Πολλές φορές ο Χριστός, κατά τη διάρκεια της τρίχρονης δημόσιας δράσης Του, δέχθηκε αρνητικές επικρίσεις από τους άκρα θρησκευόμενους Ιουδαίους εκείνης της εποχής (ιερείς και Φαρισαίους).

 Όταν ο Χριστός κάποια Σάββατα συναντούσε στις συναγωγές αρρώστους (π. χ. τη συγκύπτουσα και τον χωλό), οι εχθροί Του παρατηρούσαν εάν θα τους θεραπεύσει, για να τον κατηγορήσουν ότι καταλύει τις διατάξεις του νόμου για το Σάββατο. Τότε τους ρώτησε ο Χριστός: επιτρέπεται το Σάββατο να κάνεις το καλό ή όχι; Αυτοί σιώπησαν, γιατί ήταν αυτονόητη η απάντηση. Ο Χριστός στη συνέχεια τους έλεγξε με τα εξής: "εσείς το Σάββατο ποτίζετε το διψασμένο βόδι σας ή ελευθερώνετε το ζώο σας που έπεσε σε λάκο με λάσπη, αυτός ο ασθενής δεν επιτρέπεται να θεραπευτεί το Σάββατο;"

 Όταν κάπου θεράπευσε έναν τυφλό θέτοντας στα μάτια του λίγη λάσπη φτιαγμένη με το σάλιο Του, οι εχθροί Του αντί να συγκινηθούν από το μεγάλο θαύμα, τον κατηγόρησαν ότι με τη λίγη λάσπη που έκανε δεν σεβάστηκε το Σάββατο.

Το Γράμμα και το Πνεύμα(Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ)

 Ὅταν ὁ Χριστὸς θεράπευε ἀσθενεῖς κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, οἱ Φαρισαῖοι θύμωναν. Τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι παραβαίνει τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὅριζε ἀργία γιὰ τὸ Σάββατο. Ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ τὴ θεραπεία τῆς γυναίκας ποὺ ἦταν συγκύπτουσα, δηλαδὴ σκυμμένη, κυρτωμένη ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀρρώστια της, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ σηκώσει ὄρθιο τὸ κεφάλι της. Μὰ ὁ Χριστὸς ἀνέτρεπε τοὺς συλλογισμούς τους (Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ).

 Πολλὲς φορὲς δόθηκε στοὺς Ἰουδαίους ἡ εὐκαιρία νὰ κατηγορήσουν τὸν Χριστὸ γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς εἶχε πολλὲς ἀφορμὲς γιὰ νὰ τοὺς ἐξηγήσει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσκολλῶνται στὸ γράμμα τοῦ νόμου, ἀλλὰ στὸ πνεῦμα. Σκοπὸς εἶναι πάντα νὰ βοηθηθεῖ ὁ ἄνθρωπος, εἴτε ὑλικὰ εἴτε πνευματικά, ὄχι νὰ ἐξοντωθεῖ. Γιὰ χάρη του ἀναστέλλονται ὄχι μόνο οἱ φυσικοὶ νόμοι (θαῦμα), ἀλλὰ καὶ νόμοι θεόσδοτοι, πνευματικοὶ θεσμοί, τουλάχιστον ἀπὸ τὴν κατὰ γράμμα ἐκτέλεσή τους, γιὰ νὰ γίνει, ὅπως λέμε, συγκατάβαση, «οἰκονομία». Ὄχι βέβαια εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάλογη διάκριση.

Οἱ ἐξωτερικοὶ τύποι καὶ θεσμοὶ εἶναι καλοὶ γιὰ νὰ φυλάγουν τὴν οὐσία, τὸ πνεῦμα τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδὴ προέχει πάντα ὁ ἄνθρωπος, ἡ ὠφέλεια τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι ἡ ἄκαμπτη τήρηση τῶν τύπων, τοῦ γράμματος τοῦ νόμου.

Ὁ Χριστὸς ἀναφέρει ἕνα παράδειγμα γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ νὰ γίνει κάτι τέτοιο.

Κάποιο Σάββατο συνέβη νὰ περνάει μὲ τοὺς μαθητές του μέσα ἀπὸ τὰ σπαρμένα χωράφια. Πεινασμένοι οἱ μαθητές, μὴ ἔχοντας τί ἄλλο νὰ φᾶνε, ἄρχισαν νὰ μαδοῦν στάχυα, νὰ τὰ τρίβουν μὲ τὰ χέρια τους καὶ νὰ τρῶνε τοὺς σπόρους. Οἱ Φαρισαῖοι τὸ θεώρησαν αὐτὸ ἀμέσως ἐργασία, δηλαδὴ παράβαση τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου καὶ ζήτησαν τὸν λόγο ἀπὸ τὸν Χριστό.