''Φέρτο''.....Αλλά μάθε κάποτε να λες και «άστο»...Γιατί ό,τι αξίζει πραγματικά… δεν φέρνεται.

Οι διαφημίσεις που προβάλλουν κατά κόρον τις προσκλήσεις για τη "νόμιμη" τάση για εύκολο κέρδος, έχουν κατακλύσει τα διαλείμματα των εκπομπών. Και προσπαθούν να δελεάσουν τη νεολαία μας, που, δυστυχώς, δεν έχει πολλές ελπίδες βελτίωσης του βίου, όσα κι αν είναι τα εφόδια (πτυχία, μεταπτυχιακά κ.λπ.) που με κόπο προσπάθησαν και κατέκτησαν. Και η μόνη ελπίδα είναι πια η θεά Τύχη!

Άλλες διαφημίσεις είναι κάπως γκροτέσκο, με τον ευτυχή που κέρδισε τα εκατομμύρια, που αγόρασε ό, τι πιο πολυτελές, ακόμα και σπίτι στη φιλόζωη γειτόνισσα και στον ξάδερφο με το "παπάκι που πάει στην ποταμιά".

Η πιο όμως έντονη αλλά και θλιβερή διαφήμιση είναι κατά τη γνώμη μου εκείνη, που ένας νεαρός με robe de chambre προσκαλεί έναν άλλο "έλα όπως είσαι" για να παίξει τυχερά παιχνίδια. Και ξαφνικά κάθε μπαλκόνι της πρόσοψης μιας πολυκατοικίας γεμίζει από παρέες νέων με ενδυμασίες που σηματοδοτούν διαφορετικά επαγγέλματα, οι οποίοι τραγουδούν και χορεύουν σε διονυσιακή , θα έλεγα, έξαρση, γιορτάζοντας τη συμμετοχή τους σε τυχερά παιχνίδια ! Τι σημασία έχει μπροστά στη χαρά του κέρδους που εξασφαλίζει την ευπορία στη ζωή, η γραμμή που περνά κάτω κάτω, υπενθυμίζοντας τον κίνδυνο απώλειας περιουσίας...

Έτσι και το τραγούδι που θα πάει εφέτος στη eurovision, με την αενάως επαναλαμβανόμενη λέξη :"Φέρτο". 

Χωρίς να έχει στίχους ή μουσική αξιόλογη, όμως εκφράζει την ίδια λαχτάρα της νεολαίας μας. Αλλά και του ίδιου τού Ακύλα, που στη ζωή του πέρασε δυσκολίες, ταλαιπωρίες και απογοητεύσεις.

Όταν το Πνεύμα το Άγιο έρθει στην ψυχή του ανθρώπου τότε ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από ψεύτικα στηρίγματα(Mητρ.Λεμεσού Αθανάσιος)

                       

Γιατί ψωνίζει ο άνθρωπος; Λέει, μα τα αγοράζω αλλά δεν τα έχω ανάγκη...

Τα αγοράζω και δεν τα έχω ανάγκη,έχω τόσα πολλά να φορέσω και παπούτσια και ρούχα αλλά θέλω να τα αγοράζω!

Είναι ψυχική ανάγκη. Είναι ψυχική φτώχεια.Είναι ένδεια. Και το φαγητό και χίλια δυο άλλα πράγματα...

Επειδή λείπει ο Παράκλητος.

Επειδή λείπει το Πνεύμα το Άγιο.

Όταν το Πνεύμα το Άγιο έρθει στην ψυχή του ανθρώπου τότε ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από ψεύτικα στηρίγματα. Τότε είναι γεμάτος, τότε είναι πλήρης. Αυτό που μας σπρώχνει στην επιθυμία και στην κατάχρηση των πραγμάτων είναι γιατί απουσιάζει το πνεύμα το Άγιον, η Χάρις του Θεού από την ψυχή μας.

Η εποχή μας δεν είναι τόσο δεκτική μεταδόσεως μηνυμάτων μετανοίας,καθάρσεως και αγωνων

Λείπει σήμερα από τους Νεοέλληνες ή ύγιής ευαισθησία, το ευγενές ήθος, το ταπεινό μεράκι που κοσμούσε τόν Μακρυγιάννη και τον Παπαδιαμάντη...Δεν εκφράζουν αυτό που βιώνουν και δεν βιώνουν την άνεση της αλήθειας, γι' αυτό και τα έργα τους είναι φθηνά κι όχι αρχοντικά και χαριτωμένα .....
  Τά ποιήματα σκοτεινά, τα τραγούδια βάρβαρα, οι ζωγραφικές αφηρημένες, οι συζητήσεις στεγνές. Απουσιάζει η αθωότητα, η ελπίδα και η απλότητα. Δεν έχει προτεραιότητα σήμερα ή αλήθεια κι όσοι την ασπάζονται θεωρούνται όπισθοδρομικοί κι αφελείς.
 Το να ζεις σήμερα αυθεντικά σκανδαλίζει. Είναι λυπηρή αυτή ή καταγραφή μά όχι όμως υπερβολική, γι' αυτό και η ανία τόσο πλούσια, σε μία Ελλάδα δυτικόπληκτη κι ένα "Ελληνα που συνεχώς απεργεί μόνο για αύξηση μισθού.
Η εποχή μας δεν είναι τόσο δεκτική μεταδόσεως μηνυμάτων μετανοίας , καθάρσεως και αγωνων . Επιθυμεί τή σωματική άνεση, την ευκολία, τη μετριότητα και το γρήγορο κέρδος, είτε το εκφράζει κι ομολογεί είτε όχι. Θα πρέπει όμως να είμαστε ειλικρινείς. Αποτέλεσμα αυτού του τρόπου ζωής είναι το άγχος, ή ανία και η ανασφάλεια.

''ΕΙΛΙΚΡΙΝΙΣΜΟΣ" : Η ΣΥΧΡΟΝΗ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΛΑΤΡΕΙΑΣ

 

Αντώνης Σμυρναίος Αναπλ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

 Με αφορμή μια πρόσφατη έκρηξη ειλικρίνειας…
    Τις τελευταίες, μετανεωτερικές δεκαετίες ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η εξαιρετική αυτο-πλειοδοσία στην ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα, την οποία συνεχώς καλλιεργούν και επαυξάνουν εκπρόσωποι του ποικίλου life-style, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί ή ιερωμένοι, ενταγμένοι αυτοβούλως και ευφροσύνως στη συνήθη εργολαβία του λόγου, τον εργαλειακό βιοπορισμό του (δια)κηρύττειν. 

 Τόση είναι η, ευκαίρως-ακαίρως, καταγγελία της ανειλικρίνειας των άλλων (πάντοτε…), ώστε οι παραπάνω μοιάζει να πιστεύουν ότι οι εποχές διακρίνονται σε εκείνες της ανειλικρίνειας, της υποκρισίας και του φαρισαϊσμού και σε εκείνες της βαθιάς, ανεπιτήδευτης και άσπιλης ειλικρίνειας. Τα διάσημα βεβαίως αυτής της τελευταίας απονέμονται από αυτούς αυτοδικαίως στη δική μας εποχή κι ακριβέστερα στο λόγο που εκπέμπουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, ακολουθώντας ενσυνείδητα την πάγια, γραμμική, Wiggish αντίληψη της ιστορίας, που θέλει να κυλά ταχύτατα και λυτρωτικά από τον πολυειδή πρωτογονισμό του παρελθόντος στη υπερ-ραφινάτη διαγωγή παρόντος και μέλλοντος.

 Το φαινόμενο έχει πάρει πλέον ιλιγγιώδεις διαστάσεις. Όλοι αυτοί, ως συντευξιαζόμενοι ή (ιερο)κήρυκες, διατείνονται πως δεν μπορούν πια να υποφέρουν την υποκρισία, τη διπλοπροσωπία και τον ιησουιτισμό του κοντινού ή μακρινού περιβάλλοντός τους, τα οποία αντιπαραβάλλουν στη διακηρυγμένη ή μόλις υποκρυπτόμενη ειλικρίνεια, ευθύτητα και τιμιότητα του εαυτού τους. Όταν μάλιστα ρωτιούνται ποιο πράγμα απεχθάνονται περισσότερο στη ζωή, έχουν έτοιμη την απάντηση: εξάπαντος την υποκρισία! Ίσως θα μπορούσαν να επιβιώσουν μισούμενοι ή λοιδορούμενοι, αλλά μηδέποτε υποκείμενοι στη «δολιότητα» των άλλων…
  Γιατί άραγε αυτή η σύγχρονη έκρηξη του «ειλικρινισμού»; Πού βρέθηκε και πώς συσσωρεύτηκε τόση δυναμική αν-υποκρισία στη διάφανη εποχή μας; Πώς γίνεται και οι διαθέσεις, οι προθέσεις και οι ενέργειες των ανθρώπων, των συγκεκριμένων βεβαίως ανθρώπων, να δείχνουν ότι αντανακλούν τόση καθαρότητα, τόση ανιδιοτέλεια, τόση διαύγεια, ιδιότητες συνοψισμένες κάτω από τη θελκτική προσηγορία της ειλικρίνειας; Τι κρύβεται κάτω από αυτή την τόσο διευρυμένη διαπόμπευση της υποκρισίας και του δόλου; Και πώς άραγε κατορθώνουν να ιχνηλατούν την υποκρισία σε όλους τους άλλους, παρεκτός του εαυτού τους; Ποιο είναι, τέλος, το μυστήριο της παρρησίας τους;
 Επιχειρώντας να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, θα ξεκινήσουμε από τη μάλλον αναμφίβολη διαπίστωση ότι η καταναλωτική-διαφημιστική εποχή μας αποτελεί την κορύφωση ενός πνεύματος κερδομανούς εξαπάτησης προς όλους και όλα, από όλους και όλα. Τα προσωπεία αυτής της εποχής βρίθουν από ποικίλες, εντατικές και πολύμορφες «κατασκευές» εαυτών και αλλήλων, ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο ο Μπατάιγ θα συνοψίσει ευρηματικά στη φράση: «Η πρώτη ιδιότητα του υποκειμένου είναι να αυταπατάται». Σε ένα τέτοιο περιβάλλον νομιμοποιημένης πλέον αυτο- και ετερο-εξαπάτησης, όπου οι επικοινωνιακές επιστήμες αγκαλιά με την ψυχολογία συγκροτούν τα βασικά εργαλεία

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΛΟΥΚΑ- Ο εγωκεντρισμός θολώνει το μυαλό και την καρδιά

“Καί διελογίζετο ἐν ἑαυτῶ λέγων, τί ποιήσω;” (Λουκ. 16, 17)

“σκεφτόταν συζητώντας με τον εαυτό του και έλεγε, τι να κάνω;”

  Ζούμε σε έναν πολιτισμό απίστευτα εγωκεντρικό, που αντανακλά όμως την πρώτη σκέψη του κάθε ανθρώπου. Είμαστε εσωστρεφείς, όχι όμως μόνο με την έννοια ότι επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα της ζωής, του κόσμου, των άλλων ανθρώπων και τα βάζουμε μέσα μας, κάποτε χωρίς διέξοδο σχέσεων, κάποτε με μελαγχολία, απορροφημένοι από κάποια ευαισθησία. 
 Είμαστε εσωστρεφείς με την έννοια ότι βλέπουμε τα πάντα μέσα από την προοπτική της εξυπηρέτησης του εγώ, τόσο ώστε, ασυνείδητα ή και συνειδητά, να κλείνουμε τα μάτια στην ύπαρξη των άλλων, να αρνούμαστε ότι υπάρχουμε και γι᾽ αυτούς και ότι οι ανάγκες τους είναι και δικές μας, και ότι όλοι κληθήκαμε να αναζητούμε νόημα και πληρότητα, τουτέστιν αγάπη. Αυτός ο δρόμος όμως οδηγεί, ανεξαρτήτως του χρόνου που θα επισυμβεί, στον θάνατο. Και ο θάνατος δεν είναι μόνο ο βιολογικός. Είναι κυρίως η απουσία ή το έλλειμμα της αγάπης.

 Υπάρχει μία ευαγγελική περικοπή στην οποία ο εγωκεντρισμός αποτυπώνεται και λεκτικά και πραξιακά. Είναι αυτή του άφρονος πλουσίου. Αφροσύνη δεν είναι ο πλούτος καθεαυτός, αλλά η διαχείρισή του, ιδίως όταν ζει την ευλογία να ευφορήσει η γη του. Εκεί, ο πλούσιος δεν συζητά με κανέναν, παρά μόνο με τον εαυτό του Και ο λόγος του δεν είναι κάτι άλλο παρά μία συσσώρευση της φράσης “δικό μου”: “τούς καρπούς μου”, “τας αποθήκας μου”, “τα γεννήματά μου”, “τα αγαθά μου”, “τη ψυχή μου”.
 Ο πλούσιος είναι ο απόλυτα ακοινώνητος. Είναι ο απόλυτα κτητικός. Και δεν έχει να κάνει αυτό μόνο με την αλλοτρίωση που τα υλικά αγαθά προκαλούν. Είναι ότι έχει ταυτίσει το νόημα της ζωής με τον εαυτό του. Το εγώ του έχει την μοναδική αξία για τον κόσμο. Δεν υπάρχει κάποιος να μοιραστεί μαζί του τις σκέψεις του. Τα αγαθά του. Τα σχέδιά του. Ούτε και την χαρά του για την αφθονία της ύλης. Τα πάντα είναι κλεισμένα στην γκρίζα ζώνη του εγώ, η οποία θα μαυριστεί από τον θάνατο. Και σ᾽ αυτόν όμως θα είναι μόνος του. Διότι ούτε τον Θεό θα έχει διάθεση να παρακαλέσει για κάτι, όπως δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να Τον δοξολογήσει για όσα του έδωσε.

 Ο εγωκεντρισμός θολώνει το μυαλό και την καρδιά. Κάνει τον άνθρωπο να

Μνήμη Αγ.Ιωάννου του Ελεήμονος-Η γενναιοδωρία φέρνει την μεγαλύτερη χαρά

Από το γραπτό κήρυγμα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας
12 Νοεμβρίου 2017(Κυριακή Η'Λουκά)

 Σήμερα, εορτή του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, αυτού που έκανε όλη τη ζωή του ελεημοσύνη, η Εκκλησία μας ορίζει να διαβάζεται ένα αποστολικό ανάγνωσμα, στο οποίο αναρωτιόμαστε, αγαπητοί μου αδελφοί, για τον τρόπο διαχείρισης τω υλικών αγαθών, κυρίως σε σχέση με τους άλλους. Να είμαστε αυτάρκεις, να κρατάμε τα αγαθά για μας, να τα αξιοποιούμε για την δική μας καλοζωία ή να τα μοιραζόμαστε με τους άλλους, ιδίως αυτούς που δεν έχουν; Το δίλημμα προεκτείνεται: να σκορπώ όσα έχω ή να τα κρατώ για δύσκολους καιρούς; Να αποταμιεύω και να είμαι φειδωλός ή να νιώθω την ματαιότητα της ζωής και να επιτρέπω στον εαυτό μου να χαίρεται σκορπίζοντας ό,τι έχει και δεν έχει, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα της αναπλήρωσης;

 Τα αγαθά θέτουν τον άνθρωπο μπροστά στο ερώτημα «τι είναι και τι φέρνει ηδονή, ευχαρίστηση;». Η εύκολη απάντηση είναι ότι ηδονή φέρνει η ικανοποίηση των επιθυμιών μας, που κάποτε γίνονται ανάγκες και δικαιώματα. Ανάγκη είναι η τροφή.
Ανάγκη όμως γίνεται και η αφθονία και η ποικιλία της τροφής. 
Ανάγκη είναι να υπάρχει ένα μέσο μεταφοράς για να εξυπηρετεί την πορεία προς την εργασία ή μία στοιχειώδη έξοδο για αναψυχή. 
Ανάγκη γίνεται όμως και η επίδειξη πλούτου και χλιδής με ένα πολυτελές αυτοκίνητο. 
Ανάγκη είναι η σχέση με τον συνάνθρωπο, ο έρωτας, η αγάπη. 
Ανάγκη γίνεται όμως και η παράδοση του εαυτού μας στην λαγνεία και τη φιληδονία, καθώς μετά ουκ έστιν όριον. Εξάλλου, η ανάγκη είναι δικαίωμα του ανθρώπου να εκπληρωθεί. Όμως η αφθονία, η χλιδή, η θεοποίησή της συνδυάζεται με το δικαίωμα του ανθρώπου να περιχαρακώνεται στο «εγώ» του και να μην κοιτάζει τις ανάγκες των άλλων. Έτσι εκλαμβάνουμε ως δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τους άλλους όπως τα αγαθά μας. Ως αντικείμενα δηλαδή που θα εκπληρώσουν τις ανάγκες μας, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν έχουν συναισθήματα, αγωνίες, ανάγκες και εκείνοι, δικαιώματα. Οι καιροί μας μάς δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο πολιτισμός της κατανάλωσης είναι νοηματοδοτημένος στην χρήση των άλλων και στα δικά μας δικαιώματά έναντί τους.

Ηδονή, ευχαρίστηση φέρνει και η εξουσία. Η δυνατότητα που έχουμε οι

Ορθόδοξη οικολογία

antonispapagiannis

Πριν ένα μήνα διάβασα στην Καθημερινή μια ενδιαφέρουσα επιστολή (Κινητά, φλυαρία, κεραίες, ρύπανση, 5/8/2017) ενός ειδικού επιστήμονα που επισημαίνει το εξής παράδοξο: «Ο πολίτης έχει παρασυρθεί στη δίνη μιας αλόγιστης χρήσης, έχει χάσει κάθε μέτρο και λογική, εμμέσως απαιτεί καλύτερο σήμα και ταχύτητες, ενώ παράλληλα καταθέτει αγωγές και ασφαλιστικά μέτρα για την απομάκρυνση κεραιών... 

Το κινητό μας, αντί για μέσον επικοινωνίας, γίνεται μέσον απασχόλησης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς... Οι δικές μας συνήθειες και παράλογη χρήση της ασύρματης επικοινωνίας έχει ωθήσει τους παρόχους σε αύξηση της ισχύος του σήματος, αύξηση του αριθμού κεραιών και χρήση υψηλών συχνοτήτων για τη μεταφορά δεδομένων». Με άλλα λόγια, θέλουμε περισσότερη κινητή τηλεφωνία χωρίς κεραίες και ακτινοβολία. Τα καλά του Γιάννη χωρίς τον Γιάννη, κατά την παροιμία. 

Περίπου την ίδια εποχή η Guardian φιλοξενούσε ένα άρθρο που έκανε προβλέψεις για επικείμενη ‘έκτη μαζική βιολογική εξαφάνιση ζωικών ειδών στην ιστορία του κόσμου’. Οι ειδικοί αποδίδουν την κρίση αυτή στον υπερπληθυσμό και την υπερκατανάλωση φυσικών πόρων και προειδοποιούν ότι απειλεί την επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού, ενώ απομένει πολύ λίγος χρόνος για δράση. 

Εξάλλου, αυτές τις μέρες, με αφορμή τον τυφώνα Χάρβεϊ, έγινε πάλι λόγος για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειές της. Η βιομηχανοποίηση, η αυτοκίνηση, η κάθε είδους ευκολία στον σύγχρονο τρόπο ζωής σημαίνει κατανάλωση ενέργειας, δηλ. καύσεις. Οι καύσεις αυξάνουν τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας, μας δίνουν πιο ζεστά καλοκαίρια, και συνεπώς θέλουν και ψύξη. Η τεχνητή ψύξη όμως, παραδόξως, παράγεται με περισσότερη κατανάλωση ενέργειας, άρα οδηγεί σε μεγαλύτερη υπερθέρμανση. Ο κύκλος είναι εξ ορισμού «φαύλος», με την έννοια ότι εμπεριέχει την τάση για αυτοκαταστροφή (όπως και η εξάπλωση της κινητής τηλεφωνίας που αναφέρουμε παραπάνω). Μπορούμε ίσως να τον περιορίσουμε (άρα να επιβραδύνουμε κάπως την καταστροφική εξέλιξη), όχι όμως και να τον αναιρέσουμε: κάτι τέτοιο (ακόμη κι αν ήταν εφικτό σε παγκόσμια κλίμακα) θα σήμαινε επιστροφή στη λίθινη εποχή. 

Τελικά, αν θέλουμε να το ομολογήσουμε, ως άνθρωποι αδυνατούμε να διαχειρισθούμε με σωφροσύνη, πολύ περισσότερο με τελειότητα, τον κόσμο όπου κατοικούμε, σε οποιαδήποτε μορφή της δραστηριότητάς μας. 

Οι σκέψεις αυτές, με αφορμή τη σημερινή είσοδο στο νέο εκκλησιαστικό έτος, ημέρα που έχει εδώ και χρόνια καθιερωθεί να εκδίδονται πατριαρχικά μηνύματα και να αναπέμπονται προσευχές για το περιβάλλον, μας κάνουν να ανατρέξουμε στον Ποιητή και Δεσπότη των αιώνων που έχει «καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ» και να θυμηθούμε έναν από τους ύμνους της εορτής:
«Ὁ καιροὺς καρποφόρους καὶ ὑετούς, οὐρανόθεν παρέχων τοῖς ἐπὶ γῆς, καὶ νῦν προσδεχόμενος, τὰς αἰτήσεις τῶν δούλων σου, ἀπὸ πάσης λύτρωσαι, ἀνάγκης τὴν πόλιν σου, οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ γάρ σου, εἰς πάντα τὰ ἔργα σου. Ὅθεν τὰς εἰσόδους, εὐλογῶν καὶ ἐξόδους, τὰ ἔργα κατεύθυνον ἐφ᾿ ἡμᾶς τῶν χειρῶν ἡμῶν, καὶ πταισμάτων τὴν ἄφεσιν, δώρησαι ἡμῖν ὁ Θεός· σὺ γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων τὰ σύμπαντα, ὡς δυνατὸς εἰς τὸ εἶναι παρήγαγες».

Ας βγούμε απ' το κουτάκι μπας και δούμε Θεού πρόσωπο τι σημαίνει..

Είμαστε κάτι ανθρωπάκια μέσα σε κάτι κουτάκια. Μέσα σε φράχτες που ορίζονται απ' το άνοιγμα των χεριών μας. Μέσα 'κει υπάρχει ό, τι μας αφορά και μόνο: ο εαυτός μας, τα σπιτικά μας, τα παιδιά μας, τα νοικοκυριά μας, οι δουλιές μας, τα ευρώ μας κι ανάγκες που στα ευρώ τον καθένα μας δένουν. Μπαίνουμε σ' όλο αυτό, συχνά από επιλογή -κι ας μη το δεχόμαστ' εύκολα.

Μέσα λοιπόν στα κουτάκια έχει και κάτι καθρεφτάκια. Κι εκεί που είμαστε κλεισμένοι, παντού -κι εγώ πρώτος- βλέπουμε τον εαυτό μας μονάχα κι αυτόνε ψεύτικο: έχουμε μιαν ιδεατή εικόνα και μάλιστα όχι δική μας. Τα κουτάκια αλληλοεπιδρούνε στις οθόνες που διαλέξαμε στη ζωή μας: τύπου ανδρόιδ κινητό, τάμπλετ παραμάσχαλα, τι-βι ανοιχτές από παντού και το λαπ- τοπ ακόμα και στην παραλία.

Στα κουτάκια που ζουν τα δόλια ανθρωπάκια, μπορούν να δουν μονάχα τον εαυτό τους κι αυτόν στα καθρεφτάκια. Τα καθρεφτάκια αυτά όμως είναι και μαγικά! Μεταμορφώνονται, επίσης, σε οθόνες και προβάλλουν -κάθε τρεις και λίγο- διαλείμματα για διαφημίσεις.

Η ώρα εκείνη γίνεται η πλέον σημαντική για τ' ανθρωπάκια γιατί ακριβώς αναζητάνε τους κοινούς τους στόχους. Οι διαφημίσεις -καλογυρισμένες, στιλιζαρισμένες και θελκτικές- στο έργο αυτό πολύ βοηθάνε. Έτσι, τα ανθρωπάκια κάθε βράδυ που κοιμούνται μες τ' άβολα κουτάκια κάνουνε όνειρα κοινά και πολύ πολύ μα πάρα πολύ προσοδοφόρα.

Αυτά τα όνειρα όμως έχουν κι ένα τίμημα βαρύ σαν αναγκαίος νόμος και σα σεισμός απειλεί τα έρμα τ' ανθρωπάκια:

ποιο απ' το ανθρωπάκια προσπαθήσει απ' το κουτάκι να βγει, τότε δε θα μπορέσει ποτέ να ξανα-ονειρευτεί... Κι αν ονειρευτεί; Οι άλλοι στα κουτάκια θα τονε πούνε τρελό, θα νομίζουν πως μιλάει μεθυσμένος..!

Ο καλός Θεός όμως μας έκανε εκ φύσεως ονειροπόλους. Τι θα κάνουμε οι καημένοι;

Ας δούμε πρώτα τα κουτάκια μας, ας τα διαπιστώσουμε! Θέλει όμως κι ελπίδα, αυτόματα δε γίνεται, θέλει όντως ελπίδα κοινή ότι ο Θεός στ' αλήθεια ζει. Οτι δε πέθανε, ούτε ότι θάφτηκε κι Αυτός και μιλά μέσα από κάποιο κουτάκι.

Ο Θεός είν' Ωκεανός.

Θέλει κοινή ελπίδα, αλλιώς απ' το κουτάκι δε βγαίνεις. Σοφός της εκκλησιάς ο ποιητής : εξέρχεσθε -λέει- πιστοί εις την Ανάστασιν. Ας βγούμε απ' το κουτάκι μπας και δούμε Θεού πρόσωπο τι σημαίνει... Ο Θεός θα 'ρθει όταν απ' τον ουρανό επιβλέψει και δει την κοινή σ' Αυτόν ελπίδα των παιδιών Του. Χωρίς κουτάκια... μα και χωρίς μάσκες. Σιχαίνεται ο Θεός τα καρναβάλια.

Από την σελίδα στο Facebook του π.Ιάσονα

Κυριακή Α'Λουκά(«Από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών»)

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Αναρωτιόμαστε συχνά γιατί ο πολιτισμός μας να αγωνίζεται να ελκύσει στα δίχτυα του τους ανθρώπους όχι με την προοπτική να χτίσουν μεταξύ τους γνήσιες σχέσεις, αλλά για να αποδεχτούν τα προϊόντα που αυτός προσφέρει, μόνο και μόνο για να γίνουν καταναλωτές τους και να ενταχθούν στην κατηγορία των χρηστών ή των θαυμαστών τους. 

Κάποτε και οι άνθρωποι γίνονται προϊόντα. Αντικείμενα. Αρκεί να σκεφθεί κάποιος πόσοι εικονικά δολοφονούνται σε σειρές, ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια βίας. Πόσοι καταναλώνονται ηδονιστικά στην εικονική πραγματικότητα. Και σε πόσους ο πολιτισμός εγείρει την επιθυμία, αληθινά δαιμονικά, να χρησιμοποιούν τους άλλους, όχι ως πρόσωπα, αλλά ως σώματα προς απόλαυσιν.

Η απάντηση έγκειται στην άρνησή μας να καταλάβουμε τι ζητά από τους ανθρώπους ο Θεός, Τον Οποίο εύκολα απορρίπτουμε ή περιθωριοποιούμε. 

«Από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών» (Λουκ. 1,10), λέει ο Χριστός στον Απόστολο Πέτρο, αφού έχει ανεβεί στο καΐκι του για να κηρύξει το Ευαγγέλιο και αφού έκανε να γεμίσουν τα δίχτυα των μαθητών με ψάρια, ύστερα από μία κοπιαστική, αλλά αποτυχημένη νύχτα, στην οποία δεν είχαν πιάσει ούτε ένα. «Ανθρώπους από δω και πέρα θα αλιεύεις», λέει ο Χριστός στον Πέτρο, βάζοντάς τον στο να δει την ζωή του από κει και πέρα αναλογικά, με άλλη προοπτική.