Και όταν φύγει ο Θεός, φύγουν οι Άγγελοι του Θεού, αλίμονο στον άνθρωπο τότε... Και φεύγουνε και ανακαλούνται οι Άγγελοι των κρατών, των πόλεων, των οικογενειών και των ανθρώπων, όταν οι άνθρωποι συνεχίζουν να αμαρτάνουν και δεν υπάρχει μετάνοια.
Ποιός μπορεί να μου πει, εάν υπάρχει ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στην Αθήνα και να προστατεύει την Αθήνα;
Ποιός μπορεί να μου πει εάν υπάρχει ακόμη, ο Άγιος Δημήτριος, ο προστάτης της Θεσσαλονίκης; Εάν υπάρχει ο Άγιος Αχίλλειος στη Λάρισα;
Όλοι αυτοί οι Άγιοι, οι οποίοι είναι οι φρουροί, οι προστάτες των πόλεων αυτών. Ποιός μπορεί να μου το πει αυτό το πράγμα.
Ποιός μπορεί να μου αν αυτές τις πρεσβείες των Αγίων δεν τις ανακάλεσε ο Κύριος και μας άφησε εκτεθειμένους και ώρα την ώρα, να γίνει το φοβερότερο κακό που μπορεί να γίνει στον κόσμο...
Τί συμφέρει στον άνθρωπο σε αυτές τις περιπτώσεις; Συμφέρει στον άνθρωπο να μετανοήσει. Είναι το μόνο πράγμα που πρέπει ο άνθρωπος να βάλει στη συνέχεια εμπρός του.
Κατά τον καιρό κατά τον οποίο έμελλε να κυριευτεί η Θεσσαλονίκη από τους Αγαρηνούς, κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί πορευόμενοι εις την Θεσσαλονίκη για την εορτή του Αγίου Δημητρίου, έφτασαν εις την Βασιλική οδό, η οποία είναι στον Βαρδάρη και είδαν εκεί οφθαλμοφανώς έναν στρατιώτη, ο οποίος έρχονταν από την Θεσσαλονίκη και έφευγε προς τα έξω της πόλεως.
Και είδαν επίσης και έναν Αρχιερέα, ο οποίος έρχονταν από τον δρόμο της Λαρίσης και συναντήθηκαν οι δυο τους. Και απευθυνόμενος ο στρατιώτης στον Αρχιερέα, του είπε:
- Χαίρε Αρχιερεύ του Θεού Αχίλλειε!
