. 
Σε αυτές παρατηρούμε ότι. με την φλογερή πίστη για τον Χριστό και την αγάπη της για τον Θεό, συμμετείχε στην Θεία Ευχαριστία κάθε εβδομάδα, και μερικές φορές δύο φορές την εβδομάδα. Νήστευε αυστηρά όλον τον χρόνο, χρησιμοποιώντας το λάδι κυρίως για το κανδήλι της, και τρώγοντας ψάρι μόνον στην Γέννηση του Χριστού και το Πάσχα, από αγάπη για τούς άλλους. Οι Εξομολογήσεις της είναι διαποτισμένες από μία βαθειά παραδοσιακή θλίψη, πού χαρακτηρίζει εν γένει τον λαό μας, αλλά με μία ακόμη βαθύτερη χαρά, πού γεννιόταν μέσα της από την διαρκή ένωσή της με τον Χριστό». Αληθινά ψυχωφελείς για όλους τούς Σέρβους Ορθοδόξους ζηλωτές, αυτές οι εξομολογητικές επιστολές, όταν μεταφρασθούν, θα γίνουν για όλους πηγή ύδατος ζώντος.

ΣΕΡΒΙΚΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ. Τόμος Α,Εκδόσεις Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ

πηγή