Το εμβληματικό έργο «Βυζαντινή εκκλησία»του ζωγράφου Μιχάλη Οικονόμου (1888-1933)

Το εμβληματικό έργο «Βυζαντινή εκκλησία» σε ελαιογραφία του σημαντικού Έλληνα ζωγράφου Μιχάλη Οικονόμου (1888-1933), το οποίο χαρακτηρίζεται από τις ονειρικές, σχεδόν ναΐφ απεικονίσεις και την ιδιαίτερη τεχνική του με τις χρωματικές αντανακλάσεις στο νερό.

πηγή

....Χαιρετισμός στον Άι Γιάννη...

 Τον έβλεπα κάθε δειλινό την ίδια ώρα, που επέστρεφε με τη βάρκα του από το ψάρεμα. 

Η επιστροφή του στο απάνεμο λιμανάκι της Αμαρύνθου ακολουθούσε πάντα την ίδια απαράβατη ιεροτελεστία. Τον χαιρετισμό στον Άι Γιάννη! 

Μόλις η βάρκα έφτανε στο ύψος του δρόμου, όπου βρίσκεται η ομώνυμη εκκλησία, σηκωνόταν όρθιος από τη θέση του στο τιμόνι και βγάζοντας το ψάθινο καπέλο του με σεβασμό έκανε το σταυρό του κοιτάζοντας προς τη μεριά του Αγίου. Έπειτα, συνέχιζε απλά το δρόμο του προς το λιμάνι.

Μου έκανε εντύπωση η απλότητα και η συνέπεια του κάθε φορά να χαιρετάει τον Άγιο. Έτσι ένα απόγευμα τον ζωγράφισα στα γρήγορα σε μια ακουαρέλα....

Γεράσιμος Γερολυμάτος

Σπύρος Βασιλείου.''Χαρταετοί''.1957

 Σπύρος Βασιλείου.''Χαρταετοί''. 1957

πηγή

Νικολάι Νικολάεβιτς. Ιούδας-Συνείδηση, 1891

 Νικολάι Νικολάεβιτς. Ιούδας-Συνείδηση, 1891
Ο πίνακας του Νικολάι δείχνει μια μοναχική φιγούρα του Ιούδα, ο οποίος παρακολουθεί πώς οι φρουροί οδηγούν τον Χριστό μετά την σύλληψή Του.Δεν τολμά να τους ακολουθήσει, στέκεται αναποφάσιστος και αντιλαμβάνεται όλη τη φρίκη της πράξης του

πηγή

Ράλλης Θεόδωρος-Αίθουσα γευμάτων σε μοναστήρι, Άγιον Όρος

Theodoros Ralli (1852-1909), Refectory In A Greek Monastery (Mount Athos)

Ευάγγελος Μαρκογιαννάκης (1874-1956): ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ

Ευάγγελος Μαρκογιαννάκης (1874-1956): ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ

Λεονίντ Πάστερνακ

"Ο Αλεξάντρ Πούσκιν στην παραλία"

Λέων Τολστόϊ

Έργα του Λεωνίδα Πάστερνακ-Леонид Осипович Пастернак(πατέρα του νομπελίστα συγγραφέα Μπόρις Πάστερνακ)

Ο Λεονίντ Πάστερνακ γεννήθηκε στην Οδησσό από μια ορθόδοξη εβραϊκή οικογένεια στις 4 Απριλίου του 1862 και ήταν από τους πρώτους αυτοαποκαλούμενους Ιμπρεσιονιστές. Στη Ρωσία της δεκαετία του 1880 και του 1890 μια τέτοια πράξη ήταν αρκετή για να εστίαση την προσοχή επάνω του. Ο Παστερνάκ ήταν μέλος των "Πιριντβίζνικι" αλλά και της ομάδας "Ένωση Ρώσων Καλλιτεχνών". Ήταν Φίλος με τον Λέων Τολστόι, και είχε ζωγραφίσει πολλά πορτρέτα του κατά τη διάρκεια που ο Τολστόι τον φιλοξενούσε στο πατρικό του σπίτι.

'Ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ στην Λαύρα''

''Ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ στην Λαύρα''
Έργο του σύγχρονου Ρώσου καλλιτέχνη Valery Nikolaevich Rzhevsky [γ.1951]

A Dear Visitor - One Last Visit

Max Kurzweil (Austrian, 1867–1916)

A Dear Visitor - One Last Visit

πηγή

Ivan Aivazovsky, Constantinople

Ivan Aivazovsky

Original Title: Константинополь

Date: 1880

Style: Romanticism

Ο άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του.

Ο άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του.
(Paul Claudel)

Ο πίνακας είναι του Θεόδωρου Ράλλη.

πηγή

“Λευκά τριαντάφυλλα”

Χρήστος Π. Γαρουφαλής

  Έμοιαζαν σαν δυο λευκές πινελιές έτσι όπως τα χάιδευε το φως στο εργαστήρι, αχτίδα αισιοδοξίας, βάλσαμο για τη μελαγχολία των ημερών... 

 Δυο λευκά τριαντάφυλλα ποτισμένα με μνήμες Επιταφίου… 

 Αχ και να μπορούσα να στείλω τη μοσχοβολιά τους να σκορπίσει τις “κακοσμίες” που μας πνίγουν… 

 Δυο βαθιές αναπνοές για ν’ αλλάξει η διάθεσή μας, να ευωδιάσουν λίγο και τα μέσα μας… 

Ανηφοριά ο Γολγοθάς μα κοιτάμε μπροστά προσδοκώντας Ανάσταση…
Καλό μήνα, καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα για όλους.
*έργο: “Λευκά τριαντάφυλλα”, λάδι σε μουσαμά, 40Χ60 εκ.

''Η έξοδος του Μεσολογγίου''

Σπύρος Παπανικολάου. ''Η έξοδος του Μεσολογγίου''

Οι τελευταίοι υπερασπιστές του Μεσολογγίου

«Οι τελευταίοι υπερασπιστές του Μεσολογγίου, 22 Απριλίου 1826: μια πτυχή από τον Ελληνικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας.»
Πίνακας του νεοκλασικού Ολλανδού ζωγράφου Joseph Denis Odevaere.

Ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατινάζει τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους μαινόμενους Τουρκοαιγύπτιους.

πηγή

Τι αβαρής ο κόσμος στην αγκαλιά τ’ αγγέλου.

Τι αβαρής ο κόσμος στην αγκαλιά τ’ αγγέλου.

Πίνακας της Σταματίνας Σαββανίδου.

Ο παπά Νικόλας ο Πλανάς λειτουργώντας κι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ψάλλοντας...

Μπάμπης Πυλαρινός

Ο παπά Νικόλας ο Πλανάς λειτουργώντας κι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ψάλλοντας στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου στο Μοναστηράκι. (2023)

Χριστουγεννιάτικο δέντρο, Σπύρος Βικάτος (1878 - 1960)

Χριστουγεννιάτικο δέντρο, Σπύρος Βικάτος (1878 - 1960).

Λάδι σε μουσαμά, 77 x 105 εκ.

Η πρώτη Θεία Λειτουργία μετά το 1922 στην Παναγία Σουμελά

«Τας θύρας, τας θύρας»
Η πατριαρχική θεία λειτουργία, η πρώτη Θεία Λειτουργία μετά το 1922 στην Παναγία Σουμελά που τελέστηκε ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο του 2010 στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Maria Sideri

Η εκκλησία του Αγίου Φιλίππου στο Μοναστηράκι...

Μαρία Πωπ. Η εκκλησία του Αγίου Φιλίππου στο Μοναστηράκι... Φθινόπωρο 1980

Θεολογία Γιανναρέλλη- Η λαϊκή ζωγράφος της Λέσβου

Η Θεολογία Γιανναρέλλη γεννήθηκε το 1915 στο Αϊβαλί. Από εκεί έφυγε κατά τον διωγμό του 1922. Αρχικά, εγκαταστάθηκε στον Μανταμάδο της Λέσβου όπου ο πατέρας της δούλευε ως μηχανικός σε ελαιοτριβεία. Έπειτα από δέκα χρόνια η οικογένειά της μετακινήθηκε στη Θέρμη και από εκεί στη Μυτιλήνη.

  Εγώ, αν και ήμουν μικρή, όταν ζούσε, θυμάμαι αρκετά από εκείνη και τις διηγήσεις της, όπως για το πώς ξεκίνησε τη ζωγραφική. 

 Συγκεκριμένα, εξιστορούσε ότι, όταν ήταν μικρή στο Αϊβαλί, καθώς πήγαινε στο σχολείο, περνούσε μπροστά από το εργαστήρι ενός ζωγράφου και καθόταν και τον παρακολουθούσε. Τότε ήταν που ζήτησε από τον πατέρα της πρώτη φορά μολύβια και μπογιές. 

 Η ζωγραφική ήταν η ζωή της. Ζωγράφιζε τα πρώτα χρόνια με πινέλα που τα έφτιαχνε η ίδια από τρίχες κατσίκας, όπως και τα χρώματα στα πάντα ( ξύλο, όστρακα ) και τους φημισμένους πίνακες σε κάμποτο ∙ ένα είδος υφάσματος το οποίο το έβαζε σε τελάρο πρώτα και μετά το περνούσε δύο- πολλές φορές και τρεις- φορές με κόλλα για να σταθεροποιηθεί και έπειτα το άφηνε να στεγνώσει.

  Όταν το ύφασμα ήταν έτοιμο, ξεκινούσε να μεγαλουργεί ∙ όλες οι μνήμες από το Αϊβαλί, ό, τι έζησε ως παιδί αλλά και ως ενήλικη από την αγροτική ζωή, τους γάμους, τις γιορτές όλα ζωντάνευαν με το πινέλο. Ποτέ δεν αντέγραφε, ποτέ δε μιμήθηκε κάποιον ∙ ήταν αυτοδίδακτη. Το κάθε έργο της ήταν μοναδικό.