«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία.

«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία. Έτσι θα αποδυναμώσει τόσο τις πνευματικές όσο και τις σωματικές δυνάμεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καρδιά είναι στεγνή από πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μας καταβάλλει η ολιγοπιστία, η απόγνωση κι η αναισθησία προς τον Θεό και τους ανθρώπους. “Το άλας μωράνθηκε”»

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς μας βιάζονται καί δέν περιμένουν τόν ὀκνηρό νά διορθωθεῖ.

 Μήν ἀφήνεις νά διαμορφώνονται πονηρὲς ἰδέες στό μυαλό σου τίς ὦρες τῆς ἀναπαύσεως καί μὴν δίνεις ἄφθονο πλοῦτο στίς ἀνέσεις σου, ἀλλὰ στήν ψυχή σου.
Οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς μας βιάζονται καὶ δέν περιμένουν τὸν ὀκνηρὸ νά διορθωθεῖ.

Μέγας Βασίλειος

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία

Ὁσίου Μακαρίου τῆς Ὄπτινα

 Παραπονιέσαι ὅτι σέ βασανίζει μιά ἀκατανίκητη ὀκνηρία. Αὐτός ὁ πειρασμός συχνά μαστίζει ἐκείνους πού ἀναλαμβάνουν τόν πνευματικό ἀγώνα. 

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία οἱ Πατέρες συνιστοῦν νά καλλιεργήσουμε μέσα μας τή μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως, μέ τά δύο ἐνδεχόμενά της: τήν αἰωνια κόλαση ἤ τήν αἰώνια μακαριότητα. 

Οἱ Πατέρες λένε πώς ὅταν ἡ μνήμη τοῦ θανάτου συζευχθεῖ μέ τή βαθιά ταπείνωση, ἑλκύει ἐπάνω μας τή χάρη τοῦ Θεοῦ τόσο πλούσια, ὥστε ἐλευθερωνόμαστε ἐντελῶς ἀπό τήν ὀκνηρία......

Ἀπό τό βιβλίο «Πνευματικές Νουθεσίες»

(ἀπόσπασμα ἐπιστολῶν)

Οκνηρία και πολυπραγμοσύνη.Δύο παγίδες του διαβόλου

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὅσο εἶναι ἡμέρα και βλέπουμε και μποροῦμε να ἐργασθοῦμε ἂς μην χάνουμε χρόνο, μᾶς προτρέπει ὁ Κύριος μας. Ἡ νύχτα με το σκοτάδι ἔρχεται σύντομα, ὁπότε και να θέλουμε δεν θα μποροῦμε να ἐργασθοῦμε. Τα νιάτα εἶναι ἡ ἡμέρα που μποροῦμε να ἀποδώσουμε παραγωγικά και να ἀποταμιεύσουμε για την ἐπερχόμενη νύχτα που εἶναι τα γηρατιά, ἂν αὐτα τα ἐπιτρέψει ὁ Κύριός μας, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς και τοῦ θανάτου. Ἡ ζωή μας ὅλη ἀπό ἄλλη ὀπτική γωνία εἶναι μια ἡμέρα, ἐνῶ ὁ θάνατος που ἀναπόφευκτα ἀκολουθεῖ εἶναι ἡ νύχτα.

 «Ἕως ἡμέρα ἐστίν ἐργάζεσθαι· ἔρχεται νύξ ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι» (Ἰωάν. θ΄ 4) εἶπε ὁ Χριστός μας στους μαθητές Του. Μην ἀμελεῖτε την ἐργασία ὅσο βλέπετε, ὅσο ἔχετε χρόνο και μάλιστα ὄχι ὁποιαδήποτε ἐργασία συμπεριλαμβανομένης τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά μόνο «τα ἔργα τοῦ Θεοῦ».

 Ὁ χρόνος εἶναι θεῖο δῶρο. Δεν μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός μας μόνο τάλαντα, δηλαδή προσόντα, μᾶς ἔδωσε καὶ χρόνο γιὰ νὰ τὰ ἀξιοποιήσουμε. Χωρὶς χρόνο ὁποιοδήποτε τάλαντο ἢ γνώση πᾶνε χαμένα. Σκεφθεῖτε ἕναν πολύ καλά διαβασμένο μαθητή να καθήσει για ἐξετάσεις, ἀλλά ὁ ἐξεταστής να τοῦ πάρει το γραπτό πριν ἐκεῖνος προφθάσει να καταγράψει ὅσα γνωρίζει. Ὅλο τὸ προηγούμενο διάβασμά πάει χαμένο, ἀφοῦ γιὰ την ἀνάπτυξη τῶν γνώσεών του χρειάζεται χρόνος. Και ὁ χρόνος αὐτός εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι το δῶρο που μᾶς κάνει για να τοῦ ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε δικοί Του, ὅτι τον ἀγαποῦμε και ἐργαζόμασθε τα ἔργα Του, δηλαδή, βαδίζουμε σύμφωνα με το θέλημά Του και ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι ἀνά πᾶσα στιγμή να τοῦ το ἀποδείξουμε.