Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΕΥΕΞΙΑΣ

  Η κουλτούρα της ευεξίας έχει γίνει ένα είδος θρησκείας στους καιρούς μας. Η φροντίδα του σώματός μας, η δίαιτα, η άσκηση, η αισθητική είναι ένας τρόπος ζωής ο οποίος στηρίζεται στο αξίωμα ότι οφείλουμε στον εαυτό μας να τον προστατεύουμε, να τον περιποιούμαστε, να νικούμε τη ραθυμία, την αρνητική εικόνα που εκπέμπουμε απέναντι στους άλλους, ότι θα πρέπει να γίνουμε αποδεκτοί όχι για εκείνους, αλλά για εμάς. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η ενασχόληση με τη γιόγκα. Πρέπει να αποβάλουμε από τον εαυτό μας σκέψεις και διαθέσεις, οι οποίες γίνονται βασανιστικές και γι’ αυτό, χωρίς να ασχολούμαστε με τη θρησκευτική διάσταση της γιόγκα, που είναι η ανακάλυψη του ινδουιστικού άτμαν εντός μας, αξιοποιούμε την αθλητική- γυμναστική της πλευρά, για να νιώσουμε καλύτερα.

  Αυτή η κουλτούρα της ευεξίας μοιάζει να συνδέεται με τον δικαιωματισμό των καιρών μας. Δεν είναι μόνο ότι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε όποια επιλογή κρίνουμε ότι μας εκφράζει, αρκεί να μη βλάπτουμε τους άλλους. Είναι και το ότι δικαιούμαστε, καθώς έχουμε μόνο μία ζωή, να λειτουργούμε με μια αυτοεικόνα, κυρίως σωματική, που να μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. Στην πνευματική μας παράδοση η ακηδία είναι αμαρτία, καθώς αποτελεί έκφραση ραθυμίας να βρούμε τον Θεό και να να παλέψουμε εναντίον των παθών μας. Στην κουλτούρα της ευεξίας η ακηδία είναι ένα άλλο είδος αμαρτίας, που στρέφεται εναντίον του εαυτού μας. Είμαστε ράθυμοι να κάνουμε την ύπαρξή μας να είναι η καλύτερη δυνατή. Μόνο που εδώ δεν έχει να κάνει με την ομοίωση του Θεού, την βίωση των δυνατοτήτων του «κατ’ εικόνα» με το οποίο είμαστε εφοδιασμένοι, αλλά με την απώλεια της ευκαιρίας να είμαστε όμορφοι, δυνατοί, καλλιεργημένοι, αξιοπρόσεκτοι, για να είμαστε καλά.

  Κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν: μα ο Θεός δεν μας θέλει να προσέχουμε το σώμα μας; Δεν είναι το σώμα μας και αυτό δώρο του Θεού; Προφανώς δεν μπορούμε να δώσουμε αρνητική απάντηση. Ποιο είναι όμως το μέτρο; Το να προσέχουμε το σώμα μας σημαίνει να το φροντίζουμε με μέτρο, χωρίς να το θεοποιούμε. Το να κοιτάμε την υγεία μας είναι σημαντικό, αλλά το να έχουμε την αίσθηση πως θα μείνουμε άτρωτοι και αθάνατοι είναι αυταπάτη. Η σάρκα παρέρχεται. Η ψυχή είναι αθάνατη. Η αλήθεια αυτή είναι αδιάψευστη. Όταν λοιπόν πιστεύουμε ότι η εικόνα μας είναι αυτή που μετρά για να είμαστε καλά, τότε χάνουμε τον πνευματικό μας προσανατολισμό.

  Η κουλτούρα της ευεξίας κάνει τον άνθρωπο να λειτουργεί αυτόνομα, να ταυτίζει την ευτυχία, τον σκοπό, το περιεχόμενο της ζωής με το να είναι και να αισθάνεται αυτός καλά. Κάποιοι λένε ότι μόνο έτσι μπορείς να βοηθήσεις τους άλλους, με το να είσαι εσύ καλά, πιστεύοντας στον εαυτό σου. 

Πώς όμως μπορείς να προσφέρεις στους άλλους, θυσιάζοντας κάτι από το εγώ σου, όταν η προτεραιότητά σου είναι αυτό κυρίως και, κάποτε, αποκλειστικά;

 Πού πάει η αγάπη, όταν δεν αφήνεις χώρο για το «εμείς»;

 Λειτουργεί αντίστροφα το ερώτημα: μήπως γίνεσαι καλά, όταν προσφέρεις; Χωρίς να περιφρονείς τον εαυτό σου και το σώμα σου, μήπως τελικά χρειάζεται να βρεις την ψυχή σου και το νόημα της, για να υπάρχει γνήσια ευεξία;

Η σχέση με τον Θεό νοηματοδοτεί την ύπαρξη. Της δίνει τα μέτρα της και τις ισορροπίες που λείπουν. Της αφήνει τελικά χώρο και για τον άλλον, καθώς στο «εμείς» βρίσκεται η ευεξία που διαρκεί. Μόνο που θέλει θυσία και προσφορά και όχι εγωπάθεια. Θέλει Εκκλησία.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 2 Σεπτεμβρίου 2026

πηγή

Το σώμα μας είναι ένα ρούχο δανεικό...

Το σώμα μας είναι ένα ρούχο δανεικό που μας έδωσε ο Θεός να φοράμε σε αυτήν την ζωή μέχρι να το παραδώσουμε πάλι πίσω σε Αυτόν.
Γι αυτόν τον λόγο δεν έχει ευλογία να παρέμβουμε σε αυτό όπως λόγου χάρη με τατουάζ, πλαστικές εγχειρήσεις κτλ., όπως δεν θα έπρεπε να πειράζαμε ένα ρούχο που θα μας δάνειζε κάποιος αδελφός είναι το ίδιο ανήθικο.
Οι αρρώστιες που παθαίνουμε κατά πλειοψηφία είναι από την μη σωστή εξομολόγηση δηλαδή από τις αμαρτίες μας και πάλι αν το συγκρίνουμε με ένα ρούχο γεμάτο βρωμιές πρέπει να τις καθαρίσουμε όλες όπως τις αμαρτίες γιατί έστω και μια βρωμιά να αφήσουμε στο ρούχο και να πλύνουμε όλες τις υπόλοιπες πάλι βρώμικο θεωρείται.
Έτσι με την σωστή εξομολόγηση θα πάρουμε και σωστό κανόνα για να μπορέσουμε να κοινωνήσουμε.

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΣΩΜΑ-Κυριακή Ασώτου

“Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει” (Α’ Κορ. 6,18)
“Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξει κανεὶς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του· αὐτὸς ὅμως ποὺ πορνεύει βεβηλώνει τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα”.

 Το να καθίσταται ο άνθρωπος αντικείμενο, πράγμα, res, δεν είναι σημερινό φαινόμενο μόνο. Στις μέρες μας, στον τρίτο κόσμο, οι άνθρωποι είναι φτηνό εργατικό δυναμικό, για να απολαμβάνει ο πλούσιος κόσμος αγαθά, ιδίως τεχνολογικά, εν αφθονία. Στον πόλεμο οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται “παράπλευρες απώλειες”, ενώ ενδιαφέρει ο αριθμός των νεκρών καιο όχι ποιοι αυτοί πραγματικά ήταν. Στις σχέσεις πολλοί βλέπουν τον άλλον ως σώμα και σάρκα και όχι ως ολοκληρωμένη συνύπαρξη ψυχής και σώματος. Έτσι, οι σχέσεις σήμερα χαρακτηρίζονται από την αποκλειστικότητα της φιληδονίας.

Το χειρότερο είναι πως η νέα γενιά εθίζεται στην πορνική θέαση της σχέσης. Δεν μπορεί να κατανοήσει και να ζήσει την ομορφιά του να βλέπεις τον άλλον ως εικόνα Θεού, που σημαίνει ως πρόσωπο με χαρίσματα, τα οποία δεν περιορίζονται στην όποια σωματική ομορφιά. Η σχέση στηρίζεται στον τονισμό της αυτοεπιβεβαίωσης, ότι δηλαδή μπορώ να κατακτήσω τον άλλον, να τον έχω κτήμα μου, να απολαύσω τις στιγμές της σωματικής ηδονής, χωρίς να με ενδιαφέρει το ποιος πραγματικά είναι, ποια ευθύνη αισθάνομαι την ανάγκη να αναλάβω γι’ αυτόν, πόσο πολύτιμος μπορεί να μου είναι, ώστε να μην μπορώ να αποδεχθώ ότι υπάρχει ζωή χωρίς αυτόν. Ας δούμε τις εξωσυζυγικές σχέσεις, σύνηθες φαινόμενο των καιρών μας. Ο απηυδισμένος από την ρουτίνα του γάμου, από την αδυναμία του άλλου να ανταποκριθεί σ’ αυτό που του ζητά να είναι, η αίσθηση ότι όλα χρειάζονται ένα διάλειμμα, κάποτε και ο πειρασμός της στιγμής, η ανάγκη για αυτοβεβαίωση μέσα στην πλήξη, γεννούν εφήμερες περιπέτειες, στις οποίες η αγάπη δεν υπάρχει, αλλά μόνο η εκτόνωση. Ο άλλος είναι “μια κάποια λύσις”.

Η Εκκλησία μας, ολοκληρώνει την δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου την ολοκληρώνει με την ανάγνωση του ευαγγελικού αναγνώσματος του ασώτου υιού, της επιστροφής δηλαδή του ανθρώπου από την γη της απόστασης από τον Θεό, όπου τα πάντα είναι αντικείμενα για ξόδεμα, με τίμημα το ξόδεμα του ίδιου του ανθρώπου, στο πατρικό σπίτι, στην Εκκλησία, εκεί όπου η σχέση είναι των προσώπων που τιμούνε ο Θεός τον άνθρωπο με την αγάπη, την αναγνώριση ότι είναι παιδί Του, με τα στολίδια του ξεχωριστού, τα ρούχα, τα παπούτσια, το δαχτυλίδι, δηλαδή την απονομή του βασιλικού τίτλου στον επιστρέφοντα, και ο άνθρωπος τον Θεό με την μετάνοια, την ταπείνωση, την ευθύνη της αγάπης που γνωρίζει τα όρια και τα μέτρα, την αποδοχή μιας πατρότητας που δεν καταναγκάζει, αλλά ελευθερώνει στην αγάπη. 

Ἕνα κορμί ἔδωσε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, καί μ᾿αὐτό τρώγεται μέρα-νύχτα...

Ἕνα κορμὶ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, καὶ μ᾿ αὐτὸ τρώγεται μέρα-νύχτα. Τὸ γυρίζει ἀπὸ δῶ, τὸ γυρίζει ἀπὸ κεῖ, τὸ μισογυμνώνει, τὸ ξεγυμνώνει ὁλότελα, ξανὰ τὸ μισοντύνει, κ᾿ ἔτσι βασανίζεται, δὲν ξέρει τί νὰ τὸ κάνῃ.
Ἔ, κακορρίζικε ἄνθρωπε, τὸ ξεγύμνωσες, τὸ γύρισες ἀπὸ δῶ κι᾿ ἀπὸ κεῖ. Κ᾿ ἔπειτα, τί ἔκανες τάχα; Τὸ βρώμισες, τὸ μόλεψες, τὸ κουρέλιασες, τὸ ρεζίλεψες, κι᾿ ἀκόμα δὲν ἡσύχασες! Θεάματα, πυροτεχνήματα, ταινίες, σαρκολατρεία, ἐξαχρείωση, ζωὴ δίχως καμμιὰ οὐσία. Δὲν πᾶς ν᾿ ἀπογευτῆς λίγη ἀληθινὴ ζωή. Παρὰ κλείνεσαι μέσα στὰ σκοτεινὰ μπουντρούμια καὶ πασκίζεις νὰ ψευτοζήσῃς μὲ τοὺς ἴσκιους, μὲ τὶς φωτογραφίες!
Τί καταδίκη ἔπαθες! Τί κατάντημα, καὶ δὲν τὸ κατάλαβες! 

«Ἄνθρωπος, ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν. Κατελογίσθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς». 

«Ὁ ἄνθρωπος, ἐνῷ πλάστηκε τιμημένος δὲν τὸ κατάλαβε. Λογαριάσθηκε μαζὶ μὲ τὰ ζῷα τὰ ἄλογα, κ᾿ ἔγινε ἕνα μ᾿ αὐτά».

Φώτης Κόντογλου.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Να κοιτάμε τι μπορεί να βοηθήσει τον πλησίον για να προχωρήσει πνευματικά...

"Ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν . ἕκαστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν" (Ρωμ. 15, 1-2)
"Όσοι έχουμε δυνατή πίστη οφείλουμε να ανεχόμαστε τις αδυναμίες αυτών που έχουν αδύναμη πίστη, και να μην κάνουμε ό,τι αρέσει σ’ εμάς. Η συμπεριφορά του καθενός μας να είναι αρεστή στον πλησίον, ώστε να τον βοηθάει να προκόβει στο αγαθό κι έτσι να συντελεί στην οικοδομή της εκκλησίας".

  Κριτήριο της εποχής μας και του πολιτισμού μας είναι ο εαυτός μας, το εγώ μας. Σήμερα αποθεώνεται η φιλαρέσκεια. Δεν έχει να κάνει μόνο με την περιποίηση του σώματός μας, την επιθυμία να είμαστε αρεστοί στους άλλους, να ελκύουμε την προσοχή τους και το ενδιαφέρον τους. Κυρίως έχει να κάνει με ένα αίσθημα αυτοδικαίωσης. Γιατί το να περιποιούμαστε το σώμα μας, την σάρκα μας, είναι κάτι το σύνηθες. 

Ο απόστολος Παύλος, στο αποστολικό ανάγνωσμα του γάμου, μας υπενθυμίζει ότι κανείς δεν μισεί την σάρκα του, αλλά την τρέφει και την φροντίζει (Εφεσ. 5, 29). Ο μοναχισμός είναι μία έκτακτη κλήση και δωρεά, ευλογημένη, όχι όμως ο κανόνας για τον κόσμο. Και στην άσκηση έχουμε αγώνα παθοκτονίας και όχι σωματοκτονίας. Αν λοιπόν κάποιος ή κάποια, με μέτρο, φροντίζει για το σώμα του, αυτό δεν αντίκεται στις εντολές του Θεού. Το πρόβλημα όμως έχει να κάνει όταν η σωματική φροντίδα γίνεται αφετηρία πρόκλησης της φιλαυτίας και της φιληδονίας για τον άνθρωπο, κυρίως όμως όταν θέλουμε να βλέπουμε τα πάντα μέσα από το δικό μας πρίσμα, να μην παραδεχόμαστε ποτέ σφάλματα και να μη βλέπουμε την ζωή μέσα από τα μάτια των άλλων και τις ανάγκες τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ-«Υμεῖς ἐστε ναός Θεοῦ ζῶντος»

Κήρυγμα Κυριακής Απ. ΙΖ’ Επιστολών (29-1-2023)

 Μια μεγάλη αλήθεια διακηρύττει ο Απ. Παύλος σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί προς τους Χριστιανούς της Εκκλησίας της Κορίνθου. «Εσείς είστε ναοί του ζωντανού Θεού». Πρωτόγνωρος λόγος σε ανθρώπους που προέρχονται από τον ειδωλολατρικό χώρο να ακούν ότι αυτοί οι ίδιοι είναι κατοικητήρια του Θεού.

 Γνωρίζουμε ότι από τότε που ο άνθρωπος αντελήφθη ότι είναι δημιούργημα και κάποια υπερτέρα από αυτόν δύναμη υπάρχει, από τότε άρχισε να κτίζει ναούς και θυσιαστήρια. Από τα πανάρχαια χρόνια, από τότε που εθεωρείτο απολίτιστος άρχισε να αισθάνεται την ανάγκη της προσευχής και της λατρείας, επικαλούμενος δυνάμεις πνευματικές, ανώτερες από αυτόν, έτσι ώστε να τον βοηθήσουν στις δυσκολίες της ζωής του ή να εξευμενίσει αυτές τις δυνάμεις προκειμένου να μην τον τιμωρήσουν.

 Καθώς ο άνθρωπος προοδεύει και εκπολιτίζεται, αρχίζει να κτίζει ναούς που θεωρούνται τα σπουδαιότερα κτίσματα σε αρχιτεκτονική τέχνη και πλούτο. Να θυμηθούμε μερικά από αυτά όπως ο πύργος της Βαβέλ που η κορυφή του ήταν ναός. Οι αρχαίοι ναοί της Αιγύπτου. Η αρχαία Ελλάδα γεμάτη από περικαλλείς ναούς με κορυφαίο τον Παρθενώνα. Ο Ναός του Σολομώντα. Μεγάλοι και περικαλλείς ναοί σε όλον τον χριστιανικό κόσμο με κορυφαίο τον Ναό της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β'ΛΟΥΚΑ(Αποστολικό ανάγνωσμα)-«Ὑμεῖς ἐστε ναός Θε­οῦ ζῶντος»

«Ὑμεῖς ἐστε ναός Θε­οῦ ζῶντος» (2 Κορ. 6.16).

 Μέ αὐτά τά λόγια ἀπευθύνεται πρός τούς χρι­στια­νούς τῆς Κορίνθου ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θέ­λο­ντας ὄχι μόνο νά κα­τα­δείξει τή διαφορά πού ὑπάρχει μεταξύ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τῶν εἰδώλων, ἀλλά καί νά τούς διδάξει τήν πραγ­μα­τική σημασία καί τόν ἀληθινό ρόλο τοῦ ἀν­θρω­πίνου σώματος.

 Ναό τοῦ Θεοῦ ὀνο­μά­ζει ὁ ἀπόστολος τό ἀν­θρώπινο σῶμα, δημι­ούρ­γημα, δηλαδή, πού εἶναι ἀφιερωμένο στόν Θεό. Καί τό δη­μι­ούργημα αὐ­τό δέν εἶναι ἀπο­κλει­στι­κά ἔρ­γο ἀν­θρώ­πων, ὅπως εἶναι οἱ χειρο­ποί­η­­­τοι ναοί πού οἰκο­δο­μοῦμε καί ἀφι­ε­ρώ­νουμε στή λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἶναι δημι­ούρ­γημα τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔπλα­σε τόν ἄνθρωπο κατ᾽ εἰκό­να καί καθ᾽ ὁμοί­ωσίν του, καί στή συνέχεια προσέ­λα­βε τόν ἄνθρω­πο ὡς συνδημιουρ­γό του γιά τή συνέχιση αὐ­τοῦ τοῦ ἔργου τῆς δη­μι­ουργίας.
Νά, λοιπόν, τό πρῶτο στοιχεῖο πού χαρακτη­ρί­ζει τόν ναό τοῦ σώ­μα­τός μας καί τόν κάνει νά διαφέρει ἀπό τούς κτιστούς καί χειροποίη­τους ναούς πού ἀνε­γεί­ρουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρω­ποι.

 Δεύτερο χαρακτη­ρι­στι­­­­­­­κό στοιχεῖο εἶναι ἡ ἔμ­­­ψυχη φύση του. Ὁ ναός τοῦ σώματός μας δέν ἀποτελεῖται μόνο ἀπό ὕλη, ἀποτελεῖται καί ἀπό πνεῦμα, ἀπο­τε­λεῖται καί ἀπό ψυχή. Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἐνε­φύ­σησε πνοή ζωῆς κατά τή δη­μ­ι­ουργία τοῦ ἀν­θρω­πί­νου σώματος, καί αὐ­τή μετέτρεψε τόν χοῦν τῆς γῆς σέ ναό τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ ζῶν Θεός ἔχει ζῶντα ναό, μέσα στόν ὁποῖο, ὅπως λέγει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπό­­στολος, ἐνοικεῖ καί ἐμ­πε­ριπατεῖ ὁ ἴδιος. Καί ὁ ζῶν ναός εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, εἶναι τό ἀν­θρώπινο σῶμα.

 Τρίτο χαρακτηριστικό τοῦ ναοῦ τοῦ ζῶντος Θεοῦ ἀποτελεῖ ἡ ἀπο­κλει­στι­κότητα τῆς χρή­σεώς του. Ὁ ναός τοῦ ζῶντος Θε­οῦ εἶναι καί ὀφείλει νά εἶναι ἀποκλειστικά ἀφιερωμένος στόν Θεό. Ἐκεῖ πού κατοικεῖ ὁ Θε­ός δέν εἶναι δυνατόν νά λατρεύονται τά εἴ­δωλα, δέν εἶναι δυ­να­τόν νά συνυπάρχουν οἱ θεοί τους. Δέν εἶναι δυ­νατόν νά συνυπάρχει ὁ ζῶν Θεός μέ νεκρά μέ­λη, νε­κρωμένα ἀπό τήν ἁμαρ­τία. Δέν εἶναι δυ­να­τόν νά συνυπάρχει ὁ ζῶν Θεός, πού εἶναι φῶς, μέ τό σκότος τῆς ἀμ­φιβο­λίας, τῆς ἀπιστίας καί τῶν πονηρῶν ἔργων.

 Ναός, λοιπόν, τοῦ ζῶ­ντος Θεοῦ τό σῶμα μας, ἀδελφοί μου. 

• Ναός τοῦ Θεοῦ, διό­τι τό σῶμα μας βα­πτί­σθηκε, ἐγκαι­νιά­­σθη­κε δη­λαδή, στό ὄνομα τοῦ τρια­δικοῦ Θε­­οῦ. Ναός τοῦ Θεοῦ, διότι τό σῶμα μας κοινωνεῖ διά τοῦ μυ­στηρίου τῆς θείας μεταλήψεως τοῦ σώμα­τος καί τοῦ αἵμα­τος τοῦ Χριστοῦ.
•   Ναός τοῦ Θε­οῦ, διότι διά τῶν μυ­στη­ρίων καί ἁγιαστι­κῶν πράξεων τῆς Ἐκ­κλησίας μας λαμ­­βάνει τήν χάρη τοῦ παναγίου Πνεύματος.

Ἕνα κορμί ἔδωσε ὁ Θεός στον ἄνθρωπο, και μ᾿ αὐτό τρώγεται μέρα-νύχτα

 Ἕνα κορμὶ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, καὶ μ᾿ αὐτὸ τρώγεται μέρα-νύχτα. Τὸ γυρίζει ἀπὸ δῶ, τὸ γυρίζει ἀπὸ κεῖ, τὸ μισογυμνώνει, τὸ ξεγυμνώνει ὁλότελα, ξανὰ τὸ μισοντύνει, κ᾿ ἔτσι βασανίζεται, δὲν ξέρει τί νὰ τὸ κάνῃ.

 Ἔ, κακορρίζικε ἄνθρωπε, τὸ ξεγύμνωσες, τὸ γύρισες ἀπὸ δῶ κι᾿ ἀπὸ κεῖ. Κ᾿ ἔπειτα, τί ἔκανες τάχα; Τὸ βρώμισες, τὸ μόλεψες, τὸ κουρέλιασες, τὸ ρεζίλεψες, κι᾿ ἀκόμα δὲν ἡσύχασες! Θεάματα, πυροτεχνήματα, ταινίες, σαρκολατρεία, ἐξαχρείωση, ζωὴ δίχως καμμιὰ οὐσία. Δὲν πᾶς ν᾿ ἀπογευτῆς λίγη ἀληθινὴ ζωή. Παρὰ κλείνεσαι μέσα στὰ σκοτεινὰ μπουντρούμια καὶ πασκίζεις νὰ ψευτοζήσῃς μὲ τοὺς ἴσκιους, μὲ τὶς φωτογραφίες!
Τί καταδίκη ἔπαθες! Τί κατάντημα, καὶ δὲν τὸ κατάλαβες!

 «Ἄνθρωπος, ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν. Κατελογίσθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς». 

«Ὁ ἄνθρωπος, ἐνῷ πλάστηκε τιμημένος δὲν τὸ κατάλαβε. Λογαριάσθηκε μαζὶ μὲ τὰ ζῷα τὰ ἄλογα, κ᾿ ἔγινε ἕνα μ᾿ αὐτά».

ΦΩΤΗΣ Κόντογλου

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής Ασώτου

Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη

Μην αμαρτάνετε με το σώμα σας, μήτε με το πνεύμα σας, διότι είστε ναός του Αγίου Πνεύματος»
Αγαπητοί μου αδελφοί.
Σήμερα στους ιερούς ναούς μας διαβάστηκε η παραβολή του ασώτου υιού.
Θέλοντας ο Κύριός μας να φέρει κοντά Του όλους τους ανθρώπους, και να τους βοηθήσει δείχνοντάς τους το δρόμο προς τη σωτηρία, αφηγείται την ανωτέρω παραβολή. Σ’ αυτήν ξεκάθαρα μας περιγράφει ποιος είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος, τον οποίο ονομάζει άσωτο, διότι δεν δέχεται τη σωτηρία του.

 Άσωτος λοιπόν είναι εκείνος ο άνθρωπος που απομακρύνθηκε από τον Θεό και έχασε όλα τα χαρίσματα με τα οποία Εκείνος τον έντυσε, σπαταλώντας τα μέσα στην αμαρτία. Μας αναφέρει ο Κύριος ότι αφού πέταξε από πάνω του όλες τις αρετές, τελικά έφτασε στο βούρκο, εκεί που επιβιώνουν και κυλιούνται τα γουρούνια. Με τα γουρούνια εικονίζονται οι δαίμονες, που οδηγούν τον άνθρωπο στην απώλεια και την καταστροφή.

 Ευτυχώς όμως, όπως μας αναφέρει ο Κύριός μας στην παραβολή, ο άνθρωπος αυτός ήλθε τελικά σε συναίσθηση. Ήλθε σε επίγνωση της κατάστασής του και επέστρεψε κοντά στον Θεό ζητώντας του ταπεινά συγγνώμη. Ο δε Θεός, ως Θεός της αγάπης, τον αγκάλιασε και του φόρεσε όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο, την “στολή την πρώτη”, δηλαδή τον έντυσε ξανά με τις αρετές του Αγίου Πνεύματος, τις οποίες είχε αρνηθεί, σπαταλώντας ασώτως τα χαρίσματά του. Αποκαταστάθηκε δηλαδή, αφού πρώτα διά του μυστηρίου της μετανοίας των δακρύων και της εξομολογήσεως καθάρισε την ψυχή και το σώμα του.

Αδελφοί μου.
  Ο Κύριός μας έντυσε τον άνθρωπο με τις αρετές του Αγίου Πνεύματος, κάνοντας

Κυριακή Ζ’ Ματθαίου-Κριτήριο της χρήσης των αισθήσεων είναι η πίστη

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων» (Ματθ. 9, 29)

«Τότε ἄγγιξε τα μάτια τους καί εἶπε»

Κατακόμβες-Ο Χριστός θεραπεύει με την επίθεση των χεριών Του

 Μία από τις πολλές αφορμές για κριτική που δέχεται η χριστιανική πίστη έχει να κάνει με την στάση της έναντι των ανθρώπινων αισθήσεων, ιδίως του σώματος. Η σεξουαλική απελευθέρωση στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με τους Beatles, τον Μάη του ’68, τους χίπις, την μουσική ροκ, τον θρίαμβο της φροϋδικής ψυχολογίας, απενεχοποίησε για τον δυτικό πολιτισμό την λογική της χρήσης του σώματος ως αντικειμένου προς ηδονήν, και κατέστησε την διδασκαλία της χριστιανικής παράδοσης περιφρονητέα. 

 Ο δυτικός άνθρωπος γιόρτασε και εξακολουθεί να γιορτάζει στην τέχνη, στην καθημερινότητα, στις διαπροσωπικές σχέσεις το σώμα ως δικαίωμα και όχι ως μοίρασμα. Το αποπροσωποίησε, ως αντίδραση για μία μεγάλη περίοδο φόβου, στην οποία η χρήση του σώματος γινόταν με μέτρο και στα πλαίσια του γάμου, ενώ τό σώμα καθαυτό ήταν η αιτία για την μεταφυσική ανησυχία, ότι δηλαδή όποιος παραδινόταν στις ηδονές των αισθήσεων, ήταν δεδομένο ότι θα μεταβεί στην κόλαση, μετά το τέλος της παρούσας ζωής. Διαμορφώνοντας διδασκαλίες στηριγμένες στην αποθέωση της ασκητικότητας ως εγκράτειας και ως τρόπου ζωής όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των μοναχών, που έχουν την ιδιαίτερη κλίση και κλήση, η θεσμική Εκκλησία έδωσε την αφορμή στην κοινωνία να αποτινάξει τον ζυγό της ενοχής για τις αισθήσεις και σήμερα να θριαμβεύει η ενασχόληση του ανθρώπου με το σώμα, με την τροφή, με την σαρκική σχέση, με τις απολαύσεις εν γένει ως στάση ζωής.

Τι μας λέει όμως το Ευαγγέλιο για τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός έβλεπε τις αισθήσεις;
 Είναι χαρακτηριστικό ένα παράδειγμα δύο θαυμάτων που γίνονται και συνεχόμενα. Ο Χριστός δίνει το φως σε δύο τυφλούς αγγίζοντάς τους και θεραπεύει έναν δαιμονισμένο, που ο διάβολος του είχε στερήσει την ακοή. Δεν βλέπουμε τον Χριστό να αδιαφορεί για το έλλειμμα στην λειτουργία των αισθήσεων στους ανθρώπους. Αντίθετα, δίνει το φως και την ακοή σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη χρησιμοποιώντας την αίσθηση της αφής, χωρίς να συζητά για το πώς θα χρησιμοποιήσουν τις δωρεές αυτές οι θεραπευθέντες. Δεν ζητά αντάλλαγμα. Δεν ζητά να Τον ακολουθήσουν, ούτε καν να Του πούνε «ευχαριστώ». Μάλιστα από τους πρώην τυφλούς ζητά να μην μάθει κανείς για την θεραπεία τους, αν και εκείνοι διαφημίζουν το όνομά Του σε όλη την περιοχή.
Ο Χριστός θέλει τους ανθρώπους ακέραιους. Η ακεραιότητα δεν περιλαμβάνει μόνο την ίαση της ψυχής, αλλά συμπεριλαμβάνει και το σώμα. Για τον Χριστό οι αισθήσεις είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο, προκειμένου να αντιλαμβάνεται