27/7/1944. Οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ δολοφόνησαν τον ιερέα Ευάγγελο Καραμήτρο!

Ο Ευάγγελος Καραμήτρος ήταν ιερέας στο χωριό του Πέτρινο Καρδίτσας. Υπέπεσε σε δύο μεγάλα παραπτώματα για του κομμουνιστές πατριώτες του.

1. Αρνήθηκε να γίνει υπεύθυνος της ΕΤΑ (Επιμελητεία του Αντάρτη), να συγκεντρώνει τρόφιμα να συτίζονται τα «παληκάρια» του ΕΛΑΣ και τα μέλη του ΕΑΜ.
2. Απηγόρευσε στα κορίτσια του να συμμετάσχουν στην ΕΠΟΝ και στις «εύθυμες βραδυές» της οργάνωσης!

Μέλη της ΟΠΛΑ πήραν τον ιερέα από το σπίτι του τη νύχτα της 26ης Ιουλίου 1944, «για μια μικρή ανάκριση από τον καπετάνιο» και δεν επέστρεεψε ποτέ. Μετά την απελευθέρωση έμαθε η οικογένειά του ότι ο ιερέας δολοφονήθηκε την επομένη, μετά από άγριο βασανισμό, σε σχετική απόσταση από το χωριό του.

Αυτά τα εγκλήματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ φαίνεται ότι ήταν μέρος της «ηρωικής αντίστασης» που τους αναγνώρισε η Ελληνική κυβέρνηση 40 χρόνια αργότερα.

Πηγή: «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-1949»

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΑΘΗΝΑ – ΠΑΓΚΡΑΤΙ 1944).

 Στην φωτογραφία διακρίνεται ο ιερέας Χαραλαμπόπουλος Παναγιώτης ο οποίος γεννήθηκε στην Αναστάσοβα (σημερινή Ανάσταση) των Καλαβρύτων το 1907, και ο οποίος στην Κατοχή χειροτονήθηκε Ιερέας και εφημέρευσε στο χωριό του για ενάμιση χρόνο, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

 Κατά την περίοδο της κατοχής ήρθε σε σύγκρουση με τον τοπικό ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς καταδίκαζε δημόσια με πύρινα λόγια στα κηρύγματά του για τα εγκλήματα που διέπρατταν οι κομμουνιστές κατά της τοπικής κοινωνίας, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί από τους τοπικούς κομμουνιστές ως ‘’αντιδραστικός’’, και να δεχτεί απειλές για την ζωή του. Έτσι η τοπική Μητρόπολη το 1944 τον μετέθεσε-φυγάδευσε στην Αθήνα όπου και εφημέρευσε στο Παγκράτι υπαγόμενος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

 Παρά την μετακίνησή του στην Αθήνα, το ΕΑΜ\ΕΛΑΣ Καλαβρύτων ενημέρωσε τους συντρόφους τους στο Παγκράτι για το ποιόν του ιερέα, και έτσι στις 19 Ιουλίου 1944, αν και ακόμη η Αθήνα ήταν υπό Γερμανική κατοχή, ανενόχλητοι οι κομμουνιστές της ΟΠΛΑ συνέλαβαν τον π. Παναγιώτη, και όπως είναι γνωστό από την ιστορία και από τα γεγονότα που ακολούθησαν στα Δεκεμβριανά του 1944, το Παγκράτι υπήρξε βασικό προπύργιο του ΕΑΜ\ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της ΟΠΛΑ.

 Ο ιερέας μεταφέρθηκε βιαίως στην περιοχή του άλσους Παγκρατίου, (ΠΡΟΣΟΧΗ) και εδώ ξεκινάνε τα μαρτυρικά και απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστη ο ιερέας.

Τρεις φορές τον κρέμασαν από το δέντρο, αλλά και τις τρεις φορές έσπασε το σκοινί. Εξαγριωμένοι οι βασανιστές του που ‘’κάποιος’’ τον προστάτευε, του έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια, του έγδαραν το πρόσωπο για να του βγάλουν την γενειάδα, και στο τέλος τον σκότωσαν τρυπώντας τον με ξιφολόγχη. Για τρεις ημέρες οι εγκληματίες δεν άφησαν κανέναν να τον πλησιάσει από τους ενορίτες του για να τον θάψουν, παρά την τέταρτη ημέρα έδωσαν την άδεια να τον μαζέψουν, και τελικά να θάψουν το ιερό του λείψανο του.

 (Πηγή: Βοβολίνη Κωνσταντίνου Α., Η Εκκλησία εις τον αγώνα της ελευθερίας (1453 – 1953), Εκδότης Παναγιώτης Αθ. Κλεισιούνης, Αθήναι 1952)

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΒΑΣΣΑΡΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ 1948)

Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Ιερέας Αρβανίτης Παναγιώτης του Γεωργίου ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στα Βασσαρά Οινούντος Λακωνίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης.

Ο π. Παναγιώτης Αρβανίτης ήταν απόφοιτος της Ριζαρείου Σχολής, ήταν νυμφευμένος και είχε τέσσερα παιδιά. Ο εν λόγω ιερέας πάντοτε προέβαλε ευθαρσώς την αντίθεση του χωρίς φόβο προς τους κομμουνιστές, καθώς συγγενείς του είχαν δολοφονηθεί κατά το παρελθόν από αυτούς, με αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί ως ‘’αντιδραστικός’’ από το ΚΚΕ. 

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί από συμμορίτες του ‘’ΔΣΕ’’ και να υποστεί φρικτά βασανιστήρια, και να βρει μαρτυρικό θάνατο στις 26 Ιουνίου του 1948.

Η δε οικογένεια του φυγαδεύτηκε την τελευταία στιγμή και σώθηκαν και αυτοί από βέβαιο θάνατο

ΠΗΓΗ

26/5/1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΕ τον ιερέα Δημήτριο Ν. Γκέλη του Αγγελοκάστρου Κορινθίας

Το φριχτό έγκλημα εγινε στα Δίδυμα Αργολίδας, και ενώ οι σφαγείς ήσαν εν σπουδή γιατί έφθαναν οι Γερμανοί με το Τάγμα Ασφαλείας Κορίνθου σε «παγανιά» που είχαν ξεκινήσει από Άργος, Ναύπλιο και Κόρινθο και έφθασαν μέχρι τις Σπετσες.

Ακολουθεί Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ Δημητρίου Ν. Γκέλη (MD, ORL, DDS, PhD) «Αυτός Που Βαφτίστηκε Τρεις Φορές» με περιγραφή του μαρτυρίου:
«Ο ιερέας συνελήφθη στο Αγγελόκαστρο στις 10 Απριλίου 1944 (Μεγάλη Δευτέρα) από τους αντάρτες κομμουνιστές με την κατηγορία του «αντιδραστικού» και του «συνεργάτου» των Ιταλών. Η αλήθεια όμως είναι ότι η αιτία της σφαγής του ήταν η σθεναρή αντίσταση και αντιμετώπιση των «ινστρουχτόρων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που συχνά επισκέπτονταν το Αγγελόκαστρο και τους αντέκρουε, προσπαθώντας να διαφυλάξει τη χριστιανική πίστη των χωριανών του.

Οι κατηγορίες ήταν ψευδείς, διότι δεν υπήρξε ποτέ μόνιμη μονάδα Ιταλών στρατιωτών στο Αγγελόκαστρο, ώστε κάποιος χωρικός να συνεργαστεί μαζί τους. Οι Ιταλοί ανέβαιναν στο Αγγελόκαστρο μόνο για να κάνουν πλιάτσικο και να συνεργαστούν με τους μόνιμους συνεργάτες τους που ήταν οι μπακάληδες και ο μυλωνάς του χωριού, για να προμηθευτούν άλευρα.

Αφού τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από «λαϊκό δικαστήριο», οι άνθρωποι που τους είχε βαφτίσει και παντρέψει, τον καταδίκασαν εις θάνατον και τον έστειλαν στα Δίδυμα Αργολίδος, όπου διατηρούσαν στη «Μικρή Σπηλιά» Στρατόπεδο Μελλοθανάτων, όπου γίνονταν οι σφαγές. Στο στρατόπεδο μελλοθανάτων της «Μικρής Σπηλιάς» ήταν καταδικασμένοι και κρατούνταν άλλοι 39 Αγγελοκαστρίτες χωρικοί, «αντιδραστικοί» και αυτοί.

Στις 26 Μαΐου τα χαράματα άρχισε το μαρτύριο . Ο σφαγιάς χρησιμοποίησε μεγάλο χασαπομάχαιρο. Μετά τον Αποκεφαλισμό, σύμφωνα με τους παρόντες συγχωριανούς, που γλύτωσαν τη σφαγή, το σώμα του ιερέα βάδισε περί τα 40 μέτρα όρθιο και έβγαινε από μέσα του ένα βαθυγάλαζο φως, που έγινε ορατό, διότι δεν είχε ανατείλει ο ήλιος, ακόμη. Αυτό προκάλεσε δέος στους μελλοθανάτους, που περίμεναν καρτερικά να έλθει η σειρά τους. Ακολούθησε σφαγή και άλλων μελλοθανάτων κατοίκων τις τότε Αργολιδικορινθίας.

Η δολοφονία του ιερέα Νικολάου Καράπα από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΕΥΒΟΙΑ 1944).
 Στην αριστερή φωτογραφία διακρίνεται ο π.Νικόλαος Καράπας ο οποίος γεννήθηκε στο Μετόχι Διρφύων Εύβοιας το 1886. Ο εν λόγω ιερέας υπηρετούσε ως εφημέριος και δάσκαλος στο χωριό Αττάλη Χαλκίδος, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, όταν στις 24 Μαΐου 1944 τον συνέλαβαν οι κομμουνιστές μαζί με την πρεσβυτέρα του την Σωτηρία και τα πέντε παιδιά τους, τον Σωκράτη, την Αικατερίνη, την Ζαφειρία, τον Φώτη και τη Ζωή. 

 Τους οδήγησαν όλους μαζί στην Στενή Δίρφυος, όπου ήταν το αρχηγείο των συμμοριτών. Εκεί τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν χωριστά καθώς είχαν θεωρηθεί από τον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ ως αντιδραστικοί, καθώς κανένα από τα παιδιά δεν εντάχθηκε είτε στην ΕΠΟΝ, είτε στον ΕΛΑΣ, και επιπλέον διότι ο πατέρας ιερέας είχε αρνηθεί αρκετές φορές να τους ενισχύσει οικονομικά και υλικά μέσω της εκκλησίας, αλλά και να παροτρύνει τους πιστούς να στηρίξουν τους άθεους κομμουνιστές, όπως τους αποκαλούσε.

 Έτσι την 1η Ιουνίου 1944 άντρες της ‘’ΟΠΛΑ’’ (κομμουνιστική παραστρατιωτική εγκληματική οργάνωση) πήραν τον π.Νικόλαο, και με την ψευδή κατηγορία που του προσάψαν της «προδοσίας του αγώνος», τον μετέφεραν εν αγνοία της υπόλοιπης οικογένειας σε κοντινό δάσος στην θέση Αγία Θέκλα (Λάμαρη) και τον σκότωσαν με ρόπαλα και αγροτικά εργαλεία. 

 Μετά από μια βδομάδα την 08-06-1944 μετέφεραν στην περιοχή Κούτουρλα κοντά στο χωριό τους τον μεγάλο γιο του ιερέα, τον 18χρονο Σωκράτη (διακρίνεται στην δεξιά φωτογραφία), και τον κατακρεούργησαν με μαχαίρια και λόγχες. 

Η Αγία Τριάδα της Πέπελης και ο ηγούμενός της που μαρτύρησε στο καθεστώς

 Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Πέπελης. φαίνεται πως έχει την αρχική του ίδρυση σε άγνωστο έτος, ωστόσο η τοπική παράδοση αναφέρει πως οι κάτοικοι της Πέπελης στην Άνω Δρόπολη, βρήκαν την θαυματουργή εικόνα της Αγίας Τριάδας στο σημερινό σημείο όπου αργότερα κτίστηκε ο ναός του Μοναστηριού.

Αν και προσπάθησαν να την μεταφέρουν σε άλλη εκκλησία του χωριού, η εικόνα επέστρεφε ξανά στον τόπο πουν την είχανε βρει αρχικά. Έτσι οι κάτοικοι του χωριού μαζί με άλλους πιστούς από την ευρύτερη περιοχή, κατάφεραν και έκτισαν το εν λόγω ιερό προσκύνημα.

Με την πάροδο των χρόνων η Μονή μετατράπηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ιερά προσκυνήματα της Ηπείρου και επί τουρκοκρατίας οι αγώνες των μοναχών του, αλλά και οι εκτάσεις γης που παραχώρησαν οι πιστοί, ενδυνάμωσαν και άλλο τον θρησκευτικό, αλλά και τον διοικητικό της χαρακτήρα, μιας και το Μοναστήρι συντηρούσε το Ελληνικό Σχολείο, τους απόρους, αλλά και τους ασθενείς.

Αξίζει να αναφέρουμε ακόμη πως κατά την διάρκεια τον περιοδειών του ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πέρασε από την μονή, λειτούργησε και κήρυξε στους κατοίκους προφητεύοντας πολλά από τα μελλούμενα στη Δρόπολη. Μετά την εκτέλεση του Αγίου Κοσμά από τον Κουρτ Πασά του Βερατίου, οι πιστοί συνέδραμαν και αγιογράφησαν στον εξωτερικό τοίχο του ναού της Μονής, τον Άγιο Κοσμά να κηρύττει στους Πεπελιώτες. Η εν λόγω τοιχογραφία διασώζονταν μέχρι το 1967,

Τα φριχτά βασανιστήρια και η δολοφονία του ιερέα Γιάννη Γκιόκα(1943)*

Την άνοιξη του 1944, οι Γερμανοί κρέμασαν τον Μαγουλά, ο οποίος ήταν διαφωτιστής, στέλεχος του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Η κρεμάλα στήθηκε έξω από το ξενοδοχείο του Στίκα. Είχε μαζευτεί πολλοί κόσμος.Σε κάποια στιγμή, δύο Γερμανοί στρατιώτες φέρνουν σέρνοντας έναν μικρόσωμο άνθρωπο που του είχαν δέσει τα χέρια πίσω και κρατούσαν ένα στειλιάρι που περνούσε κάτω από τη μασχάλη του ενός χεριού και έβγαινε στην άλλη.
Δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του, γιατί του είχαν σπάσει τα πόδια, όταν τον έπιασαν, μετά την προσπάθειά του να δραπετεύσει. Δεν φορούσε παπούτσια, παρά μόνο δύο χοντρές πλεκτές μάλλινες κάλτσες και ήταν έντονα τα σημάδια των βασανιστηριών που είχε περάσει. Μερικοί Γερμανοί με τις φωτογραφικές τους μηχανές απαθανάτιζαν τον γεγονός, ενώ άλλοι στα μπαλκόνια των ξενοδοχείων Στίκα και Δεμερούτη χασκογελούσαν παρακολουθούντας το θέαμα.
Του πέρασαν τη θηλιά στο λαιμό, τράβηξαν το σκοινί και κρεμάστηκε. Του κρέμασαν στο λαιμό και μια πινακίδα που έγραφε:
«Έχω σκοτώσει 300 Έλληνες και εβασάνιζα τον ελληνικό λαό».
Έμεινε εκεί κρεμασμένος τρεις μέρες.
Μαζί με τον Μαγουλά κρεμάσανε και κάποιο Θάνο, ο οποίος πριν πεθάνει φώναξε:
«Κατάρα στους προδότες».
Πηγή: "ΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ (1940-1960)", ΣΤΑΜΑΤΗ ΝΙΚΟΛΗ.»

Ακολουθούν λιγα από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ», ΤΟΜΟΣ Β΄»:

«Ὁ Γεώργιος Μαγουλᾶς (καπετάν Λευτέρης) καταγόταν ἀπό τόν Πειραιά, ἀλλά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς μετακόμισε στό Βασιλικό Κορινθίας, ἀπό ὅπου καταγόταν ἡ σύζυγός του, δασκάλα καί φανατική κομμουνίστρια. Ὁ Μαγουλᾶς ἄρχισε τή δράση του ἀπό τό ΕΑΜ Κιάτου ὡς ὑπεύθυνός της ΕΤΑ, πού τοῦ ἔδωσε τή δυνατότητα να ἀσκεῖ βία καί νά κάνει πλιάτσικο ἐν ὀνόματι τοῦ «ἀγώνα». Γιά νά ἀποφύγει τή σύλληψη μετακόμισε στό βουνό καί ἐξελίχθηκε σέ σκληρό βασανιστή, βιαστή καί σφαγέα τῆς ΟΠΛΑ. Ἀνῆκε στή δύναμη τοῦ Φρουραρχείου 8 τῶν Τρικάλων, ἀλλά συνήθως βρισκόταν στή Μεγάλη Βάλτσα.

Στίς 4 Μαρτίου 1944 κοιμόταν σ᾽ ἕνα σπίτι στά Κάτω Τρίκαλα μέ ἄλλα 4 μέλη τῆς ΟΠΛΑ, χωρίς νά λάβουν μέτρα προστασίας καί πιάστηκαν στόν ὕπνο ἀπό τούς Γερμανούς. Ὁ Μαγουλᾶς κατόρθωσε νά τούς ξεφύγει, ἀλλά τήν ἑπομένη τόν συνέλαβαν πάλι κοντά στό χωριό Σκουπαίϊκα (νῦν Καλλιθέα), γιατί τόν ἀναγνώρισαν τά σκυλιά τους. Μετά λίγες ἡμέρες, οἱ Γερμανοί τούς κρέμασαν στό Ξυλόκαστρο (στήν τοποθεσία Πεντάδρομο)».

Ένα από τα θύματά του ήταν ο ιερέας Γιάννης Γκιόκας , μέλος της πατριωτικής Οργάνωσης αντίστασης «Ἐθνικό Κομμιτάτο Ἑλλήνων Πατριωτῶν» του Ξυλόκάστρου. Λεει η κόρη του Γιάννα Καρυωτάκη:
«Τότε πού τόν ἔπιασαν ἐμεῖς εἴμασταν πολύ μικρά.[...]

29/3/44. Η ΦΡΙΚΤΗ ΣΦΑΓΗ τοῦ ἱερέα τῆς Στιμάγκας Νικολάου Μπερτσεκᾶ από τον ΕΛΑΣ!

Η ΣΤΙΜΑΝΓΚΑ Κορινθίας ήταν μετά τον ΦΕΝΕΟ το μεγαλύτερι Σφαγείο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο το 1943-44!

Ἡ ἀειθαλής θυγατέρα του, η Βασιλική Νικ. Μπερτσεκᾶ*, γεννηθεῖσα τό 1925, μοῦ εἶπε:
«Ὅταν ἄρχισαν νά φθάνουν στή Στιμάγκα καθημερινά κρατούμενοι, νά κλείνονται στό σχολεῖο καί μετά νά ὁδηγοῦνται στό Καμάρι γιά σφαγή, ἕνας πού ἐξανέστη καί ἄρχισε νά καλεῖ δημόσια τά στελέχη τοῦ ΕΑΜ νά συνετιστοῦν καί νά σταματήσουν αὐτήν τήν ἀπαράδεκτη κατάσταση, ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ χωριοῦ, ὁ πατέρας μου Νικόλαος Μπερτσεκᾶς.

Ὁ πατέρας μου εἶχε ζήσει 8 χρόνια στήν Ἀμερική. Ὅταν γύρισε διορίστηκε δάσκαλος στό Ἑλληνοχώρι, ἀλλά ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου τόν ἔπεισε νά γίνει παπάς. Πῆγε στήν Ἱερατική Σχολή στήν Τρίπολη, χειροτονήθηκε παπάς καί ἦρθε ἐδῶ στή Στιμάγκα. Στήν πείνα τῆς Κατοχῆς ἔτρεχε παντοῦ νά βρεῖ τρόφιμα γιά συσσίτια γιά τά παιδιά τοῦ χωριοῦ. Πήγαινε καί ζητιάνευε, στήν Κόρινθο στόν ἔπαρχο Πανούση, στή Μητρόπολη στόν Δεσπότη, καί σέ ἄλλους.

«Πεινάει τό ποίμνιό μου!», ἔλεγε.
Ὅταν ἄρχισαν ἐδῶ οἱ σφαγές δέν μποροῦσε νά τό χωρέσει ἡ ψυχή του. Μιά ἡμέρα, κάτω ἀπό τό σπίτι μας βρῆκε μιά πλάτη ἀνθρώπου καί τήν ἔτρωγαν τά σκυλιά. Τήν πῆρε καί τήν ἔθαψε καί μετά ἦρθε μέσα στό σπίτι καί ἔκλαιγε. Ἔλεγε: «ἐγκληματίες, ἐγκληματίες, σφάζετε τούς χριστιανούς!». Τό εἶπε καί στήν ἐκκλησία καί τόν ἄκουσε ὁ δάσκαλος τοῦ χωριοῦ ὁ Ποῦλος, ἕνας κομμουνιστής ἀπό τίς Κρῆνες, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν ἡμέρα καθόταν στόν Δεσποτικό θρόνο.

Ὁ πατέρας μου τόν κάκισε:
- «Κατέβα ἀπό ἐκεῖ, δέν εἶναι ἡ θέση σου ἐκεῖ. Σφάζετε τούς ἀνθρώπους καί τούς πετᾶτε καί τούς τρῶνε τά σκυλιά. Γιατί τά κάνετε αὐτά; ».
Ὁ Ποῦλος τοῦ εἶπε:
- «Παπά πρόσεχε, γιατί ἄλλη Κυριακή δέν πρόκειται νά λειτουργήσεις!».
Ὅταν ἦρθε στό σπίτι, μοῦ εἶπε:
- «Κικίτσα μου, ἔλα δῶ νά σοῦ πῶ. Ἐμένα θά μέ σκοτώσουνε!».
- «Πατέρα φύγε, πήγαινε στή Μητρόπολη».
- «Παιδί μου δέν προλαβαίνω πιά. Ἄν φύγω θά σκοτώσουν ὅλους ἐσᾶς». (σ.σ. γνώριζε την Αρχή της Οικογενειακής Ευθύνης ο ιερέας)
Ἐκείνη τή χρονιά τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἦταν Σάββατο καί λειτούργησε στό ἐξωκκλήσι τῆς Εὐαγγελίστριας, μίλησε μετά καί εἶχε πεῖ:
- «Ζήτω τό Ἔθνος», «Ζήτω ὁ Στρατός!»..

Τήν Κυριακή, στίς 26 Μαρτίου τοῦ 1944, λειτούργησε κανονικά στό χωριό. Τό βράδυ εἶχε πάει στό σπίτι τοῦ Μπακόγιαννη νά βαφτίσει ἕνα παιδάκι τοῦ Κώστα Κούμπουλα. Αὐτοί, οἱ Στιμαγκιῶτες κομμουνιστές εἴχανε πιάσει τά στενά γύρω ἀπό τό σπίτι, τόν παρακολουθούσανε μέ τά φανάρια, ὅπως πιάσανε τόν Χριστό.

Ο Σταυρός με τον οποίον ο Εθνομάρτυς Επισκόπος Ρωγών Ιωσήφ ευλογούσε τους αγωνιστές του Μεσολογγίου.

πηγή

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ιστορική συγκίνηση αναμένεται να εορταστεί φέτος η Κυριακή της Ορθοδοξίας στην Τσαριτσάνη, καθώς οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.

Η Ιερά Μητρόπολη Ελασσώνος τιμά τη μνήμη δύο εμβληματικών προσωπικοτήτων, του Διδασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων και του Επισκόπου Ρωγών και Κοζύλης Ιωσήφ, ο οποίος πρωτοστάτησε στα γεγονότα του 1826.

Ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος υπό κομμουνιστών σφαγιασθείς...

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΜΟΝΟΣΠΙΤΑ-ΒΕΡΟΙΑΣ 1947).

  Στην φωτογραφία διακρίνεται ο ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος (1908-1947) ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στα Μονόσπιτα Ημαθίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

  Ο ιερέας Παπαγιαννόπουλος Αναστάσιος γεννήθηκε στην Ανατολική Ρωμυλία το 1908, και με την ανταλλαγή των πληθυσμών την δεκαετία του 1910 η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στην περιοχή των Μονόσπιτων της Βέροιας του Ν.Ημαθίας. Από μικρό παιδί άντεξε τις κακουχίες και τους διωγμούς που υπέστη αυτός και η οικογένειά του από τους Βουλγάρους, και με την μόνιμη εγκατάσταση του στην Ελλάδα αφοσιώθηκε στα γράμματα και στην εκκλησία. 

Ήταν άνθρωπος εγκάρδιος και δοτικός και πολύ αγαπητός από την τοπική κοινωνία. Έτσι σύντομα χειροτονήθηκε ιεράς και τοποθετήθηκε ως Εφημέριος στα Μονόσπιτα της Βέροιας. 

 Κατά την περίοδο της Κατοχής βοήθησε πολλούς ενορίτες του, όπως βοήθησε και πολλούς αντάρτες, αλλά αρνήθηκε ο ίδιος να ενταχθεί στον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς δεν ασπαζόταν την ιδεολογία τους και τις ενέργειές τους. Αν και στοχοποιήθηκε από το ΚΚΕ δεν τον πείραξαν καθώς ως ιερέας τους βοήθησε πολλές φορές με τρόφιμα και ρουχισμό κατά την διάρκεια της κατοχής.

Εθνομάρτυς Ιερέας Παπαχρήστου Φώτιος

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΚΕΦΑΛΟΧΩΡΙ – ΗΜΑΘΙΑΣ 1944).

 Φωτογραφία στην οποία διακρίνεται ο Ιερέας Παπαχρήστου Φώτιος (1897-1944), ο οποίος γεννήθηκε στο Κεφαλοχώρι Ημαθίας το 1897. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 χειροτονήθηκε Ιερέας στο χωριό του και διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στο Κεφαλοχώρι Ημαθίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. 

 Κατά την περίοδο της κατοχής στοχοποιήθηκε από τον τοπικό ΕΑΜ και την τοπική ΟΠΛΑ (παραστρατιωτική κομμουνιστική οργάνωση) διότι παρά τις πιέσεις να ενταχθεί στον ΕΑΜ αυτός όχι μόνο δεν ενέδωσε, αλλά απέτρεπε και τους ενορίτες του να προσχωρήσουν σε αυτό, με αποτέλεσμα οι κομμουνιστές να τον χαρακτηρίσουν ως ‘’αντιδραστικό’’ και εν συνεχεία να τον επικηρύξουν, καθώς ο ιερέας βλέποντας ότι στον Ν.Ημαθίας (και όχι μόνο) είχαν σφαγιασθεί πολλοί ιερείς από τους κομμουνιστές, με προτροπή των συγγενών και των συγχωριανών του μετακινήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Τον Σεπτέμβριο του 1944 και αφού τυπικά είχαν αποχωρήσει οι κατοχικές δυνάμεις από την Ημαθία, και θεωρώντας ότι πλέον είχε αποκατασταθεί η νομιμότητα στην περιοχή, επέστρεψε και πάλι στην ενορία του στο Κεφαλοχώρι Ημαθίας. 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ. Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Λαμπρίτης* και Ελένη Παπαδάκη

Ο αρχιμανδρίτης είχε συλληφθει από την ΟΠΛΑ Γαλατσίου μια ημέρα πριν την Ελένη Παπαδάκη και κρατήθηκαν στο ίδιο κελί στη «Βίλλα Παπαλεονάρδου, οδός Πολυλά 1, πριν μεταφερθούν στον τόπο του μαρτυρίου τους, βασανισθούν και δολοφονηθούν. Σύμφωνα με την αδελφή του Αρχιμανδρίτη, κ. Χρυσούλα Λαμπρίτη, ο ιερωμένος εξομολόγησε την άτυχη ηθοποιό (άγνωστο πως η αδελφή το έμαθε, αφού ο αρχιμανδρίτης εσφαγιάσθη). Ο Αρχιμανδρίτης εσφάγη στις 24 Δεκεμβρίου στη θέση «Μάρμαρα» μεταξύ Νέας Ιωνίας και Κουκουβάουνων μαζί με άλλα 4 άτομα, εκ των οποίων τα δύο ήσαν γυναίκες, σύζυγοι ανδρών της Χωροφυλακής.

Σύμφωνα με τους κανόνες του ΚΚΕ, οι σφαγείς κάθε τομέα της ΟΠΛΑ έπρεπε να παραδίδουν στον επικεφαλής του τομέα τα τιμαλφή των θυμάτων και εκείνος στο ΚΚΕ. Επειδή ο ύπεύθυνος Γαλατσίου, ονόματι Μπάμπης Μπαμπούκος, δεν παρέδιδε αρκετά τιμαλφή εστάλη προς αντικατάστασή του ο επικεφαλής της ΟΠΛΑ Παγκρατίου, παλαιός σφαγέας από το 1943, ονόματι Νικόλαος Ανδρικίδης, και τον αντικατέστησε. Το επάγγελμα του Ανδρικίδη ήταν εκδορέας σε σφαγεία, «εντεροκόμος»(!) δήλωσε ο ίδιος στην ανάκρισή του το 1945. Λέγεται ότι αυτό που προκάλεσε την αλλάγή στην ΟΠΛΑ Γαλατσίου, ήταν οτι οι υπεύθυνοι του ΚΚΕ δεν έλαβαν τον χρυσό σταυρό του Αρχιμανδρίτη ούτε τα χρυσαφικά και τη γούνα της Παπαδάκη!

«Εγώ θα βαδίσω σαν τον Χριστό στο μαρτύριο»Η δολοφονία του π.Χαρλαύτη Παναγιώτη από την Ο.Π.Λ.Α.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΚΟΡΙΝΘΟΣ 1944).

 Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Ιερέας Χαρλαύτης Παναγιώτης (1882 - 1944), ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στην Γκούρα Κορινθίας της Ιεράς Μητρόπολης Κορινθίας.

  Ο π. Παναγιώτης Χαρλαύτης γεννήθηκε στο Στενό Φενεού Κορινθίας το 1882 και αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος στο χωριό του. Νυμφεύθηκε και απέκτησε δώδεκα παιδιά και εν συνεχεία χειροτονήθηκε Ιερέας και τοποθετήθηκε ως εφημέριος σε πολλές ενορίες, και τα τελευταία 38 χρόνια της ιερατείας του τα πέρασε στο χωριό καταγωγής του την Γκούρα Κορινθίας υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Κορινθίας. Ως εφημέριος βοηθούσε και βρισκόταν πάντα δίπλα στους ενορίτες του, και προσπαθούσε να βρίσκει λύσεις στα προβλήματά τους, και ήταν όπως παραδέχονταν οι πάντες αυστηρά ακριβοδίκαιος.

 Κατά την διάρκεια της Κατοχής μέσω του κύρους που εξέπεμπε και της καλής σχέσης που διατηρούσε με τον Μητροπολίτη έσωσε πολλούς ομήρους από τα χέρια των κατακτητών, και ριψοκινδυνεύοντας την ζωή του φυγάδευσε και πολλούς για να διαφύγουν την σύλληψη, τόσο από τους κατακτητές όσο και από τους κομμουνιστές. 

Κατά την διάρκεια όμως της κατοχής ήρθε αντιμέτωπος με ένα μεγάλο πρόβλημα, και αυτό ήταν πως οι κομμουνιστές-συμμορίτες εντός της εκκλησίας του έκρυβαν από τους κατακτητές αντικείμενα που προέρχονταν από πλιάτσικο, και πολλά πυρομαχικά. Ο Ιερέας Χαρλαύτης Παναγιώτης αφού ενημέρωσε την τοπική ηγεσία των συμμοριτών πως δεν θα δεχτεί άλλη φορά η εκκλησία να γίνει κρύπτη παράνομων υλικών, αλλά και πυρομαχικών χωρίς να εισακουστεί, και γνωρίζοντας πως εάν οι δυνάμεις κατοχής έβρισκαν πυρομαχικά και οπλισμό εντός του ναού θα πυρπολούσαν το χωριό, αναγκάστηκε και με την βοήθεια ορισμένων συγχωριανών του να εξαφανίσει τα υλικά αυτά για να γλυτώσει έτσι το χωριό από τυχόν αντίποινα των κατακτητών, γεγονός που τον στοχοποίησε άμεσα στους κομμουνιστές.

  Το άλλο ‘’μεγάλο λάθος’’ του ήταν ότι στηλίτευε δημόσια τους συμμορίτες και έδειχνε στους ενορίτες του την σαθρότητα των κομμουνιστικών θεωριών, και την φιλαργυρία των αρχηγών των τοπικών οργανώσεων του ΕΑΜ\ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ, που σε περίοδο πείνας, εξαθλίωση, και της οικονομικής καταστροφής που είχε υποστεί ο ελληνικός λαός, αυτοί συνέχιζαν να ζουν πλουσιοπάροχα, να πλιατσικολογούν τον φτωχό κόσμο και να εκτελούν όχι κατακτητές, αλλά Έλληνες πολίτες με αντίθετη ιδεολογική άποψη.

π. Αθανάσιος Φαρμακόπουλος.Υπέστη τα πάνδεινα υπό των ΕΑΜιτών(+8 Νοεμβρίου 1944)

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΚΙΛΚΙΣ 1944).
Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Φαρμακόπουλος Αθανάσιος (1888-1944), ο οποίος διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στην Λευκώνα Σερρών, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. 

Ο π. Αθανάσιος Φαρμακόπουλος γεννήθηκε στον Πόντο το 1888, και ήλθε στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Φοίτησε ως το τρίτο έτος στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, και για ένα διάστημα διετέλεσε δάσκαλος στο χωριό Ορεινή των Σερρών. Το 1937 χειροτονήθηκε ιερεύς και τοποθετήθηκε ως εφημέριος στην Λευκώνα Σερρών.

  Το 1941 κατά την διάρκεια της κατοχής εκδιώχθηκε από τους Βουλγάρους κατακτητές καθώς ο ίδιος δεν θέλησε σε καμία περίπτωση να συνεργαστεί μαζί τους, και κατέφυγε στην Νιγρίτα, όπου εκδιώχθηκε και από εκεί, και κατέφυγε και πάλι στα Πλατανάκια Σιδηροκάστρου που ήταν υπό γερμανική κατοχή. 

Ένα χρόνο αργότερα, όταν η κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει και εκεί, ζήτησε καταφύγιο στην Θεσσαλονίκη. Στην Θεσσαλονίκη τοποθετήθηκε ως εφημέριος στο Νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής. Ο π.Αθανάσιος Φαρμακόπουλος ήταν χαρακτήρας ζωηρός, γεμάτος παλμό και επιβλητικός, με ψυχή ενθουσιώδη, και στον λόγο του ήταν ευθύς και καυστικός, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα στα κηρύγματά του να ενθουσιάζει τον κόσμο και να τον ξεσηκώνει κατά των κατακτητών. Ο ίδιος μη αντέχοντας την καταπίεση των κατακτητών, και από ιερό ενθουσιασμό, άφησε τα ιερατικά του καθήκοντα στην Θεσσαλονίκη και εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση της «Πανελλήνιας Απελευθερωτικής Οργάνωσης» (ΠΑΟ).

π.Γρηγόριος Μιχαλόπουλος-Κατακρεουργήθηκε από την παραστρατιωτική οργάνωση του ΚΚΕ την ΟΠΛΑ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΒΕΡΟΙΑ 1944).

Φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον Ιερομόναχο και Εφημέριο Μιχαλόπουλο Γρηγόριος (1910-1944), ο οποίος π. Γρηγόριος (κατ΄ άλλους Γεώργιος) γεννήθηκε σε χωριό της Αλεξάνδρειας του Ν. Ημαθίας το 1910. 

Ο π.Γρηγόριος Μιχαλόπουλος ήταν Ιερομόναχος και εφημέριος σε ναό της Βέροιας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

 Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου προσφέρθηκε ως εθελοντής να διδάξει τον λόγο του Θεού και να αναπτερώσει το ηθικό των Ελλήνων μαχητών ακολουθώντας στρατιωτικές Μονάδες στην πρώτη γραμμή του Μετώπου.

Τον Σεπτέμβριο του 1944 όταν αποχώρησαν οι Γερμανοί από την περιοχή του Ν.Ημαθίας, και εισήλθαν οι ΕΛΑΣίτες ανενόχλητοι εντός της πόλης Βέροιας, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην περιοχή της ‘’Μπαρμπούτας’’ και κατακρεουργήθηκε από την παραστρατιωτική οργάνωση του ΚΚΕ την ΟΠΛΑ της Βέροιας, με την κατηγορία πως κατά την διάρκεια της κατοχής χαστούκισε δημόσια εντός του Ιερού ναού του Αγίου Νικολάου, και πλήθους κόσμου τον Χ.Π. κομμουνιστή Βεροιώτη, ο οποίος προφασιζόμενος την ενίσχυση του αγώνα του ΕΛΑΣ έσπασε το παγκάρι του ναού και πήρε όσα χρήματα υπήρχαν εντός αυτού.

πηγή

Νεομάρτυρας ιερέας Ελευθεριάδης Κωνσταντίνος άγρια δολοφονηθείς από την Ο.Π.Λ.Α.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΗΜΑΘΙΑ 1944).

 Φωτογραφία στην οποία διακρίνεται ο Ιερέας Ελευθεριάδης Κωνσταντίνος (1886-1944), ο οποίος γεννήθηκε στον Πόντο το 1886, και το 1922 ήρθε πρόσφυγας με την οικογένεια του στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βερμίου του Ν.Ημαθίας. Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στην Φτελιώνα Ημαθίας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

 Ήταν υπόδειγμα ιερέα καθώς ζούσε πολύ λιτά και πάντα απευθυνόταν προς το ποίμνιο του με συστάσεις και προτροπές, και με χριστιανικό ζήλο, αλλά περισσότερο με το παράδειγμά του, βοηθούσε πνευματικά, αλλά και υλικά τους πολίτες της περιοχής του.

 Κατά την διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε εθνική δράση αλλά δεν συνεργάστηκε ποτέ με τον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ καθώς τους θεωρούσε άθεους, αφού η αιτία ήταν όταν μία ομάδα εξ αυτών κατά την διάρκεια λειτουργίας του το 1942 όταν τους έκανε παρατήρηση γιατί μπήκαν ένοπλοι εντός της λειτουργίας, αυτοί κλώτσησαν το χέρι του που κρατούσε το δισκοπότηρο με την Θεία Κοινωνία και αυτό χύθηκε στο πάτωμα, ενώ στη συνέχεια κλώτσησαν και το καλάθι με τα πρόσφορα και έπεσαν και αυτά στο δάπεδο του ναού. Έκτοτε ο ιερέας στιγματίστηκε ως ‘’αντιδραστικός’’.

Ο απαγχονισμός του παπά Σπύρου Κασσέλα

[...]Μπήκαν οι Ελασίτες στο χωριό Πέτα της Αρτας όπου ο παππούς μου, ο παπά Σπύρος Κασσέλας, ήταν παπάς και δάσκαλος και ζήτησαν τα κλειδιά της εκκλησίας, του Αη-Γιώργη, για να κοιμηθούν. Τους τα έδωσε. Το πρωί της Μεγάλης Τρίτης πήγε να πάρει τα κλειδιά κι αυτά τα ζώα τα δίποδα είχαν κάνει τις ακαθαρσίες τους επάνω στην Αγία Τράπεζα και στον Επιτάφιο. Είχε μια μαγκούρα ο παππούς μου και τους έστρωσε στο κυνήγι και τους πέταξε έξω από την εκκλησία.Το αποτέλεσμα;

 Τον έπιασαν, του πέρασαν τη θηλειά στο λαιμό και τον κρέμασαν σε ένα πλάτανο στο Πέτα της Αρτας. Αφησε έξι παιδιά ορφανά μικρά που μεγάλωσαν με φοβερές στερήσεις και απίστευτη φτώχεια! Ηταν μόνο 44 χρονών!

Ο παππούς μου δεν είχε καμμία ανάμειξη σε πολιτικές και πολεμικες αντιπαραθέσεις, αλλά ενοχλούσε που ήταν άνθρωπος του Θεού κι έπρεπε να τον σκοτώσουν. Και τον σκότωσαν!
Κι έρχονται όλοι αυτοί και περηφανεύονται για τα εγκλήματα που έκαναν εναντίον αθώων ανθρώπων, μικρών παιδιών, γυναικών και το μεγαλύτερο έγκλημα το παιδομάζωμα!

Μαρτυρία Εδώ

Ο φριχτός θάνατος του Αρχιμανδρίτη ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΟΚΚΙΝΗ από τους ΕΛΑΣίτες

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΚΑΛΑΜΑΤΑ 1943).

 Φωτογραφία του Αρχιμανδρίτη ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΟΚΚΙΝΗ ο οποίος καταγόταν από το Βαλτεσινίκο της Αρκαδίας. 

Τελείωσε το Γυμνάσιο και την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με αιματηρές οικονομίες. Χειροτονήθηκε Ιερέας και τοποθετήθηκε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Ναυπλίου υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Αρκαδίας, ενώ στην συνέχεια έγινε Αρχιμανδρίτης. Όντας μελετηρός και πολύ ευφραδής, συνετέλεσε με τα κηρύγματά του στην δημιουργία πνευματικής ατμοσφαίρας στην ενορία του, αλλά και στο Άργος. Κατά την διάρκεια της Κατοχής, παρηγορούσε και ενίσχυε τους ενορίτες του, ενώ στα κηρύγματά του χτυπούσε τους κατακτητές και καυτηρίαζε την απανθρωπιά τους.

 Παράλληλα, συνεργαζόταν με τους εθνικόφρονες αξιωματικούς της περιοχής στην Εθνική Αντίσταση βοηθώντας τους με υλικά και στρατολόγηση ανταρτών. Όλα αυτά τον έβαζαν σε κινδύνους, από τους οποίους κατόρθωνε συχνά να διαφεύγει. Όταν όμως άρχισε να απειλείται η ζωή του τόσο από τους Γερμανούς κατακτητές, όσο και από τους κομμουνιστές, αναγκάστηκε να καταφύγει στο βουνό και να ενταχθεί στην αντιστασιακή οργάνωση «Ελληνικός Στρατός» του Ίλαρχου Τηλεμάχου Βρεττάκου. 

Στις 23 Οκτωβρίου 1943, κατά την διάρκεια της συμπλοκής του «Ελληνικού Στρατού» με τους Ελασίτες κοντά στην Παλαιοχώρα Μεσσηνίας, ο π. Χριστοφόρος τραυματίστηκε, αλλά κατόρθωσε να διαφύγει την σύλληψή του από τον Ε.Λ.Α.Σ., καταφεύγοντας στην Καλαμάτα. Εκεί παρακάλεσε έναν περαστικό να του δέσει τα τραύματα, αλλά για κακή του τύχη αυτός ήταν στέλεχος του ΚΚΕ, και ο οποίος ειδοποίησε την κομμουνιστική οργάνωση Καλαμών, η οποία οργάνωση συνέλαβε τον π. Χριστόφορο. 

Από εδώ ξεκινάει ο μαρτυρικός θάνατός του. Οι κομμουνιστές τον απογύμνωσαν και τον μετέφεραν γυμνό, και κτυπώμενο καθόλη την διάρκεια της διαδρομής στο μοναστήρι Διμνιόσης-Καλαμών. Εκεί τον ρώτησαν με πιο χέρι κάνει τον σταυρό του, και όταν τους το επέδειξε του έκοψαν το χέρι αυτό.

 Στην συνέχεια του ξερίζωσαν τα γένια και του έβγαλαν με τανάλια τα δόντια, ενώ στο τέλος και ενώ ήταν αιμόφυρτος και σπάραζε από τους πόνους, ένας ΕΛΑΣίτης του άνοιξε την κοιλιά και περνώντας τα σπλάχνα στο λαιμό, του έλεγαν κοροϊδευτικά σου φορέσαμε το πετραχήλι για να μας εξομολογήσεις. Τελικά ο Αρχιμανδρίτης ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου 1943.

π. Στέργιος Λιόλιος,δολοφονηθείς υπό των κομμουνιστών τη 9-9-1946

Λιόλιος Στέργιος († 09 Σεπτεμβρίου 1946). Διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος, στον Δεσπότη Γρεβενών, στην Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών.

Ὁ π. Στέργιος Λιόλιος καταγόταν από το χωριό Δεσπότης των Γρεβενών, όπου και ήταν Εφημέριος. Κήρυττε με τήν ζωή και τους λόγους του την χριστιανική ζωή και ήταν θαρραλέος αντικομμουνιστής

Γι αυτό το λόγο οι κομμουνιστές τον θεωρούσαν θανάσιμο εχθρό, που έπρεπε να εξοντωθεί. Εκείνος μολονότι πληροφορήθηκε τις προθέσεις των συμμοριτών, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τήν ενορία του.

Στις αρχές Οκτωβρίου 1946, κατέβηκε στα Γρεβενά με εντολή της Μητροπόλεως Γρεβενών, καθώς έπρεπε να περιέλθει τα χωριά της Μητροπόλεως με τήν εικόνα του Αγίου Νικάνορος με σκοπό να μαζέψει ελέη για την φιλανθρωπία της Μητροπόλεως. 

Οι κομμουνιστές, θεωρώντας αυτό το πράγμα ως κατασκοπεία, του έστησαν καρτέρι και τον πυροβόλησαν, ενώ πήγαινε στα Γρεβενά, στην θέση Χάνια, στον ποταμό Βενέτικο στις 9 Σεπτεμβρίου 1946. Η σφαίρα τον βρήκε στην κοιλιακή χώρα, έπεσε από το ζώο του και προσπαθούσε με κόπο να κρατήσει το αίμα με το μαντήλι του. Τότε προχώρησε ένας συμμορίτης και τον πυροβόλησε από κοντά. Με αυτόν τον τρόπο τον σκότωσαν.

ΠΗΓΗ

Εθνομάρτυς ιερέας Γκιουλές Κωνσταντίνος υπό κομμουνιστών σφαγιασθείς(+1948)

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ.

  Φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον ιερέα Γκιουλέ Κωνσταντίνο (1884-1948), ο οποίος γεννήθηκε στο Κρυονέρι του Άργους το 1884, και χειροτονήθηκε και διετέλεσε ιερέας και Εφημέριος στο Κρυονέρι Αργολίδος στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος.

   Ασκούσε τα καθήκοντά του με ευλάβεια και πίστη και ήταν ιδιαίτερα σεβαστός και αγαπητός στους ενορίτες του, όμως οι κομμουνιστές τον έβλεπαν ως εμπόδιο στα σχέδιά τους, καθώς ο ιερέας είχε το θάρρος της γνώμης και σχολίαζε και έκρινε δημόσια τα εγκλήματα και τις άνομες πράξεις των συμμοριτών του ‘’ΔΣΕ’’ που διέπρατταν στην περιοχή του Άργους και όχι μόνο, και έτσι τον συνέλαβαν με την κατηγορία του ‘’αντιδραστικού’’ στις 24 Ιουνίου 1948. 

 Αρχικά τον μετέφεραν στο χωριό Μάζι, και έπειτα στην Καρυά, όπου τον έκλεισαν στο εξωκκλήσι της Παναγίας.

  Εκεί αφού τον έδειραν ανηλεώς για 24 ώρες, εν συνεχεία του ξερίζωσαν την γενειάδα του, και συνέχυσαν τον ξυλοδαρμό του και την επόμενη ημέρα, λέγοντας του μάλιστα ειρωνικά:

«Παπά είσαι μέσα στον ναό και ο Χριστός και η Παναγία ακόμη δεν ήρθαν να σε σώσουν».