Ἐδῶ, στό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τό ἀντίθετο...

«Και κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα». 

Πρᾶγμα παράδοξο, διότι οἱ ἄνθρωποι πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ πέφτει τὸ κεφάλι τους.Ἐδῶ, στὸ θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τὸ ἀντίθετο.
Γιατί;Διότι ὡς Κύριος καὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, πλαγιάζει τὸ κεφάλι Του Κάνοντας νεύμα στον θάνατο: «ἔλα πάρε με τώρα ποὺ ἐγὼ σὲ διατάζω».
Ἐκεῖνος ὑπακούοντας, Τὸν παίρνει ἀπὸ τὴ ζωή. Δόξα σοι Κύριε!

 Μέγας Αθανάσιος

Τί λένε οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ γιά τή Μεγάλη Παρασκευή

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ μὲ συγχωρεῖτε

Μία Μεγάλη Παρασκευή τὴν ὥρα τῆς Ἀποκαθηλώσεως μὸλις κατέβασε τὸ Σῶμα ἔκλαιγε καὶ δὰκρυσε πολύ μὲ μεγάλη συγκίνηση καὶ δέος. Καὶ μετά μᾶς εἶπε:
«Πατέρες μου, σὴμερα δὲν κατέβασα σῶμα ἁγιογραφημένο, ἀλλά σῶμα ἀνθρώπινο, οἱ φλέβες του χτὺποῦσαν στὴ δικιές μοῦ φλέβες. Ἡ σάρκα του ἀκούμπαγε στὴν δικιά μοῦ σάρκα. Καταλάβαινα τὸ αἷμα νὰ τρὲχη στὶς φλέβες του».
«Σὺζῶ καὶ συλλειτουργῶ μὲ τὴν ἁγία Τριάδα. Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός».

Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκήρυκας
Τὴ Μεγάλη Παρασκευή, ἀνάμεσα στὰ ἐγκώμια ποὺ ψάλλονται γιὰ τὸν Χριστό, ὑπάρχει κι ἕνα, ποὺ Τὸν παρουσιάζει σὰν τὸν πελεκάνο.
Ὁ πελεκάνος, ὅταν γυρίσει στὴ φωλιά του καὶ βρεῖ τὰ πουλάκια ἑτοιμοθάνατα, διότι δηλητηρίαστηκαν ἀπὸ τὸ τσίμπημα τοῦ φιδιοῦ, σπεύδει ἀμέσως καὶ τρυπάει τὴν πλευρά του καὶ τὰ ποτίζει μὲ τὸ αἷμα του καὶ τελικὰ ἐκεῖνα ἐπιβιώνουν.
Αὐτὸ ἔκανε ὁ Χριστός! Ἐμᾶς τρώει τὸ φίδι, ὁ σατανᾶς, καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ ζωντανεύομε.

Ἅγιος Παΐσιος: «Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή»
Ὅταν ὁ νοῦς εἶναι στὰ θεῖα νοήματα, ζῇ τὰ γεγονότα ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἔτσι ἀλλοιώνεται.
Στὴν γιορτή, γιὰ νὰ νιώση κανεὶς τὸ γεγονός, δὲν πρέπει νὰ δουλεύη. Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ λ.χ., ἐὰν θέλη νὰ νιώση κάτι, δὲν πρέπει νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχή. Στὸν κόσμο οἱ καημένοι οἱ κοσμικοὶ τὴν Μεγάλη Ἐβδοβάδα ἔχουν δουλειές. Μεγάλη Παρασκευὴ νὰ δίνουν εὐχές. «Χρόνια πολλά! Νὰ ζήσετε! Μὲ μιὰ νύφη!»… Δὲν κάνει!
Ἐγὼ τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ κλείνομαι στὸ Καλύβι. Όπως καὶ μετὰ τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα ἡ ἑβδομάδα τῆς ἡσυχίας ποὺ ἀκολουθεῖ, βοηθάει, γιατί ποτίζει ἡ θεία Χάρις τὴν ψυχὴ καὶ καταλαβαίνει ὁ μεγαλόσχημος τί ἔγινε, ἔτσι καὶ στὶς γιορτὲς ἡ ἡσυχία πολὺ βοηθάει.
Μᾶς δίνεται περισσότερη εὐκαιρία νὰ ξεκουρασθοῦμε λίγο, νὰ μελετήσουμε καὶ νὰ προσευχηθοῦμε. Θὰ ἔρθη ἕνας καλὸς λογισμός, θὰ ἐξετάσουμε τὸν ἑαυτό μας, θὰ ποῦμε λίγο τὴν εὐχὴ καὶ θὰ νιώσουμε ἔτσι κάτι ἀπὸ τὸ θεῖο γεγονὸς τῆς ἡμέρας…

Δημήτριος Παναγόπουλος – Ἱεροκήρυκας

Ἀνεβαίνουμε στὸν Γολγοθᾶ γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ πάθη του Χριστοῦ, ἢ ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε;
Ἐμεῖς οἱ περισσότεροι, ἀνεβαίνουμε γιὰ νὰ Τὸν ξανασταυρώσουμε. Τὸ θῦμα εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ οἱ θύτες εἴμαστε ἐμεῖς. Καὶ ἔχουμε τὸ θράσος, χωρὶς μετάνοια, χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς ἀναγνώριση τῆς ἐνοχῆς μας, νὰ πᾶμε στὸν Ἐπιτάφιο τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ νὰ κηδεύουμε τὸ Χριστὸ καὶ μάλιστα νὰ Τὸν κοροϊδεύουμε ἐκ τῶν ὑστέρων, μὲ τὸ νὰ περνᾶμε κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο.
Ὑπάρχει πιὸ ἀνακόλουθο πρᾶγμα ἀπ’ αὐτό; Ὑπάρχει πιὸ μεγάλο θαῦμα ἀπ’ αὐτό, νὰ εἰρωνευόμαστε ἔτσι τὸ Χριστὸ καὶ Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἀνέχεται καὶ νὰ μᾶς περιμένει…; Διότι τὸ πέρασμα μας κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο, τὴν Μεγάλη Βδομάδα, τί συμβολίζει; Βάζουμε μετάνοια στὸ Χριστό, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, θὰ κάνουμε τὸ θέλημα Τοῦ καὶ ὄχι τὸ δικό μας. Ἐν τούτοις ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ κάνουμε τὸ δικό μας θέλημα καὶ δὲν ἀποχωριζόμαστε τὰ πάθη μας. Πῶς λοιπὸν ἄνθρωπε τολμᾶς νὰ περνᾶς κάτω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο; Αὐτοὶ εἴμαστε…

Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος κατὰ τὴν τελευταία Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, του ἔτους 1980, ήταν πολὺ ἐξαντλημένος καὶ οἱ Ἀδελφὲς τῆς Μονῆς Θαψανῶν, προσπάθησαν νὰ τοῦ δώσουν κάποια τροφή. Λίγη ταχινόσουπα ἢ ἔστω ἕνα ζεστὸ ρόφημα. Ἦταν τελείως ἀρνητικός. Τὰ λόγια του, τους ἔμειναν ἀξέχαστα: «Ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρὸ κι ἐγὼ νὰ φάω;».

Παπα – Φώτης Λαυριώτης
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ ὁ Παπα – Φώτης περνοῦσε ἀπ’ την Παναγιούδα (χωριὸ εὑρισκόμενο 3χλμ. βορείως τῆς Μυτιλήνης) καὶ εἶδε κάποιον μὲ τὴν οἰκογένειά του νὰ τρῶνε μπριζολάκια σὲ μιὰ ταβέρνα.
Τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ἔκανε παρατήρηση γιὰ τὸ «αἰδέσιμον» τῆς ἡμέρας.
Καὶ ἐκεῖνος τὸν ἀποπῆρε μὲ σκαιὸ τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στὴν κουβέντα, ὁ Παπα – Φώτης στὸ τέλος πέταξε τὰ φαγιὰ μαζὶ μὲ τὸ τραπεζομάντηλο, ὁπότε ὁ ἐνοχλημένος οἰκογενειάρχης σηκώθηκε καὶ τὸν πλάκωσε στὸ ξύλο. Ὁ Παπα – Φώτης ὑπέμεινε τὸ ξύλο ἀγόγγυστα, καὶ τοῦ εἶπε φεύγοντας:
«Ἐγὼ τὸ ξύλο τό ‘φαγα, ἀλλὰ καὶ σὺ δὲν πιστεύω νὰ ξαναφᾶς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή;»

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες τοῦ Χριστοῦ:
Μὲ ῥωτᾶς, σεβαστὴ ἀδελφή, γιὰ τοὺς τρεῖς χιτῶνες μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν ντυμένος καὶ σκεπασμένος ὁ Κύριος κατὰ τὸ διάστημα ἀρκετῶν ὡρῶν τὴ Μεγάλη Παρασκευή.
Γιατὶ ὁ Πιλᾶτος τὸν ἔντυσε μὲ πορφυρὸ χρῶμα;
Γιατὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἔντυσε μὲ λευκὸ χρῶμα;
Καὶ γιατὶ οἱ ἐκτελεστὲς ἐπίσης λίγο πρὶν Τὸν θανατώσουν Τὸν ἔντυσαν πάλι μὲ τὸν δὶκὸ Τοῦ χιτῶνα;
Δὲν βλέπεις σ’ ὅλα αὐτὰ ἕνα μεγάλο δίδαγμα γιὰ μᾶς; Οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀποφαίνονται γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε καλοὶ ἢ κακοί. Ἀνάλογα μὲ τὴν ἀπόφασή τους μᾶς ἐκτιμοῦν, μᾶς θαυμάζουν ἢ μᾶς κατακρίνουν.
Οἱ διάφορες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων δὲν μοιάζουν γιὰ μᾶς μὲ χιτῶνες; τὴ μία μᾶς ντύνουν μὲ τὸν χιτῶνα τοῦ σοφοῦ, τὴν ἄλλη μὲ τὸν μανδύα τοῦ τρελλοῦ.
Τὴ μία μᾶς περιβάλλουν μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀνδρείας, τὴν ἄλλη μᾶς σκεπάζουν μὲ τὰ κουρέλια τῆς ἀπαξίωσης.
Ἀλλὰ ὅλοι οἱ χιτῶνες γρήγορα βγαίνουν κι ἀλλάζουν, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀσταθεῖς καὶ συχνὰ ἐναλλασσόμενες κρίσεις τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμώς, ἐν τέλει, τὴν ὥρα τοῦ θανάτου ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ φανεῖ μὲ τὸ δικὸ του χρῶμα, μὲ τὸν δικὸ του χιτῶνα.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔβλεπε τὴ σταύρωση τοῦ Χριστοῦ:
Στὴν ἐκκλησία, ἐννοῶ στὸν Ἅγιο Γεράσιμο, πολὺ συγκινιόμουνα. Ἄκουγα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ συγκινιόμουνα. Τὸ πάθαινα αὐτό, ἐπειδὴ «ἔβλεπα» τὴν εἰκόνα, τὸν Χριστὸ τὸν ἴδιο.
Μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ κάναμε τὴν ἀκολουθία. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη κόσμο. Τί ἔπαθα ἐκεῖ! Διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο κι ὅταν ἔφθασα στὴ φράση:
«Ἠλί, Ἠλί, λιμὰ σαβαχθανὶ· τοὺτ’ ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;» δὲν μπόρεσα νὰ τὴν τελειώσω. Δὲν εἶπα τὸ «ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;».
Μὲ πλημμύρισε ἡ συγκίνηση. Κόπηκε ἡ φωνή μου. Μπροστά μου εἶχα ὅλη τὴν τραγικὴ σκηνή. Εἶδα ἐκεῖνο τὸ πρόσωπο. Ἄκουσα ἐκείνη τὴ φωνή. Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά. Ὁ κόσμος κάτω περίμενε. Ἐγὼ τίποτα, ἀδύνατον νὰ προχωρήσω. Ἀφήνω τὸ Εὐαγγέλιο στὸ τετράποδο καὶ γυρίζω μέσα στὸ Ἱερό. Κάνω τὸ σταυρό μου, ἀσπάζομαι τὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἔβαλα μία ἄλλη εἰκόνα, πιὸ ὡραῖα, μέσα μου. Ὄχι πιὸ ὡραία. Πιὸ ὡραία ἀπὸ κείνη δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἦλθε στὸ νοῦ μου ἡ Ἀνάσταση. Ἀμέσως γαλήνευσα. Μετὰ βγῆκα στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εἶπα:
«Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα».
Μετὰ πῆρα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ εἶπα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Ἐκείνη, ὅμως, τὴν ὥρα ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα πέταξε δάκρυα.
Ἦταν κακὸ αὐτό. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκέπτεται ὅ,τι θέλει. Δὲν εἶναι, ὅμως, καλὸ ν’ ἀφηνόμαστε. Πρέπει νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη “Βίος καὶ Λόγοι”. Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγής.

filippiaven/orthodoxia.gr 

Το όραμα του Γέροντος Κυρίλλου Γεραντώνη, με την Αποκαθήλωση του Κυρίου!

«... Ήταν Κυριακή των Μυροφόρων, όταν ο Γέροντας Κύριλλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγε στο κελάκι του.

Καθώς βρισκόταν μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό και προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστά στον Γολγοθά.

Ήταν η στιγμή της Αποκαθήλωσης.

"Η Αλήθεια απαιτεί μεταμόρφωση ζωής"

Σήμερα το ακούσατε σε ένα από τα 12 Ευαγγέλια:
Ρώτησε δε ο Πιλάτος:"Τί εστίν η αλήθεια;"
Είναι μια κορυφαία, ανατριχιαστική στιγμή δραματουργίας στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη.
Κι ενώ ο Πιλάτος ερωτά, δεν περιμένει απάντηση! Γυρνάει την πλάτη στην Αλήθεια και συνεχίζει τη διαδικασία απευθυνόμενος προς τους Ιουδαίους λέγοντας:
εγώ ουδεμίαν ευρίσκω εν αυτώ αιτίαν!
Και λες τώρα, "τί έγινε;"Να λοιπόν, τι έγινε:
Ρώτησε η εξουσία την Αλήθεια, ποια είναι η αλήθεια και αμέσως μετά της στρέφει την πλάτη, απαξιώνοντας την απόκρισή της και δηλώνει πως είναι αθώα, λέγοντας την αλήθεια!
Η εξουσία γνωρίζει την αλήθεια, αλλά δεν την αποδέχεται!
Ρώτησε, αλλά δεν άκουσε. Την ξέρει, αλλά κάνει το ακριβώς αντίθετο και Την παραδίδει στον όχλο.
Λέει στην Αλήθεια, "μπορώ να σε απολύσω ή να σε σταυρώσω". 

Κι ενώ γνωρίζει την αλήθεια κι έχει τον έλεγχο της απόφασης, φοβάται να πάρει απόφαση.

Ο Μάξιμος ο Ομολογητής δίνει μια εξαιρετική θεολογική απάντηση, η οποία στα δικά μου μάτια όμως, είναι και βαθιά πολιτική:
Λέει λοιπόν, "η αλήθεια απαιτεί μεταμόρφωση ζωής".
Άρα ο Πιλάτος (η εξουσία) είχε δύο επιλογές: είτε να κάνει όπως έκανε και να φύγει, παραμένοντας ο ίδιος είτε να μείνει, να ακούσει, αλλά να αλλάξει!
Το πρόβλημα με την αλήθεια δεν είναι αν τη γνωρίζεις, το πρόβλημα είναι αν την αποδέχεσαι. Φοβάσαι να αλλάξεις. Άρα ο φόβος σε αποστρέφει από αυτήν.
Η εξουσία φοβάται την αλήθεια.
Τί έπρεπε να αλλάξει δηλαδή ο Πιλάτος;Μα, να αφήσει την εξουσία!

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη,ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.»

Τα φώτα μέσα στην Εκκλησία σβήνουν, οι πιστοί με κατεβασμένο κεφάλι κρατούν το κερί τους αναμμένο και οι ιερείς, με τους διακόνους και τα παπαδάκια, βγαίνουν από το Ιερό με τον Εσταυρωμένο και τον Σταυρό. Η πομπή της Σταύρωσης (η πορεία του Χριστού προς τον Γολγοθά) κατευθύνεται προς το μέσο του ναού και ο σταυρός τοποθετείται στο κέντρο. «Τακ, τακ» ακούγεται το σφυρί στο ξύλο και το σώμα του Χριστού τοποθετείται πάνω σε αυτό. Τρεις φορές ακούγεται ο ήχος, όπως τα τρία καρφιά που κάρφωσαν στα χέρια και τα πόδια του Χριστού. Η σταύρωση έχει ολοκληρωθεί. Το Θείο Πάθος φτάνει σιγά – σιγά στην κορύφωσή του…

Αυτή η ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού.

Υπάρχει ένα τροπάριο στιχηρό , το «Σε, τον της Παρθένου Υιόν…», το οποίο ψάλλεται τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ και αναφέρεται στη μετάνοια της πόρνης.
Κάπου εκεί, στην κορύφωση, λέγει η πόρνη προς τον Κύριο: «Αγάπησον φιλούσαν την δικαίως μισουμένην». 

Υπάρχει και ένα άλλο «δικαίως» («άξια») στις δραματικές σκηνές του Πάθους, και αυτό είναι η ομολογία του ληστή, ο οποίος παραδέχεται:

 «Κατά πως πράξαμε, δικαίως απολαμβάνουμε τώρα».

Βλέπουμε, λοιπόν, αυτά τα δύο τραγικά και τσακισμένα πλάσματα να βρίσκονται στα πόδια του Ιησού με περίσσεια ταπείνωση και αυτογνωσία της θέσης τους, και με αναγνώριση ότι πάσχουν δίκαια και αξίζουν την περιφρόνηση των ανθρώπων. Αυτό, βέβαια, δεν απορρέει από ένα παθολογικό αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, αλλά από ευγνώμονα και λεπτή ευαισθησία, την οποία διαθέτουν οι χιλιοτσακισμένες ψυχές ενώπιον του Αγίου Θεού. Τότε όλα δείχνουν μικρά και ταπεινά, ασύγκριτα με το μεγαλείο Του. Χαώδης διαφορά.

Αυτά τα συναισθάνονται όσοι κύλισαν στον βόρβορο, αλλά δεν έχασαν την αρχαία ευγένεια. Δεν είναι γνωρίσματα τυχαίων ψυχών· είναι χαρίσματα αγίων! Τι ευλογημένη ταπείνωση και γενναιότητα για έναν τέτοιο ευτελισμό! Καμία επίκληση θράσους για «δικαιώματα στις επιλογές», για «στάση ζωής», για εξιδανίκευση της αμαρτίας και άλλα αλαζονικά και παιδαριώδη που ακούγονται στις μέρες μας. Καμία κραυγή για αμνήστευση και απαίτηση για αποδοχή «ως έχουν» και στην κατάσταση που είναι. Εδώ παίζεται ο μεγάλος πόλεμος: «Είμαι νεκρός, θέλω να ζήσω· χαμένος είμαι και θέλω να με βρεις».

O άνθρωπος δεν θεραπεύεται όταν απλώς περιγράφει το τραύμα του αλλά όταν το εναποθέσει στους πόδας Του Θεού που έγινε άνθρωπος!

  Υπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχή περιοχές που δεν θέλουμε ν' αγγίζει κανείς. Που παραμένουν ερμητικά κλειστές ακόμη και για μας τους ίδιους. Είναι οι μνήμες που δεν τολμάμε ν' ανασύρουμε, οι ενοχές που δεν εξομολογούνται παρά μόνον όταν η εσωτερική πίεση φθάσει σε οριακό σημείο, οι ρωγμές της συνειδήσεως που καλύπτονται μ' ένα πέπλο σιωπής, οι τραυματικές αποτυπώσεις του βίου, οι λανθασμένες εκλογές, οι νοθείες της επιθυμίας, οι ήττες που δεν επιθυμούμε να καταγράφονται. 

 Εκεί, στο βαθύτερο στρώμα της αυτοσυνειδησίας, ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο την κρίση των άλλων όσο τη στιγμή κατά την οποία θα υποχρεωθεί να δει τον ίδιο του τον εαυτό χωρίς τα συνήθη προστατευτικά περιβλήματα.

Το δοξαστικό των ιδιόμελων αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης, που ψάλλεται το εσπέρας της Μεγάλης Τρίτης κατά την Ακολουθία του Νυμφίου, το λεγόμενο «τροπάριο της Κασσιανής» κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα: Εισέρχεται σ' αυτή την «απαγορευμένη» περιοχή. Δεν αγγίζει την επιφάνεια του θρησκευτικού μας συναισθήματος, ούτε αρκείται σε μια ηθική περιγραφή της πτώσεώς μας. Κατέρχεται στο υπέδαφος της αλήθειας μας κι εκεί ανιχνεύει το δράμα της μετανοίας ως γεγονός υπαρξιακό, θεολογικό και εκκλησιολογικό.
Αυτό βέβαια, δεν το κάνει μόνον το συγκεκριμένο τροπάριο, το σύνολο της υμνογραφίας της Εκκλησίας λειτουργεί ακριβώς έτσι. Δεν περιγράφει απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, μεταπλάθει το γεγονός σε παρόν, παρόν λειτουργικό, σε εμπειρία κοινή, σε κοινή δήλωση του σώματος της Εκκλησίας. Τα πρόσωπα τα οποία μας προβάλλονται μέσα απ' την υμνολογία και τα αναγνώσματα και δεν ήταν λίγα όλη αυτή την ευλογημένη περίοδο του Τριώδιου, παύουν να είναι απομακρυσμένα πρόσωπα της Αγίας Γραφής και γίνονται μέσα στη λατρεία, μέσα στην ακολουθία, ένας ανθρωπολογικός καθρέφτης.

Τι διαφορετικό έχει όμως αυτό το τροπάριο; Αρχικά, μέσα σε λίγους στίχους, συμπλέκει βιβλικές αναφορές, ανθρωπολογικές διαστάσεις και σωτηριολογικά νοήματα με τρόπο αξιοθαύμαστο. Η γυναίκα προσφέρει μύρο «προ του ενταφιασμού». Το γεγονός αυτό μας προβάλλει ήδη προοπτική πάθους και ταφής Του Κυρίου. Η επίκληση «ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ» εντάσσει τη δέηση της αμαρτωλής γυναικός μέσα στη θεολογία της Δημιουργίας, όπου ο Χριστός προσλαμβάνεται όχι απλώς ως ιστορικό πρόσωπο αλλά ως Κύριος της κτίσεως. Η αναφορά στην Εύα, που άκουσε τον κρότο στον Παράδεισο και εκρύβη, συνδέει την ατομική μετάνοια της γυναίκας με το προπατορικό δράμα και με την παγκόσμια ιστορία της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους.

Λίγο λάδι...

Τὶ ῥαθυμεῖς ἀθλία ψυχή μου;τὶ φαντάζη ἀκαίρως μερίμνας ἀφελεῖς;
τὶ ἀσχολεὶς πρὸς τὰ ῥέοντα;ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ἀπάρτι, καὶ χωρίζεσθαι μέλλομεν τῶν ἐνταῦθα,
ἕως καιρὸν κεκτημένη, ἀνάνηψον κράζουσα.

Ἡμάρτηκά σοὶ Σωτήρ μου,μὴ ἐκκόψης με, ὥσπερ τὴν ἄκαρπον συκήν,
ἀλλ' ὡς εὔσπλαγχνος Χριστέ, κατοικτείρησον,φόβω κραυγάζουσαν.
Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.

«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε» (Μάρκ.14,38)

Ιδού ο νυμφίος έρχεται...

πηγή

ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

Άγίου ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

 Ἡ παρθενία εἶναι ἀκριβός θησαυρός ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός Σωτήρ γεννήθηκε ἀπό Παρθένο καί ἔζησε ζωή παρθενική. Ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης καί Βαπτιστής, καθώς καί ὁ μαθητής του Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής ἦσαν παρθένοι. Στήν αἰώνια ζωή ὁ θρόνος Του θά περιστοιχίζεται ἀπό παρθένους. Ἡ Παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων ὅμως, ὡσάν νά θέλη νά μᾶς εἰπῆ ὅτι ἡ παρθενία μόνη της δέν εἶναι ἐπαρκής γιά τήν σωτηρία. Οἱ μωρές παρθένες, παρότι ἦσαν παρθένες, δέν εἰσῆλθαν μαζί μέ τόν Νυμφίο στόν νυμφικό οἶκο. 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐξηγοῦν ὅτι τό λάδι γιά τά φανάρια τῶν παρθένων εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ παρθενία γιά νά εἶναι μέσον σωτηρίας, πρέπει νά εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη.
“Μεγάλες εἶναι οἱ πτέρυγες τῆς ἐλεημοσύνης, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαπερνοῦν τόν αἰθέρα, φθάνουν στήν σελήνη, στόν ἥλιο, στούς οὐράνιους χορούς καί σταματοῦν μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁποιαδήποτε ἁμαρτήματα κι ἄν κάνεις, ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι βαρύτερη ἀπ᾿ αὐτά.
Ἡ παρθενία εἶναι ἕνα ἔργο τόσο μεγάλο, ὥστε οὔτε ἕνας σχεδόν ἀπό τούς παλαιούς δέν ἠμπόρεσαν νά τήν φυλάξουν. Οὔτε ὁ Νῶε, οὔτε ὁ Ἀβραάμ, οὔτε ὁ Ἰωσήφ. Ἡ παρθενία καί ἡ περιφρόνησις τοῦ θανάτου εἶναι οἱ δυσκολώτερες ἀρετές.

Μόνο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ἀνθίζει μέσα στήν Ἐκκλησία τό ἄνθος τῆς παρθενίας. Καί παρ᾿ ὅλα αὐτά, οἱ πέντε ἐκ τῶν δέκα παρθένων, χωρίς τήν ἐλεημοσύνη, ἐξεδιώχθησαν. Ἡ παρθενία εἶναι τό πῦρ, ἐνῶ τό λάδι εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη. Ὅπως ἡ φωτιά, ἐάν δέν ἔχη καύσιμη ὕλη, δέν ἀνάπτει καί σβήνει, ἔτσι καί ἡ παρθενία, ἐάν δέν εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη, χάνει τήν ἀξία της καί καταστρέφεται. (Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, περί μετανοίας).

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός ἑνώσεως αὐτῶν τῶν δύο ἀρετῶν;

Είναι η μέρα που ο Λόγος, ο Δημιουργός και Φωτοδότης, δεν λέει τίποτα, γιατί το είπε ήδη όλα με την αγάπη Του στον Σταυρό.

Μέγα Σάββατο: η Κατάπαυση του Λόγου

Το φώς έχει χαμηλώσει.Η θλίψη δεν είναι κραυγή, είναι σιωπή.
Ο κόσμος κρατάει την ανάσα του.
Ανήμερα του Μεγάλου Σαββάτου, ο Λόγος έχει καταπαύσει.
Το Σώμα κείτεται στο μνήμα, τυλιγμένο στο σεντόνι της ανθρώπινης τραγικότητας, και ο ουρανός σωπαίνει.
Δεν υπάρχει πιο σπαρακτική στιγμή στην ιστορία της ύπαρξης από αυτή τη θεϊκή παύση, όπου η ζωή έμοιαζε να έχει υποταχθεί οριστικά στον θάνατο.

Είναι η μοναδική ημέρα του λειτουργικού κύκλου όπου ο Θεός φαίνεται απών.
Όχι γιατί έπαψε να είναι, αλλά γιατί σιωπά.
Η Εκκλησία δεν ψάλλει το «Χριστός Ανέστη», ούτε ακόμη πενθεί όπως τη Μεγάλη Παρασκευή. Αντίθετα, στέκεται απέναντι στο Άρρητο.

Σ’ αυτή τη μυστηριακή μετάβαση, το μυστήριο της θείας συγκατάβασης κορυφώνεται: ο Θεός κατέρχεται στον Άδη.
Ο Αναμάρτητος γεύεται το σκοτάδι που μας χωρίζει απ’ το Φώς.
Ο Ποιητής της Δημιουργίας γίνεται σιωπή, όχι από αδυναμία, αλλά από αγάπη.
Το Μέγα Σάββατο είναι η απόλυτη θεολογία της ελπίδας μέσα στη σιωπή.
Ο Χριστός είναι νεκρός, και όμως δρα.
Η απουσία Του είναι παρουσία.
Δεν μιλά, κι όμως κηρύσσει: Στους νεκρούς, στην ίδια τη φθορά.

Το Φως Του προσώπου Σου προηγήθηκε (της ακοής) των βημάτων.

Τα βήματα Του άκουσαν ο Αδάμ και η Εύα
εκείνο το δείλη στον Παράδεισο
και φοβήθηκαν εκεί που φόβος δεν υπάρχει.
***
Και έπρεπε να διανύσει όλη αυτή την απόσταση Εκείνος.
Να γεμίσουν πληγές τα πόδια Του,
να ματώσουν,
να εξαγνίσουν όλο τον δρόμο της αποστασίας μας,
του φόβου μας.
***
Σήμερα όμως στον Άδη,
ο Αδάμ και η Εύα
ακούν τα βήματα Του αγαπημένου
και φόβος δεν υπάρχει.
***
Το Φως Του προσώπου Σου
προηγήθηκε (της ακοής) των βημάτων.
Ο Αδάμ αντικρίζει την Εύα και το ανδρόγυνο,
διακονεί Εσένα,
πλένοντας με τα δάκρυα όλης της ανθρωπότητας,
τα πόδια του Αγαπημένου.

πηγή

ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΛΕΙΨΗ ΗΛΙΟΥ.

''῏Ην δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος'' Κατά Λουκά κγ' 44

Τις ώρες που ο Χριστός κρέμεται γυμνός και υποφέρει πάνω στο Σταυρό ένα Θαυμαστό Παγκόσμιο Σημείο συμβαίνει το οποίο προσπερνούμε και δεν το εμβαθύνουμε να δούμε, τί ήταν αυτό το Σκότος;
Όλοι ίσως κάποτε σκεφτήκαμε ότι μπορεί να ήταν μια Έκλειψη Ηλίου, την οποία οι άπιστοι θα την αποδώσουν χρονικά όπως πάντα στη θεά Τύχη.
Τυχαία συνέβει θα πουν την συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Σελήνη να συναντηθεί και να μπει μπροστά στον Ήλιο.
Είναι όμως έτσι;
Ο Χριστός σταυρώθηκε μία ημέρα πριν το Ιουδαϊκό Πάσχα, το οποίο γιορτάζεται στην Πανσέληνο της Εαρινής Ισημερίας, όταν δηλαδή η ημέρα και η νύχτα έχουν από 12 ώρες.
Γνωρίζουμε όλοι ότι σε Πανσέληνο ο Ήλιος και η Σελήνη είναι διαμετρικά αντίθετα, όταν ανατέλλει ο Ήλιος δύει η Σελήνη και αντίστροφα. Άρα από την έκτη ώρα της ημέρας μέχρι και την εννάτη ( 12 μέχρι 3 το μεσημέρι) η Σελήνη βρισκόταν στο κάτω μέρος της γης, σε απόσταση 12 ωρών από τον Ήλιο και δεν υπάρχει καμία περίπτωση φυσιολογικής Έκλειψης Ηλίου.
Πώς να το εξηγήσουμε και τί να πούμε;

Μήπως είναι μια υπερβολή των Χριστιανών; Όχι.
Έχουμε μαρτυρίες και μη Χριστιανών γιαυτό το θαυμαστό σημείο.

Έγινε ορατό και στην Ελλάδα, ο Έλληνας Φλέγων αναφέρει στο ΙΓ' των χρονογραφιών του «Τω Δ΄ έτει της ΣΒ΄ Ολυμπιάδος εγένετο ξεχωριστό και παράδοξο σκότος, νυξ ώρα έκτη της ημέρας εγένετο, ώστε και αστέρας εν ουρανώ φανήναι....σεισμός τε μέγας κατά Βιθυνίαν γενόμενος''.

"Τί(ς) ἐστιν ἀλήθεια;"

"Τί ἐστιν ἀλήθεια;", ρώτησε ο Πιλάτος (Ιωάν. 18:38), με το σίγμα τού "Τίς" ("Ποιος") να λείπει από το "τί", το σίγμα το τελικό, το σίγμα το τέλειο και ατελεύτητο, που, όταν λείπει, αφήνει το ερώτημα πάντα αναπάντητο, να μη μπορεί να απαντήσει την Αλήθεια...

Andreas Moratos

Υπάγεις, ώ τέκνον, προς άδικον φόνον και ουδείς σοι συναλγεί..

Υπάγεις, ώ τέκνον, προς άδικον φόνον
και ουδείς σοι συναλγεί˙ ου συνέρχεταί σοι Πέτρος ο ειπών σοι˙
¨ουκ αρνούμαί σε ποτέ, καν αποθνήσκω¨.
Έλιπέ με Θωμάς ο βοήσας˙ ¨μετ’ αυτού θάνωμεν πάντες¨˙
οι άλλοι δε πάλιν, οι οικείοι και γνωστοί
και μέλλοντες κρίνειν τας φυλάς του Ισραήλ, πού εισίν άρτι;
Ουδείς εκ των πάντων, άλλ’ εις υπέρ πάντων
θνήσκεις, τέκνον, μόνος, ανθ’ ών πάντας έσωσας,
άνθ’ ων πάσιν ήρεσας,
ο υιός και θεός μου».
***
Πηγαίνεις, Παιδί μου, σὲ ἄδικο φόνο
καὶ κανεὶς δὲν Σὲ πονεῖ.

 Ὁ Πέτρος δὲν ἔρχεται μαζί Σου,ποὺ Σοῦ εἶπε:
«Ποτὲ δὲν Σ᾿ ἀρνοῦμαι κι ἂν χρειαστῇ νὰ πεθάνω».
Σ᾿ ἄφησε ὁ Θωμᾶς ποὺ ἐδήλωσε: «Ἄς πεθάνουμε ὅλοι μαζί Του».
Καὶ οἱ ἄλλοι ἀκόμα, οἱ φίλοι καὶ γνωστοὶ
καὶ ποὺ πρόκειται νὰ κρίνουν τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, τώρα ποῦ βρίσκονται;
Κανένας ἀπ᾿ ὅλους καὶ Ἕνας γιὰ ὅλους.
Πεθαίνεις, Τέκνο μου, Μόνος, μιᾶς καὶ ὅλους τοὺς ἔσωσες,
μιᾶς καὶ φέρθηκες ὄμορφα σ᾿ ὅλους,
Σὺ ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου».

Ἅγιος Ρωμανὸς ὁ Μελωδός

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΟΝΤΑΚΙΟ ΕΔΩ

πηγή

Εκείνες τις ώρες σήκωνε πάνω στο Άγιο Σώμα Του όλη την Αμαρτία του Κόσμου και ήθελε να βιώσει όλο τον πόνο.

καὶ ἐδίδουν αὐτῷ πιεῖν ἐσμυρνισμένον οἶνον· ὁ δὲ οὐκ ἔλαβε"
Κατά Μάρκον ιε' 23
Του έδωσαν να πιεί κρασί μαζί με σμύρνα και δεν το δέχθηκε.
Ήταν το αναισθητικό εκείνης της εποχής, για να μην αισθανθεί όλη την οξύτητα των πόνων από τα βασανιστήρια και την Σταύρωση.
Δεν το δέχθηκε!!!
Εκείνες τις ώρες σήκωνε πάνω στο Άγιο Σώμα Του όλη την Αμαρτία του Κόσμου και ήθελε να βιώσει όλο τον πόνο.
Σήκωνε όχι μόνο τις μέχρι τότε αμαρτίες, αλλά και αυτές που θα γινόταν στο μέλλον.
Δηλαδή τις δικές μου και τις δικές σου.
Σε ευχαριστώ Λυτρωτά μου, σε ευχαριστώ.

Χρ.Κλητσινάρης

Σταύρωση μέσα σε μια ξένη χώρα.

 Όλα αρνούνται τον Χριστό. Κι εμείς καλούμαστε σε συμμετοχή. Ήχοι, φωνές, εμπειρίες μένουν άσχετα μαζί Του. Η εμπειρία μου όμως ζητά Φως.
Ας πορευτούμε στους δρόμους των λέξεων που δεν κατανοούμε πλήρως. Δρόμους πίστης και ελευθερίας από τον περιορισμό.
Ανοίγει ο δρόμος για την αληθινή Γνώση. Μέσα από τον Χριστό. Με τη δική Του πορεία. Με τη Σταύρωση που γίνεται Ανάσταση.
Διψάμε Ανάσταση. Όχι Σταύρωση. Εδώ όμως ο Θεός δίνει πρώτα Σταύρωση... Έτσι χάνεται κι ο δρόμος για Ανάσταση.

Τι είναι Ανάσταση; Δεν ξέρουμε. Δεν την πιστεύουμε. Δεν ταιριάζει με τη ζωή μας. Κι όμως χωρίς αυτήν είμαστε άδειοι. Κενοί.
Η Ανάσταση δεν είναι γεγονός. Είναι Αυτός. Αν ενωθούμε μαζί Του, νιώθουμε αναστημένοι. Αν ενωθούμε με αυτή τη ζωή, ζούμε τη Ζωή.
Επένδυση λοιπόν. Ένωση μαζί Του. Μας θέλει ζωντανούς. Σε μια Ζωή που θα μείνει για πάντα. Που θα νικήσει το θάνατο.

Το χαροποιόν πένθος – Μέγα Μυστήριον

Από άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Πέμπτη 11/4/1963

  Σε τούτον τον κόσμο όλα ξεθωριάζουνε, όλα χάνουνε τη ζωηρότητά τους και σβήνουνε και στο τέλος αφήνουνε αδιάφορη την ανθρώπινη καρδιά.

  Μονάχα η ζωή του Χριστού, τα λόγια Του και προ πάντων τα Πάθη Του απομένουνε παντοτινά ζωηρά μέσα στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου που έχει τη ζωντάνια της πίστης και τη γεμίζουνε από κατάνυξη κι από κείνη τη γλυκιά θλίψη που είναι γεμάτη ελπίδα και που τη λέγανε οι Πατέρες «χαρμολύπη» ή «χαροποιόν πένθος»

 Λοιπόν, αυτή τη λυπημένη μα και βλογημένη χαρά, την αληθινή χαρά, αυτή τη χαρά δίνει ο Χριστός σε όσους τον αγαπούν, όπως είναι όσοι πηγαίνουνε να κλάψουνε στις εκκλησιές τούτες τις αγιασμένες μέρες. Η χαρά του Χριστού φέρνει στην καρδιά και την ειρήνη, που είναι αχώριστη από όλα τα δώρα που χαρίζει ο Χριστός στους αγαπημένους του.

 Είπε ο Χριστός στους μαθητές του …
«Ειρήνη σας αφήνω, την ειρήνη την δική μου σας δίνω. Δεν σας δίνω εγώ καθώς δίνει ο κόσμος», δηλαδή «δεν σας δίνω την ψεύτικη ειρήνη που δίνει ο κόσμος, όπως δεν σας δίνω την ψεύτικη χαρά που δίνει ο κόσμος, αλλά την αληθινή που βγαίνει από καρδιά πονεμένη»

'Μεγάλη Πέμπτη: Το «γιατί» που κραυγάζει η θέα του Εσταυρωμένου, απαντάται μόνο με το «συγγνώμη»''

Σώπασε και άκου τα ουράνια μηνύματα του Γολγοθά - Το Μυστήριο της Εσταυρωμένης Αγάπης αναβλύζει μια σιωπή που κραυγάζει τα πάντα
Από όλων των λογιών τις σιωπές που γνώρισε ο άνθρωπος, η σιωπή στη θέα του Εσταυρωμένου είναι εκείνη που παραλύει κάθε εσωτερικό αντίλογο. Είναι εκείνη που βουβαίνει περισσότερο την ψυχή, νιώθοντας μια δυσβάστακτη ενοχή για το μέγα άδικο. Και μια κατάπληκτη απορία, πώς γίνεται να σταυρώσαμε την ενσαρκωμένη Αγάπη.

Στη θέα του Εσταυρωμένου, ο πιστός άνθρωπος νιώθει την ψυχή του να συστέλλεται, να κουρνιάζει σαστισμένη στο καταφύγιο της καρδιάς όπως κρύβονται τα ζώα και τα πουλιά στον εκκωφαντικό ήχο της βροντής. «Φωνή της βροντής σου εν τω τροχώ, έφαναν αι αστραπαί σου τη οικουμένη, εσαλεύθη και έντρομος εγενήθη η γη», διαλαλεί ο Ψαλμωδός από το περίσσευμα της χάριτος.

Τα βαριά σύννεφα της Μεγάλης Πέμπτης είναι πάντα ορατά στην ψυχή, ακόμα και όταν ο φυσικός ουρανός είναι ηλιόλουστος. Ο πνευματικός ουρανός βρέχει άδικο και η γη ρουφά με πίκρα αυτή την ασύλληπτη ανομία.

«Επιθυμία επεθύμησα τούτο το Πάσχα φαγείν μεθ’ υμών προτού με παθείν».

ΜΟΝΗ ΒΛΑΤΑΔΩΝ...Δεύτερο μισό 14ου αιώνα..

[...]Στο τριετές διάστημα της δημοσίας του δράσεως ο Κύριος είχε συνεορτάσει με τους μαθητές του τρία πασχάλια δείπνα. 

Τα δύο πρώτα ήταν το νομικό Πάσχα της Παλαιάς Διαθήκης. Το τρίτο και τελευταίο, που αντικατέστησε το νομικό, ήταν το Πάσχα της Καινής. 

Ήταν ένα Πάσχα, που με πολλή λαχτάρα περίμενε να συνεορτάσει, καθώς τούτο φαίνεται από όσα σημειώνει ο Λουκάς: «επιθυμία επεθύμησα τούτο το Πάσχα φαγείν μεθ’ υμών προτού με παθείν». 

 Και είχε αυτή την λαχτάρα ο Κύριος, διότι κατ’ αυτό επρόκειτο να εγκαινιάσει το Πάσχα της Καινής Διαθήκης, καταργώντας το Παλαιό.

 Θα τους παρέδιδε δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. 

Αλλά και για έναν ακόμη λόγο. Για να τους αναγγείλει το Πάσχα της Βασιλείας των Ουρανών, το οποίο θα αποτελέσει την συνέχεια αυτού, το οποίο εορτάζει τώρα μαζί τους. 

Οι μαθητές, διά της μεθέξεώς των στο ζωοποιό Σώμα και Αίμα του Χριστού, ενώθηκαν μυστικά σ’ ένα σώμα μαζί Του. Η μυστική εμπειρία αυτής της ενώσεως είναι η εμπειρία του Καινού Πάσχα, είναι η απαρχή, ο αρραβώνας της πλήρους και τελείας ενώσεως και εν ταυτώ της πλήρους και τελείας ευφροσύνης και αγαλλιάσεως, την οποία πρόκειται να απολαύσουν όχι μόνον οι μαθητές, αλλά και όλα τα πιστά μέλη της Εκκλησίας, στην ανέσπερη ημέρα της Βασιλείας των Ουρανών[...]

Ολόκληρο ΕΔΩ

Χριστέ μου, δεν εζήλεψα ποτέ μου σε καμία, μόνο στη πόρνη που ‘σωσες από την αμαρτία ….

Ω πόρνη του ευαγγελίου πόσο σε ζηλεύω… την μετάνοιά σου…
Μοῦ ἀρέσει νὰ ἀποκαλῶ πόρνη καὶ ληστίνα τὴν ἑαυτή μου γιατὶ αὐτὸ μόνο μοῦ ταιριάζει.
Ὁ Χριστὸς πιὰ ἦταν ὁ μεγάλος ἔρωτας τῆς ζωῆς μου!Ὁ μοναδικός!
…. Ὅμως συνεχῶς νοιώθω ὅτι κουβαλώ ὅλη τὴ βρομιὰ στὸ πετσί μου, μέσα μου.
Ὅταν προσεύχομαι.
Γρονθοκοπῶ τὰ μοῦτρα μου.
Ἄχ νὰ μποροῦσα νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ πετσὶ ἀπὸ πάνω μου καὶ νὰ βάλω καινούργιο.
Νὰ κάψω τὸ παλιὸ κορμί.
Ἡ χειρότερη τοῦ κόσμου εἶμαι!
Τὸ βλέπω, τὸ νοιώθω, θέλω νὰ μοῦ τὸ λένε γιὰ νὰ μὲ συγχωρεῖ ὁ Χριστός!
Μὲ ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὶς ἁμαρτίες του εἶμαι ἕνα, γι’ αὐτὸ συμπονῶ καὶ προσεύχομαι γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς.
Ὅλοι εἶναι καλύτεροι ἀπὸ μένα!
Κύριέ μου, Κύριε ἐλέησε ὅλο τὸν κόσμο κι ἐμένα τὴν ἐλεεινή!

«Η οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης» εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου. σελ. 136 – 137

πηγή

ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ!

«Άπλωσε η πόρνη τις τρίχες της κεφαλής της σε Σένα τον Δεσπότη. Άπλωσε ο Ιούδας τα χέρια στους παράνομους. Η πρώτη, για να λάβει την άφεση των αμαρτιών της, ο δεύτερος, για να πάρει χρήματα» (απόστιχα)

 Δύο παραδείγματα μας προβάλλει απόψε η Εκκλησία μας. Ένα θετικό και ένα αρνητικό. Το ένα για να το μιμηθούμε. Το άλλο για να το αποστραφούμε. Μία πόρνη γυναίκα και ένα μαθητή του Κυρίου. Και προφανώς θα έλεγε κανείς ότι το θετικό και καλό παράδειγμα είναι ο μαθητής του Χριστού, ενώ το αρνητικό η πόρνη γυναίκα. Αλλά τα πράγματα, όπως όλοι ασφαλώς γνωρίζουμε, κινούνται ανατρεπτικά: η πόρνη προβάλλεται ως εκείνη που πρέπει να μιμούμαστε, και μάλιστα σε όλη τη ζωή μας· ο μαθητής προβάλλεται ως εκείνος που πρέπει να αποστρεφόμαστε, για να μην οδηγηθούμε σαν κι εκείνον στην καταστροφή!

Κι είναι ευνόητο: η πόρνη είναι εκείνη που έγινε το διαχρονικό πρότυπο όχι βεβαίως για την πορνεία της, αλλά για τη μετάνοια την οποία επέδειξε, καθώς ένιωσε τη χάρη και την αγάπη του Κυρίου. Ο μαθητής Ιούδας είναι εκείνος που οι αιώνες αποστρέφονται, όχι ασφαλώς για την επίζηλη θέση του: να είναι δίπλα στον Κύριο ως μαθητής Του, αλλά για την προδοτική στάση του την οποία κράτησε τελικώς απέναντι στον Διδάσκαλό του!