Η Ανάληψη του Χριστού ως Μυστήριο και όχι ως Θέαμα

Tοιχογραφία.Μονή GELATI,Γεωργία.Περίπου 1520

Η εορτή της Αναλήψεως του Χριστού φέρνει ενώπιόν μας ένα από τα κορυφαία γεγονότα της θείας οικονομίας: ο Χριστός, ο σαρκωθείς, σταυρωθείς και αναστάς Κύριος, ανυψώνει την προσληφθείσα ανθρώπινη φύση στη δόξα του Πατρός. Και όμως, το γεγονός αυτό δεν παρουσιάζεται ως θέαμα. Δεν έχει τα γνωρίσματα μιας επιβλητικής επιδείξεως που συντρίβει κάθε αμφιβολία με τη δύναμη της εικόνας της. Οι μαθητές βλέπουν τον Κύριο να ανέρχεται, αλλά αυτό που τους δίδεται δεν είναι η πλήρης κατανόηση του γεγονότος, μόνο η μετοχή στο Μυστήριο. Ο Χριστός κρύπτεται μέσα στη νεφέλη, και έτσι η Ανάληψη φανερώνεται ως Μυστήριο: ως αληθινό γεγονός, αλλά γεγονός που δεν μπορεί να ερμηνευθεί σε όλο του το βάθος από την αισθητή εμπειρία.

Αυτό, όμως, δεν αφορά μόνο την Ανάληψη. Το ίδιο πνευματικό φαινόμενο το συναντάμε και στη Γέννηση και την Ανάσταση του Χριστού. Στη Γέννηση υπάρχουν πρόσωπα που συνδέονται με το γεγονός: η Παναγία, ο Ιωσήφ, οι ποιμένες, αργότερα οι μάγοι. Υπάρχει μαρτυρία, υπάρχει προσκύνηση, υπάρχει δοξολογία. Αλλά η ακριβής στιγμή της Γεννήσεως δεν προσφέρεται ως θέαμα στα μάτια των ανθρώπων (σύμφωνα με την παράδοση ούτε ο Ιωσήφ ήταν παρών). 

Στην Ανάσταση υπάρχουν οι στρατιώτες, οι Μυροφόρες, οι μαθητές που θα συναντήσουν τον Αναστάντα· όμως και εδώ κανείς δεν παρουσιάζεται ως μάρτυρας της ακριβούς στιγμής κατά την οποία ο Χριστός εξέρχεται από τον τάφο. 

 Και στην Ανάληψη οι μαθητές είναι παρόντες στην αρχή της αναβάσεως, αλλά η κατάληξή της χάνεται μέσα στη φωτεινή νεφέλη της θείας δόξας. Η απουσία μαρτύρων από την ακριβή στιγμή της Γεννήσεως, της Αναστάσεως και της τελικής καταλήξεως της Αναλήψεως δεν είναι κενό στην αφήγηση ούτε έλλειμμα αποδείξεως. Είναι η μαρτυρία της φύσεως του Μυστηρίου.

..αφού Αναλήφθηκε...μαρτυρεί σε όλους ότι αυτός είναι ο Θεός που εξουσιάζει τα πάντα...

 πηγή

Η ψηφιδωτή παράσταση της Ανάληψης του Χριστού στον τρούλο της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης

 Η ψηφιδωτή παράσταση της Ανάληψης του Χριστού στον τρούλο της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης

Πρόκειται για ένα αριστούργημα της παγκόσμιας τέχνης, κορυφαίο έργο του 9ου αιώνα.

Εξαιρετικό δείγμα της Μακεδονικής Αναγέννησης

Η ψυχή και το πνεύμα πώς μπορούν να διατηρηθούν σε νεότητα;

«Γηράσαντα, Κύριε, κόσμον πολλοῖς ἁμαρτήμασι, καινίσας τῷ πάθει Σου καί τῇ ἐγέρσει Σου, ἀνελήλυθας ὀχούμενος νεφέλῃ, πρός τά ἐπουράνια˙ δόξα τῇ δόξῃ Σου» (ωδή α΄εορτής Αναλήψεως).

(Αφού ανακαίνισες με το Πάθος Σου και την Ανάστασή Σου, Κύριε, τον κόσμο που είχε γεράσει από τις πολλές αμαρτίες, ανήλθες προς τα επουράνια εποχούμενος πάνω σε νεφέλη. Δόξα στη δόξα Σου).

  Ο άγιος Ιωσήφ ο Θεσσαλονίκης, ο υμνογράφος του δεύτερου κανόνα της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου, νιώθει την ανάγκη να δοξολογήσει τη δόξα του Κυρίου – και πώς αλλιώς; Κάθε τι που είναι του Θεού, ιδίως το δοξαστικό απολυτρωτικό έργο Του, είναι αντικείμενο έρωτα και αγάπης προς Εκείνον: το να δοξολογείς τη δόξα του Θεού σημαίνει να είσαι σε εκστατική πορεία θείου έρωτα, δίνοντας την καρδιά σου σ’ Εκείνον που σε αγάπησε «μέχρι τέλους».

 Και η πρόκληση έρχεται από τον αναλαμβανόμενο Κύριο επί «νεφέλης», ο Οποίος πηγαίνει «ὅπου ἦν τό πρότερον», εκεί από όπου ποτέ δεν έφυγε ως Θεός, στα δεξιά του Πατέρα δηλαδή, μαζί όμως πια με την ανθρώπινη φύση Του. Αυτό είναι το μέγιστο μυστήριο για το οποίο μένουν έκπληκτοι και όλοι οι άγγελοι και οι λοιπές επουράνιες δυνάμεις: ο ερχομός του Κυρίου στον κόσμο δεν ήταν μία απλή παρένθεση στη ζωή Του, όπως τα ευρήματα φαντασίας των αρχαίων ποιητών που έβαζαν τους «θεούς» να εισέρχονται στην ανθρώπινη ζωή και να επανέρχονται μετέπειτα στην «κανονικότητά» τους. Η «κανονικότητα» του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι μετά την ενσάρκωσή Του να κρατάει διαπαντός και την ανθρώπινη φύση Του, ενωμένη με τη θεότητά Του στη μία Του θεϊκή προσωπικότητα και υπόσταση.

«Τι ερυθρά τα ιμάτια, σαρκός του ενωθέντος παχύτητι;…

 Στους ύμνους της Αναλήψεως έχουμε τέσσερα τροπάρια όπου γίνεται λόγος για «ερυθρά ιμάτια» που διακρίνουν οι άγγελοι να φέρει ο Κύριος κατά την ανάληψή Του. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, όπως εξάλλου σημειώνεται σε δύο από αυτά, ότι η συγκεκριμένη διατύπωση αποτελεί αναφορά στα σύμβολα του πάθους, στα στίγματα από τα καρφιά και τη λόγχη που φέρει το σώμα του Χριστού. 

Χαρακτηριστικά σημειώνεται: «Τι ερυθρά τα ιμάτια, σαρκός του ενωθέντος παχύτητι;… πάθους τιμίου θεία, φέροντες σύμβολα.» και στο δεύτερο Απόστιχο του μεγάλου Εσπερινού της Αναλήψεως οι άγγελοι εκπλήττονται στη θέα του Κυρίου, κατά την ανάληψη διατυπώνοντας: «… Και ίνα τι αυτού ερυθρά τα ιμάτια; Εκ Βοσόρ ήκει, όπερ εστί της σαρκός…..». 

Ο συγκεκριμένος στίχος, ο οποίος έχει άμεση επίδραση από την Προφητική γραμματεία της Παλαιάς Διαθήκης, τον Ησαΐα ειδικότερα, δηλώνοντας τα στίγματα του πάθους του Χριστού στο σώμα Του, φαίνεται να παρουσιάζει ομοιότητες, ως προς τη διατήρηση των «συμβόλων του πάθους» στον Κύριο, με το Γ΄ τροπάριο του Κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου, όπου σημειώνεται ότι συναντώντας ο Άδης το Λόγο, γέμισε με πικρία βλέποντας άνθρωπο θεωμένο, που έφερε στο σώμα Του πλήθος πληγών.

Η Ευγενής Απόσυρση: Η Ανάληψη του Χριστού ως Θεϊκή Σιωπή και Υπέρβαση της Εξουσίας

Η ιστορία του Χριστού δεν τελειώνει με τη Σταύρωση· ούτε με την Ανάσταση· τελειώνει με την ευγενέστερη όλων των πράξεων: την απόσυρση.
Η Ανάληψη, αυτή η σιωπηλή ανάβαση προς τους ουρανούς, δεν είναι μια θεαματική αποχώρηση, αλλά μια λεπταίσθητη, σχεδόν αόρατη, αποδέσμευση από τον κόσμο.
Είναι το τέλος της ενσάρκωσης και η αρχή της διακριτικής, άυλης παρουσίας.
Ο Χριστός, που βάδισε ανάμεσα στους ανθρώπους, που άγγιξε, έκλαψε, δίδαξε και πόνεσε, αποχωρεί. Όχι γιατί εγκαταλείπει, αλλά γιατί σέβεται.
Δεν αποσύρεται για να απουσιάζει, αλλά για να δώσει χώρο στην ελευθερία.

Η ανάληψη δεν είναι φυγή, είναι η τελευταία πράξη ταπείνωσης.
Όταν οι θνητοί κατακτούν εξουσία, την κρατούν με νύχια και με δόντια.
Ο Χριστός, έχοντας νικήσει τον θάνατο, θα μπορούσε να ιδρύσει βασίλειο επίγειο, να αξιώσει δικαιοσύνη, να κυβερνήσει τους λαούς με θεϊκή βεβαιότητα.
Όμως επιλέγει την ανάληψη.
Επιλέγει να μην εξουσιάσει, να μη διατάξει, να μην επιβληθεί.
Η θεϊκή του δύναμη φανερώνεται στην απόσυρση. Η εξουσία Του εκδηλώνεται στην άρνηση της.
Πόση ευγένεια υπάρχει στην άρνηση της κυριαρχίας!
Στην άρνηση να συνεχίσει να είναι παρών με την ένσαρκη βεβαιότητα.
Η Ανάληψη είναι το αντίθετο του θριάμβου, είναι μια πράξη σιωπηλής αγάπης, είναι η θεϊκή συστολή, η απόλυτη μορφή ελευθερίας.
Όχι πια εντολές, όχι θαύματα, όχι επιτιμήσεις· μόνο μια σιωπή που χωρά τον κόσμο.

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ(Εορτοδρόμιον Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου)

" Διατί μετά τεσσαράκοντα ημέρας ανελήφθη ο Κύριος εις τους ουρανούς και ουχί εις περισσοτέρας ή ολιγοτέρας;

Τρεις γεννήσεις έλαβεν ο Κύριος ημών κατά το ανθρώπινον.
Πρώτην την εκ Παρθένου.
Δευτέραν την εκ του Βαπτίσματος, ο και Αναγέννησις καλείται.
Και την τρίτην την εκ της Αναστάσεως.
Όθεν και κατ' αυτάς Πρωτότοκος ημών έγινε.

 Κατά την πρώτην γέννησιν Πρωτότοκος ωνομάσθη ο Κύριος "εις το είναι Αυτόν πρωτότοκον εν πολλοίς αδελφοίς" ως λέγει ο Παύλος (Ρωμαίους Η' 29)

Κατά την δευτέραν γέννησιν Πρωτότοκος ωνομάσθη της Καινής Κτίσεως (Κολοσσαείς Α' 15).

Και κατά την τρίτην γέννησιν Πρωτότοκος ωνομάσθη των Νεκρών, ως Αρχηγός της Ατελευτήτου Ζωής και Πατήρ του Μέλλοντος Αιώνος.

Κατ' αυτάς λοιπόν τας τρεις γεννήσεις τον Τεσσαρακονθήμερον τετίμηκεν ο Κύριος αριθμόν, ίνα τον τετραπέρατον κόσμον αγιάσει και τελειώσει.
Όθεν εν μεν τη πρώτη γεννήσει του, μετά τεσσαράκοντα ημέρας επροσφέρθη εις το Ιερόν υπό των γονέων Του.

Η "οἰκονομία" του Θεού!

  Στην αρχή του κοντακίου της Αναλήψεως θα βρούμε τη γνωστή στα εκκλησιαστικά κείμενα λέξη "οἰκονομία" ("Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν...", φράση η οποία απευθύνεται στον Χριστό, όπως φαίνεται από τη συνέχεια του κοντακίου). 

  Η λέξη αυτή, την οποία θα βρούμε αρκετές φορές στην Καινή Διαθήκη, προέρχεται από τη λέξη "οἰκονόμος" ("οἶκος" + "νέμω"), η οποία σημαίνει αρχικά εκείνον που διαχειρίζεται (που "νέμει" κατάλληλα) τις οικιακές υποθέσεις, και κατ' επέκταση τον διαχειριστή γενικότερα, εκείνον που (κατα)νέμει και διαχειρίζεται κατά τον καλύτερο τρόπο όσα του εμπιστεύθηκαν προς διαχείριση.

   Με την έννοια αυτή υπάρχει και στην Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη (στην οποία, μάλιστα, σε μία περίπτωση σημαίνει τον ταμία: "ἔγραψεν αὐτῷ τὰς ἐπιστολὰς πρὸς πάντας τοὺς οἰκονόμους καὶ τοπάρχας καὶ στρατηγοὺς...", Α΄ Έσδρα 4:47), όσο και στην Καινή Διαθήκη (π.χ. "εἶπε δὲ ὁ Κύριος· τίς ἆρα ἐστὶν ὁ πιστὸς οἰκονόμος καὶ φρόνιμος, ὃν καταστήσει ὁ κύριος ἐπὶ τῆς θεραπείας αὐτοῦ... ;" [ = "Και είπε ο Κύριος: 'ποιος άραγε είναι ο αξιόπιστος και συνετός διαχειριστής τον οποίο θα ορίσει ο κύριος στην υπηρεσία του... ;' "].

 Η "οἰκονομία" λοιπόν σήμαινε αρχικά την ιδιότητα κάποιου ως διαχειριστή, και κατ' επέκταση την κατάλληλη "διευθέτηση" και "τακτοποίηση", τη συνετή "οργάνωση" των πραγμάτων γενικότερα (όπως π.χ. ισχύει και στη θεατρική γλώσσα, όπου με τον όρο "σκηνική οικονομία" νοείται η διάρθρωση των σκηνών και των διαλόγων του

Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας.

Το σημείο της Αναλήψεως του Κυρίου.Στο τελευταίο σημείο στο οποίο πάτησαν τα Άγια πόδια Του, έμειναν δύο ίχνη πάνω στην πέτρα (πράγμα το οποίο φυσικά ήταν θαύμα).

Λέει ο άλλος:
- Την ημέρα της Αναλήψεως, αρχίζουνε τα μπάνια...
Αυτό βλέπει ο άνθρωπος... Πέρα από τη σάρκα του, πέρα από τις ηδονές του κ.λπ. ΔΕΝ βλέπει. 

Τί είναι η Ανάληψη; Τί εορτάζεται; Τί υπενθυμίζεται; Αυτά ο κόσμος δεν τα ξέρει. Και το ότι δεν τα ξέρει, βαθμολογείται λίγο, αλλά το ότι δεν θέλει να τα μάθει, αυτό τον μηδενίζει.

  Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας. Διότι ένα ακόμη γεγονός υπολείπεται για όλη αυτήν την υπόθεση, το ότι ήρθε ο Θεός στον κόσμο για τον άνθρωπο. Ποιό γεγονός; 

Το «και πάλιν ερχόμενος μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Και εκεί κλείνει όλη η υπόθεση της ενσάρκου Οικονομίας. 

Η Ανάληψη του Κυρίου έγινε 40 ημέρες μετά από την Ανάσταση του Χριστού. Την 40η λοιπόν ημέρα έβγαλε του Μαθητές Του στη Βηθανία και εκεί καθώς τους ευλογούσε, μία νεφέλη άρχισε να τον σηκώνει προς τον Ουρανό και έφυγε από μπροστά τους και πήγε και κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατέρα, όπως μας αποκάλυψε ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν λιθοβολούνταν.

Και θα ξαναέρθει ο Χριστός μίαν ημέρα και αλίμονο σε εκείνους, οι οποίοι δεν θα είναι εντάξει και δεν θα αντέχουνε στην Δικαιοσύνη Του. Βέβαια ορισμένοι δεν θα προλάβουν τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι θα έχουν πάει γρηγορότερα να συναντήσουν τον Χριστό. 

Το μέρος που πάτησε ο Χριστός μας και Αναλήφθηκε το έχουνε μουσουλμάνοι, οι οποίοι μας απαγορεύουν να μπούμε μέσα. Είναι ένα χώρος 20 τετραγωνικά μέτρα και εκεί μέσα υπάρχει το πέλμα του αριστερού ποδός του Χριστού μας. Θα κρεμάσεις το κεφάλι σου στο βάθος να ασπαστείς και θα έχει το άρωμα του Παναγίου Τάφου.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

’Η γη εορτάζει και χορεύει, αγάλλεται και ο ουρανός, τη Αναλήψει σήμερον,

‘’Η γη εορτάζει και χορεύει, αγάλλεται και ο ουρανός, τη Αναλήψει σήμερον, του Ποιητού της κτίσεως, του προφανώς ενώσαντος, τα διεστώτα βουλήματι’’. (Τροπάριο Ωδής γ’, Κανόνος της Αναλήψεως).

 Ανάληψη...Τι υπέροχη μέρα... Γιορτάζεται μέσα στη βδομάδα κι ο κόσμος αδιαφορεί. Κι όμως είναι μια μεγάλη, μια τεράστια μέρα σήμερα...
Σήμερα ανοίγει ο ουρανός για όλους μας. Μια όμορφη συναυλία που έγινε πρόσφατα στο ολυμπιακό στάδιο δείχνει αυτή τη δίψα...
Αστέρια έπεφταν από τον ουρανό, όμορφες μουσικές έκαναν χιλιάδες κόσμο να ταξιδεύει με την ψυχή του... Αλλά όλα έγιναν μια ανάμνηση...
Ανάληψη του Χριστού όμως σημαίνει ανάληψη ανθρώπου στους αιώνιους κόσμους της χαράς και της ανάπαυσης από σήμερα και για πάντα...

Η πίστη στον Χριστό δεν είναι θεωρία. Έχει μια τεράστια ενέργεια. Δε δυναμώνει τον άνθρωπο μόνο επί γης. Τον ανεβάζει σε ένα άπειρο ύψος...
Η δική μας πίστη δεν είναι μόνο παρηγοριά στον πόνο ή μια λογική ερμηνεία που αναπαύσει την ψυχή. Είναι κυρίως δύναμη κατά της βαρύτητας!
Καμία θεωρία ή ιδεολογία δεν αγγίζει τον θάνατο. Καμία δεν τολμάει να λύσει το πιο βασικό πρόβλημα του ανθρώπου. Η Πίστη μας το κάνει.
Μπορεί η Τέχνη να δίνει μια παρηγοριά σήμερα, αλλά δεν χτυπάει τη ρίζα του κακού. Γι' αυτό χρειάζεται η Πίστη για να τα αλλάξει όλα...

Γιατί η Θεοτόκος εικονογραφείται στην Ανάληψη;

Πρώτον, διότι είναι παράδοση πατερική της Εκκλησίας για να χαρεί για την δόξα του Κυρίου της αυτή η οποία πόνεσε περισσότερο απ' όλους οταν Εκείνος πάθαινε. Ψαλλουμε στον Εσπερινό: «ἦλθες μετὰ τῶν Μαθητῶν σου ἐν τῷ ὄρει τῶν Ἐλαιῶν, ἔχων τὴν τεκοῦσάν σε τὸν ποιητὴν καὶ πάντων δημιουργόν· τὴν γὰρ ἐν τῷ Πάθει σου μητρικῶς πάντων ὑπεραλγήσασαν ἔδει καὶ τῇ δόξη τῆς σαρκός σου ὑπερβαλλούσης ἀπολαῦσαι χαρᾶς».

Δεύτερον: Αυτή που ήταν συνεργός και παρούσα στα μυστήρια της σαρκώσεως και γεννήσεως του Χριστού έπρεπε να επισφραγίζει με την ομιλούσα παρουσία της την πραγματικότητα της εν σαρκί αναλήψεως και θεώσεως της ανθρώπινης φύσεως. Είναι τεκμήριο η Θεοτόκος της ανθρώπινης φύσης του Χριστού.

Τρίτον διότι συμπυκνώνει και εικονίζει όλη την Εκκλησία. Εικονίζεται στην μέση των μαθητών σταθερή και ήρεμη για να δηλώσει το αναλλοίωτο και σταθερό των

Η Ἀνάσταση συνδέεται μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἡ Ἀνάληψη μέ τούς ἁγίους.

"Η Ἀνάσταση συνδέεται μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἡ Ἀνάληψη μὲ τοὺς ἁγίους.

 Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο καὶ ἔδωσε σὲ ὅλους τὸ δῶρο τῆς 'Ἀναστάσεως. Ὅλοι θὰ ἀναστηθοῦν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ δίκαιοι καὶ ἁμαρτωλοὶ· τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θα ἐπιτύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος (Φιλ. 1,21), ὅσοι πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατο σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν εὐαγγελικὴ διαγωγή. 

Μόνον οἱ δίκαιοι, οἱ θεούμενοι, θὰ ἀξιωθοῦν αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐμπειρίας. Ὅλοι θὰ ἀναστηθοῦν, ἀλλὰ μόνον οἱ δίκαιοι θὰ ἀναληφθοῦν, θὰ ἁρπαγοῦν μέ νεφέλες γιὰ νὰ προϋπαντήσουν τὸν Χριστὸ ἐρχόμενο ἀπό τοὺς Οὐρανούς. Γι' αὐτό καὶ άπὸ σωτηριολογικὴς ἀπόψεως ἡ Ἀνάληψη θεωρεῖται μεγαλύτερη ἑορτή, ἀκριβῶς γιατὶ αὐτός πού μετέχει τῆς Ἀναλήψεως μετέχει τῆς θεώσεως."

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς

Ὁ Κύριος μέ τήν Ἀνάληψή Του μᾶς ἔδειξε ποιός εἶναι ὁ προορισμός μας

   Ὁ Κύριος μὲ τὴν Ἀνάληψή Του ἀνέβηκε δοξασμένος στὸν οὐρανό· κάθεται πλέον στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξουσιάζει τὰ πάντα. Πράγματι, ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀφοῦ τελείωσε τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο Του, ἐμφανιζόταν ἀναστημένος ἐπὶ σαράντα ἡμέρες κατὰ διαστήματα στοὺς Μαθητές Του καὶ τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὶς ἀλήθειες καὶ τὰ μυστήρια ποὺ ἀναφέρονταν στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

  Στὴν τελευταία δὲ ἐμφάνισή Του «βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν» (Πράξ. α΄ 9). 

Ἐνῶ ἐκεῖνοι Τὸν ἔβλεπαν, ἀνυψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανὸ κι ἕνα σύννεφο παρουσιάστηκε κάτω ἀπὸ Αὐτὸν καὶ Τὸν πῆρε ἀπὸ τὰ μάτια τους. Οἱ Μαθητές Του εἶχαν καρφωμένα τὰ βλέμματά τους στὸν οὐρανὸ καὶ παρακολουθοῦσαν ἐκστατικοὶ τὸ ὑπερκόσμιο θέαμα. 

  Ἐκστατικοὶ ἐπίσης παρακολουθοῦσαν τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψή Του καὶ οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον: 

«Τίς οὗτος ὁ παραγενόμενος;» (Ἡσ. ξγ΄ 1). 

Ποιὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ ὡς θριαμβευτὴς ἔφθασε στοὺς οὐρανούς; 

Καὶ γιατί τὸ ἐπανωφόρι Του εἶναι κόκκινο καὶ τὰ ἐνδύματά Του στάζουν αἷμα, σὰν νὰ βουτήχθηκαν σὲ μοῦστο στὸ πατητήρι; (Ἡσ. ξγ΄ 2). 

Ἡ ἀπάντηση στὴν ἀπορία τους δὲν εἶναι δύσκολη.

Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας

Λέει ο άλλος:
- Την ημέρα της Αναλήψεως, αρχίζουνε τα μπάνια...
Αυτό βλέπει ο άνθρωπος... Πέρα από τη σάρκα του, πέρα από τις ηδονές του κ.λπ. δεν βλέπει. Τί είναι η Ανάληψη; Τί εορτάζεται; Τί υπενθυμίζετε; Αυτά ο κόσμος δεν τα ξέρει. Και το ότι δεν τα ξέρει, βαθμολογείται λίγο, αλλά το ότι δεν θέλει να τα μάθει, αυτό τον μηδενίζει.
 Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας. Διότι ένα ακόμη γεγονός υπολείπεται για όλη αυτήν την υπόθεση, το ότι ήρθε ο Θεός στον κόσμο για τον άνθρωπο. Ποιό γεγονός; Το «και πάλιν ερχόμενος μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Και εκεί κλείνει όλη η υπόθεση της ενσάρκου οικονομίας.
  Η Ανάληψη του Κυρίου έγινε 40 ημέρες μετά από την Ανάσταση του Χριστού. Την 40η λοιπόν ημέρα έβγαλε του Μαθητές Του στη Βηθανία και εκεί καθώς τους ευλογούσε, μία νεφέλη άρχισε να τον σηκώνει προς τον Ουρανό και έφυγε από μπροστά τους και πήγε και κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατέρα, όπως μας αποκάλυψε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν λιθοβολούνταν.
Και θα ξαναέρθει ο Χριστός μίαν ημέρα και αλίμονο σε εκείνους, οι οποίοι δεν θα είναι εντάξει και δεν θα αντέχουνε στην δικαιοσύνη Του.
Βέβαια ορισμένοι δεν θα προλάβουν τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι θα έχουν πάει γρηγορότερα να συναντήσουν τον Χριστό.
Το μέρος που πάτησε ο Χριστός μας και Αναλήφθηκε το έχουνε μουσουλμάνοι, οι οποίοι μας απαγορεύουν να μπούμε μέσα. Είναι ένα χώρος 20 τετραγωνικά μέτρα και εκεί μέσα υπάρχει το πέλμα του αριστερού ποδός του Χριστού μας. Θα κρεμάσεις το κεφάλι σου στο βάθος να ασπαστείς και θα έχει το άρωμα του Παναγίου Τάφου.

Δημήτριος Παναγόπουλος /Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Ανάληψη του Χριστού δεν σημαίνει ότι απλώς επέστρεψε ο Χριστός «στο σπίτι Του» μετά την παρουσία Του στη γη

Μητροπολίτου  Λεμεσού, Αθανασίου

   Την Τεσσαρακοστή ημέρα μετά την Ανάσταση και σωματικώς ο Κύριος έφυγε από τον κόσμο και ανελήφθη και ανέβηκε στον ουρανό και κάθισε εκ δεξιών του Πατρός. Αυτά βέβαια δεν είναι τόπος. Δηλαδή δεν έχει δίπλα από τον Πατέρα μία καρέκλα και κάθισε, ούτε και ο ουρανός είναι ένας γεωγραφικός χώρος. 

 Είναι ένας χώρος που βρίσκεται ο Θεός και αυτά λέγονται για να καταλάβουμε εμείς ότι ο Χριστός έφυγε και πήρε μαζί Του την ανθρώπινη φύση και αναλήφθηκε ως Θεάνθρωπος όχι ως Θεός. Ως Θεός ήταν πάντα μαζί με τον πατέρα Του και δεν χωρίστηκε ούτε μία στιγμή. Και όταν ήταν στη γη και όταν ήταν στον Άδη ως Θεός ήταν μαζί με τον Πατέρα Του. Το ότι πήρε μαζί Του την ανθρώπινη φύση είναι ακριβώς το αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων, του Σταυρού, του τάφου, του πάθους και της Αναστάσεως. Ανελήφθη η ανθρώπινη φύση του Χριστού και μαζί μ’αυτή ανέλήφθη ολόκληρη η θεωθείσα ανθρώπινη φύση.

 Άρα αυτό το γεγονός της Αναλήψεως, της θεώσεώς μας είναι γεγονός που αφορά πλέον όλο τον άνθρωπο. Είναι η δόξα του ανθρωπίνου σώματος. Είναι αυτό το οποίο φανερώνει πόσο ο Θεός τίμησε τον άνθρωπο.
Η θεωρία ότι μέσα στην Εκκλησία και στη διδασκαλία της περιφρονείται το ανθρώπινο σώμα και μιλά συνέχεια για πνευματική ζωή και αρετές, δεν είναι σωστή.
  Αντίθετα. Η Εκκλησία και η Ορθοδοξία είναι αυτές που μιλούν κατεξοχήν για τη

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΣΗ

Ἁγιος Φιλάρετος Μόσχας

  «Καὶ ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τὸν οὐρανὸν πορευομένου αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, καὶ εἶπον· ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ ᾿Ιησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν» (Πράξεις 1, 10-11)

  Μοῦ φαίνεται περίεργο πού ἐσεῖς, ἄνθρωποι τοῦ φωτός, θὰ ἔπρεπε νὰ ρωτήσετε αὐτοὺς τοὺς Γαλιλαίους γιατί στάθηκαν κοιτάζοντας πρὸς τὸν οὐρανό. Τί μποροῦσαν ἄλλο νὰ κάνουν ἀπὸ τὸ νὰ κοιτάζουν στὸν οὐρανό, ὅπου ὁ Ἰησοῦς εἶχε μόλις ἀναληφθεῖ, ὅπου εἶχε μεταφερθεῖ ὁ θησαυρός τους, ὅπου εἶχαν μετατεθεῖ ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ χαρά τους καὶ ὅπου ἡ ζωὴ τους εἶχε ἐξαφανιστεῖ;

 Ἐὰν ἐκείνη τὴν ὥρα κοιτοῦσαν στὴ γῆ, θὰ μποροῦσαν νὰ τοὺς ρωτήσουν, ὅπως καὶ ὅλους τούς ὀπαδοὺς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού βλέπουν στὴ γῆ μὲ μεροληπτικὸ μάτι: Γιατί κοιτᾶτε στὴ γῆ; Τί μπορεῖ νὰ ψάχνετε στὴ γῆ, ἀπὸ τότε πού ὁ μόνος δικός της καὶ δικός σας θησαυρός, βρέθηκε στὴ Βηθλεέμ, ἁπλώθηκε σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἰουδαία καὶ τὴν Σαμάρεια, πέρασε ἀπὸ τὰ χέρια διεστραμμένων ἀνθρώπων στὴ Γεσθημανῆ, τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν Γολγοθᾶ, κρύφτηκε κάτω ἀπὸ μιὰ πέτρα στὸν κῆπο τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, καὶ τώρα ἐπὶ τέλους ἐπάρθη καὶ μετετέθη στὸ θησαυροφυλάκιο τοῦ οὐρανοῦ; Σᾶς εἶπαν, καὶ ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι, ὅτι «ὅπου γὰρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἐσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν».
Ἔτσι, ἐὰν ὁ θησαυρὸς σας εἶναι στὸν οὐρανό, τότε καὶ ἡ καρδιὰ σας πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖ. Καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ πρέπει νὰ κατευθύνονται τὰ βλέμματά σας, οἱ σκέψεις καὶ οἱ ἐπιθυμίες σας.

 Οἱ «δύο ἄνδρες ἐν ἐσθῆτι λευκῇ», οἱ ὁποῖοι ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου ἐμφανίστηκαν στοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς ρώτησαν γιατί στέκονταν κοιτάζοντας στὸν οὐρανό, ἦταν και οἱ ἴδιοι, ἀναμφίβολα, κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ.

  Ἑπομένως δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὸ τοὺς δυσαρεστοῦσε ἤ ὅτι ἐπιθυμοῦσαν νὰ κατευθύνουν τὸ βλέμμα ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων τῆς Γαλιλαίας ἀλλοῦ. Ὄχι. Ὅταν εἶπαν: «τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν;» ἐπιθυμοῦσαν μόνο νὰ βάλουν ἕνα τέλος στὴν ἀδρανῆ κατάπληξη τῶν Ἀποστόλων. Ἔχοντάς τους ἀφυπνίσει ἀπὸ τὴν κατάπληξή τους, τοὺς φέρνουν σὲ περισυλλογὴ καὶ τοὺς διδάσκουν, καθὼς καὶ σέ μᾶς, μὲ τί λογῆς σκέψεις πρέπει νὰ κοιτάζουμε πρὸς τὸν οὐρανό, ἀκολουθώντας τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀνῆλθε ἐκεῖ. «Οὗτος ὁ Ἰησοῦς», πρόσθεσαν, «οὗτος ὁ ᾿Ιησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν».

  Ἂν καὶ ὁ Κύριός μας εἶχε φανερωθεῖ πολλὲς φορὲς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του στοὺς Ἀποστόλους, καὶ γινόταν πάλι ἄφαντος, κι ἔτσι τοὺς εἶχε συνηθίσει ὡς ἕνα βαθμὸ σὲ αὐτὲς τὶς θαυμαστὲς φανερώσεις Του, ὡστόσο, ὅταν χωρίστηκε ἀπὸ αὐτοὺς στὸ ὅρος τὸ καλούμενον Ἐλαιῶνος, δὲν ἀποσύρθηκε ἁπλῶς ἀπὸ αὐτούς, οὔτε ἔγινε ἄφαντος, ἀλλά ἀνελθών ὁρατῶς πάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα ἔγινε ἀόρατος μόνο ἐξ αἰτίας τῆς ἀνύψωσής Του σὲ ἄπειρο ὕψος ἀπὸ αὐτούς. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν ἀμφιβολία ὅτι αὐτὸς ὁ νέος τρόπος ἀποσύρσεως φάνηκε μοναδικὸς στοὺς Ἀποστόλους, καί ἐξαιρετικὰ σημαντικός, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν προηγούμενή τους ἐμπειρία τῶν θαυμάτων.

  Παρατήρησαν τότε τὴν ἀκριβῆ ἐκπλήρωση τῶν λόγων Του, πού ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ τοὺς εἶχε διηγηθεῖ: «ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ θεόν μου καὶ θεὸν ὑμῶν». Δὲν μποροῦσαν παρὰ νὰ συμπεράνουν ὅτι ἐκεῖνες οἱ χαρούμενες ἐπισκέψεις Του, ἐκεῖνες οἱ διδακτικὲς συζητήσεις μαζί Του, ἐκείνη ἡ ἁπτή ἐπικοινωνία ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ στὴν Θεία Του ἀνθρωπινότητα στὴ διάρκεια τῶν σαράντα ἡμερῶν, τελείωσαν ἐκείνη τὴ στιγμή. Ὅταν οὔτε χέρι οὔτε φωνὴ μποροῦσε πλέον νὰ Τὸν κρατήσουν, «ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τὸν οὐρανόν πορευομένου αὐτοῦ».

Ἀναμένοντας τὸν Παράκλητο

Βρισκόμαστε στὴν περίοδο ἀνάμεσα στὴ γιορτὴ τῆς Ἀνάληψης τοῦ Κυρίου καὶ τὴ γιορτὴ τῆς Ἁγίας Τριάδας κι ἔτσι θὰ ἤθελα νὰ πῶ κάτι σχετικὸ καὶ μὲ τὶς δύο.
  Ὁ προφήτης Ἠσαΐας λέει στὸ 53ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του (Ἠσ. 53.4) ὅτι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας πληγώθηκε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ὅτι ἐπωμίστηκε τὶς ἀδυναμίες μας, ὅτι οἱ μώλωπές Του μᾶς ἔχουν θεραπεύσει. Ὅταν σκεφτόμαστε τὸν ἀναστημένο Χριστὸ νὰ ἐμφανίζεται στοὺς μαθητές Του καὶ νὰ τοὺς δίνει νὰ ἀγγίξουν τὰ χέρια Του, νὰ προσκαλεῖ τὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ νὰ ἐξετάσει τὴν πραγματικότητα καὶ τὸ βάθος τῶν πληγῶν πάνω στὰ χέρια καὶ τὰ πόδια καὶ τὴν πλευρά Του, τείνουμε νὰ ξεχάσουμε ὅτι ὁ Χριστὸς καὶ κατὰ τὴν Ἀνάληψή Του ἔφερε στὴ σάρκα Του τὶς πληγὲς ποὺ Τοῦ προκάλεσαν οἱ ἁμαρτίες μας – ὅτι μὲ τρόπο ἀκατάληπτο ὁ Χριστός, ὄχι μόνο ὕστερα ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση ἀλλὰ καὶ ὕστερα ἀπὸ τὴν εἰς οὐρανοὺς Ἀνάληψη καὶ τὴν ἔνδοξη ἐνθρόνισή Του στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατέρα φέρει στὴν ἀνθρώπινη σάρκα Του τὰ τραύματα ποὺ Τοῦ κατάφερε ἡ ἀνθρώπινη ἁμαρτία. 

  Ἐξακολουθεῖ νὰ μεταφέρει τὴν ἀνθρώπινη ἀσθένειά μας στοὺς ὤμους Του καὶ τόσο ἡ Ἀνάσταση ὅσο καὶ οἱ φρικώδεις μέρες τοῦ Πάθους εἶναι τώρα, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, τυλιγμένες, ἀποθεμένες μέσα στὸ μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῆς Ἁγίας, Ἀκατάληπτης, Μεγάλης Τριάδας. Ὅλες οἱ ὀδύνες τοῦ κόσμου, ὅλη ἡ ἁμαρτία, οἱ θλίψεις, ἡ φρίκη του, βάρυναν τὸ Χριστὸ κι Ἐκεῖνος δὲν τὶς πέταξε οὔτε μὲ τὴν Ἀνάσταση, οὔτε μὲ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψή Του. Ὁ Χριστὸς παραμένει «τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον πρὸ καταβολῆς κόσμου ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας».

Φεύγω μα μένω, ξανάρχομαι όποτε ανάγκη με έχετε!

«Της Αναλήψεως»
Τι θα με έκανε ευτυχισμένη αλήθεια;
Τούτη η συνεχής αδιάκοπη επαναλαμβανόμενη συμμετοχή σε κάθε της Ορθοδοξίας μας εορτή και λειτουργία, σε κάθε της μυστηριακό συμβολισμό η συμμετοχή, η Ανάσταση της ψυχής μου ξανά και ξανά εισπνέοντας θυμίαμα, θωρώντας τα ιερά εικονίσματα, ψαλμούς ψέλνοντας και ακούγοντας, τον «ως τον Βασιλέαν των όλων» αναμένοντας κάθε φορά καταγής σκυφτή εμπρός στη δική Του μεγαλειότητα γονατιστή!
Το χαρμόσυνο των καμπαναριών προσκλητήριο:
«Αδάμ πού εί;»
«Δέσποινα πού εί;
«Πού εί Παναγιώτη, Κωστή, Ελένη, Θάλεια;»
Τι είναι μπρος σε όλα ετούτα τα ειρηνικά στα οποία η ψυχή μετέχει η χαρά εκείνη κι η κατάνυξη που αισθάνομαι όταν σύρω ταπεινά το πινέλο μου με χρώματα ένα αγιοεικόνισμα να φτιάξω;
  Μες τη φωτεινότητα των προσώπων των Ιερέων των Ιερομονάχων, στην ηρεμία των μετώπων τους, του βλέμματός τους όταν τούτοι αληθινά έχουν στην καρδιά τους γευτεί του Χριστού μας την αλήθεια, τούτο προσδοκώ, τούτη την απέραντη ανεξάντλητη γαλήνη, την ανεξάντλητη πάλλουσα χαρά και την ευτυχία, όπως ίδια γαλήνη και θαυμασμός ζωγραφίστηκε την ημέρα εκείνη, στης Παναγίας μας και των Αποστόλων όλων όσων παρευρέθηκαν στα φωτεινά τους πρόσωπα σε εκείνη την υπέροχη τελετή όπου ο Κυριός μας Υπέροχος και Κυρίαρχος Φωτεινός, ανελήφθηκε στους ουρανούς, «φεύγοντας μα μένοντας» φεύγω μα μένω, ξανάρχομαι όποτε ανάγκη με έχετε!

Ομιλία «εἰς τό καί ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς, καί καθίσαντα ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός»

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ[:Πράξεις 1,1-12]

Α΄απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με υπομνηματισμό της ΙΔ΄Κατηχήσεως προς Φωτιζομένους

του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, && ΚΔ΄- ΚΣΤ΄

«εἰς τὸ καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ,
καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ καθίσαντα ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός»

[εκφωνήθηκε στον Ι.Ν. αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης στις 8-12-1986] [Θέμα 96ον, μέρος Ι΄]

  Ευρισκόμεθα, αγαπητοί, εις την 24ην παράγραφον της 14ης Κατηχήσεως του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων. Μέχρι τώρα έγινε ανάλυσις επί του μεγάλου θέματος της Αναστάσεως του Χριστού. Η Ανάστασις του Χριστού αποτελεί ένα γεγονός. Αδιάσειστον γεγονός· το οποίον καθορίζεται τόσον από τους μάρτυρες, όσο και από τους προφήτας. Έτσι λοιπόν οι μάρτυρες του γεγονότος και οι προφήται, δίνουν την μαρτυρίαν τους και πλέον η Ανάστασις του Χριστού μέσα στην Ιστορία είναι αδιάσειστος. Δεν μπορεί κανείς να διασείσει την Ανάσταση του Χριστού. Πολλοί επεχείρησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στο τέλος γρονθοκόπησαν επάνω σε καρφιά.

  Ο Παύλος αν επέστρεψε, είναι γιατί ανεστήθη ο Χριστός. Ο ίδιος θα πει αργότερα «Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα;». Κι όταν θα απολογείται εις τον Φήστον κ.λπ. εις τον Ηρώδην τον Αντύπα, θα λέγει ακριβώς αυτό: ότι «Πηγαίνοντας προς τη Δαμασκό», κάνει ολόκληρη περιγραφή, «Μου συνέβη ετούτο κι εκείνο». Και ότι «εγώ είδα τον αναστάντα Ιησούν». Ο Παύλος λοιπόν, το φαινόμενον ‘’Παύλος’’ είναι ανερμήνευτον. Και ερμηνεύεται μόνον γιατί ο Χριστός ανεστήθη. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνούμε. Συνεπώς οι μάρτυρες πολλοί.

  Αλλά η Ανάστασις ακόμα αποτελεί και ένα ποιητικόν στοιχείον της σωτηρίας μας. Λέγει ο Νικόλαος Καβάσιλας ότι τα «ποιητικά της σωτηρίας μας»- είναι στη Θεία Λειτουργία που ερμηνεύει- είναι αυτοί οι μεγάλοι σταθμοί του βίου του Χριστού. Είναι η Ενανθρώπησις, είναι η Σταύρωσις, η Μεταμόρφωσις, ο θάνατος, η Ανάστασις, και η Ανάληψις του Χριστού. Αυτά είναι τα ποιητικά της σωτηρίας μας. Θέλετε να το δείτε αυτό; Η Θεία Λειτουργία είναι μία επιτομή. Ολοκλήρου του Ευαγγελίου. Ψάξτε να δείτε, δεν υπάρχει πουθενά μέσα στη Θεία Λειτουργία, ούτε υπαινιγμός εκφράσεως στο ότι ο Χριστός έκανε θαύματα. Ούτε υπαινιγμός εκφράσεως. Διότι τα θαύματα του Χριστού δεν είναι τα ποιητικά της σωτηρίας μας. Αλλά γίνεται όμως κατά κόρον θα λέγαμε αναφορά στα ποιητικά της σωτηρίας μας· που είναι ο Σταυρός, η Ανάστασις, η Ανάληψις. Αυτά αποτελούν το θεμέλιο της σωτηρίας μας.

Η Ανάληψη του Κυρίου-Μετά από το γεγονός αυτό, ο ουρανός γίνεται βατός για τον άνθρωπο που ζει κατά Θεόν

 

  Η Ανάληψη του Χριστού, σαράντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του, είναι η άνοδος στον ουρανό της ανθρωπίνης φύσεως. Μετά από το γεγονός αυτό, ο ουρανός γίνεται βατός για τον άνθρωπο που ζει κατά Θεόν. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, όπως ο Ιησούς Χριστός «κατέβηκε στην γη όχι μεταβαίνοντας τοπικά, αλλά κατά συγκατάβαση, έτσι επανέρχεται πάλι, όχι με μετάβαση της Θεότητος, αλλά ενθρονίζοντας στον ουρανό την ανθρώπινη φύση μας που ανέλαβε»[1] με την σάρκωσή Του.

  Ο Χριστός, αφού πήρε ό,τι εκλεκτότερο από το ανθρώπινο γένος, δηλαδή την δική Του ανθρώπινη φύση, το πρόσφερε στον Θεό Πατέρα. Και με αυτή την προσφορά Του ο Χριστός έκανε να ευλογηθεί το ανθρώπινο γένος. 

Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος «Όταν ο Θεός Πατέρας δέχθηκε την προσφορά του Υιού, τόσο πολύ θαύμασε το δώρο, και για την αξία του προσφέροντος και για το άμωμο της προσφοράς, ώστε το δέχτηκε στα χέρια Του, το τοποθέτησε κοντά Του, και του είπε “Κάθισε στα δεξιά μου”. Σε ποια φύση είπε ο Θεός “Κάθισε στα δεξιά μου”; Σε εκείνην που είχε ακούσει τον λόγο: “Χώμα είσαι και στο χώμα θα γυρίσεις”!… Βλέπε που βρισκόταν ο άνθρωπος και που ανέβηκε. Δεν υπήρχε κατώτερο σημείο να κατέβει από εκεί που κατέβηκε, ούτε πάλι υψηλότερο να ανέβει, από εκεί που τον ανέβασε ο Χριστός!».[2] Αυτών των αγαθών θεμέλιο είναι η ημέρα της Αναλήψεως.

 Ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει: «Όλος ο σκοπός της θείας Οικονομίας ήταν να μας ανεβάσει στον Ουρανό. Διότι εκεί είναι η αληθινή σωτηρία μας, και εκεί πρόκειται να απολαμβάνουμε την γλυκύτατη θεωρία του παμφίλτατου Δεσπότου μας… Πρέπει όμως να καταβάλουμε κόπο για να ανεβούμε στον ουρανό… Αν δεν απορρίψουμε κάθε φιληδονία, κάθε φιλοδοξία, κάθε φιλαργυρία και γενικά κάθε προσκόλληση της παρούσης ζωής, δεν μπορούμε να αναληφθούμε στον ουρανό. Εάν όμως αγωνιζόμαστε να τα απορρίψουμε όλα αυτά, ο Χριστός που βρίσκεται στον ουρανό θα μας εκλύσει κοντά Του με την παντοδύναμη Χάρη Του».[3]

Ιερομόναχος Γρηγόριος, Η Ορθόδοξη Πίστη, Λατρεία και Ζωή, Σχεδίασμα ορθοδόξου κατηχήσεως, Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Άγιος Όρος, 2012

[1] Ομιλία 21, PG 151, 276D.
[2] Εις την Ανάληψιν, 3, PG 50, 446-7.
[3] Εορτοδρόμιον, σελ. 478 και 492.

πηγή