Ο Ιερέας που αποκεφάλισαν οι Γερμανοί, επειδή δεν τον τρυπούσαν οι σφαίρες!

π. Συμεών Δρετουλάκης.Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου το 1902.
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο, χειροτονήθηκε διάκονος στην Μονή Ασωμάτων και κατόπιν ιερομόναχος. Λίγα χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε από την Επισκοπή Λάμπης και Σφακίων εφημέριος στο χωριό Βρύσες (Αμαρίου), τοποθέτηση που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τοχριστεπώνυμο πλήρωμα. Στις Βρύσες τον βρήκε η Γερμανική Κατοχή.

Ολοζώντανος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα ο θρύλος για τον μαρτυρικό θάνατο του Συμεών.
"Οι Γερμανοί έκαιγαν και σκότωναν. Ανάμεσα στα χωριά, ήταν και οι Βρύσες Αμαρίου, που εφημέριος ήταν ο πατήρ Συμεών. Συνέλαβαν αρκετά παλικάρια, μέχρι που έφτασαν στο σπίτι του παπά. Τον πήραν βίαια και τον έκλεισαν στο σχολείο μαζί με τους άλλους.

Μια ώρα πριν την εκτέλεση ο πατήρ Συμεών ζήτησε την άδεια από τους Γερμανούς να πάει στο Ναό του χωριού.

Ο Αρχιμανδρίτης μάρτυρας της Γερμανικής θηριωδίας Δωρόθεος Τσαγκαράκης.

25 Οκτωβρίου 1943, σε ηλικία πενήντα τριών ετών, εκτελέστηκε στις φυλακές της Αγυιάς ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Τσαγκαράκης, με την κατηγορία ότι διεξήγαγε εράνους για την ενίσχυση της Εθνικής μας Αντίστασης!

Μια κατάπτυστη ενέργεια των βαρβάρων κατακτητών στο νησί μας, ήταν η εκτέλεση του Αρχιμανδρίτη Δωρόθεου, αλλά και άλλων κληρικών και ιερωμένων που προσπάθησαν να βοηθήσουν το ποίμνιο τους ή να συνδράμουν στην απελευθέρωση του τόπου τους.

Ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος κατά κόσμον Δημήτριος Τσαγκαράκης γεννήθηκε στο Ψυχρό του Οροπεδίου Λασιθίου το 1890. Ήταν γιος του Ιωάννη και της Μαρίας Τσαγκαράκη και είχε άλλα έξι αδέλφια: τον Πέτρο, τον Χρήστο, τον Νικόλαο, την Ευπραξία, τον Γεώργιο και τον Μανώλη.

Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε στη γενέτειρά του, το Ψυχρό, και στη συνέχεια φοίτησε στο Σχολαρχείο Τζερμιάδου του Οροπεδίου Λασιθίου. Μετά την αποφοίτησή του, το 1908 σε ηλικία δεκαοκτώ ετών έγινε μοναχός και διάκονος στην Ιερά Μονή Βιδιανής. Από το 1918 έως το 1922 υπηρέτησε ως διάκονος του τότε Μητροπολίτου Κρήτης Τίτου Ζωγραφίδη και στη συνέχεια επέστρεψε στη Μονή Βιδιανής, όπου χειροτονήθηκε ιερομόναχος, ενώ στις 7-3-1922 διορίστηκε Ηγούμενος αυτής.

Το 1923 ήρθε σε ρήξη με τον Επίσκοπο Πέτρας Διονύσιο Μαραγκουδάκη που του επέβαλε ποινή αργίας επειδή προσπάθησε να αξιοποιήσει την περιουσία της Μονής όπου διακόνευε. Ο Αρχιμανδρίτης προσέφυγε στην Ιερά Σύνοδο Κρήτης και αργότερα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο απ’ όπου δικαιώθηκε και η ποινή του ακυρώθηκε.

Το 1930 ο Δωρόθεος ανέλαβε και πάλι την ηγουμενεία της μονής. Λίγους μήνες όμως μετά με νόμο, η Μονή έκλεισε και ο Αρχιμανδρίτης αναγκάστηκε να αποχωρίσει.

Ανέλαβε καθήκοντα ιερέως στις Βασιλειές της επαρχίας Τεμένους του νομού Ηρακλείου, κρατώντας όμως τυπικά και την Ηγουμενεία της Μονής Βιδιανής.
Στις Βασιλειές ο Δωρόθεος πέρα από τα εφημεριακά του καθήκοντα ανέπτυξε και πολύπλευρο κοινωνικό έργο. Επειδή το Δημοτικό Σχολείο των Βασιλειών είχε καταστραφεί από πυρκαϊά το 1927, από κοινού η κοινότητα και το ενοριακό συμβούλιο απεφάσισαν να διαθέσουν ολόκληρο το ποσό των ταμείων τους για την ανέγερση του νέου σχολείου. Επειδή τα χρήματα δεν επαρκούσαν ο Δωρόθεος για να συγκεντρώσει χρήματα παρουσίασε τα θεατρικά έργα «Σμαράγδα» του Διαλυνομιχάλη και «Τα κλεψίμια αυγά» που είχε συγγράψει ο ίδιος με ηθοποιούς τα παιδιά του χωριού.

Είχε επίσης εκτός από κοινωνικό, και πολύ ανεπτυγμένο το πατριωτικό συναίσθημα. Κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου εμψύχωνε με φλογερές επιστολές τους στρατιώτες μας στο μέτωπο και όταν οι Γερμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν την Κρήτη έλαβε μέρος στις μάχες και στη συνέχεια βοήθησε στη φυγάδευση Ελλήνων και ξένων πολεμιστών από το νησί. Οργανώθηκε το 1941 στην Εθνική Αντίσταση και ανέλαβε υπεύθυνος των ομάδων Μπαντουβά στα χωριά Βασιλειές, Φορτέτσα και Άγιο Βλάσση με αντικείμενο τη διαφώτιση του πληθυσμού, την οργάνωση δικτύου κατασκοπίας και τη συγκέντρωση τροφίμων για τους αντάρτες.

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΥΛΛΙΓΝΑΚΗΣ Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 21 Αυγούστου 1944

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΥΛΛΙΓΝΑΚΗΣ

Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 21 Αυγούστου 1944 στις φυλακές της Αγιάς Χανίων ο Ηγούμενος της Μονής Τοπλού Γεννάδιος, κατά κόσμον Γεώργιος Στεφ. Συλλιγνάκης.

Ο Ηγούμενος Γεννάδιος (κατά κόσμον Γεώργιος Συλλιγνάκης), γεννήθηκε στη Σφάκα Σητείας το 1896. Ήταν παιδί πολυμελούς οικογένειας, του Στεφάνου και της Μαρίας Συλλιγνάκη και είχε άλλα επτά αδέλφια, τη Δέσποινα, την Καλλιόπη, τη Θεόκλητη, το Μανώλη, το Μιχάλη, το Λάμπρο και το Γιάννη. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο σχολείο του χωριού και ακολούθως έμεινε με την οικογένειά του στο χωριό μέχρι την ηλικία των 18 ετών οπότε και έφυγε για να γίνει Μοναχός στο ιστορικό μοναστήρι Τοπλού Σητείας.

Σε ηλικία 24 ετών χειροτονήθηκε διάκονος από τον Επίσκοπο Ιεροσητείας Αμβρόσιο Σφακιανάκη, με το όνομα Γεννάδιος.

Παρέμεινε κοντά στον Επίσκοπο πέντε χρόνια και στη συνέχεια παρείχε εκκλησιαστική υπηρεσία ως ιερέας σε διάφορα χωριά της περιοχής Τοπλού και Σητείας και ακολούθως χειροτονήθηκε ηγούμενος της Μονής.

Δραστήριος και εργατικός καθώς ήταν κατόρθωσε με τις ενέργειές του να αυξήσει την παραγωγικότητα των εκτάσεων της Μονής και να παρέχει βοήθεια σε όλους τους απόρους και φτωχούς οικογενειάρχες της περιοχής που έβρισκαν καταφύγιο στην πλούσια Μονή και στην ευσπλαχνία του Ηγουμένου.

Η μεγάλη φυσιογνωμία του Ηγουμένου Γενναδίου αναδείχθηκε κατά την περίοδο του αγώνα του ελληνικού λαού κατά των δυνάμεων κατοχής την περίοδο 1940 - 44.
Την περίοδο αυτή ο Ηγούμενος Γεννάδιος ήταν επικεφαλής αντιστασιακής ομάδας με έδρα τη Μονή Τοπλού και μέλη αρκετούς κατοίκους της περιοχής αλλά και τους μοναχούς του μοναστηριού.

Η αντιστασιακή ομάδα του Ηγουμένου ήταν εφοδιασμένη με ασύρματο και κατάφερνε να έχει επικοινωνία με τις εθνικές αντιστασιακές δυνάμεις και με τους συμμάχους στη Μέση Ανατολή, ώστε να εφοδιάζεται με πολεμοφόδια, τρόφιμα, όπλα κλπ και να τροφοδοτεί τους άνδρες της αντιστασιακής οργάνωσης αλλά και να προξενούν σαμποτάζ στις κατοχικές δυνάμεις των Ιταλών και των Γερμανών. Φλογερός πατριώτης, λεβέντης στην κορμοστασιά ο Γεννάδιος θέρμαινε τις ψυχές των συνεργατών του και συντόνιζε τη λειτουργία της οργάνωσης η οποία είχε καταφέρει σημαντικές δολιοφθορές στους κατακτητές.

Ενα από τα τελευταία θύματα των Ούνων Ναζιστών στην Αθήνα!

Η δολοφονία της Ήβης Αθανασιάδου συνέβη την ημέρα της αποχώρησης των Γερμανών από την Αθήνα, στο τέλος της Κατοχής.
Η Ήβη Αθανασιάδου (1 Ιουνίου 1926 – 16 Οκτωβρίου 1944) κατοικούσε στο Παλαιό Φάληρο, όπου φοιτούσε στο Γυμνάσιο Χατζηκωνσταντίνου.

Την ημέρα της αποχώρησης του γερμανικού στρατού, πολλοί νέοι είχαν βγει στους δρόμους του Παλαιού Φαλήρου να γιορτάσουν την Απελευθέρωση της Αθήνας, γράφοντας συνθήματα υπέρ των επερχόμενων Συμμάχων επάνω στην άσφαλτο.
Την ώρα που η Ήβη Αθανασιάδου έγραφε το σύνθημα «WELCOME OUR ALLIES» (καλώς ήλθατε σύμμαχοί μας), ανάμεσα στις οδούς Αιόλου και Ποσειδώνος – μπροστά από το ζαχαροπλαστείο ΠΑΧΟΣ -, ένας διερχόμενος Γερμανός αξιωματικός την είδε και την πυροβόλησε εν ψυχρώ.Τέσσερις ημέρες μετά το κορίτσι έσβησε.

Προς τιμήν της Αθανασιάδου, ο δρόμος που ζούσε, η πρώην οδός Ευτέρπης, μετονομάστηκε σε οδό Ήβης Αθανασιάδου.
Επίσης, μικρό μνημείο κατασκευάστηκε επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος, κοντά στο σημείο όπου εκτελέστηκε.
Οι φωτογραφίες προέρχονται από το οικογενειακό αρχείο της οικογένειας....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ivi-athanasiadoy-i.../

''ΑΓΝΩΣΤΟΙ'' ΗΡΩΕΣ (ΕΔΕΣΣΑ 1944).

Φωτογραφία του Ιερέα Κων\νου Μώραλη ο οποίος κατά την περίοδο της Κατοχής τύγχανε εφημέριος του ιερού ναού της ''Κοιμήσεως της Θεοτόκου'' της Έδεσσας, όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε την 21-07-1944 με την κατηγορία ότι προέτρεπε τους ενορίτες τους να αντισταθούν κατά των στρατευμάτων Κατοχής.

πηγή

Στο μαρτυρικό Δίστομο...

Στο μαρτυρικό Δίστομο έξω από την κεντρική εκκλησία υπάρχουν εντοιχισμένες δύο μαρμάρινες πλάκες με ονόματα. Η μία είναι για όσους εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς, και η άλλη για όσους εκτελέστηκαν από τους κομμουνιστές

(ΥΠ)ΑΝΘΡΩΠΟΙ – ΑΡΙΘΜΟΙ

Της Ελένης Αργυροπούλου – Σαραφοπούλου

πτ. Κοινων. Θεολογίας

«Για να κατακτήσεις ένα έθνος, πρώτα αφόπλισε τους πολίτες του» (Αδόλφος Χίτλερ)

«Αυτό είναι το σημάδι με το οποίο σημαδεύονται οι σκλάβοι και τα βοοειδή που στέλνονται στη σφαγή και αυτό είναι που έχετε γίνει.
Δεν έχετε πλέον όνομα – αυτό είναι το νέο σας όνομα»
(Από το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν»)

Ιούνιος 1940, Πολωνία. Ένα από τα μεγαλύτερα συμπλέγματα στρατοπέδων που έμελλε να στιγματίσει ανεπανόρθωτα την παγκόσμια Ιστορία δέχεται τους πρώτους κρατούμενους. Χώρος παλαιού στρατώνα, επιλεγμένος από τον αρχηγό των γερμανικών Ες Ες (SS) Χάινριχ Χίμλερ, ο τόπος γρήγορα μετατρέπεται σε κολαστήριο με το όνομα «Άουσβιτς I», για να ακολουθήσουν σταδιακά και δύο ακόμη συγκροτήματα: Άουσβιτς II – Μπίρκεναου και Άουσβιτς III – Μόνοβιτς. Κάλυπτε έκταση 40 χιλιομέτρων και αποτελούνταν από 39 δευτερεύοντα στρατόπεδα και τα τρία κύρια. Εκεί θα διαδραματιστεί μια από τις μεγαλύτερες κτηνωδίες απανθρωποποίησης και αφανισμού του ανθρωπίνου είδους. Σύντομα εκεί θα συντελεστεί η μεταμόρφωση ανθρωπίνων όντων σε πανομοιότυπες σκελετωμένες μονάδες μέσα σε μια ανώνυμη μάζα, μέσω μιας φρικιαστικής διαδικασίας ριζικής αποστέρησης από κάθε δικαίωμα, ακραίου φόβου, ελέγχου, ολοκληρωτικού εξευτελισμού και αποπροσωποίησης.

 Το σχέδιο της Ναζιστικής Γερμανίας με το όνομα «Τελική Λύση» είχε ήδη ξεκινήσει. Η «Άρια Φυλή» οραματιζόταν μια φυλετικά αμιγή και παραγωγική κοινωνία. Για τον σκοπό αυτόν διέθετε ακραίες στρατηγικές για την εξόντωση των ανθρώπων που θεωρούσε «ανάξιους ζωής»: Εβραίοι, πολιτικοί κρατούμενοι, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, Ρομά, ομοφυλόφιλοι, διανοητικά άρρωστοι, ανάπηροι, Μάρτυρες του Ιεχωβά, μαύροι της Γερμανίας, καθολικοί ιερείς, διανοούμενοι, αντιστασιακοί, εγκληματίες, μετανάστες και οι αποκαλούμενοι ως «αντικοινωνικοί» (άστεγοι, πόρνες, ζητιάνοι, προαγωγοί, αλκοολικοί).

Το πλάνο εξόντωσης του εβραϊκού πληθυσμού διαφόρων χωρών της Ευρώπης, αλλά και άλλων μειονοτήτων, είχε ήδη αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή. Οι διώξεις των Εβραίων από τη γερμανική επιβολή είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1933. Καταπάτηση περιουσιών, στέρηση δικαιωμάτων και ελευθεριών και στιγματισμός: κίτρινο αστέρι στο πέτο για κάθε Εβραίο από 5 ετών και άνω, περιορισμός στον χρόνο και στην ακτίνα ελεύθερης κυκλοφορίας και μετακίνησης, απαγόρευση εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο κ.ά. Πολύ σύντομα περιορίζονται σε ειδικά γκέτο, από τα οποία και τελικά αποστέλλονται στα στρατόπεδα εξόντωσης – αφού πρώτα καταγραφούν. Μαζί τους παίρνουν μία βαλίτσα με τα άκρως αναγκαία – το μόνο που τους επιτρέπεται – και την ψυχρή εξαπάτηση για μία δήθεν καλύτερη ζωή.

Εκταφή δεκάδων χιλιάδων σκελετών γυναικών και παιδιών της Σερβίας που δολοφονήθηκαν στο κροατικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς

Εκταφή δεκάδων χιλιάδων σκελετών γυναικών και παιδιών της Σερβίας που δολοφονήθηκαν στο κροατικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς την άνοιξη του 1945.Η τοποθεσία των μαζικών τάφων είναι η περιοχή του ρέματος Hajdučka και του δάσους Uskoka στην περιοχή Okučana και Stara Gradiska στη Δυτική Σλαβονία.

Ο αριθμός των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν στο Γιασένοβατς σίγουρα ξεπερνά το εκατομμύριο.
Αυτή ήταν η πρώτη εκταφή θυμάτων στην περιοχή του στρατοπέδου Γιασένοβατς μετά τον πόλεμο και μπορούμε να δούμε ντόπιους να ψάχνουν για τους αγαπημένους τους.

Ο προσδιορισμός του πραγματικού αριθμού των νεκρών είναι δύσκολο να γίνει επειδή μεγάλος αριθμός θυμάτων κάηκαν και πετάχτηκαν στον ποταμό Σάβα, έγιναν σαπούνια κ.τ.λ.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στο αρχείο της Γιουγκοσλαβίας και της κοινότητας των εβραϊκών δήμων της Σερβίας

πηγή/proskynitis

"Το καταματωμένο Πάσχα του 1941 στα Γιάννενα, Απρίλιος του 1941.

  Το φετινό Πάσχα 2025 συμπίπτει ημερολογιακά με το Πάσχα του 1941, όπου οι Γερμανοί είχαν μόλις ξεκινήσει την εισβολή τους στην Ελλάδα. Ενδιαφέρον έχει να διαβάσουμε τον βομβαρδισμό του 2ου Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων από τους Γερμανούς, ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα 20 Απριλίου 1941, όπως την περιγράφει το περιοδικό: «Η Δράσις μας» (τεύχος Απριλίου του 2008):

"Το καταματωμένο Πάσχα του 1941 στα Γιάννενα, Απρίλιος του 1941.
Οι Έλληνες ήρωες στρατιώτες εξακολουθούν να μάχονται στα Βορειοηπειρωτικά βουνά. Οι τραυματίες γεμίζουν τα νοσοκομεία, που ασφυκτιούν. Οι Γερμανοί, παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες και τους άγραφους νόμους της συνείδησης, βομβαρδίζουν ακόμα και τα νοσοκομεία. Οι γιατροί και περισσότερο οι αδελφές νοσοκόμες, όπως άλλωστε έκαναν από την αρχή του πολέμου, αδιαφορώντας για την προσωπική τους ξεκούραση και τη ζωη τους, δίνονται ολοκληρωτικά στο καθήκον, προσφέροντας περισσότερα από αυτά που μπορούν...

...Η Μεγάλη Παρασκευή, 18 Απριλίου 1941, δεν ήταν δυνατόν να είναι πιο ειρηνική. Η εργασία στο 2ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων προχωρούσε με τους ίδιους γρήγορους και συνεχείς ρυθμούς. Κανένας όμως δεν μπορούσε να ξεχάσει ότι ήταν η πιο πένθιμη ημέρα, αφού «ο δεσπότης πάντων καθοράται νεκρός».

Το μεσημέρι, την ώρα της ανάπαυσης, κυριαρχούσε μία υπερκόσμια γαλήνη. Ο απριλιάτικος ήλιος έλαμπε ήπια και αυτή η μακάρια ησυχία που είχε διαδεχθεί τις φοβερές σειρήνες των στούκας, γέμιζε τις ψυχές με απέραντη γαλήνη. Για λίγες στιγμές η αδελφή ξέχασε τον πόλεμο, τη φρίκη, το ότι την επόμενη στιγμή ίσως να μη ζούσε και κοίταξε απέναντί της την Παμβώτιδα λίμνη με την απέραντη ηρεμία της. Προσπάθησε να αφήσει τα μάτια της να ξεκουραστούν, αγκαλιάζοντας τα πανέμορφα Γιάννενα. Ομως αυτή τη μοναδική ώρα του απομεσήμερου, μακριά από τα πολλά νοσηλευτικά καθήκοντά της, ένιωθε πως είχε ένα χρέος μεγαλύτερο να επιτελέσει. Πού αλλού να πήγαινε η αδελφή τέτοια ώρα, εκτός από την Εκκλησία, να προσκυνήσει τον Επιτάφιο; Κατέβηκε δυο τρία σκαλοπάτια από το δρόμο και πήγε στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, που βρισκόταν στον περίβολο του νοσοκομείου. Κι έφυγε μετά από λίγο από το προσκύνημά της, με δυο-τρία ροδοπέταλα στο χέρι της για φυλακτό.

Επιζήσαντες της σφαγής του Δίστομου.1944

Ο μικρός Αργύρης Σφουντούρης με την αδερφή του Μαρία με χωριανούς που επέζησαν της σφαγής του Δίστομου 1944. Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη

ΠΗΓΗ

Μαρία Γλυμιδάκη – Μανωλαράκη η ηρωίδα απ’ το Μούλετε (Χρυσαυγή Κισσάμου) που επιβίωσε του Άουσβιτς

Είναι η ιστορία του κοριτσιού που πήγε αιχμάλωτη στο Άουσβιτς, επέζησε και μετά από πολλές περιπέτειες δραπέτευσε και επέστρεψε στο χωριό της, τη Χρυσαυγή Κισσάμου, περπατώντας. Τότε λεγόταν Μούλετε Κισσάμου.

  Όταν οι Γερμανοί έπεσαν στο χωριό της συνεννοήθηκαν οι κάτοικοι να κάνουν πως τους υποδέχονται για να στείλουν σήμα οι Γερμανοί στα επιτελεία τους πως τους υποδέχθηκαν σαν να ήταν «ιππότες εξ ουρανού» κατά Ρίχτερ, σήμερα. Μετά όμως την «υποδοχή» να τους εκτελέσουν όλους τους αλεξιπτωτιστές. Αυτό το έκαναν για να κερδίσουν χρόνο να εξαφανίσουν τα πτώματα.

  Έτσι πράγματι έγινε. Οι κάτοικοι του χωριού υπερασπιζόμενοι τα πάτρια εδάφη, την ελευθερία τους και την ανεξαρτησία τους, μετά την υποδοχή και τα κεράσματα, μετά το σήμα που έστειλαν καταχαρούμενοι για την υποδοχή οι αλεξιπτωτιστές, τους εκτέλεσαν όλους. Πήγαν σ’ ένα αμπέλι, άντρες και γυναίκες έσκαψαν λάκκους και τους έθαψαν. Έλα σου, όμως που πάντα υπάρχει ένας προδότης.

Dance me to your beauty with a burning violin ...

  “Το συγκεκριμένο τραγούδι προήλθε από πράγματα που άκουσα ή διάβασα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Σε κάποια από αυτά, ακριβώς δίπλα στα κρεματόρια, υπήρχε ένα κουαρτέτο μουσικών το οποίο εξαναγκαζόταν να παίζει κλασσική μουσική ενώ οι άνθρωποι δίπλα τους καιγόταν ζωντανοί”...Λέοναρντ Κόεν

  Το «burning violin» ήταν το "φλεγόμενο" βιολί του Στρούμσα, μέσω του οποίου ο καλλιτέχνης -υποχρεωμένος απ' τους δήμιούς του- κέρδιζε τη μέρα, κέρδιζε παράταση ζωής, όσο αβέβαιη κι αν ήταν. Γιατί ο Στρούμσα ήταν ο αρχιβιολιστής μιας μακάβριας ορχήστρας του Άουσβιτς με πολύ «ειδικά καθήκοντα»: συνόδευε μετά μουσικής τη θλιβερή ουρά των γυμνών "καταραμένων" της Ανθρώπινης κακίας προς τους θαλάμους αερίων (τα υποτιθέμενα λουτρά με το Cyclon B). Η ορχήστρα ήταν μόνο Εβραίοι δεξιοτέχνες, που ερμήνευαν αριστουργήματα (αλλά και το εμβατήριο Erica), την ώρα που περνούσαν από μπροστά τους στοιβαγμένοι και σπρωγμένοι προς το θάνατό τους οι καταραμένοι ομόφυλοί τους, συγγενείς και φίλοι.

Ο Λέοναρντ τραγουδά εκ μέρους μιας γυναίκας, που ξεψύχησε στο Άουσβιτς και ήταν η σύζυγος του Στρούμσα. Η γυναίκα αυτή, λοιπόν, απευθύνεται στον αγαπημένο της για τελευταία φορά, καθώς τον κοιτά και σπρώχνεται προς τους θαλάμους αερίων, ενώ κι οι δυο γνωρίζουν ότι σε λίγα λεπτά επρόκειτο να φύγει με τον πιο απεχθή τρόπο, γυρεύοντας στο βλέμμα του μια τελευταία δόση αξιοπρέπειας και παρηγοριάς. Τον κοιτά και τον ικετεύει: «Dance me to the end of love». Αυτήν την τελευταία εικόνα απαθανάτισε μουσικά ο τραγουδιστής και την πέρασε στην αιωνιότητα.

πηγή

Δύο Ελληνες ιερείς στην «Παράγκα 26» του Νταχάου

Σταύρος Τζίμας

Η στολή κρατουμένου του Νταχάου με τον αριθμό 57754 που φορούσε ο Δαμασκηνός Χατζόπουλος, εκτέθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Κορίνθου, όπου και συνελήφθη από τους Ιταλούς.

 Το καμπαναριό της ελληνορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας Σαλβατορκίρχε στο κέντρο του Μονάχου έχει να αφηγηθεί μια πράξη αντίστασης κατά του ναζισμού. Στο γλωσσίδι της καμπάνας, ο τότε εφημέριος του ναού, Μελέτιος Γαλανόπουλος, από τη Μαγούλα της Σπάρτης, είχε κρύψει μια ραδιοφωνική κεραία και άκουγε καθημερινά τις εκπομπές του BBC για την υπόδουλη Ευρώπη.

 Ωσπου μια μέρα, στις 23 Απριλίου του 1942, τα ραδιογωνιόμετρα της Γκεστάπο εντόπισαν την κεραία και τον συνέλαβαν. Ο τολμηρός αρχιμανδρίτης, αφού ανακρίθηκε και βασανίστηκε άγρια, οδηγήθηκε στο γειτονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, Νταχάου, με χαραγμένο στο μπράτσο τον αριθμό 58279. Εκεί, στην περιβόητη «Παράγκα 26» ή αλλιώς «Μπλοκ των ιερωμένων», θα συναντήσει και άλλους κρατούμενους κληρικούς, ρωμαιοκαθολικούς, ευαγγελικούς.

 Αργότερα οι ναζί θα φέρουν και έναν άλλο Ελληνα ιερωμένο, τον πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητρόπολης Κορίνθου, Δαμασκηνό Χατζόπουλο, τον οποίο είχαν συλλάβει οι Ιταλοί για αντιστασιακή δράση στην Ελλάδα. Αφού τον κράτησαν και τον βασάνισαν σε στρατόπεδα και φυλακές της Ελλάδας, τον παρέδωσαν στους Γερμανούς που τον έκλεισαν ως «υπ’ αριθμ. 57754» κρατούμενο στο Νταχάου.

Ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού και του Σταλινισμού

Καθηλωτικός και πάλι ο Christos Papanikos με το σκίτσο του για την Ευρωπαΐκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού και του Σταλινισμού.
- 80.000.000 θύματα άφησαν πίσω τους τα δυο αυτά ολοκληρωτικά καθεστώτα.
- 50.000.0000 ο Ναζισμός και 30.000.000 ο Σταλινισμός με πολέμους, μαζικές εκκαθαρίσεις, εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες.
- Η 23η Αυγούστου δεν είναι τυχαία ημερομηνία, αφού σαν σήμερα το 1939 υπογράφτηκε το Σύμφωνο μη επίθεσης ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τη Χιτλερική Γερμανία (και κάπως έτσι μοιράστηκσν την Πολωνία τα "λεβεντόπαιδα") και το 1989 2 εκατομμύρια άνθρωποι πιάστηκαν χέρι χέρι για να απαιτήσουν την απόσχιση των κρατών τους (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) από την ΕΣΣΔ.
- Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας είναι ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν έχει υπογράψει το ψήφισμα, καθώς εδώ η προσβολή της τιμής και υπόληψης του Πατερούλη είναι έγκλημα καθοσιώσεως...

πηγή

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ, Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΙΕΡΕΑΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΗΤΡΑΣ

Το πρωινό της 5ης Απριλίου 1944, ημέρα της κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το κακό που επρόκειτο να συμβεί. 

 Αντιστασιακές ομάδες,επέλεξαν τη θέση Νταούλι, και έστησαν ενέδρα σε μία γερμανική φάλαγγα. Όταν η εμπροσθοφυλακή της φάλαγγας έφτασε στην τοξωτή γέφυρα του Νταουλιού άρχισε μάχη που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις Γερμανοί μοτοσικλετιστές.[Βέβαια ο ΕΛ.ΑΣ,κατά την προσφιλή του συνήθεια,αφού σκότωσε τους Γερμανούς ενώ γνώριζε ότι θα ακολουθούσαν αντίποινα ,παράτησε το χωριό στο έλεος των Ναζί.Δεν έμειναν εκεί να πολεμήσουν].

Σε λίγη ώρα όταν έφθασε στο σημείο αυτό ισχυρή κατοχική δύναμη κι αντικρίζοντας το αποκρουστικό θέαμα των σκοτωμένων συντρόφων τους, οργίστηκαν αφάνταστα επιζητώντας άμεση εκδίκηση και σκληρά αντίποινα. Στόχος τους έγινε το πιο κοντινό χωριό, η Κλεισούρα.

Τα Ες-Ες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του βουλγαρίζοντα αρχικομιτατζή Κάλτσεφ, άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά έπεφταν νεκρές στο νωπό χορτάρι των αυλόγυρων από το καυτό μολύβι των πολυβόλων, μαζί με τις αρχόντισσες νοικοκυρές, έπεφταν νεκροί και οι σεβάσμιοι γέροντες κι οι γερόντισσες μέσα στα περίφημα αρχοντικά τους. Κανείς δεν μπόρεσε να σταματήσει τους αιμοδιψείς επιδρομείς από το φρικιαστικό έργο της ομαδικής σφαγής και πυρπολήσεως, ούτε και ο παπα-Γιώργης Μήτρας που με το σταυρό στο χέρι εκτελείται ως νεομάρτυρας και κατακρεουργείται. Μέσα στο δίωρο διάστημα που όριζε η διαταγή μετατρέπουν τα πάντα σε κόλαση σπέρνοντας το αίμα, τη φρίκη και το θάνατο και αφήνοντας πίσω τους διακόσια ογδόντα έξη (286) αθώα θύματα και καίγοντας 150 σπίτια του χωριού.
 Πολλοί από τους κατοίκους οι οποίοι έφυγαν από το χωριό, κρύφτηκαν στο μοναστήρι της Παναγίας, όπου μόναζε η γερόντισσα Σοφία. Οι Γερμανοί κατακτητές περικύκλωσαν τη μονή και με δοχεία γεμάτα βενζίνη στα χέρια, ήταν έτοιμοι να κάψουν το μοναστήρι της Κλεισούρας. Τότε η γερόντισσα Σοφία, με την εικόνα της Παναγίας στα χέρια, γονατίζει μπροστά στους Γερμανούς στρατιώτες, τους φιλά τα πόδια, κλαίει δυνατά και τους λέει: "Όχι την Παναγία". Τότε εκείνοι, σίγουρα με παρέμβαση της Παναγίας, έφυγαν και δεν πείραξαν το μοναστήρι. Έτσι σώθηκε το μοναστήρι της Παναγιάς και ο κόσμος που είχε κρυφτεί στα κτίρια της μονής.

1943-Το Μέγα Σπήλαιο κατεστραμμένο και οι εκτελεσθέντες ιεροεθνομάρτυρες

 Στις 14 Δεκεμβρίου 1943, μετά το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, οι βάρβαροι και απολίτιστοι Γερμανοί επιστρέφουν στην ιερά μονή Αγίας Λαύρας για να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο.
Εκτέλεσαν μαρτυρικά τούς Ιερομόναχους Νασιόπουλο Βασίλειο, Νεόφυτο Αρφάνη, Χρυσανθακόπουλο Ευθύμιο, τον μοναχό Ασημακόπουλο Αγαθάγγελο και τον υπηρέτη τής Μονής Π. Μπράτσικα. Ο Ευθύμιος μάλιστα, όντας κατάκοιτος και ανήμπορος να κινηθεί, θα καιγόταν ζωντανός μέσα στην μονή εάν δεν τον μετέφερε στα χέρια ο Βασίλειος Νασιόπουλος. Η μονή λεηλατήθηκε, ενώ κατά την αποχώρησή τους οι βάρβαροι και απολίτιστοι αποκόμισαν 70 φορτία με διάφορα κειμήλια (άμφια, έπιπλα κλπ.).

(Πληροφορίες από το πολύτιμο βιβλίο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, «Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949»)

________________________

— [Κείμενο (1): Το χρονικό της καταστροφής της Αγίας Λαύρας (http://www.ellinoistorin.gr/?p=47816)]

— [Κείμενο (2): Ιεροεθνομάρτυρες - Ιερομόναχος Βασίλειος (http://www.ellinoistorin.gr/?p=47832)]

— [Κείμενο (3): Ιεροεθνομάρτυρες - Ιερομόναχος Νεόφυτος (http://www.ellinoistorin.gr/?p=47844)]

— [Κείμενο (4): Ιεροεθνομάρτυρες - Ιερομόναχος Ευθύμιος (http://www.ellinoistorin.gr/?p=47852)]

— [Κείμενο (5): Ιεροεθνομάρτυρες - Μοναχός Αγαθάγγελος (http://www.ellinoistorin.gr/?p=47864)]

— (Εικόνα: Το Μέγα Σπήλαιο κατεστραμμένο.)

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Γρηγόριος (Γκριγκόλ) Περάτζε

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Γρηγόριος (Γκριγκόλ) Περάτζε (1899-1942) ήταν ένας σπουδαίος Γεωργιανός πανεπιστημιακός θεολόγος, ιστορικός και ορθόδοξος ιερομόναχος (αρχιμανδρίτης). Σπούδασε και δίδαξε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρήκε στην Πολωνία, όπου άρχισε δράση για την προστασία των διωκόμενων Εβραίων. Το Μάιο του 1942 συνελήφθη από τους Ναζί και κατέληξε στο Άουσβιτς. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1942, ἕνας κρατούμενος, πάνω στήν ἀπελπισία του, σκότωσε ένα Γερμανό φύλακα μέσα στις φυλακές του Auschwitz

Οἱ ἐξαγριωμένοι ναζιστές διεξήγαγαν ἀνακρίσεις για να μάθουν ποιος σκότωσε τό φύλακα, ἀλλά ὁ ἔνοχος φοβήθηκε νά ἀποκαλυφθῆ. Ἔτσι, γιά ἀντίποινα καὶ προκειμένου νά ἀποσπάσουν τήν ὁμολογία τοῦ δράστη, ἄρχισαν νά βασανίζουν ὅλους τούς κρατουμένους τῆς πτέρυγας ὅπου συνέβη ὁ φόνος. Μετά ἀπό σειρά ὁμαδικῶν βασανιστηρίων, τούς ὁδήγησαν ἔξω ἀπ᾽ τό στρατόπεδο, ἐντελῶς γυμνούς στα χιόνια.

Ηταν βέβαιο ὅτι ὅλοι θά πέθαιναν ἀπ᾽ τό κρύο καί οἱ Γερμανοί θά ἔπαιρναν κατ᾽ αὐτό τόν τρόπο ἐκδίκησι γιά τό θάνατο τοῦ συναδέλφου τους, σύμφωνα μέ τήν πάγια ναζιστική τακτική τῆς μαζικῆς τιμωρίας γιά τήν ἀντιστασιακή πράξι ἑνός ἤ περισσοτέρων ἀντιφρονούντων.

Ὁ Ὀρθόδοξος ἱερέας, ὅμως, δέν ἄντεξε νά βλέπη ὅλους αὐτούς τούς ἀθώους ἀνθρώπους νά βρίσκουν ἀργό καί βασανιστικό θάνατο ἀπ᾽ τό ψύχος. Ἔτσι, δέχθηκε να τιμωρηθῆ ὁ ἴδιος γιά νά σωθοῦν ἐκεῖνοι.

Παρότι δέν εἶχε σκοτώσει τό φύλακα, “ὁμολόγησε” ὅτι αὐτός ἦταν ὁ ἔνοχος. Τότε, οἱ ναζιστές ἐπέστρεψαν τούς ὑπολοίπους κρατουμένους μέσα στους κοιτῶνες καί κράτησαν μόνο τόν Ἅγ. Grigol Peradze.

Ὅπως ἦταν, πλήρως καταπονημένος καί κρυωμένος, ὑπέστη ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Ἀμόλησαν ἄγρια σκυλιά τά ὁποῖα ἄρχισαν νά τόν δαγκώνουν καί νά τοῦ ξεσκίζουν τις σάρκες. Ἔπειτα, περιέλουσαν τό πληγωμένο σῶμα του "έ βενζίνη καί τοῦ ἔβαλαν φωτιά. Οἱ φλόγες τύλιξαν τό κορμί τοῦ μάρτυρα, ὁ ὁποῖος μέ αὐτή του τή θυσία εἶχε ἤδη σώσει ἑκατοντάδες ἀθώους ἀνθρώπους ἀπό βέβαιο θάνατο.
Πλήρωσε ὁ ἴδιος τήν ἁμαρτία ἑνός ἄλλου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας τον αγιοκατάταξε το 1995. Γιορτάζει στις 6 Δεκεμβρίου, ημέρα του μαρτυρίου του.

Σταύρος Ανδρεαδάκης,ετών 18-Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα - ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα - ένα τα δάκτυλα

Του έβγαλαν ένα-ένα τα δόντια. Δεν μίλησε!Του έκοψαν ένα-ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε!Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε!Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δημίους του!Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη. Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι. Δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς αναζητούσα. Θεώρησα την επίσκεψη σαν ένα ταπεινό προσκύνημα στη μνήμη του ήρωα που δεν γνώρισα. Κατέληξα να γράφω ένα, επίσης ταπεινό, κείμενο - σπονδή.

Ο Σταύρος, ετών δεκαοχτώ. Να λοιπόν που μερικές φορές ένα άγουρο παλικαράκι μπορεί να σηκώσει την ιστορία στους ώμους του και να γίνει ώριμος ήρωας! Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη. Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. Άλλωστε, στην Κρήτη μπορεί να συναντήσει κανείς φαινόμενα που για άλλους τόπους θα ήταν εντελώς παράδοξα. Να δει βοσκούς να μελετούν ιστορίες και Ερωτόκριτους, ξωμάχους –σαν τον Λευτέρη– να ανακατεύουν στο λόγο τους ιστορικά παραδείγματα που εκπλήσσουν. Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια...

Ο "απαγορευμένος" ήρωας...
Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.
-Ο Σταύρος; ρωτώ.
-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.

Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσομε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.

Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια -δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!