Άνοιξη 2010… Ένας αδελφός της Μονής -ο μακαριστός πια π. Πέτρος- είχε υποστεί κατά τη διάρκεια της νύχτας βαρύ εγκεφαλικό, ώστε το πρωί τον βρήκαμε ‘χαμογελαστό’ σε κατάσταση κομματώδη. Διακομίστηκε σε μεγάλο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου διασωληνώθηκε.
Ύστερα από ενάμισυ μήνα στην εντατική του εν λόγω Νοσοκομείου, χωρίς καμμία αλλαγή στην κατάστασή του, η διεύθυνση έλαβε και επέβαλε την αυθαίρετη απόφασή της για άμεση αποσύνδεση του π. Πέτρου, τον οποίο θεωρούσε ‘εγκεφαλικά νεκρό’ ήδη προ πολλού, «για να μη δεσμεύεται από… νεκρό, μια πολύτιμη κλίνη της Εντατικής» όπως μας έλεγαν. Έτσι, η αποσύνδεση του π. Πέτρου είχε αποφασιστεί για το μοιραίο εκείνο πρωί…
Ειδοποιημένος από τον Ηγούμενο της Μονής μας, έφτασα στο Νοσοκομείο κατά τις 8:00΄, με την εντολή να προλάβω να κάνω την κουρά του π.Πέτρου σε Μεγαλόσχημο μοναχό, πριν τον αποσυνδέσουν. Συνάντησα τον Καθηγητή Εντατικολόγο, κι’ αφού του μετέφερα την επιθυμία του Ηγουμένου μας και του εξήγησα την σημασία της πράξης αυτής (ακολουθίας του Μεγάλου Σχήματος) για έναν μοναχό που φεύγει (αν και ο Καθηγητής ισχυριζόταν ότι ο π.Πέτρος είχε φύγει προ πολλού…), μας δόθηκε η άδεια, σε μένα και τους δύο συνοδούς μου, να εισέλθουμε στην Εντατική με κάποιες προϋποθέσεις.
Άρχισα την ακολουθία του Μεγάλου Σχήματος, με την συμμετοχή δύο αδελφών. Σε όλη τη διάρκεια της ακολουθίας, όπως επί ενάμισυ μήνα πριν… ο π. Πέτρος ήταν ‘εγκεφαλικά νεκρός’ και, άρα, ασάλευτος εντελώς. Καμιά ώρα μετά, τελειώνοντας την ιερή ακολουθία έσκυψα, όπως συνηθίζεται μετά την Μοναχική κουρά, να ασπαστώ τον ‘νεόκουρο’ Μεγαλόσχημο Μοναχό. Και τότε οι ψυχές μας (των συμμετεχόντων) συγκλονίστηκαν…
