Ἡ δόξα με δαγκώνει (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, κενή, μάταιητὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, τὸ πλῆθος τὰ θηρία,μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι καὶ μὲ κατασπάραξαν.

Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου διέσπασαν, τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.Ὅσα μοῦ ἀφαίρεσαν, ἀλίμονο, πῶς νὰ τὰ γράψω ὅλα;

Ἀντὶ γι’ αὐτὰ μοῦ ‘βαλαν νἄχω ληστὲς τὴν οἴηση καὶ τὸν ὄκνο, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέριμνα πῶς ν’ ἀρέσω στοὺς ἄλλους, στ’ ἀντίθετα μ’ ἔσυραν καὶ μὲ διαμέλισαν.

Ἄλλοι τὴ σωφροσύνη παινεύοντας, τὴ νηφαλιότητά μου,ἄλλοι τὰ ἔργα μου, νεκρὸ μὲ κατάφεραν, οἴηση, τὸ παράδοξο πρᾶγμα, τὴ μεγάλη ἀπορία, σὲ μένα ἔσπειραν, τὸν καταβρωμισμένο.

Από τη στιγμή που γεννήθηκες, έκανες κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;

 

Αδελφέ μου, ήθελα να σε ρωτήσω: 

Από την ημέρα που γεννήθηκες ως αυτή τη στιγμή που ακούς αυτά τα λόγια, έχεις κάνει κάτι να δοξαστεί ο Θεός; Ή έκανες κάτι, να δοξαστείς εσύ ο ίδιος;
Λέει ο Κύριος: τους δοξάζοντάς με αντιδοξάσω (Α’ Βασ. 2,30). Θα δοξάσω εκείνους που με δοξάζουν. Δηλ. εκείνοι που εργάζονται να δοξαστεί το όνομά Μου, εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ.

Από τη στιγμή που γεννήθηκες, έκανε κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;
Αν δεν το έκανες, κάνε το από σήμερα αδελφέ μου, για να σε δοξάσει και σένα ο Θεός και εμέ, όταν θα μας δικάσει και θα μας στήσει εκ δεξιών Του και θα μας πει: «ευ δούλε αγαθέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».

Είναι μεγάλο πράγμα αδελφοί μου να εργαζόμεθα προς δόξαν Θεού.
Όχι προς δόξαν δική μας.

Όλοι οι άνθρωποι σήμερα εργάζονται, για να δοξαστούν οι ίδιοι.
Ο ένας παρουσιάζει τα πτυχία του...
Ο άλλος παρουσιάζει τας θέσεις του...
Ο άλλος παρουσιάζει τα κατορθώματά του...
Ο άλλος παρουσιάζει τα πλούτη του...
Ο άλλος παρουσιάζει την εξυπνάδα του...
Ο άλλος παρουσιάζει τη δύναμή του...
Ο άλλος παρουσιάζει την ομορφιά του... κ.ο.κ.
Δεν παρουσιάζουμε τίποτε να δοξαστεί ο Θεός, να δοξαστούμε εμείς, το εγώ, ο άνθρωπος ο αμαρτωλός.
Το σκουλήκι, το μυρμήγκι, θέλει να υψώνει τη κεφαλήν του πάνω από τον Θεόν...

π.Σάββας Αχιλλέως

Εδώ (σε ένα κουτί)...

 Εδώ (σε ένα κουτί)...συγκεντρώνεται η συνεχής προσπάθεια από εμάς των ανθρώπων να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο,εδώ είναι η σύγχρονη προσπάθεια μας για ” επιτυχία και μια λαμπερή καριέρα “,εδώ είναι όλο το εγώ μας ,όλη η περηφάνια μας , όλα τα γήινα πλούτη και περιουσίες που οπότε μαζέψαμε επιμελώς.
Εδώ συγκεντρώνονται τα πάντα – όλη η τρέλα των ανθρώπων. 

Αντί να πλουτίσουμε πνευματικά ,πλουτίσαμε υλικά.

 Έχουμε σπαταλήσει όλη μας τη ζωή κυνηγώντας τον άνεμο και οι ψυχές μας έχουν μείνει γυμνές και αδύναμες,γεμάτες διαβολικά πάθη και ανάξιες της Βασιλείας των Ουρανών.

 Θεέ,ελέησον!!

πηγή

Όπου υπάρχει περηφάνια, δέ μπορεί νά υπάρχει πίστη! Κι’ απ’ όπου λείπει ή πίστη, λείπει και ή ελπίδα

 Ή περηφάνια θολώνει τήν κρίση. Κι’ όπου υπάρχει περηφάνια, δέ μπορεί νά υπάρχει πίστη! Κι’ απ’ όπου λείπει ή πίστη, λείπει κ’ ή ελπίδα. Άν πιστεύανε οί άνθρωποι πώς εκείνα πού λέει ό Χριστός είναι αληθινά, δέν θά κολλούσανε τόσο στά επίγεια.

Ό Απόστολος Παύλος λέει: «Αν, ελπίζουμε στόν Χριστό μοναχά γιά τούτη τή ζωή, είμαστε οί πιό ελεεινοί άνθρωποι».

Δέν υπάρχει κανένα πράγμα πιό σίγουρο από τήν ματαιότητα τού κόσμου, κανένα. Όλη ή ιστορία τής ανθρωπότητας φανερώνει αυτή τήν απελπιστική ματαιότητα. Καί όμως, πόσοι άνθρωποι στόν κόσμο κάθισαν καί σκεφθήκανε πάνω σ’ αυτό τό φανερότατο καί σιγουρότατο φαινόμενο, στή ματαιότητα, πού θάπρεπε ό κάθε άνθρωπος νά τόχει μέρα – νύχτα μπροστά του; Μά εμείς κάνουμε σάν τό καμηλοπούλι (στρουθοκάμηλο), πού χώνει τό κεφάλι του στόν άμμο γιά νά μή βλέπει τόν φονιά του, καί θαρρεί πώς κρύφτηκε από αυτόν.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Αυτός που «πλουτίζει από Θεό», λέει ο Χριστός, είναι ο σωστός επενδυτής...

  «Ο εις Θεόν πλουτών...».Αυτός που πλουτίζει από Θεό:Μια υπέροχη ποιητική φράση βγαλμένη μέσα από το στόμα του ίδιου του Θεού.
Την λέει αρνητικά:«Άφρων ο θησαυρίζων ἑαυτῷ καί μί εἰς Θεόν πλουτῶν...».

  Ζούμε υπό προθεσμία. Κρίνονται οι επιλογές μας. Κάθε επένδυση σε έναν κόσμο που χάνεται και σβήνει είναι μια καθαρή ανοησία: επένδυση πάνω στο τίποτα, το κενό, αφού σε μια στιγμή όλα εξαφανίζονται...
Τότε πού να επενδύσει κανείς;
Αυτός που «πλουτίζει από Θεό», λέει ο Χριστός είναι ο σωστός επενδυτής...
Επένδυση στην προσευχή, στο χτίσιμο της σχέσης με τον ίδιο. 

Επένδυση χρόνου, κόπου, προσοχής, θερμότητας καρδιάς στη σχέση μαζί Του.
Επένδυση εγκράτειας, νηστείας, αποχής ευχαρίστησης των ματιών, της κοιλιάς, των γήινων απολαύσεων, για να αποκτήσουμε Χριστό: αίσθηση πατέρα, προστάτη, σωτήρα, ακόμα και φίλου. Για πάντα.
Όλη η ανθρωπότητα διψάει ακόρεστα για χρήμα, επενδύσεις, πρόοδο, εξέλιξη. Ζούμε μια άρρωστη ζωή. Ο καθένας ζηλεύει τον άλλο γι' αυτά που έχει. Ο θεϊκός πλούτος θεωρείται κάτι ακατανόητο.

 Σήμερα όμως είναι η μέρα που ο Χριστός μιλάει ξεκάθαρα για θεϊκό πλούτο. Ο

Η κενοδοξία ορισμένων προεκτείνεται και πέραν του τάφου...

 «Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο από χώμα και όχι από κανένα άλλο υλικό π.χ. πέτρα, μέταλλο, για να είναι ταπεινός. Εντούτοις, εμείς, έχουμε σκουριασμένη φαντασία και νομίζουμε ότι είμαστε κάποιοι. Οι φράσεις: «θα πλένεις το στόμα σου πριν μιλήσεις για μένα», και «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», τις έχουμε για ψωμοτύρι. Η κενοδοξία ορισμένων, προεκτείνεται και πέραν του τάφου»

( Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος)

Η ματαιοδοξία κυριεύει τους ανθρώπους που έχασαν ή δεν απέκτησαν ποτέ, φόβο Θεού

Όπως η κερασιά δεν φέρει καρπό πριν ρίξει τα άνθη, έτσι ούτε ο άνθρωπος δεν μπορεί να φέρει πνευματικό καρπό μέχρι να ρίξει από πάνω του την σαρκική ματαιοδοξία και τον εξωτερικό στολισμό. Η ματαιοδοξία είναι μια ψυχική ασθένεια. Κυριεύει τους ανθρώπους που έχασαν ή δεν απέκτησαν ποτέ, φόβο Θεού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Τα δημιουργήματα χειραγωγούν στην ευσέβεια.

Αγ. Γρηγορίου Νύσσης

  «Εάν κάποιος, κυριευθεί από την πλεονεξία, και σαν άλλη θάλασσα, επεκτείνει την υπερβολική επιθυμία για τα κέρδη, που τρέχουν μέσα σε αυτήν από παντού με τρόπο άπληστο, αυτός, βλέποντας προς την πραγματική θάλασσα, ας θεραπεύσει το πάθος του. 

  Γιατί, όπως εκείνη δεν ξεπερνάει το όριό της, μολονότι δέχεται αμέτρητες ποσότητες υδάτων, που εισρέουν σε αυτήν, αλλά παραμένει στο ίδιο σημείο, σαν να μην έχει προστεθεί σε αυτήν καμία νέα ποσότητα νερού, κατά τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος, όταν παραμένει στα όριά του, απολαμβάνοντας τα αγαθά, τα οποία αποκτά, δεν μπορεί να συναυξάνει μαζί με τον πλούτο των αγαθών και τη λαιμαργία της απόλαυσης.

  Αλλά, ενώ δεν σταματά η εισροή των αγαθών μέσα του, διατηρεί στα μέτρα της την επιθυμία της απόλαυσης. Εφόσον, λοιπόν, δεν μπορεί η απόλαυση να ξεπεράσει τα φυσικά της όρια, για ποιο λόγο να επιδιώκουμε τις πλέον αυξήσεις των εσόδων, τη στιγμή που ποτέ δεν προσφέρουμε από το πλεόνασμα, το οποίο προκύπτει από τα νεότερα κέρδη, προκειμένου να ελεήσουμε τους άλλους;       Επειδή όμως, όπως ερμηνεύσαμε την έννοια της ματαιότητας, ματαιότητα είναι ή λόγος ανόητος, ή πράγμα ανώφελο, νομίζω ότι καλά αρχίζει ο Εκκλησιαστής από αυτό το σημείο το λόγο.

  Και αυτό για να μην θεωρήσουμε ως υπαρκτό τίποτε από όσα γίνονται, ούτε και από όσα λέγονται, εφόσον αποβλέπει προς αυτόν εδώ το σκοπό, δηλαδή στην παρούσα ζωή. 

 Γιατί κάθε ανθρώπινη προσπάθεια που καταβάλλεται για κάτι πέρα από τη ζωή, μοιάζει με τα παιχνίδια που παίζουν στην άμμο τα νήπια. Γι’ αυτά η απόλαυση των έργων σταματά μαζί με την προσπάθεια για τα έργα. 

 Γιατί μόλις σταματήσουν να χτίζουν, σωριάζεται και η άμμος γύρω της, χωρίς να αφήσει κανένα σημάδι των κόπων, που κατέβαλαν τα παιδιά. Αυτό είναι ο ανθρώπινος βίος. 

  Άμμος η φιλοδοξία, άμμος η εξουσία, άμμος ο πλούτος, άμμος καθετί που απολαμβάνουν σωματικά οι άνθρωποι με κόπο. Μέσα σε αυτά τα ανύπαρκτα ματαιοπονούν τώρα οι μικρόψυχοι και υποβάλλονται σε πολλούς κόπους για το κάθε ένα από αυτά, και μόνο όταν εγκαταλείψουν το χώρο της άμμου, εννοώ τη σωματική ζωή, τότε θα καταλάβουν καλά την ματαιότητα της εδώ διαμονής. Γιατί η απόλαυση μένει πίσω μαζί με τη υλική ζωή, ενώ δεν παίρνουν μαζί τους τίποτε άλλο εκτός από την συνείδηση μόνο».

Από τον πρώτο λόγο του αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ‘’Εις τον Εκκλησιαστήν’’, Π. Μπρούσαλη

πηγή

Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι(Άγ.Ιωάννης Κρονστάνδης)

  

Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Με τη διαφορά πως το παιχνίδι αυτό δεν είναι αθώο αλλά αμαρτωλό.
Εμείς οι ενήλικες διαθέτουμε ώριμο μυαλό, γνωρίζουμε το σκοπό της ζωής μας. Επομένως δεν πρέπει να αμελούμε το σκοπό αυτό και ν' ασχολιόμαστε με ασήμαντα κι άσκοπα πράγματα. Γιατί έτσι η ζωή μας γίνεται ένα παιδικό κι ασυγχώρητο παιχνίδι.

  Διασκεδάζουμε με τα καλά φαγητά, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο για την απαραίτητη συντήρηση του σώματος, για τη στήριξη της πρόσκαιρης ζωής μας. Ευχαριστιόμαστε με τα καλά ρούχα, αντί να ντυνόμαστε απλά και διακριτικά, για να καλύψουμε το σώμα μας και να το προστατεύσουμε από τα στοιχεία της φύσης.
 Κολακευόμαστε με τα χρυσά και τα αργυρά που έχουμε, τα θαυμάζουμε ή τα χρησιμοποιούμε αν είδη πολυτελείας, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο εκεί που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και να τα μοιράζουμε τα περιττά σε κείνους που τα στερούνται.
 Υπερηφανευόμαστε για τα σπίτια μας, για την πολυτελή τους επίπλωση και την πλούσια και εκλεπτυσμένη διακόσμηση, αντί να αρκούμαστε σ' ένα ασφαλές σπίτι για να προστατευτούμε από τις καιρικές συνθήκες, καθώς και στ' απαραίτητα αγαθά που χρειάζεται το σπιτικό μας.
 Κομπάζουμε για τα χαρίσματά μας, για την ευφυΐα και τη φαντασία μας, ολ' αυτά όμως τα χρησιμοποιούμε για να υπηρετούμε την αμαρτία και τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, δηλαδή για εγκόσμια και φθαρτά πράγματα, μας διαφεύγει ότι ολ' αυτά πρέπει να τα θέσουμε κυρίως και πρωτίστως στην υπηρεσία του Θεού, για να γνωρίσουμε τον πάνσοφο δημιουργό όλων των πλασμάτων.

   Αγνοούμε ότι τα χαρίσματα μας δόθηκαν για να επιδιδόμαστε στην προσευχή, στην ικεσία, στην ευχαριστία και τη δοξολογία στο Θεό, να δείχνουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό και να υπηρετούμε μερικώς αυτόν τον κόσμο, που θα παρέλθει οριστικά.
 Καμαρώνουμε για τη μάταιη κοσμική γνώση μας, για την απόκτηση της οποίας δαπανήσαμε πολύτιμο χρόνο που μας δόθηκε μόνο για να προετοιμαστούμε, ώστε να κληρονομήσουμε την αιωνιότητα.
 Ξιπαζόμαστε συχνά για τις ασχολίες και τις επιχειρήσεις μας, για τα καθήκοντά μας, που πολλές φορές τα εκτελούμε με αδιαφορία και αμέλεια ή και με πονηρία, με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν την απληστία και τους εγκόσμιους στόχους μας. 

   Μας αρέσει να βλέπουμε τα όμορφα πρόσωπα των γυναικών, μόνο και μόνο όμως για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας. Χαιρόμαστε για τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτουμε, αντί όμως να τον ξοδεύουμε για να εξαγοράσουμε την αιωνιότητα, τον χρησιμοποιούμε για παιχνίδια κι άλλες άσκοπες διασκεδάσεις.

  Τέλος θαυμάζουμε τον εαυτό μας, τον κάνουμε είδωλο μπροστά στο οποίο υποκλινόμαστε, μα έχουμε την απαίτηση να του υποκλίνονται και οι άλλοι!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

πηγή

Η γενιά του ναρκισσισμού

 Η ιστορία του Νάρκισσου, με τις διάφορες εκδοχές της, είναι μία από τις δημοφιλέστερες της μυθολογίας. Ο νέος από τη Βοιωτία, θαμπωμένος από την ομορφιά του που καθρεφτίζεται στο νερό, πεθαίνει από μαρασμό εξαιτίας του ανικανοποίητου έρωτα προς τον ίδιο του τον εαυτό.
 Ο ναρκισσισμός, η εμμονική αυταρέσκεια που μπορεί να καταλήξει σε πάθηση, δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπάρχει από τότε που ο άνθρωπος πρωτοσυνάντησε το είδωλό του. Σήμερα, όμως, που ο καθένας ανεβάζει δεκάδες είδωλά του χάρη στην κατάρα και ευλογία των social media, ο ναρκισσισμός, εκτός από υπαρκτός, είναι και ψηφιακός. Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.

Εγώ, εγώ, εγώ

Η λέξη «selfie», όπως ορίζεται η σύγχρονη αυτοπροσωπογραφία που βγάζει κάποιος με το κινητό του και κατόπιν την ανεβάζει στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιλέχθηκε ως «Λέξη της χρονιάς» για το 2013 από το Βρετανικό Λεξικό της Οξφόρδης. Παράλληλα, οι νέοι κανονισμοί του περίφημου επιτραπέζιου παιχνιδιού Scrabble τη δέχονται πλέον ως σωστή και οι παίκτες κερδίζουν πόντους όταν τη σχηματίζουν.
 Μία λέξη ισοδυναμεί πλέον με χίλιες εικόνες. Πόσα αντίγραφα του εαυτού σου μπορείς να βγάλεις ώσπου να τον ερωτευθείς παράφορα ή να μην αντέχεις άλλο να τον βλέπεις; Η απόσταση από το ένα στάδιο στο άλλο δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.
Νάρκισσοι υπήρχαν πάντα. Από την αρχαιότητα ως σήμερα. Η διαφορά είναι ότι έχουν πλέον πολλά εργαλεία στα χέρια τους: Facebook, Pinterest, Twitter, Foursquare, Instagram.
Οι έρευνες μαρτυρούν ότι τα επίπεδα του ναρκισσισμού είναι πολύ υψηλότερα σε σύγκριση με τις περασμένες γενιές και δεκαετίες και όλο και περισσότερα τεστ γίνονται για να μετρηθεί η στάθμη της επικίνδυνης εγωμανίας σε άνδρες και γυναίκες. Και όπως αποκαλύπτουν αμερικανοί ψυχολόγοι, τα προφίλ των χρηστών του Facebook είναι ο πιο έγκυρος τρόπος για να επαληθεύσουν αν οι ερωτηθέντες είπαν την αλήθεια ή όχι.

 «Παρακολουθώ και θαυμάζω τη δουλειά σου μέσω Facebook εδώ και αρκετό καιρό. 
Οι φωτογραφίες που βγάζεις είναι εκπληκτικής αισθητικής. Παίρνω, λοιπόν, το θάρρος να σου ζητήσω μια χάρη. Εδώ και λίγο καιρό χώρισα με τον φίλο μου, αλλά τον θέλω πίσω. Και σκέφτηκα ότι ο μόνος τρόπος να τον ξανακερδίσω είναι να του τραβήξω την προσοχή μέσα από φωτογραφίες που θα μου βγάλεις εσύ. Θέλω να με αναδείξεις, να γίνω μια από τις ηρωίδες σου, να με κάνεις να θυμίζω σταρ του σινεμά»: αυτό το μήνυμα βρήκε στην προσωπική της «αλληλογραφία» στο Facebook φίλη φωτογράφος και σκηνοθέτις. Μια άγνωστη γυναίκα σε ερωτική απελπισία τής ζητούσε να τη μεταμορφώσει σε κάτι που δεν είναι, προκειμένου να θαμπώσει και να ξανακερδίσει την καρδιά του πρώην της.

  Το νερό της λίμνης όπου άλλοτε πνίγηκε ο Νάρκισσος έχει δώσει τη θέση του στο γυαλί της οθόνης, που είναι εξίσου θολό και παραπλανητικό.Ο ναρκισσισμός ξεσπά και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Εχουμε να κάνουμε με την εκδίκηση του κοινού θνητού, του μέσου ανθρώπου, ο οποίος, ζηλεύοντας και χλευάζοντας επί χρόνια τη ζωή των σταρ, τώρα έχει βαλθεί να τους αντιγράψει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. 

Ματαιοδοξία.Μια επικίνδυνη αρρώστια

Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η ματαιοδοξία είναι μια ψυχική ασθένεια. Κυριεύει τούς ανθρώπους που έχασαν ή δεν απέκτησαν ποτέ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ. Το «βιβλίο της Ζωής» η Αγία Γραφή, γράφει: «ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ». Ο σοφός επιθυμεί να ομιλεί για τον δημιουργό του. Ο ματαιόδοξος για τον εαυτό του. Ο φίλος σου κολλάει μόνο σ’ εκείνους, που του κάνουν τα κέφια και τον κολακεύουν. Μιλάει μόνο για τον εαυτό του, και θέλει να μιλάνε οι άλλοι μόνο γι’ αυτόν! Μαζεύει τις φωτογραφίες του που μπήκαν στις εφημερίδες! Και ξεχνάει ότι οι εφημερίδες βάζουν και φωτογραφίες εγκληματιών! Και διαβάζει στους άλλους γράμματα που του στέλνουν και τον εκθειάζουν. Και το αποτέλεσμα; Έγινε ανυπόφορος σ’ όλους! Όλοι τον αποφεύγουν. Γιατί θέλει όλοι γύρω του να ασχολούνται μ’ αυτόν.

Είναι αξιολύπητος άνθρωπος! ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ! Γιατί αν χειροτερέψει η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ του, θα κάμει κακό και στους άλλους αλλάκαι στον εαυτό του! Θύμισέ του στην κατάλληλη ευκαιρία από το βιβλίο των Παροιμιών τα λόγια του σοφού Σολομώντος: «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Κάνε μαζί του έναν περίπατο στο νεκροταφείο. Και ειπέ του: «Να κάτω από τα πόδια μας είναι σαπισμένα πια τα στόματα μερικών ανθρώπων, που όσο ζούσαν μας εγκωμίαζαν!». 

Θυμηθείτε και την εξής ιστορία της Ανατολής:
Στην άκρη του δρόμου ήταν μία ψηλή φοινικιά. Και από κάτω της είχαν φυτρώσει αγκάθια, πολλά αγκάθια. που έφραζαν τον δρόμο. Περνούσαν από εκεί οι ταξιδιώτες. και τα αγκάθια τους τρυπούσαν και τους έγδερναν. Και αυτοί νευρίαζαν και έβριζαν τα αγκάθια Γιατί δεν βρέθηκε κανείς να τα κόψει, να μη τρυπούν τους ανθρώπους! Το επήραν επάνω τους τα αγκάθια! Και σήκωσαν κεφάλι στον φοίνικα! Και τον έβριζαν με καταφρόνια:
Κρίμα στο ύψος σου! Τι σε ωφελεί, αφού κανείς δεν μιλάει για σένα! Ακούς πόσο κάθε μέρα οι άνθρωποι μιλάνε για μας. Έχομε τιμή. Συ δεν έχεις τίποτε!
Τότε τους απάντησε ο φοίνικας:
Πικρή είναι η δόξα σας, όπως είσθε και σεις πικρά. Καλύτερα να μη λένε τίποτε για μένα, παρά να λένε αυτά που λένε για σας. Οι άνθρωποι μιλάνε για μένα μόνο όταν μαζεύουν τους χουρμάδες μου! Ναι, είναι αλήθεια. Αραιά μιλάνε για μένα Μα πάντοτε γεμάτοι ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη! Οι αληθινοί άνθρωποι ενδιαφέρονται, για το πως θα πάρουν καλούς καρπούς για τη ζωή τους. Και όχι πως θα ακούσουν επαίνους. 

Η δόξα ακολουθεί πάντοτε τους καλούς ανθρώπους. Μπορεί βέβαια να μην ακούγεται σ’ αυτή τη ζωή. Μα σίγουρα θα φανεί στην άλλη, στην αιώνια! Γι’ αυτό και ο Χριστός, όταν έκανε ένα καλό, συνήθως έλεγε στους ευεργετηθέντες: Προσέξτε, να μη το ειπείτε σε κανένα! Το ίδιο και οι άγιοι της Εκκλησίας. Καταλάβαιναν, τι σημασία είχαν τα λόγια αυτά του Χριστού. και απέφευγαν την ανθρώπινη δόξα σαν την φωτιά! 

Κάποτε μια ευγενής κυρία επήγε από την Ρώμη στην Αίγυπτο, να ιδεί τον Άγιο Αρσένιο. Και νάτην, μπροστά στον άγιο! Και άρχισε να τον εγκωμιάζει! Μα ο άγιος, μόλις άκουσε τα λόγια της, μπήκε στο κελί του γρήγορα και έκλεισε την πόρτα!

‘Ένας άλλος ασκητής, συνεπής στο Ευαγγέλιο, έλεγε:
Κάθε εγκωμιαστική λέξη που λένε για μένα, μου ανοίγει αγιάτρευτη πληγή στην ψυχή μου. 

Εκείνον που θα θελήσει να διορθώσει έναν τέτοιον άνθρωπο, θα τον βοηθήσει ο Θεός! Και σένα, πίστεψέ με, θα σε βοηθήσει ο Πανάγαθος Πατέρας μας να θεραπεύσεις τον φίλο σου από την ματαιοδοξία. Μα να το ξέρεις: Δεν θα τον θεραπεύσεις εσύ. Ο Ουράνιος Ιατρός θα τον θεραπεύσει χάρις στη δική σου προσευχή.
ΠΗΓΗ