Στην σημερινή εποχή ο άντρας είναι απελπιστικά μόνος.

 Δυστυχώς έχει περάσει στις μέρες μας ότι όλοι οι άντρες είναι βιαστές, δεν τους έχουμε ανάγκη και πρέπει να τους αφήσουμε στην άκρη. Και έχεις έναν άντρα να είναι μόνος. Να μην τον καταλαβαίνει κανείς ή να του λένε 

«Καλά πώς κάνεις έτσι! Εσύ είσαι άντρας!».

 Και μπορεί μέσα του να βιώνει μια κόλαση. Περνάει και ο άντρας κλιμακτήριο (ανδρόπαυση) αλλά δεν μιλάει κανείς γι’ αυτό. Για τον πατέρα, τον σύζυγο δεν θα γίνουν ομιλίες, ή μάλλον θα γίνουν σπάνια και όλες θα είναι επικριτικές, θα κατηγορούν τον άντρα από πάνω μέχρι κάτω. Φταίει ο άντρας, η πατριαρχία κλπ. Και οι άντρες κλαίνε, και έχουν κατάθλιψη και κακοποιούνται αλλά δεν μπορούν να τα μοιραστούν με κανέναν όλα αυτά. 

 Σπάνια θα ακούσουμε καλές κουβέντες για τους άνδρες. Συμβαίνει ένα άσχημο γεγονός και τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Στην σημερινή εποχή ο άντρας είναι απελπιστικά μόνος. Μπορεί να τον βλέπεις να χαμογελά, αλλά πίσω από αυτό το χαμόγελο ίσως βρίσκεται μια πληγή, μια κραυγή και ένας λυγμός που δεν θα βγει προς τα έξω, διότι δεν έχει πού, σε ποιον ώμο να ακουμπήσει, φοβάται ότι θα τον υποτιμήσουν και ίσως δεν τον πιστέψουν κιόλας.

"Η Σπασμένη Πυξίδα της Οικογένειας και η Λήθη του Προσώπου"

  Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος μιλά ακατάπαυστα για την επιτυχία, αλλά ελάχιστα για τη σωτηρία του· για την επίδοση, αλλά όχι για τον προσανατολισμό· για την εικόνα, αλλά όχι για την αλήθεια. 

 Οι κοινωνίες μας γέμισαν από συμβουλές στιγμιαίας παρηγοριάς, από εύκολες φράσεις που μοιάζουν με αναισθητικό επάνω σε βαθιές υπαρξιακές πληγές. Ο σύγχρονος άνθρωπος έμαθε να χαϊδεύει το σύμπτωμα και να αγνοεί τη ρίζα της ασθένειας. Έτσι, όταν ένα παιδί λυγίζει από το άγχος, όταν ένας νέος καταρρέει μπροστά στην αποτυχία, όταν η ψυχή ασφυκτιά μέσα στην αγωνία της απόρριψης, η κοινωνία σπεύδει να ψιθυρίσει: «Μην φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά». Μα η τραγωδία δεν γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή· απλώς τότε αποκαλύφθηκε.

 Το πρόβλημα αρχίζει πολύ νωρίτερα. Αρχίζει από την αλλοίωση του νοήματος της οικογένειας. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έπαψε να βλέπει τον άλλον ως πρόσωπο και άρχισε να τον αντιμετωπίζει ως προέκταση του εαυτού του. Η οικογένεια, αντί να γίνει τόπος ελευθερίας, μετατράπηκε συχνά σε χώρο προβολής ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Οι γονείς δεν γεννούν πάντοτε παιδιά· πολλές φορές γεννούν προσδοκίες, φιλοδοξίες, κοινωνικές επιβεβαιώσεις. Και τότε το παιδί δεν μεγαλώνει ως ύπαρξη ανεπανάληπτη και ιερή, αλλά ως καθρέφτης της ματαιοδοξίας των μεγάλων.

 Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή τραγωδία, το παιδί μαθαίνει από νωρίς ότι η αξία του εξαρτάται από το βλέμμα των άλλων. Δεν αρκεί να υπάρχει· πρέπει να αποδεικνύει διαρκώς ότι αξίζει να αγαπηθεί. Οι βαθμοί, οι σπουδές, τα επαγγέλματα, ακόμη και οι προσωπικές του επιλογές, μετατρέπονται σε νομίσματα κοινωνικής αποδοχής. Έτσι γεννιέται μια από τις πιο σκοτεινές μορφές βίας: η ψυχολογική κατοχή της ψυχής του παιδιού από τις προσδοκίες των γονέων του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ!

«Ο άγιος Νεκτάριος όταν βρέθηκε ιεροκήρυκας στην Εύβοια, γνώρισε εκεί, στον άη Γιάννη, και τον πατέρα του Γέροντος Πορφυρίου. Τον Λεωνίδα Μπαϊρακτάρη. Μπαϊρακτάρης σημαίνει σημαιοφόρος… Και τον συμβούλευσε ο άγιος. Τι ωραία του είπε! Προκειμένου να συλλάβει ένα παιδί το ζευγάρι, θέλει και προετοιμασία. Ο άγιος, άλλωστε, είχε προτείνει κι είχε φτιάξει Σχολές Γονέων. Πο ’χουν και τώρα πολλοί παπάδες, πολλές Μητροπόλεις για υποψηφίους συζύγους. Ανδρόγυνα. Παντρεύεσαι. Γιατί παντρεύεσαι; Όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις πολλά πράγματα. Έτσι. Και με την υπόδειξη του αγίου Νεκταρίου γεννήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος. Ο οποίος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου. Και ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο. Απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» (Γέρων Ανανίας Κουστένης, Λόγοι για τον άγιο Νεκτάριο, τόμος Δ΄).

 Τόσα πολλά και σπουδαία πράγματα σε ένα μικρό μόνο απόσπασμα λόγου του μεγάλου μακαριστού Γέροντα Ανανία Κουστένη. Ο οποίος αγαπούσε καθ’ υπερβολήν και τους δύο μεγίστους αγίους της σύγχρονης εποχής, τον άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό, στο εκκλησάκι του οποίου στην Αθήνα λειτουργούσε και κήρυττε επί δεκαετίες μέχρι το τέλος του (Μάϊος 2021), και τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, του οποίου για πολλά χρόνια υπήρξε πνευματικό τέκνο – ήταν ο σωτήρας του κατά την ομολογία του παππούλη. Και ποια η «εικόνα» που είχε και για τους δύο; Ότι είναι ισοστάσιοι πνευματικά! «Ο Γέροντας Πορφύριος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου». Δηλαδή, όπως κι αλλού έχει εξηγήσει ο π. Ανανίας, και οι δύο, χαρισματούχοι και θαυματουργοί, είχαν καταστήσει τις καρδιές τους κάτοπτρα καθαρά που αντανακλούσαν τις λαμπηδόνες του αγίου Πνεύματος, που σημαίνει ότι στο πρόσωπό τους έβλεπε κανείς τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτό δεν μας λέει αδιάκοπα η Εκκλησία μας, όταν πρόκειται για τους αγίους της; Ότι οι άγιοι αποτελούν μία συνέχεια του Ιησού Χριστού, είναι Εκείνος «εν ετέρα μορφή». Ο Χριστός είναι «ο εν αγίοις αναπαυόμενος», γι’ αυτό και ό,τι θαυμαστό επιτελούν αυτοί ανήκει στον Ίδιο!

 Οπότε ο άγιος Πορφύριος αγαπούσε βεβαίως όλους τους αγίους, κατεξοχήν δε την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου του, αλλά ένιωθε μία ξεχωριστή οικειότητα και συμπάθεια προς τον άγιο Νεκτάριο, σε βαθμό, κατά τον Γέροντα Ανανία, απολυτότητας! 

«Ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» 

Κι όχι τυχαία!

Λόγοι πνευματικοί του Γέροντος Γαβριήλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026 Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους.

 Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. 

Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. 

-Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. 

-Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:
«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. 

-Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς ἔζησε στὴν Ἀθήνα. Περνοῦσε πολλὲς φορὲς μπροστὰ ἀπὸ ἕνα κατάστημα, ὅπου ἦταν τσαγκάρης καὶ ἦταν κομμουνιστὴς καὶ αὐτοὶ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐπικρατήσουν τὸ 1946-48 στὴν Ἀθήνα, νὰ σφάξουν ὅλους τοὺς Ἕλληνες. 

Πέρναγε ὁ Ἅγιος :

Μία από τις πιο σιωπηλές μορφές πένθους της εποχής μας: η μοναξιά των ηλικιωμένων

Manos Lambrakis

Είναι από τις πιο σιωπηλές μορφές πένθους της εποχής μας: η μοναξιά των ηλικιωμένων που κάθονται μπροστά σε ένα στρωμένο τραπέζι, χωρίς να ακούγεται πια το τρίξιμο της καρέκλας από την επιστροφή του παιδιού ή το γέλιο του εγγονού. Ζουν ένα είδος «αποσυνδέσεως εντός της εγγύτητας»— βρίσκονται ένα τετράγωνο πιο κάτω ή πιο πάνω, αλλά έχουν χαθεί μέσα στην υπερσυνδεδεμένη ερημία των νέων ρυθμών. Δεν πρόκειται για αδιαφορία μόνο, είναι το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δεν αντέχει πια τη διάρκεια, τη μνήμη, το τραπέζι. Γιατί το οικογενειακό τραπέζι είναι ο κατεξοχήν τόπος όπου συναντιούνται τα σώματα και οι χρόνοι, εκεί όπου η κουζίνα γίνεται θεσμός και το φαγητό, μυστήριο σχέσης. Όταν λείπει το κάλεσμα για φαγητό, λείπει και η αφορμή για συνάντηση — και η απουσία αυτή, με τον καιρό, γίνεται καθεστώς.

Αυτή η απομάκρυνση δεν είναι απλώς προϊόν αμέλειας, είναι μορφή άμυνας. Ο σύγχρονος άνθρωπος, απορροφημένος από την επιτελεστικότητα της καθημερινότητας, φοβάται τον καθρέφτη που του κρατά η τρίτη ηλικία: το πρόσωπο του πατέρα ή της μητέρας του φέρει τη μνήμη του χρόνου, την υπόμνηση της φθοράς, το ανείπωτο της τρυφερότητας που δεν προλαβαίνουμε να εκφράσουμε. Έτσι αποφεύγει τη συνάντηση όχι επειδή δεν αγαπά, αλλά επειδή δεν αντέχει τη συνειδητοποίηση του χρέους της αγάπης.

Αν ήμουν ο διάβολος δεν θα ερχόμουν χρησιμοποιώντας βία αλλά ευκολία.

   “Αν ήμουν ο διάβολος δεν θα ερχόμουν χρησιμοποιώντας βία αλλά ευκολία. Θα τους έδινα ό,τι θέλουν, και ό,τι έχουν ανάγκη, θα τους έκανα να νιώθουν ομοιογενείς αλλά εντελώς μόνοι, θα τους έκανα να ψυχαγωγούνται διαρκώς αλλά να είναι σιωπηλά κενοί, θα θόλωνα τις γραμμές μεταξύ της αλήθειας και της άποψης, μέχρι που τίποτα να μην σήμαινε κάτι. 

Θα τους δίδασκα να κυνηγάνε την ντοπαμίνη (ευχαρίστηση) και όχι τον σκοπό, να λατρεύουν τον εαυτό τους αλλά να μισούν αυτό που είναι.

Δεν θα τους κατέστρεφα με πόλεμο, αλλά θα τους κατέστρεφα με την απάθεια κρατώντας τους αποπροσανατολισμένους και “μουδιασμένους” απλά να σκρολάρουν στα κινητά τους, διαρκώς να σκρολάρουν. 

Θα διέλυα την οικογένεια επαναπροσδιορίζοντάς την, κάνοντας τους πατεράδες προαιρετικούς, τις μητέρες εξουθενωμένες και τα παιδιά μπερδεμένα. Θα έδινα στα παιδιά ένα τηλέφωνο πριν ακόμα προλάβουν να πουν τις πρώτες τους λέξεις και θα παρακολουθούσα τα μυαλά τους να σαπίζουν αργά, γλυκά, ήσυχα και το πιο εκπληκτικό από όλα δεν θα ήξεραν ποτέ πως είμαι εγώ! Θα το ονόμαζαν ελευθερία!”

πηγή

Ὅταν διαλυθεῖ ἡ οἰκογένεια, τότε διαλύεται ὅλος ὁ κοινωνικός ἱστός...

Σήμερα, δυστυχῶς, πολλοί δεν κάνουν γάμο· ἁπλῶς συζοῦνε με κάποιον. Κατόπιν συζοῦνε με κάποιον ἄλλον, μετά με κάποιον ἄλλον, και φυσικά ἔτσι δέν ὑπάρχει οἰκογένεια· εἶναι ὅλα διαλυμένα...

Τά παιδιά πού γεννιοῦνται μέσα ἀπό τέτοιες σχέσεις δεν ξέρουν, τά καϋμένα, καλά – καλά τους γονεῖς τους... Ἄλλα παιδιά εἶναι ἀπό την μία σχέση, ἄλλα ἀπό τήν ἄλλη, ἄλλα ἀπό τόν ἕναν γάμο, ἄλλα ἀπ’ τόν ἄλλον γάμο, ἄλλα ἀπό την παράλληλη σχέση πού ὑπῆρχε...

Ὅλο αὐτό εἶναι μές στα σχεδιά τῶν παγκοσμιοποιητῶν· ὅλα αὐτά δεν εἶναι τυχαῖα. Μᾶς σπρώχνουν, μᾶς ὁδηγοῦν στην διάλυση τῆς οἰκογένειας και τῆς κοινωνίας. Ὅταν διαλυθεῖ ἡ οἰκογένεια, τότε διαλύεται ὅλος ὁ κοινωνικός ἱστός. Για να εἶναι ὑγιής ὁ κοινωνικός ἱστός, θα πρέπει τά κύτταρά του, πού εἶναι οἱ οἰκογένειες, να εἶναι ὑγιῆ.

Γιατί θέλουν νά ἀποδομήσουν τον κοινωνικό ἱστό;

Πιστεύουν ὅτι ἔτσι θά ἐλέγξουνε ἀπόλυτα τον κόσμο. Ὅταν μᾶς κάνουν ὅλους ἕναν πολτό και χάσει ὁ καθένας τήν ἰδιοπροσωπία του, ὅταν καταλυθεῖ ὁ κοινωνικός ἱστός, πού συγκροτεῖται ἀπό τά ὑγιῆ κύτταρα τῆς οἰκογένειας, ὅταν πετύχουν τήν ἀποκτήνωση τῆς ἀνθρωπότητας, τότε πράγματι θα τήν ἔχουν καταστήσει χειραγωγήσιμη. Θα μποροῦν να μᾶς κατευθύνουν σαν μαριονέττες ὅπου αὐτοί θέλουν.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

http://hristospanagia3

Η απουσία της μητέρας από το σπιτικό...

Εδώ και καιρό (κάποιους μήνες; μήπως μερικά χρόνια;) ένα από τα κυρίαρχα θέματα της καθημερινής ειδησεογραφίας είναι η εφηβική εγκληματικότητα. Κάθε τόσο ένα ακόμη επεισόδιο περιγράφεται (και απεικονίζεται), το καθένα πιο σκληρό και ‘δύσπεπτο’ από το προηγούμενο.

Αυτό πυροδοτεί σειρά από άρθρα και σχόλια στα Μέσα και στο διαδίκτυο (π.χ. ΕΔΩ) για το ποιος φταίει, επισημάνσεις σοβαρές και μη, από ειδικούς και μη, καμιά φορά και αντιδράσεις και ψηφιακούς καυγάδες με επιχειρήματα ένθεν κακείθεν. Τι γίνεται λοιπόν;

Οπωσδήποτε πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στο φαινόμενο της νεανικής βίας. Νομίζω ότι ένας από αυτούς, που συνήθως δημόσια αποσιωπάται για λόγους ‘πολιτικής ορθότητος’ (τι άστοχος ευφημισμός…), είναι η απουσία της μητέρας από το σπιτικό. Τα παιδιά, από την πιο μικρή ηλικία μέχρι και την εφηβεία, χρειάζονται την παρουσία και το υγιές ενδιαφέρον της μητέρας που θα τα περιβάλλει όλες τις ώρες της ημέρας και όχι μόνο όταν ‘τυχαίνει’ να βρεθούν μαζί στο σπίτι, και που θα συνδυάζεται με μια παιδαγωγία που θα διδάσκει όρια συμπεριφοράς και απαιτήσεων. Αυτή θα περιλαμβάνει και την σωφρονιστική ποινή όπου πρέπει, ενώ η μητέρα θα επικοινωνεί και θα συνεργάζεται σωστά με τους εκπαιδευτικούς βοηθώντας και όχι αντιδρώντας στο έργο τους. Όσοι είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε τέτοια παρουσία είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτήν.

Η Παναγία μας δεν είναι απλή προσωποποίηση της μητρότητας αλλά η Μάνα, η πραγματική μάνα όλων μας.

Έχοντας ολόφρεσκια την παγκόσμια ημέρα της μητέρας. Ακούστηκαν και ειπώθηκαν πολλά για το τι είναι μάνα. Πολλοί αναφέρθηκαν και στο πρόσωπο της Παναγίας, άλλοι σεβόμενοι και άλλοι μη όσο θα έπρεπε το πρόσωπο Της, υποβαθμίζοντας το ως απλή προσωποποίηση της μητρότητας.
Ήρθε όμως η ώρα να ρίξουμε τα σάπια τοίχοι των συναισθηματισμών για να χτίσουμε μία ορθή και σωστή τοποθέτηση της εν γένει γονεϊκότητας , της δε μητρότητας ιδιαίτερα.

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία ο γονέας είναι ένα σεβαστό πρόσωπο, ένας θησαυροφύλακας. Ο γονέας είναι κατά χάριν συνδημιουργός του Θεού. Τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα (ο άνδρας γεννά και η γυναίκα τίκτει) , που ενωμένοι στα δεσμά του γάμου είναι ένας καθεαυτού άνθρωπος(έσονται οι δύο εις σάρκα μία), συμβάλλουν ώστε ο Θεός να δώσει γονιμοποίηση και να δημιουργηθεί ένα νέο ολοκληρωμένο πρόσωπο με ψυχή και σώμα.

Αυτό το πρόσωπο, το παιδί, δεν ανήκει στους γονείς αλλά σε αυτόν που τους το έδωσε και είναι ο Θεός. Καθήκον των γονέων δεν είναι απλά η ανατροφή του παιδιού τους , δηλαδή κάτι δικό τους αλλά η διαφύλαξη του δώρου του Θεού. Κι αυτή η διαφύλαξη έχει και χρονικά όρια. Αυτό το όριο είναι η συζυγία , ο γάμος του παιδιού. Εκεί παύουν οι δεσμοί με τους γονείς και το παιδί εισέρχεται μέσα στην αλληλοσυμπλήρωση με το άλλο πρόσωπο που είναι ερωτευμένος και αγαπά (δια αυτής εγκαταλείψει άνδρας την μητέρα αυτού και τον πατέρα αυτού).

Όσο αντέχει η οικογένεια, θα αντέχει και τούτος εδώ ο τόπος.

15 Μαΐου: Παγκόσμια ημέρα οικογένειας!
"Αναμνήσεις από τα παλιά μας αναγνωστικά!"
.........Είναι αυτό, που θα κάνει τον πατέρα να τρέξει ήλιο με ήλιο, για το μεροκάματο....
Τη μάνα να μείνει νηστική, για να έχει φαγητό το παιδί της. .....Τον παππού και τη γιαγιά, να ταΐσουν ολόκληρη τη φαμίλια, με μια σύνταξη που έχει γίνει πια χαρτζιλίκι.
Είναι αυτή η δύναμη που παίρνει ο ένας από τον άλλον, μέσα στην οικογένεια, ώστε όλοι μαζί, μια γροθιά, να δώσουν τη μάχη της καθημερινότητας. Να αντέξουν στις φουρτούνες.
Όσο αντέχει η οικογένεια, θα αντέχει και τούτος εδώ ο τόπος. Όσο αντέχεις εσύ κι εγώ, ο πατέρας και η μάνα, θα αντέχει και η ανθρωπότητα. 

Μην τους αφήσεις να σε λυγίσουν. Κρατήσου όρθιος...

Οικογένεια....Η ψυχή σου!!....

πηγή

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΥΛΕΙΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ:ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/297447/files/GRI-2018-21359.pdf

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά-ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΦΑΣΗ

 Σὲ μέγα δεῖπνο κάλεσε πολλοὺς ἀνθρώπους κάποιος σπουδαῖος οἰκοδεσπότης (ὁ Θεός). Ἀλλὰ βρῆκαν ὅλοι προφάσεις διάφορες γιὰ νὰ ἀπουσιάσουν. Ἕνας συγκεκριμένα εἶπε: Νυμφεύτηκα! Ἀδύνατο νὰ ἔλθω (Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ).

  Προβάλλοντας μιὰ τέτοια πρόφαση ὁ ἄνθρωπος αὐτός, μέμφεται ἔμμεσα τὸν Θεό, ἀφοῦ ὁ γάμος γίνεται κατὰ θέλημα Θεοῦ, εἶναι ὁ τρόπος ποὺ διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ συμβιώνουν εὐλογημένα οἱ ἄνθρωποι. Ὅταν λοιπὸν προβάλλεται ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια ὡς ἐμπόδιο στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, εἶναι μομφὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλησε νὰ παντρεύονται οἱ ἄνθρωποι. Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ δηλαδή, λέμε στὸν Θεό, ὅτι ἀφοῦ μᾶς φόρτωσε μὲ τὰ βάρη τῆς συζυγίας, τῆς τεκνογονίας καὶ τῆς τεκνοτροφίας, ἐκεῖνος φταίει καὶ ὄχι ἐμεῖς, ποὺ ἀδυνατοῦμε καὶ δὲν προλαβαίνουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ κάλεσμά του.

  Κάτι ἀνάλογο προφασίστηκε καὶ ὁ Ἀδάμ, ὅταν μετὰ τὴ βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου

Δύο άνδρες καί ένα σκυλί συνιστούν «οικογένεια»;

ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΤΤΑΚΗΣ-''ΕΣΤΙΑ'' 

Αὐτή εἶναι ἡ λύσις γιά τό δημογραφικό καί γιά τήν ἀνανέωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους; Στά δύο ἑκατομμύρια θά συρρικνωθοῦμε οἱ Ἕλληνες, ἄν συνεχίσουν οἱ γεννήσεις μέ αὐτούς τούς ρυθμούς, σύμφωνα μέ τήν Νορβηγική Ἀκαδημία – Στήν πατρίδα μας οἱ λιγώτερες γεννήσεις στήν Εὐρώπη, καί παγκοσμίως

Η ΕΙΚΟΝΑ ἦταν σουρρεαλιστική. Ἀργά τό βράδυ τῆς Κυριακῆς ὁ νέος Πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασσελάκης μετέβη στά γραφεῖα τοῦ κόμματος στήν πλατεῖα Κουμουνδούρου γιά τά νικητήρια. Πῆρε τό μικρόφωνο στά χέρια του καί εὐχαρίστησε κατ’ ἀρχάς γιά τήν νίκη του τήν οἰκογένειά του: τόν πατέρα του Θεόδωρο, τήν μητέρα του Λία καί τόν ἀδελφό του Στέλιο.

Ἀμέσως μετά ἔνοιωσε τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσει τήν «προσωπική του οἰκογένεια» ὅπως τήν ἀπεκάλεσε: τόν σύντροφό του Τάυλερ καί τήν σκυλίτσα του Φάρλι. Ὁ κύριος Κασσελάκης δήλωσε μέ ἀφορμή ὅσα «κατά λάθος» εἶπε γιά τήν Κύπρο καί τό «κρατίδιο τό δικό τους» ὅτι μαθαίνει γρήγορα ἑλληνικά καί ὅτι ἐντός δύο μηνῶν θά ἔχει μάθει τήν σημασία ὅλων τῶν λέξεων. Μέ βάση αὐτήν του τήν διαβεβαίωση εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά μάθει σύντομα τήν ἐτυμολογική σημασία τῆς ἱερᾶς λέξεως «οἰκογένεια». Ἡ ὁποία συντίθεται ἀπό τίς λέξεις «οἶκος» καί «γένος». 

Επιστολή μιας μητέρας προς την Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού

Τα παιδιά δεν ανήκουν στους γονείς» - Χαμός με τη δήλωση της Επ.Παιδιού

Προς:
Κυρία Επίτροπο Προστασίας Δικαιωμάτων Παιδιού(ΚΥΠΡΟΣ)
Δέσπω Μιχαηλίδου
  Με αφορμή τη σημερινή σας δήλωση «Τα παιδιά δεν ανήκουν στους γονείς» παίρνω το θάρρος για να σας αποστείλω την εν λόγω επιστολή, όχι για να σας κρίνω, εξάλλου αυτό το δικαίωμα το έxει μόνο ο πλάστης μας, αλλά για να εκφράσω την απέραντη λύπη μου που πρωτίστως ως άνθρωπος και εργαζόμενη στη συγκεκριμένη θέση αλλά κυρίως ως μανούλα εκφράζεστε με αυτό τον τρόπο. Καταρχάς, θα ήθελα να σας αναφέρω με πολλή αγάπη πως στο δωμάτιο του σπιτιού μου βρίσκονται κρεμασμένα πτυχία, μεταπτυχιακά, αριστεία και διαπρέψεις που όμως ποτέ κανένα μέλος της οικογένειας δεν χρειάστηκε να γονατίσει μπροστά τους να τα παρακαλέσει ή να τα ευχαριστήσει. Αντιθέτως, δίπλα σε μια άλλη γωνιά του δωματίου βρίσκονται οι εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων μας που μας βλέπουν καθημερινά να γελάμε, να κλαίμε, να απογοητευόμαστε αλλά ουδέποτε να φοβόμαστε. Ίσως να διερωτάστε ΓΙΑΤΙ... γιατί απλά έτσι μας έμαθαν αυτοί οι γονείς μας, που κατά την ταπεινή σας άποψη ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΑΜΕ.

  Αγαπητή κυρία επίτροπε, στα δώδεκα μου χρόνια έχασα τον πατέρα μου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Αυτό είχε ως συνέπεια να μετακινηθώ από το ιδιωτικό σχολείο που πήγαινα, στο δημόσιο, έπρεπε επίσης να διαχειριστώ την απώλεια του πατέρα μου, τον χωρισμό από τους συμμαθητές και φίλους μου, τις οικονομικές δυσκολίες που περνούσαμε ως οικογένεια και πολλά άλλα. Δυστυχώς ή ευτυχώς καμιά επίτροπος δεν μας στήριξε, δεν ήταν εκεί στον πόνο και στις δυσκολίες μας.

ΚΑΝ’ ΤΟ ΟΠΩΣ Η ΣΕΡΒΙΑ !

Ἄρθρο του Πέτρου Νικολού «Ἐλεύθερη Ὥρα τῆς Κυριακῆς» (18.06.2023) ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἀκολούθηση τοῦ ἐντυπωσιακοῦ παραδείγματος τῆς μοναχικῶς μαχομένης κατὰ τῆς παγκοσμιοποιήσεως Σερβίας , ἡ ὁποία συγκρούεται ἀνοιχτὰ μὲ τὸν δικαιωματισμὸ καὶ τὶς δαιμονικὲς ἐκδηλώσεις ἀρσενοκοιτίας καὶ τῶν παρὰ φύσιν σχέσεων.

  «Ὁ Ἐθνικισμὸς ὡς κοσμοθεωρητικὴ σύλληψη, ἡ ὁποία συνέχει, συναρθρώνει καὶ συγκροτεῖ τὴν βιοτικὴ στάση τοῦ προσώπου πρὸς τὴν βιοφυλετικὴ καὶ πολιτισμικὴ συλλογικὴ ὀντότητα στὴν ὁποία ἀνήκει, στὸ ἐπίπεδο τῶν πολιτικῶν προτάσεων καὶ πράξεων ὅσο προσβλητικὰ ἄδικο, ἀνιστόρητο καὶ φαιδρὸ εἶναι νὰ περιορίζεται σὲ μία ἀοριστολογική ἔννοια περὶ ὑπερασπίσεως τῆς Πατρίδος ἀναγομένη στὴν ἀκροτελεύτια διάταξη τοῦ ἀστικοῦ Συντάγματος ἄλλο τόσο έκκωφαντικὰ ἀνάρμοστο εἶναι νὰ περιχαρακώνεται σ’ ἕναν στεῖρο μονοθεματισμό, ὁ ὁποῖος ἀνάγεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἀνάδειξη τῆς λαθρομεταναστεύσεως καὶ τῶν ἀλύτρωτων πατρίδων ὡς κυρίων ἀξόνων τῆς μετουσιωμένης σὲ Ἀγῶνα Ἰδέας μας. [...]

  [...] Στὴ Σερβία, τὴν χώρα τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Πόποβιτς, τοῦ Μακαριστοῦ Πατριάρχου Παύλου καὶ τοῦ Ἁγίου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος Νικολάου Βελιμίροβιτς, τὸ family pride, τὸ ὁποῖο συνιστᾷ μία ἀπὸ τὶς ἐπαναστατικότερες ἐνέργειες στὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς Νέας Τάξεως, ἂς ἔχουν ὑπ’ὄψιν ὁρισμένοι πὼς δὲν ἀνελήφθη ὡς πρωτοβουλία κανενὸς κομματικοῦ μπακάλικου πρὸς ἄγραν ψήφων μὲ πολιτευτὲς ἱερόδουλες, παλλακίδες καὶ ἀμφιβόλου ἠθικῆς στάθμης γκροῦπες, ἀλλὰ ἀπὸ χριστιανικὰ σωματεῖα, πολυτεκνικές ἑνώσεις, μεγάλες ἐνορίες καὶ ἀνεξαρτήτους συλλόγους, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ μόνοι ποὺ ἔχουν τὸ πλῆθος, τὴν δύναμη, ἀλλὰ καὶ τὸ ἠ θ ι κ ὸ  π λ ε ο ν έ κ τ η μ α  νὰ διοργανώσουν καμπάνιες θαρραλέας ῥήξεως μὲ τὸν ἑσμὸ τῆς προόδου, ὅσο κι ἂν κάποιοι -ἐθνικῶν ἀπόψεων, κατὰ τοὺς ὑποκειμένικούς τους ἰσχυρισμούς- χλευάζουν τὸν πιστὸ καὶ ἀφοσιωμένο κόσμο τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ δὲν ἐγκρίνει, δὲν ἀκολουθεῖ καὶ δὲν πρόκειται νὰ συναινέσει στὴν ἰδιοτέλεια, τὴν ὑποκρισία καὶ τὸν συγχρώτισμό τους μὲ ἀμοραλιστές. [...]»

πηγή

Μόλις σβήσει η οικογένεια, θα σβήσει ο κόσμος.

Μόλις σβήσει η οικογένεια, θα σβήσει ο κόσμος. Όταν χαλάσει η οικογένεια, θα χαλάσει και ο κλήρος και ο μοναχισμός και όλα....

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι άνθρωποι που απομακρύνθηκαν από τον Θεό έχουν ακάθαρτες σκέψεις

Σκίτσο του Χρήστος Παπανίκος - σκίτσα για το Ελλάδα 24 (2/2/2022)

  Οι άνθρωποι που απομακρύνθηκαν από τον Θεό έχουν ακάθαρτες σκέψεις. Ενώ από τις σκέψεις προέρχεται το καλό ή το κακό. Η οικογένεια είναι το βασικό κύτταρο. Εάν αυτό το βασικό κύτταρο, λόγω των κακών σκέψεων, υπέστη γάγγραινα, είναι σαφές ότι και ολόκληρο το κράτος, δηλαδή η κοινωνία, πολιορκημένη από τις κακές σκέψεις, δεν μπορεί να έχει ωραίο μέλλον...

Γέρων Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα Σερβίας (1914-2003)

Κυριακή Ζ’ Λουκά-Μια χαραμάδα ελπίδας!

«Καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ»

Αγαπητοί μου αδελφοί,
 Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συμφορά από το να βλέπει κανείς το παιδί του να πεθαίνει. Κανένας δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο και την απελπισία αυτή, παρά μόνον οι γονείς, ο πατέρας και η μάνα που ζουν αυτό το γεγονός. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκεται ο Ιάειρος, ο αρχηγός της Συναγωγής. Βλέπει την μικρή θυγατέρα του να πεθαίνει· ο πόνος και η απελπισία τον κυριεύουν, δεν έχει άλλο σπλάχνο από αυτό και το χάνει.
   Του μένει όμως μια χαραμάδα ελπίδας που πρέπει να την αξιοποιήσει. Το όνομα του Ιησού είναι γνωστό, έμαθε ότι κάνει θαύματα, θεραπεύει αρρώστους, δαιμόνια βγάζει, παράλυτους επαναφέρει, νεκρούς εγείρει, προσφάτως έχει μάθει για τον υιό της χήρας της Ναΐν. Τι και αν είναι κι αυτός αρχισυνάγωγος; τι και αν το αξίωμά του δεν του επιτρέπει; Τι κι αν οι πατριώτες του Ιουδαίοι και το θρησκευτικό κατεστημένο δεν τον «πάνε» καθόλου τον Ιησού γιατί τους χαλάει τα σχέδια;

  Αυτός γνωρίζει ότι μόνον αν ο Χριστός μπει στο σπίτι του θα σωθεί η κόρη του. Η μόνη σωτηρία του παιδιού και του σπιτιού είναι ο Ιησούς. Τρέχει, τον συναντά πέφτει στα πόδια Του και τον παρακαλεί, ο Κύριος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα. Και πότε αλήθεια ο Χριστός μας δεν ανταποκρίνεται στις δικές μας προσκλήσεις; Ο ίδιος δεν λέγει «κρούετε και θα σας ανοίξω, ζητάτε και θα βρείτε»; Μπαίνει στο σπίτι του αρχισυναγώγου Ιαείρου και γίνεται το θαύμα, η νεκρή κόρη επανέρχεται στην ζωή και μαζί η σωτηρία της οικογένειας.

Να ένα θέμα που ίσως σήμερα χρειάζεται να πούμε δύο τρείς σκέψεις χρήσιμες, παίρνοντας αφορμή από αυτό το γεγονός. Η παρουσία του Χριστού στο σπίτι του Ιαείρου γίνεται πηγή ευτυχίας. Πώς όμως μπήκε ο Χριστός στο σπίτι; Κατόπιν θερμής παρακλήσεως των γονέων. Τότε το σπίτι μετατράπηκε σε πηγή ευτυχίας, η θλίψη μετεβλήθη σε ανείπωτη χαρά, η σωτηρία παίρνει την θέση της στις καρδιές των ανθρώπων της οικογενείας.

ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΚΟΡΗ(Εορτή της Κοιμήσεως της Αγίας Άννας)

“Ἡ εὐκλεέστατος καὶ ἀξιέπαινος, Ἄννα ἡ ἔνθεος, καὶ πανσεβάσμιος, γῆθεν ἀρθεῖσα ἐκ ζωῆς, προσκαίρου διαιωνίζει, εἰς ζωὴν ἀθάνατον, μετ’ Ἀγγέλων χορεύουσα, σὺν τῇ θυγατρὶ αὐτῆς, καὶ ἀχράντῳ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ, πρεσβεύουσα ἀπαύστως σωθῆναι, τοὺς πίστει ταύτην μακαρίζοντας” (Κάθισμα του Όρθρου της εορτής της Κοιμήσεως της Αγίας Άννης)
“Η πλέον δοξασμένη και η άξια μεγίστου επαίνου, η Άννα που ήταν γεμάτη από Θεό, αυτή που αξίζει και τον σεβασμό από όλους, έφυγε από την επίγεια και πρόσκαιρη ζωή και πορεύεται προς την αιώνια και αθάνατη ζωή, χορεύοντας μαζί με τους Αγγέλους και με την κόρη της και άχραντη Μητέρα του Θεού, και πρεσβεύει αδιάκοπα να σωθούνε όσοι την μακαρίζουν με πίστη στον Θεό”.

 “Η Αγία Άννα, η μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν από τη φυλή του Λευί. Ο πατέρας της, που ήταν ιερέας, ονομαζόταν Ματθάν και ιεράτευε την εποχή της βασιλείας της Κλεοπάτρας. Τη δε μητέρα της, την έλεγαν Μαρία. Η Άννα είχε και δύο αδελφές, την ομώνυμη με τη μητέρα της Μαρία και τη Σοβήν. Και η μεν Μαρία, που παντρεύτηκε στην Bηθλεέμ, είχε κόρη τη Σαλώμη την μαία, η δε Σοβή, που παντρεύτηκε και αυτή στην Bηθλεέμ, την Ελισάβετ. Τέλος, η Αγία Άννα που παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ, γέννησε σε μεγάλη ηλικία την Παρθένο Μαρία, την μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό στην εορτή των Εισοδίων, πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς. Τέλος, ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τα αιώνια αγαθά. Περικαλλή ναό προς τιμήν της αγίας Άννας έκτισε στην Κωνσταντινούπολη περί το 550 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Λείψανο της Αγίας υπάρχει στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας Άννας. Η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη της στις 9 Δεκεμβρίου και την Κοίμησή της στις 25 Ιουλίου κάθε χρόνο” (εκ του Διαδικτύου)

  Η Εκκλησία μας, τιμώντας την προμήτορα Άννα, την μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, μας προτρέπει να δούμε τις οικογενειακές σχέσεις μέσα από μίαν άλλη προοπτική. Οι άνθρωποι τιμούμε την κατά σάρκα συγγένεια ως διαιώνιση της φύσης μας, αλλά και του προσώπου μας. Οι γονείς βλέπουμε στα παιδιά την συνέχεια της ύπαρξής μας. Γι’ αυτό και επενδύουμε σ’ αυτά. Θέλουμε να μεγαλώσουν με βάση τις δικές μας αξίες, να συμπεριφέρονται όπως θέλουμε εμείς, ο χαρακτήρας τους να είναι κατά πώς εμείς το επιθυμούμε. Άλλοτε, προβάλλουμε σ΄ εκείνα τα δικά μας απωθημένα, τις δικές μας ελλείψεις,. Άλλοτε τα αφήνουμε από ενοχές για τα δικά μας λάθη, για να μη ζήσουν ό,τι εμείς ζήσαμε, να πορευθούν όπως θέλουν, χωρίς μέτρα και όρια, αρκεί να είναι ευχαριστημένα. Η πραγματικότητα σπάνια συμφωνεί με τις προθέσεις μας, διότι τα παιδιά δίχως όρια δεν μπορούν να κρατήσουν την ευχαρίστησή τους, αλλά μένουν ανικανοποίητα. Όσο ταΐζεις το θέλημα, τόσο αυτό πεινά. Όσο του βάζεις όρια, σε λογικά πάντοτε πλαίσια, τόσο αυτό μαθαίνει να εκτιμά ό,τι του δίδεται, ό,τι έχει, ό,τι μπορεί να κατακτήσει, αναζητώντας το ουσιώδες.

« Η ψυχή του εφήβου είναι ένα χωράφι… » (Γέροντας Μύρων Σιμωνοπετρίτης)

 

«Να μην είστε αυστηροί ιδίως με τους εφήβους σας! Η ψυχή του εφήβου είναι ένα χωράφι… Κατεβαίνουν λοιπόν όσο ο καιρός περνά, 4 ποτάμια ορμητικά σαν χείμαρροι πάνω της! Το βιολογικό ποτάμι, το γνωστικό, το συναισθηματικό και το κοινωνικό. Το τι κατεβάζουν αυτά τα ποτάμια στο χωράφι της ψυχής! Πόσα μπάζα, πόσα άχρηστα αντικείμενα! Και ο γονιός τι πρέπει να κάνει; Να κάνει το αποστραγγιστικό έργο! Με καρτερία και υπομονή το οργώνει όπως είναι! Και να είστε σίγουροι πως αν έχει σπείρει κάποτε, το χωράφι θα γίνει καρπερό και γόνιμο! Στα νέα τα παιδιά που έρχονται να εξομολογηθούν τους λέω να κάνουν σωστή, όσο μπορούν, διαχείριση σε τρία πράγματα: Στο χρήμα, στο χρόνο και στο συναίσθημά τους! Αν μπορέσουν να διαχειριστούν αυτά τα τρία κατά Θεόν, τότε θα πορευτούν καλά και Θεαρέστως! Αν όχι…»