Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;
Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;
Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.
Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

“Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ...

  “Η ἁγιότητα δέν εἶναι ἁπλά ὀρθότητα ἤ τιμιότητα, γιά τήν ὁποία οἱ ἠθικοί θά ἀνταμειφθοῦν στήν Ουράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐκεῖνο τό ὕψος, κατά τό ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλημμυρισμένοι μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία διοχετεύεται ἀπό αὐτούς πρός ὅλους ὅσους τούς συναναστρέφονται. 

Ἡ ἁγιότητά τους προέρχεται ἀπό τήν ἄμεση καί συνεχή σκέψη τῆς Δόξας τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι ἐπίσης γεμάτοι ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν ἀγάπη πού ἔχουν στό Θεό καί γι’ αὐτό ἀνταποκρίνονται σε κάθε ἀνθρώπινη ανάγκη. 

Καί σέ κάθε ἀνθρώπινο αἴτημα τοῦ πλησίον τους, ἐνεργοῦν σαν μεσολαβητές και πρεσβευτές ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.”

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

Η Αγία Μαρίνα και η φιλοσοφία του Nietzsche.

Ο Νίτσε οραματίστηκε τον Υπεράνθρωπο ως εκείνον που υπερβαίνει κάθε εξωτερική επιβολή, δημιουργεί ο ίδιος τις αξίες του και αναλαμβάνει με απόλυτη ευθύνη το τίμημα των επιλογών του. Στον αντίποδα τοποθέτησε τον χριστιανό της εποχής του, τον οποίο θεωρούσε φορέα μιας ηθικής που γεννά υποταγή, ενοχή και άρνηση της ζωής. Η κριτική του όμως στρεφόταν κυρίως απέναντι στον ηθικιστικό και αστικό προτεσταντισμό του 19ου αιώνα, τον οποίο γνώριζε άμεσα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η εικόνα εξαντλεί πραγματικά το πρόσωπο του χριστιανού.

Η Αγία Μαρίνα μοιάζει να δίνει μια διαφορετική απάντηση. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών αντιστέκεται στον πατέρα της, αρνείται την εξουσία του Ρωμαίου επάρχου, απορρίπτει μια ζωή γεμάτη δύναμη και ασφάλεια και επιλέγει συνειδητά το μαρτύριο. Δεν ενεργεί από φόβο ούτε από αδυναμία. Αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της επιλογής της, γνωρίζοντας το κόστος. Η παράδοση μάλιστα τη θέλει να συντρίβει τον διάβολο που εμφανίζεται ως δράκοντας, μια εικόνα που φανερώνει εσωτερική ελευθερία, γενναιότητα και ανυποχώρητη δύναμη.

Από αυτή την άποψη η Αγία Μαρίνα βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε ορισμένα υπαρξιακά χαρακτηριστικά του νιτσεϊκού Υπερανθρώπου από ό,τι στον τύπο του χριστιανού που ο ίδιος ο Νίτσε περιφρονούσε. Όχι επειδή γίνεται νιτσεϊκή ηρωίδα, αλλά επειδή διαψεύδει την εικόνα του φοβισμένου και παθητικού ανθρώπου. Η πίστη της δεν ακυρώνει την ελευθερία της. Την προϋποθέτει. Η υπακοή της στον Χριστό δεν είναι παραίτηση της βούλησής της, αλλά η πιο ελεύθερη έκφρασή της.

Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά. Ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε αντλεί τη δύναμή του από τον εαυτό του και δημιουργεί μόνος του τις αξίες του. Η Αγία Μαρίνα αντλεί τη δύναμή της από τη Xάρη του Θεού και η ελευθερία της γεννιέται μέσα στη σχέση της με τον Χριστό. Δεν έχουμε ταύτιση δύο ιδανικών, αλλά μια εντυπωσιακή ομοιότητα στην τόλμη, στην υπέρβαση και στην άρνηση κάθε συμβιβασμού, ενώ η πηγή και ο προορισμός αυτής της στάσης είναι τελείως διαφορετικοί.

Ὁ Ἅγ.Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος χαρακτηρίζει ὡς χειρότερους αἱρετικούς ἐκείνους τούς ὀρθοδόξους οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τή δυνατότητα ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν σέ κάθε ἐποχή...

  Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος χαρακτηρίζει ὡς χειρότερους αἱρετικοὺς ἐκείνους τοὺς ὀρθοδόξους οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴ δυνατότητα ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ στὰ μεταγενέστερα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας!

  Ὀνομάζω αἱρετικούς, αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει στὰ χρόνια μας καὶ ἀνάμεσά μας κάποιος ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τηρήσει τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ εἶναι ὅπως οἱ ἅγιοι πατέρες· πρῶτα ἀπὸ ὅλα βέβαια νὰ εἶναι πιστὸς καὶ πρακτικός, διότι ἡ πίστη ἀποδεικνύεται μὲ τὰ ἔργα (Ἰακ. 2, 18), ὅπως ἡ ὁμοιότητα τοῦ προσώπου ἀποδεικνύεται μὲ τὸ καθρέφτισμα· ἔπειτα νὰ εἶναι συγχρόνως ἱκανότατος γιὰ θέαση καὶ θεόπτης, μὲ τὸ νὰ φωτισθεῖ δηλαδή καὶ νὰ λάβει Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ δεῖ μ' αὐτὸ τὸν Υἱὸ μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα. 

 Ἐκεῖνοι λοιπόν, ποὺ λένε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο, δὲν ἔχουν κάποια ἁπλὴ αἵρεση, ἀλλά, ἂν εἶναι δυνατὸ νὰ ποῦμε, ἔχουν ὅλες τὶς αἱρέσεις, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ αἵρεση ξεπερνᾶ καὶ καλύπτει ὅλες ἐκεῖνες μὲ τὴν ἀσέβεια καὶ τὴν ὑπερβολὴ τῆς βλασφημίας. Ἐκεῖνος, ποὺ λέει αὐτό, ἀνατρέπει ὅλες τὶς θεῖες Γραφές. 

Μάταια, νομίζω, λέει ὁ μάταιος ὅτι κηρύττεται τώρα τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο, μάταια διακηρύττει ὅτι διαβάζονται ἢ καὶ γράφηκαν τὰ συγγράμματα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τῶν ἄλλων ἱερέων καὶ ὁσίων Πατέρων μας.

"Αναπαυόμαστε στο διάβασμα και όχι στην εφαρμογή.."

  Στην εποχή μας πλήθυναν δυστυχώς τα λόγια και τα βιβλία και λιγόστεψαν τα βιώματα, διότι επηρεάστηκαν οι άνθρωποι πάλι από το κοσμικό πνεύμα που επιδιώκει όλο τις ευκολίες και αποφεύγει το σωματικό πόνο.
  Αναπαύονται δηλαδή οι περισσότεροι από εμάς στο πολύ διάβασμα και στη λίγη ή καθόλου εφαρμογή.
  Θαυμάζουμε μόνο τους Αγίους Αθλητάς της Εκκλησίας μας χωρίς να καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, διότι δεν κοπιάσαμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνιστούμε από φιλότιμο να τους μιμηθούμε...

Άγιος Παϊσιος

πηγή

Πήγε στον παπα - Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του...

Ας σχετισθουμε με τον άγιο που φέρομε το όνομα του ή με τον αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που είναι πολύ πρόχειρος και εύκολος  ακόμη και τους μουσουλμάνους ακούει.

 Ας σχετισθουμε με τον άγιο Νικόλαο, που πηγαίνει και στους αμαρτωλούς και στους εγκληματίες και τους σώζει. 

Ας σχετισθουμε με την Παναγία. Ποιός μίλησε στην Παναγία και αστόχησε, δεν άκουσε την φωνή της, δεν δέχθηκε το χάδι της; Την Παναγία ακόμη και μέσα από την κόλαση την φωνάζουν • πόσο μάλλον εμείς που είμαστε έξω από την κόλαση. 

Ας έχωμε,όσο μπορούμε,τους δικούς μας μεσίτες.Και αναμφιβόλως, ποιός αγνοεί ότι οι άγιοι είναι πρόσωπα ζωντανά, ότι ευρίσκονται " εν χειρί Θεού" και επομένως μπορούν να ενεργούν οι ίδιοι;...

...Κάποιος μοναχός παρακαλούσε επίμονα για κάτι τον άγιο Σίμωνα, τον κτιτορα της Σιμωνόπετρας, αλλά φαινόταν αδύνατον να πραγματοποιηθη.

  Πήγε τότε στον παπα - Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του.

 Άντε, του λέγει εκείνος, φύγε. Ποτέ δεν πάει η προσευχή χαμένη, και θα πάη χαμένη η μεσιτεία ενός αγίου που προσεδρεύει πρόσωπο με πρόσωπο στο θυσιαστήριο του Θεού, και μπορεί να συμπαρασύρη στην μεσιτεία όλους τους αγίους που είναι τριγύρω του;

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετριτης

Θέλω να γίνω άγιος.Τι να κάνω;

Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;
• Να γίνω απλώς καλός;
• Να γίνω θρησκευόμενος;
• Να γίνω τυπικός;

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε στην απλή ηθική.
Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση.Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα.
Η αγιότητα:
• δεν είναι τελειότητα,
• δεν είναι αναμαρτησία,
• δεν είναι να μη πέφτεις.
Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα
Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια οχι τη μετάνοια του φόβου
αλλά τη μετάνοια της αλήθειας.
Να μάθεις να λες:

Ων οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος..!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ [: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ.19,27-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-6-1997]

[Β357] Έκδοσις Β΄.Απόσπασμα.Ολόκληρη εδώ και εδώ

[...]Ων (:των οποίων) οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος(:Ο κόσμος δεν ήταν ούτε είναι άξιος των αγίων)».
Και πράγματι, δεν είναι άξιος ο κόσμος, των αγίων. Γιατί ο κόσμος είναι μακριά από τον Θεό. «Κόσμος» με την έννοια την ηθική, με την έννοια την πνευματική. Αυτός ο οποίος στέκεται εχθρικά απέναντι εις τον Θεόν. 

Εκείνο που λέγει ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον, μηδέ τα ἐν τῷ κόσμῳ». Εννοεί μην αγαπάτε όλα εκείνα τα σχήματα τα οποία έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό. Αυτός είναι ο κόσμος. Ούτε ό,τι υπάρχει εις τον κόσμον, εννοείται τα καμώματα του κόσμου τούτου. Και όχι βεβαίως την φύσιν, την κτίσιν, όχι βεβαίως τους ανθρώπους. Αλλά αυτό το σχήμα –θα το πω δια τρίτη φορά- που στέκεται μακριά από τον Θεό. Και θα στέκεται. Και πάντα θα στέκεται, έως το τέλος της Ιστορίας. Μ’ αυτήν την έννοιαν «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον». Είναι καταπληκτικό. Γιατί εκείνος που αγαπά τον κόσμον, συσχηματίζεται με τον κόσμον.

Κι ακόμα, εάν μεν ο κόσμος δεν είναι άξιος των αγίων, όμως ο κόσμος έχει αμεσότατη ανάγκη από τους αγίους. Η παρουσία των αγίων συνιστά τον κόσμον και δίνει νόημα υπάρξεως εις τον κόσμον. Αν δεν υπήρχαν οι άγιοι, δεν θα είχε λόγον υπάρξεως ο κόσμος. Μας το λένε σαφώς οι Πατέρες και μάλιστα οι πρώιμοι Πατέρες. Γιατί πολλές φορές κι εμείς το λέμε: 

«Πώς μας ανέχεται ο Θεός; Με τόσην αμαρτίαν;». 

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ(Αγίων Πάντων)

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)
«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος».

 Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.

  Είναι σταυρός αυτή η στιγμή, όταν είναι ειλικρινής και χωρίς επιστροφή. Διότι το να αρνηθείς τις επιλογές της ζωής σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις αμαρτίες σου, αλλά και τις επιτυχίες σου, ό,τι σε δοξάζει, ό,τι έχεις βάλει ως στόχο, ό,τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι ένας Γολγοθάς. Πάσχουμε από την αυτοδικαίωση. Πάσχουμε από το αίσθημα ότι αξίζουμε αφ’ εαυτού μας, ότι μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι και στην εποχή μας πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι. Μόνο που το φως δεν έχει να κάνει ούτε με τις γνώσεις, ούτε με την κοινωνική μας επιφάνεια, την ευμάρεια, τα χαρίσματα, την αυτογνωσία, την κυριαρχία μας επί των άλλων και επί του κόσμου. Φως είναι η ταπεινή σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου και όποιος τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ στο σκοτάδι. Όμως αυτή η επιλογή, να αφεθείς στον Χριστό και στο θέλημά του είναι σταυρός, διότι ακόμη κι αν πιστεύεις, ακόμη κι αν τηρείς τις εντολές, ο Γολγοθάς του εγώ σου υπενθυμίζει τη δική σου αυτάρκεια κάθε στιγμή.

Άγιοι του κοινωνικού περιθωρίου

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΗΓΗΝΙΩΤΗΣ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά πολλούς αγίους,που έζησαν στο περιθώριο της κοινωνίας, δεν είχαν καθόλου χρήματα, δεν ήταν μορφωμένοι, τα ρούχα τους ήταν φτωχικά και κουρελιασμένα και συχνά η ίδια η συμπεριφορά τους δεν ήταν «καθώς πρέπει», όπως θα την περίμενε ο κόσμος, αλλά αντισυμβατική και φαινομενικά αλλοπρόσαλλη.

Τέτοιοι άγιοι συνήθως ήταν – και είναι – ασκητές. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που έζησαν μέσα στις πόλεις και τα χωριά, συνήθως ως «διά Χριστόν σαλοί», δηλαδή παρίσταναν τους τρελούς, αντιμετώπιζαν την περιφρόνηση και το ρατσισμό των «αξιοπρεπών» ανθρώπων και, μέσα από την δήθεν «τρέλα» τους, περνούσαν μηνύματα αληθινής αγάπης και σοφίας σε όσους είχαν την ευαισθησία να τους καταλάβουν. Τέτοιοι άγιοι είναι ο Συμεών και ο Ανδρέας, οι «διά Χριστόν σαλοί», ο άγιος Παναγής Μπασιάς από την Κεφαλλονιά, η σύγχρονη αγία Σοφία της Κλεισούρας, η γερόντισσα Ταρσώ της Κερατέας και πολλοί άλλοι.

Αφορμή πάντως γι’ αυτό το σημείωμα είναι η γιορτή της αγίας Ματρώνας της Μόσχας (2 Μαΐου), μιας αγίας του 20ού αιώνα, που ήταν εκ γενετής τυφλή (αόμματη) και παράλυτη στα πόδια, χωρίς δεκάρα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικό της σπίτι… Όμως, όχι μόνο σοφή και γεμάτη αγάπη και καλοσύνη, αλλά και θαυματουργή, και ενώ ακόμη ζούσε στη Γη και μετά την κοίμησή της (1952), μέχρι και σήμερα.

Ένας φίλος πού δέν θά σέ προδόσει ποτέ..!

πηγή

«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ»

«Ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ’ αὐτοῦ», (Ψαλμ. 17, 9) δηλαδὴ οἱ ἅγιοι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὁ Θεός μας εἶναι φωτιὰ ποὺ κατακαίει, ὅσοι βλέπουν τὸν Θεὸ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς τους, σωστὰ ὀνομάζονται κάρβουνα ἀναμμένα, ἀφοῦ ἀνάβουν ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους μὲ αὐτὸν καὶ λάμπουν σὰν φωτεινὰ ἀστέρια στὸν κόσμο.

 Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης 

  Ο λόγος αυτός δεν είναι απλώς μια όμορφη εικόνα. Είναι αποκάλυψη πνευματικής πραγματικότητας. Ο Θεός είναι φως και πυρ. Αγάπη που θερμαίνει και δύναμη που καθαρίζει. Όποιος Τον πλησιάζει με μετάνοια, με ταπείνωση και με καθαρότητα ζωής, δεν μένει ποτέ ο ίδιος. Η καρδιά του θερμαίνεται. Ο νους του φωτίζεται. Η ύπαρξή του αλλάζει. Γίνεται κι εκείνος άνθρακας αναμμένος, μικρή φλόγα μέσα στον κόσμο, που χωρίς λόγια μαρτυρεί την παρουσία του Θεού.

 Οι άγιοι δεν γεννήθηκαν άγιοι. Πέρασαν μέσα από πτώσεις, αγώνες, δάκρυα και αδιάκοπη προσευχή. Δεν δικαιολόγησαν τα πάθη τους με προφάσεις. Δεν έκρυψαν τις αδυναμίες τους πίσω από ανάγκες, υποχρεώσεις ή ανθρώπινες λογικές. Στάθηκαν ενώπιον του Θεού γυμνοί από επιχειρήματα και είπαν «ἥμαρτον». Εκεί, μέσα στη συντριβή, άναψε η θεία φωτιά. Εκεί γεννήθηκε το φως.

Άγιοι που ἀπέφευγαν νά λαμβάνουν τό γάλα τῆς μητέρας τους Τετάρτη καί Παρασκευή

Ο εκ Ζελίου Λοκρίδος Όσιος Σεραφείμ,γνωστός ως μοναστής της Δομβούς Βοιωτίας γεννήθηκε τό 1527. 

Κατά τή βρεφική του ἡλικία, γράφουν οἱ βιογράφοι του, μολονότι δέν εἶχε κάν ἐπίγνωση τοῦ χρόνου καί τῶν ἡμερῶν τῆς ἑβδομάδας, τηροῦσε τή νηστεία τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς, ἀποφεύγοντας ὁλημερίς τό θηλασμό ἀπό τή μητέρα του, καί μονάχα ἐλάχιστα θήλαζε τό βράδυ ἐκείνων τῶν δύο ἡμερῶν. Ἦταν προφανές ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα, προγινώσκοντας τή μελλοντική πορεία του, καθοδηγοῦσε τό παιδί νά τιμᾶ τίς ἡμέρες τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου. Ἡ θεία τούτη ἐπενέργεια κατά τή βρεφική ἡλικία τοῦ Ἁγίου δέν εἶναι ἡ μοναδική στήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. 

Γιατί οἱ ἄνθρωποι αὐτοί «οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδέ ἐκθελήματος σαρκός, οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν» (Ἰω α´, 13).

 Καί ἄλλοι Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στή βρεφική τους ἡλικία ἀπέφευγαν νά λαμβάνουν τό γάλα τῆς μητέρας τους Τετάρτη καί Παρασκευή, ὅπως ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὁ Ἅγιος Βασίλειος τῆς Μόσχας, σύγχρονος τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Οὐστιάγκα (15ος αἰώνας), ὁ πατέρας Συμεών ὁ Θαυμαστορείτης (4ος αἰώνας), ὁ Ὅσιος Θεόφιλος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (19ος αἰώνας), ὁ γέροντας Ἀμφιλόχιος (20ός αἰώνας), ὁ Ἅγιος Ἰωακείμ τῆς Ἰθάκης κ. ἄ.

Καθώς διαβάζεις λοιπόν τα συναξάρια των Αγίων, μην μείνεις σ’αυτά που διαβάζεις· αφουγκράσου κι αυτά που δεν έχουνε γραφτεί.

Τιμούμε τους αγίους μας γι’ αυτά που ξέρουμε για την ζωή τους. Τελικά όμως εάν το σκεφτούμε λίγο, θα διαπιστώσουμε ότι κυρίως τιμούμε τους αγίους γι’αυτά που δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ γι’αυτούς.

Για τις αποτυχίες τους, για τις πτώσεις τους, για τις μάχες τους, για την μετάνοιά τους, για τον σταυρό τους που κρύβανε καλά μέσα στην καρδιά τους.
Οι άγιοι πάλευαν με τον Θεό, όχι με την αρετή τους.

Μένουμε δυστυχώς σ’αυτά που ξέρουμε γι’αυτούς. Μένουμε στους σοφούς τους λόγους, στα θαύματά τους, στην αγιότητά τους προσπερνώντας τον Άδη που βίωναν για χρόνια καρτερικά με μόνη ελπίδα τους τον Θεό.

Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους, όχι επειδή κατάφεραν να νικήσουν την αμαρτία αλλά διότι ενώ αμάρτησαν δεν απελπίστηκαν. 

Οι άγιοι είναι παραδείγματα ζωής για όλους όχι επειδή ζήσανε ηθικά, αλλά διότι ζήσανε με μετάνοια και ταπείνωση.

Νομίζουμε πολλές φορές ότι άγιος είναι ο κατα πάντα τέλειος άνθρωπος· αυτός που δεν έσφαλε ποτέ του, που δεν έκανε κάποιο λάθος, που δεν πίκρανε ποτέ του κάποιον άλλο, που δεν αστόχησε, που δεν απίστησε, που δεν απόκαμε.

ΑΓΙΟΙ του 20ου αιώνα..!

πηγή

𝟭 SF. Iustin Popovici din Ćelije https://orthodoxwiki.org/Justin_Popovich

𝟮 SF. Efrem Katunakiotul https://www.johnsanidopoulos.com/…/elder-ephraim-of-katouna…

𝟯 SF. Sofronie (Saharov) https://orthodoxwiki.org/Sophrony_(Sakharov)

𝟰 Sf. Paisie Aghioritul https://orthodoxwiki.org/Paisios_of_Mount_Athos

𝟱 Sf. Iosif Isihastul https://orthodoxwiki.org/Joseph_the_Hesychast

𝟲 Sf. Porfirie Kavsokalivitul https://orthodoxwiki.org/Porphyrios_(Bairaktaris)_the_Kapso…

𝟳 Cuv. Ilie Cleopa https://orthodoxwiki.org/Cleopa_(Ilie)

𝟴 Sf. Ier Hrisostomos de Smirna https://orthodoxwiki.org/Chrysostomos_(Kalafatis)_of_Smyrna

𝟵 Sf. Siluan Atonitul https://en.wikipedia.org/wiki/Silouan_the_Athonite

𝟭𝟬 Sf. Filumen https://www.johnsanidopoulos.com/…/saint-philoumenos-new-hi…

Στην πολιτεία των Αγίων βρίσκεται το φάρμακο...

"Στην πολιτεία των Αγίων βρίσκεται το φάρμακο για κάθε αμαρτία, η θεραπεία για κάθε πάθος, η ανάσταση από κάθε θάνατο, η απελευθέρωση από κάθε πονηρό πνεύμα, η σωτηρία από όλα μαζί τα δεινά. Μέσα από την ζωή των Αγίων φαίνεται ολοκάθαρα ότι δεν υπάρχει βάσανο, θλίψη, στενοχώρια, πρόβλημα, το οποίο ο Κύριος να μην το μεταβάλλει σε μία ήρεμη και κατανυκτική χαρά"

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

πηγή

Ας σχετισθούμε με τον άγιο που φέρομε το όνομά του...

Ας σχετισθούμε με τον άγιο που φέρομε το όνομά του ή με τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που είναι πολύ πρόχειρος και εύκολος· ακόμη και τους μουσουλμάνους ακούει.

Ας σχετισθούμε με τον άγιο Νικόλαο, που πηγαίνει και στους αμαρτωλούς και στους εγκληματίες και τους σώζει.

Ας σχετισθούμε με την Παναγία. Ποιός μίλησε στην Παναγία και αστόχησε, δεν άκουσε την φωνή της, δεν δέχθηκε το χάδι της;
Την Παναγία ακόμη και μέσα από την κόλασι την φωνάζουν· πόσο μάλλον εμείς που είμαστε έξω από την κόλαση.

Ας έχωμε, όσο μπορούμε, τους δικούς μας μεσίτες. Και αναμφιβόλως, ποιός αγνοεί ότι οι άγιοι είναι πρόσωπα ζωντανά, ότι ευρίσκονται «εν χειρί Θεού» και επομένως μπορούν να ενεργούν οι ίδιοι;

Άραγε, τί μπορώ να του ζητήσω;
Οτιδήποτε, προπάντων όμως την σωτηρία μου, την αποκάλυψη του θελήματος του Θεού, ή να μου δώση τον Χριστόν που αυτός κατέχει.

Ένας τέτοιος κόπος και μια τέτοια προσπάθεια μας γεμίζει με αναμνήσεις. Μία φορά στις εκατό να πετύχωμε κάτι, αυτή η μία φορά είναι δυνατόν να μας θρέφη για ένα, δέκα, είκοσι, πενήντα χρόνια.

Πολλές φορές ακούμε να λένε: «Υπάρχει άγιος!

Εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο

Υπάρχει κάτι ωραίο στη Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου που λέει: "έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι". Έξω γίνονται μάχες, μέσα μου γίνονται φόβοι. Ανθρώπινο είναι, φυσικό είναι, αλλά ο άλλος Απόστολος ο Ιωάννης ο Θεολόγος λέει: "η τελεία αγάπη έξω βάζει το φόβο". Άρα το πρόβλημά μας είναι η τελεία αγάπη.
Η τελεία αγάπη δεν έρχεται με συναισθηματικούλες και με love story.Τελεία αγάπη είναι δια της μετανοίας και τελεία αγάπη είναι ο Χριστός, ο μόνος που αυτοπροσδιορίστηκε ότι εγώ ειμί η Αγάπη.

 Άρα μέσα έτσι απ' όλη αυτήν την διαδικασία και της μετάνοιας, όπως με εδίδαξαν και προσπαθώ να τη ζήσω κάπως ανεπίδεκτος μαθήσεως θα έλεγα, αλλά και η μελέτη των γεγονότων και τον παρελθόντων και των παρόντων και των μελλόντων, μου βγάζει σαν τελικό συμπέρασμα πατέρες μου και αδελφοί ότι εμείς οι Ορθόδοξοι, και ιδιαιτέρως οι Ορθόδοξοι της Κύπρου και της Ελλάδος, έχουμε μια προστασία, θα έχουμε μια προστασία σ' αυτά τα γεγονότα από την Παναγία για έναν λόγο: γιατί θα κληθούμε, όταν τελειώσει ο πόλεμος που ήδη ξεκίνησε και ο κόσμος ο υπόλοιπος θα έρθει σε επίγνωση και συντριβή όσοι ζήσουν, να κηρύξουμε Ορθοδοξία.

Άρα φροντίστε να είστε καλά κατοχυρωμένοι στο Ορθόδοξό σας φρόνημα.
Είναι πολύ σημαντικό. Αύριο θα σας ρωτούν οι Τουρκοκύπριοι. Πες μου για την Παναγία. Πες μου πως να συγχωρώ. Πες μου πως να προσεύχομαι. Άρα εμείς μια μικρή εμπειρία πρέπει να την έχουμε. Και της προσευχής και της μετάνοιας και της Παναγίας.

Μου λέει ένας Τουρκοκύπριος, φιλόλογος παρακαλώ ελληνιστής, μου λέει, επίσκοπε μου την επόμενη φορά που θα έρθεις φέρε μου μιαν εικόνα της Μεϊρέμ, της Παναγίας. 

Του παίρνω εικόνα της Παναγίας. 

-Μου λέει: αχ δεν σου είπα να μου φέρεις και ένα εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο. 

-Του λέω, τι σημαίνει εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο; Ξέρω εφηρμοσμένα μαθηματικά αλλά εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο δεν ξανάκουσα.

 Μου λέει, όταν ένας Χριστιανός πάρει στα σοβαρά την πίστη του Ευαγγελίου και το εφαρμόσει, πως λέγεται αυτός ο άνθρωπος; 

-Του λέω, αυτός λέγεται Άγιος.

ΑΓΙΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ… (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Αγίων Πάντων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η τελευταία Κυριακή της ιερής περιόδου του Πεντηκοσταρίου είναι αφιερωμένη στου Αγίους Πάντες. Η Αγία μας Εκκλησία, κλείνοντας την εορτολογική περίοδο των κινητών εορτών του έτους, προβάλλει και τιμά όλους τους αγίους της, γνωστούς και αγνώστους, όλων των εποχών, θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι ο στόχος μας θα πρέπει να είναι η αγιότητα, διότι θα πρέπει η επίγεια ζωή μας να είναι μια πορεία αγώνα απόταξης του παλαιού ανθρώπου, κάθαρσης από τα πάθη μας και απόκτησης αρετών. 

Η μακρά πνευματική μας πορεία καθ’ όλη τη διάρκεια των κινητών εορτών, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ως το Άγιο Πάσχα και ως την Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι μια νοητή διαδρομή της επίγειας ζωής μας προς την τελείωσή μας. 

Η ιερή περίοδος του Τριωδίου σημαίνει την συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας και την πορεία μας προς το θείο πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού. Η ιερή περίοδος του Πεντηκοσταρίου, της αναστάσιμης περιόδου, σηματοδοτεί την συνάντησή μας με τον αναστάντα Χριστό και την μετοχή στις σωτήριες δωρεές Του. Ο Σωτήρας μας Χριστός μας καλεί να γίνουμε άγιοι, να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας από τον πτωτικό κόσμο, της φθοράς και του θανάτου. Να ενωθούμε με το Χριστό οντολογικά, να γίνουμε σύσσωμοι με Αυτόν, κύτταρο το μυστικού Του Σώματος, για να λάβουμε την ύψιστη δωρεά της σωτηρίας. Η σωτηρία μας συνίσταται στην οργανική ένωσή μας με Αυτόν. Ο Χριστός σώζει το Σώμα Του, όλα τα κύτταρά Του και μαζί θα σώσει και εμάς, αν γίνουμε κύτταρο σ’ αυτό.
Άγιος σημαίνει ξεχωριστός, άμεμπτος, κάτοχος άκρας ηθικής καθαρότητας και υπέρτατου ψυχικού μεγαλείου. 

Ίσως παράγεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα άζω, που σημαίνει φοβάμαι, σέβομαι, τιμώ. Άγιος, με την απόλυτη σημασία του όρου είναι μόνο ο Θεός, καθότι η αγιότητα είναι βασική ιδιότητα της Θεότητας. Σύμφωνα με το μεγαλειώδες όραμα του προφήτη Ησαΐα, μυριάδες αγγελικές δυνάμεις υμνούν ακατάπαυστα τη θεία μεγαλειότητα με το γνωστό τρισάγιο ύμνο: «άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ» (Ησ.6,3). Ο ίδιος ο Θεός διαβεβαίωσε τους Ισραηλίτες: «Άγιος (ειμί) εγώ Κύριος ο Θεός υμών» (Έξ.19,2) για να αντιδιασταλεί από τους ψεύτικους και ανήθικους «θεούς» των ειδωλολατρικών λαών, οι οποίοι ήταν ταυτισμένοι με την κακία και την ανηθικότητα, και ωθούσαν τους ανθρώπους σε αυτή την τραγικότητα, ότι «πάντες οι θεοί των δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5).

Θέλεις να μάθεις ὅτι μέ τή δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες;

Θέλεις να μάθεις ὅτι μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες; Λέγει στους μαθητές του ὁ Σωτήρας «ὅταν σᾶς ὁδηγήσουν στις συναγωγές καὶ στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, νὰ μὴ μεριμνᾶτε πῶς θὰ ἀπολογηθεῖτε καὶ τί θὰ πεῖτε, διότι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο θὰ σᾶς διδάξει τὴν ὥρα ἐκείνη αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ πεῖτε». 

Διότι εἶναι ἀδύνατο να μαρτυρήσει κάποιος γιὰ τὸν Χριστό, ἂν αὐτὸ δὲν γίνει μὲ τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. 

Γιατί, «ἐφόσον κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὁμολογήσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ, παρὰ μόνο μὲ τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος», πῶς θὰ δώσει κάποιος τη ζωή του γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ἂν δὲν γίνει αὐτό μέ τή χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος;

 Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων

(Κατηχήσεις φωτιζόμενων, Κατήχησις ΙΣΤ'.)

ΠΗΓΗ

Στην φωτογραφία η δίκη του Άγίου νεομάρτυρα Βενιαμίν(Καζάνσκι)Μητροπολίτη Αγίας Πετρούπολης(+31 Ιουλίου 1922)

Συνελήφθη και κατα την ημέρα της δίκης του,στις 10 Ιουνίου 1922, 10000 άνθρωποι τον περίμεναν ήσυχα έξω από το δικαστήριο.Μόλις τον είδαν οι άνθρωποι άρχισαν να ψάλλουν«Σώσον Κύριε τον λαό Σου και ευλόγησον την κληρονομία Σου»και τον έβλεπαν κλαίγοντας να τους ευλογεί από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

O τελευταίος του λόγος συγκλόνισε πολλούς από τους άθεους ακόμη και κάποιους από τους κατήγορούς του: 

«Δεν ξέρω τι θα αποφασίσετε για μένα :ζωή ή θάνατο .Μα ότι και αν αποφασίσετε , θα το δεχτώ με την ίδια ψυχική άνεση και γαλήνη, στρέφοντας το βλέμμα μου προς τον ουρανό.'Οτι κι αν αποφασίσετε για μένα θα κάνω το σημείο του τιμίου και ζωοποιού σταυρού ( και λέγοντας αυτά έκανε το σταυρό του με ευλάβεια ) και θα πω: Δόξα Σοι , Κύριε. Για όλα. Για όλα».

Καταδικάστηκε μαζί με άλλους ιερείς σε θάνατο και εκτελέστηκε στα τρομερά υπόγεια της ''Λιουμπιάνκα''(μυστική αστυνομία).