Μια συνάντηση που «καίει» την αμφιβολία: Η Αγία Ευφημία επισκέπτεται τον Άγιο Παΐσιο.

Μια συνάντηση που «καίει» την αμφιβολία: Η Αγία Ευφημία (εορτάζεται η μνήμη της σήμερα) επισκέπτεται τον Άγιο Παΐσιο.
Πολλές φορές λέμε: «Κανείς δεν γύρισε πίσω, πώς ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;»
Κι όμως, υπάρχουν μαρτυρίες που για πολλούς ανθρώπους λειτουργούν ως ισχυρές ενδείξεις, όχι αποδείξεις με την αυστηρή επιστημονική έννοια, αλλά σημάδια που δεν μπορείς εύκολα να προσπεράσεις.
Μία από τις πιο συγκλονιστικές είναι η επίσκεψη της Αγίας Ευφημίας, της Μεγαλομάρτυρος που μαρτύρησε γύρω στο 288 μ.Χ. επί Διοκλητιανού, στο ταπεινό κελί του Αγίου Παϊσίου στο Άγιον Όρος.

Ο Άγιος Παΐσιος δεν ήταν άνθρωπος που φαντασιωνόταν. Ήταν ένας ασκητής με απόλυτη διαύγεια, που έλεγχε τα πάντα με την προσευχή και τη διάκριση, κι όμως, ο ίδιος περιγράφει τη συνάντηση με λεπτομέρειες που κόβουν την ανάσα.
Καθόταν στο κελί του και έκανε τις Ώρες. Άκουσε χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή:
— Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών…
Σκέφτηκε: «Πώς βρέθηκε γυναίκα στο Όρος;». Ρώτησε:
— Ποιος είναι;
Και η απάντηση ήρθε ξεκάθαρη:
— Η Ευφημία.
Δύο φορές. Στην τρίτη φορά, η πόρτα άνοιξε μόνη της, ενώ είχε σύρτη από μέσα. Μπήκε μέσα μια γυναίκα με μανδήλα. Τη συνόδευε κάποιος που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίστηκε. Ο Άγιος, για να βεβαιωθεί, της είπε:
— Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνεις κι εσύ.
Εκείνη τον ακολούθησε, έκανε μετάνοιες και επανέλαβε μαζί του την ομολογία πίστης. Μετά του διηγήθηκε τη ζωή της και τα μαρτύριά της. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:
— Όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα!
Τη ρώτησε:
— Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια;
Κι εκείνη απάντησε:
— Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.
Για τρεις μέρες μετά, ο Άγιος Παΐσιος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Σκιρτούσε, δόξαζε τον Θεό, ούτε να φάει ούτε να κοιμηθεί μπορούσε.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΝΑΟΥΛ

π. Ἀνδρέας Οὐστιουζάνιν

Διήγηση γιὰ τὰ ἀληθινὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν στὴν πόλη Μπαρναοὺλ στὴν Κλαυδία Οὐστιουζάνινα τὸ 1964. Ἡ διήγηση τῆς Κ. Ν. Οὐστιουζάνινα καταγράφηκε λέξη πρὸς λέξη ἀπὸ τὸν γιό της, τὸν πρωτοπρεσβύτερο Ἀνδρέα Οὐστιουζάνιν. – Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριστοῦ Πατριάρχη Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Ἀλεξίου Β΄.

Εἰσαγωγικό ἀπό entaksis: Τὸ «Θαῦμα τοῦ Μπαρναούλ» συγκλόνισε τὴ σοβιετικὴ κοινωνία τοῦ 1964, καθὼς ἡ ἀνάσταση τῆς κλινικὰ νεκρῆς Κλαύδιας Οὐστιουζανίνα μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἀποτέλεσε ἕνα ρῆγμα στὸν ἐπίσημο κρατικὸ ἀθεϊσμό. Ἡ εἴδηση τῆς πλήρους θεραπείας της ἀπὸ τὸν καρκίνο διαδόθηκε ἀστραπιαῖα, προκαλώντας δέος στοὺς πιστοὺς καὶ ἀμηχανία στὶς ἀρχές, οἱ ὁποῖες εἶδαν μία ἁπλὴ γυναίκα νὰ μετατρέπεται σὲ ζωντανὴ ἀπόδειξη τῆς μεταφυσικῆς πραγματικότητας.

 Αὐτὸ τὸ ἐκπληκτικὸ περιστατικό δὲν διέλαθε τῆς προσοχῆς τοῦ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ, ὁ ὁποῖος τὸ ἐξετάζει διεξοδικὰ στὸ ἐμβληματικὸ βιβλίο του «Ἡ Ψυχὴ μετὰ τὸν Θάνατο». Ὁ π. Σεραφεὶμ ἐντάσσει τὴν ἐμπειρία τῆς Κλαύδιας σὲ μία συστηματικὴ ἀντιπαραβολὴ μεταξὺ τῶν σύγχρονων ἐρευνῶν γιὰ τὶς μεταθανάτιες ἐμπειρίες (NDE) καὶ τῆς γνήσιας πατερικῆς διδασκαλίας. 

 Στὸ ἐν λόγῳ σύγγραμμα, ὁ π. Σεραφεὶμ ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ περίπτωση τῆς Κλαύδιας διαθέτει μία «πνευματικὴ ποιότητα» ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἀφηγήσεις. Ἐνῶ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι περιγράφουν ἁπλῶς εὐχάριστα συναισθήματα, ἡ Κλαύδια περιέγραψε μὲ λεπτομέρεια τὴν κρίση τῆς ψυχῆς καὶ τὴν παρουσία τῆς Παναγίας, στοιχεῖα ποὺ γιὰ τὸν Ρόουζ ἀποτελοῦν ἀπόδειξη ὅτι ἡ ἐμπειρία της δὲν ἦταν προϊόν ὑποβολῆς, ἀλλὰ μία πραγματικὴ πνευματικὴ ἀποκάλυψη. 

Ὁ π. Σεραφεὶμ ἐπισημαίνει ὅτι οἱ περιγραφές, ὅπως οἱ «δωδεκάδες σκάλες» ἢ ἡ «κοτσίδα» ποὺ ἀναφέρει ἡ Κλαύδια, εἶναι ἀνθρώπινες προσπάθειες νὰ περιγραφεῖ τὸ ἄρρητο. Τονίζει ὅτι αὐτὰ τὰ στοιχεῖα δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνονται ὡς μία κυριολεκτικὴ γεωγραφία τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ ὡς πνευματικὰ σύμβολα ποὺ ἔγιναν κατανοητὰ ἀπὸ τὴν Κλαύδια μὲ βάση τὶς δικές της προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ὥστε νὰ μπορέσει ὁ νοῦς της νὰ διαχειριστεῖ τὸ ὑπερβατικό.

Ὁ π. Σεραφεὶμ προειδοποιεῖ τοὺς πιστοὺς γιὰ τὸν κίνδυνο τῆς πλάνης. Ἐξηγεῖ ὅτι δὲν πρέπει νὰ κυνηγοῦμε τέτοια θαύματα ὡς αὐτοσκοπὸ ἢ ὡς πηγὴ ἐντυπωσιασμοῦ. Ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ δὲν τρέφεται ἀπὸ μεταφυσικὲς περιέργειες, ἀλλὰ ὀφείλει νὰ ἐπικεντρώνεται στὴ Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, στὴν ταπείνωση καὶ στὴν καθημερινὴ μετάνοια, στοιχεῖα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἀσφαλῆ ὁδὸ γιὰ τὴ σωτηρία

  Ἐγώ, ἡ Οὐστιουζάνινα Κλαυδία Νικήτιτσνα, γεννήθηκα στὶς 5 Μαρτίου 1919 στὸ χωριὸ Γιάρκι τῆς περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ, σὲ μιὰ πολυμελή οἰκογένεια τοῦ ἀγρότη Νικήτα Τροφίμοβιτς Οὐστιουζάνιν. Στὴν οἰκογένεια εἴμαστε δεκατέσσερα παιδιά, ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε μὲ τὸ ἔλεός Του.
  Τὸ 1928 ἔχασα τὴ μητέρα μου. Τὰ μεγαλύτερα ἀδέλφια πῆγαν γιὰ δουλειά (ἐγὼ ἤμουν τὸ προτελευταῖο παιδὶ στὴν οἰκογένεια). Ὁ κόσμος ἀγαποῦσε πολὺ τὸν πατέρα μου γιὰ τὴν προθυμία του νὰ βοηθάει καὶ τὴ δικαιοσύνη του. Βοηθοῦσε τοὺς ἐνδεεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦσε. Ὅταν ἀρρώστησε ἀπὸ τυφοειδὴ πυρετό, ἡ οἰκογένεια πέρασε δύσκολα, ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε. Τὸ 1934 ὁ πατέρας μου πέθανε.
 Μετὰ τὸ ἑπτατάξιο σχολεῖο πῆγα νὰ σπουδάσω σὲ τεχνικὴ σχολὴ καὶ στὴ συνέχεια τελείωσα σχολὴ ὁδηγῶν (1943 – 1945). Τὸ 1937 παντρεύτηκα. Μετὰ ἀπὸ ἕναν χρόνο γεννήθηκε ἡ κόρη μου Ἀλεξάνδρα, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Μετὰ τὸν πόλεμο ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Ἦταν δύσκολα μόνη μου, χρειαζόταν νὰ δουλεύω σὲ κάθε εἴδους ἐργασίες καὶ θέσεις.

 Τὸ 1941 ἄρχισε νὰ μὲ πονάει τὸ πάγκρεας καὶ ἄρχισα νὰ ζητάω βοήθεια ἀπὸ τοὺς γιατρούς. Παντρεύτηκα γιὰ δεύτερη φορά, παιδιὰ δὲν εἴχαμε γιὰ πολὺ καιρό. Τελικά, τὸ 1956 γεννήθηκε ὁ γιός μου Ἀνδριούσα. Ὅταν τὸ παιδὶ ἔγινε 9 μηνῶν, χωρίσαμε μὲ τὸν σύζυγό μου, γιατὶ ἔπινε πολύ, μὲ ζήλευε καὶ φερόταν ἄσχημα στὸν γιό μας.

 Τὸ 1963 – 1964 ἀναγκάστηκα νὰ μπῶ στὸ νοσοκομεῖο γιὰ ἐξετάσεις. Ἀνακαλύφθηκε κακοήθης ὄγκος. Ὡστόσο, μὴ θέλοντας νὰ μὲ στεναχωρήσουν, μοῦ εἶπαν ὅτι ὁ ὄγκος ἦταν καλοήθης. Ἤθελα νὰ μοῦ ποῦν τὴν ἀλήθεια, χωρὶς νὰ κρύψουν τίποτα, ἀλλὰ μοῦ ἀνέφεραν μόνο ὅτι ὁ φάκελός μου βρίσκεται στὸ ὀγκολογικό κέντρο. Πηγαίνοντας ἐκεῖ καὶ θέλοντας νὰ μάθω τὴν ἀλήθεια, παρουσιάστηκα ὡς ἀδελφή μου ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ ἱστορικὸ τῆς συγγενοῦς της. Μοῦ ἀπάντησαν ὅτι ἔχω κακοήθη ὄγκο, ἢ τὸν λεγόμενο καρκίνο.
 Πρὶν μπῶ γιὰ ἐγχείρηση, ἔπρεπε, σὲ περίπτωση θανάτου, νὰ τακτοποιήσω τὸν γιό μου καὶ νὰ κάνω ἀπογραφὴ τῆς περιουσίας. Ὅταν ἔγινε ἡ ἀπογραφή, ἄρχισαν νὰ ρωτοῦν τοὺς συγγενεῖς ποιὸς θὰ πάρει κοντά του τὸν γιό μου, ἀλλὰ ὅλοι τὸν ἀρνήθηκαν, καὶ τότε τὸν ἐνέγραψαν σὲ ὀρφανοτροφεῖο.

 Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1964 παρέδωσα τὶς ἐκκρεμότητες στὸ κατάστημά μου καὶ στὶς 19 Φεβρουαρίου ἤμουν ἤδη στὴν ἐγχείρηση. Τὴν πραγματοποίησε ὁ γνωστὸς καθηγητὴς Ἰσραὴλ Ἰσάεβιτς Νέιμαρκ (ἑβραϊκῆς καταγωγῆς) μαζὶ μὲ τρεῖς γιατροὺς καὶ ἑπτὰ ἀσκούμενους φοιτητές. Τὸ νὰ ἀφαιρέσουν ὁτιδήποτε ἀπὸ τὸ στομάχι ἦταν μάταιο, καθὼς ὅλο εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ καρκίνο· ἀντλήθηκαν 1,5 λίτρο πύον. Πάνω στὸ χειρουργικὸ τραπέζι ἐπῆλθε ὁ θάνατος.

 Τὴν ἴδια τὴ διαδικασία τοῦ χωρισμοῦ τῆς ψυχῆς μου ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν τὴν ἔνιωσα, μόνο ξαφνικά εἶδα τὸ σῶμα μου ἀπ᾿ ἔξω, ὅπως βλέπουμε, γιὰ παράδειγμα, κάποιο ἀντικείμενο: ἕνα παλτό, ἕνα τραπέζι κ.λπ. Βλέπω πὼς γύρω ἀπὸ τὸ σῶμα μου τρέχουν ἄνθρωποι, προσπαθώντας νὰ μὲ ἐπαναφέρουν στὴ ζωή.
 Ἀκούω τὰ πάντα καὶ καταλαβαίνω γιὰ τί μιλοῦν. Αἰσθάνομαι καὶ ἀνησυχῶ, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τοὺς δώσω νὰ καταλάβουν ὅτι εἶμαι ἐδῶ.

 Ξαφνικά βρέθηκα σὲ μέρη οἰκεῖα καὶ ἀγαπημένα, ἐκεῖ ὅπου κάποτε μὲ εἶχαν ἀδικήσει, ὅπου εἶχα κλάψει, καὶ σὲ ἄλλα δύσκολα καὶ ἀξιομνημόνευτα γιὰ μένα μέρη. Ὡστόσο, δὲν ἔβλεπα κανέναν δίπλα μου, καὶ τὸ πόση ὥρα πέρασε γιὰ νὰ ἐπισκεφθῶ αὐτὰ τὰ μέρη καὶ μὲ ποιὸν τρόπο γινόταν ἡ μετακίνησή μου – γιὰ μένα ὅλα αὐτὰ παρέμειναν ἕνα ἀκατανόητο μυστήριο.

Καί ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον (Ματθ. 25, 46)
Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».

  Κάθε άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς είμαστε πλασμένοι για να πεθάνουμε. Ο θάνατος και η φθορά υπάρχουν στο DNA κάθε ζωντανού οργανισμού, όπως και των ανθρώπων.

  Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού. 

 Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.

Η ΣΤΑΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΖΩΗΣ

https://ikee.lib.auth.gr/record/349787/files/GRI-2023-40376.pdf

Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής

 

"Πάντα παρορών τα της σαρκός οφλήματα,
Σωτήρ ημών, εν πάση ηλικία, παντός γένους
ανθρώπων, προ του κριτηρίου σου στήσον
ακατακρίτους, σοι τω Κτίστη, απολογουμένους."

 Σήμερα η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα πέρα απ’ τα σύνορα της παρούσας ζωής, στους πατέρες και αδελφούς μας που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή.
 Και, καθώς μας υπενθυμίζει τους προαπελθόντες, ελπίζει να μας προετοιμάσει να περάσουμε τις υπόλοιπες μέρες της περιόδου αυτής, αλλά και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή που πλησιάζει, όπως πρέπει.

 Ας ακούσουμε τη Μητέρα μας, την Εκκλησία, και, τιμώντας τους πατέρες και αδελφούς μας, ας προσέξουμε να προετοιμαστούμε και για το δικό μας ταξίδι.
Ας κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, παίρνοντας την σταθερή απόφαση, να διαφυλάξουμε στο μέλλον τον εαυτό μας από κάθε κηλίδα.
Επειδή τίποτε ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και κατά την Κρίση κανένας ακάθαρτος δεν θα δικαιωθεί, μην περιμένουμε να καθαριστούμε μετά τον θάνατο.
Θα παραμείνουμε στην κατάσταση στην οποία θα βρισκόμαστε κατά το πέρασμά μας εκεί.Την κάθαρσή μας θα την επιμεληθούμε εδώ.
Αλλά πρέπει να βιαστούμε, για τι ποιος γνωρίζει πόσο ακόμη θα ζήσει;
Πώς θα εμφανισθούμε ακάθαρτοι;
Με τι μάτια θα κοιτάξουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που θα συναντήσουμε εκεί; Πόσο θα ντραπούμε!Ας βιαστούμε να διορθωθούμε, ώστε να εμφανιστούμε τουλάχιστον σε ανεκτή κατάσταση στην άλλη ζωή.

(Πηγή: «Ψωμί για το Ταξίδι. Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Εκδόσεις “Αρμός”)

IN MEMORIAM ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ-Επικήδειος λόγος

Ο επικήδειος αυτός λόγος εκφωνήθηκε από τον θείο του Γεώργιο Αποστολάκη.

Σεβασμιότατε άγιε Λαρίσης κύριε Ιερώνυμε, πανοσιολογιότατοι καθηγούμενοι, σεβαστοί πατέρες και μητέρες, την ευχή σας.
Αγαπημένα μου αδέλφια, Κωνσταντίνε και Σοφία, καλή μου ανιψιά Χρυσούλα, και συ γιε μου Στέφανε και σύζυγέ μου Θωμαή, αλλά και όλοι οι συγγενείς και φίλοι που περίλυποι ήλθατε να προσευχηθείτε για την ψυχή του Βασίλη μας και για συμπαράσταση.

Δεν θα σας πω δικά μου λόγια.
Θα σας πω τα άγια λόγια του Αποστόλου Παύλου που ακούσαμε νωρίτερα στην ακολουθία:
«Δεν θέλω, αδελφοί μου, να αγνοείτε όσα έχουν σχέση με εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως όλοι οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα. Γιατί, αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, εκείνους που έχουν κοιμηθεί, όντας ενωμένοι μαζί του με την πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει κοντά Του».
Χαρείτε λοιπόν και μη είστε λυπημένοι. Γιατί το λέει το αδιάψευστο στόμα του Αποστόλου: «Αυτούς που έχουν κοιμηθεί με πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει Εκείνος κοντά Του». Και ο Βασίλης κοιμήθηκε με βέβαιη την πίστη του στο Χριστό.

Και σε σένα ειδικότερα αδελφούλα μου που στέναξες όταν είδες το καταφαγωμένο από τα άγρια ζώα σώμα του γιου σου, και μάλιστα σε προχωρημένη σήψη, θέλω να σου πω αυτό: Έτσι, κι αλλιώς όποιος πεθαίνει, σε λίγο σαπίζει, διαλύεται και γίνεται σκόνη και στάχτη. Τι σημασία έχει όμως αυτό, αδελφούλα μου; Αυτό είναι ακριβώς, εκείνο για το οποίο πρέπει να χαίρεσαι. Γιατί αυτό κάνει και ο άνθρωπος, όταν θέλει να ξαναφτιάξει ένα σπίτι που έχει παλιώσει. Βγάζει δηλαδή πρώτα έξω τους ενοίκους του και μετά, αφού γκρεμίσει το παλιό σπίτι, κτίζει άλλο, καινούργιο και ομορφότερο. Φυσικά, καθόλου δεν λυπούνται οι ένοικοι που βγήκαν για λίγο από το παλιό σπίτι, αλλά, αντίθετα, χαίρονται πάρα πολύ. Γιατί δεν τους απασχολεί η κατεδάφιση, αλλά χαίρονται προκαταβολικά για τη νέα οικοδομή που θα ξαναχτιστεί.

Όσο ηρεμούν οι ψυχές των πονεμένων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και προσεύχονται,τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οι ψυχές...

 πηγή

Η συμπερίληψη ενός πομπώδους και πολυκρότου βιογραφικού... σε δυό αληθινές λέξεις :"Απέθανε... καί ετάφη"

"Απέθανε δε καί ο πλούσιος καί ετάφη" κατά Λουκάν ιστ'19-31

"Απέθανε... καί ετάφη"
Η συμπερίληψη ενός ολοκλήρου, πομπώδους και πολυκρότου βιογραφικού... σε δυό αληθινές λέξεις :"Απέθανε... καί ετάφη"
~Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε εναντίον τού πλούτου.Αντιθέτως, αυτόν επιδιώκουμε.Και συγκεκριμένα : Τον πλούτο πού μένει !
Δεν είμαστε λοιπόν εναντίον τού πλούτου,αλλά εναντίον τού "πλούτου" εκείνου που σε κάνει φτωχό,τι φτωχό, ερημωμένο πες καλύτερα, σε όλα.

Βλέπετε, πολλοί είναι απάνω στ'αγαθά που έχει δημιουργήσει ο Θεός, με την "ευχή" όμως τού διαβόλου.
Καί είναι αληθινά φτωχοί, πνευματικά ρακένδυτοι κι ερημωμένοι,όσοι χαίρονται τον ήλιο και τον άνεμο,την θάλασσα και τ'αγαθά τής γής, το φρεσκοψημένο ψωμί και το ψημένο κρέας,το δροσερό λαχανικό και το ζουμερό φρούτο,χωρίς ευχαριστώ στο Θεό που τα δημιούργησε, και τούς ίδιους αυτούς έφερε στο φώς τής ύπαρξης.
Χωρίς έμπρακτο ευχαριστώ στο Θεό, ελεώντας -όπως μπορείς- την εικόνα Του• τον άλλο.

Ακολουθεί, γιά όποιον θα ήθελε, ένα συγκλονιστικό κείμενο, τού Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Οι πλούσιοι πεθαίνουν όπως κι οι φτωχοί.
Κανένας δε γεννήθηκε στον κόσμο αυτόν για να ζήσει αιώνια.
Ο κόσμος αυτός είναι φθαρτός και περιμένει το τέλος του.
Οι πλούσιοι πεθαίνουν αφήνοντας έναν αναστεναγμό γι’ αυτόν τον κόσμο.
Οι φτωχοί αφήνουν έναν αναστεναγμό για το μέλλοντα κόσμο.
Αφήνοντας τον κόσμο αυτόν ο πλούσιος εγκατέλειψε τη λαμπρότητα, την πολυτέλεια και τις ηδονές του.
Ο Λάζαρος άφησε τον κόσμο αυτό και μαζί του άφησε την πείνα, τις πληγές και τα σκυλιά.

Ας δούμε τώρα το θερισμό του Θεού.
Όταν πέθανε ο Λάζαρος, άγγελοι παρέλαβαν την ψυχή του και την οδήγησαν στον παράδεισο.
Όταν πέθανε ο πλούσιος, οι άγγελοι έφυγαν με άδεια χέρια από το νεκροκράβατό του.
Από μια ρίζα που φαινόταν σάπια -τον Λάζαρο- οι άγγελοι βρήκαν και έδρεψαν ένα υπέροχο και ώριμο φρούτο.
Από το άλλο δέντρο, που ήταν καταπράσινο και ευσκιόφυλλο,
δε βρήκαν κανένα καρπό.
«Παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Λουκ. θ’ 9).
Τα προφητικά αυτά λόγια εκπληρώθηκαν απόλυτα στον άσπλαχνο πλούσιο.
Ξεριζώθηκε τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Σαν μιά ώρα

Ἡ ζωή παρέρχεται. Ἔχω 97 χρόνια καί πῶς πέρασαν οὔτε το κατάλαβα καθόλου. Σαν μιά ώρα. Ἔτσι καί ὅλα τά χρόνια περνοῦν.
Ἡ αἰώνιος ζωή είναι αἰώνιος. Ἐκεῖ οὔτε πόνος οὔτε ἀσθένεια οὔτε πειρασμός οὔτε θλίψις οὔτε νύχτα οὔτε χειμών οὔτε καῦσις ἡλίου, οὔτε κανένα κακόν. Ολα εἶναι χαροποιά, ὅλα οὐράνια, ὅλα αἰώνια.
Εὐτυχεῖς νομίζουν ὅλοι οἱ μάταιοι, οἱ ἀνόητοι ἄνθρωποι τούς μακράν τοῦ Θεοῦ ζῶντας, καί ὅτι τά πλούτη τους εἶναι εὐτυχία, καί δέν ἄκουσαν τόν Κύριον λέγοντα
«Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν, Θεῷ καί μαμωνα». Ἐσκοτίσθησαν. Πρῶτα να φροντίσωμε να θεραπευθῇ ἡ ψυχή μας, καί τίποτε νά μή μᾶς χωρίσῃ ἀπό τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ...

«Από τό βιβλίο «Ό Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος (Ο οὐρανοδρόμος ὁδοιπόρος, 1884-1980). Ένας σύγχρονος ὅσιος πατήρ τῆς Ορθοδόξου Χριστοῦ Εκκλησίας», Τόμος Α, 'Εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη»

πηγή

...θα είμαστε αιώνια είτε στη Βασιλεία, είτε στην κόλαση....

Μερικοί μοχθούν σ’ όλη τους τη ζωή για να μάθουν τι υπάρχει στον ήλιο ή στη σελήνη ή κάτι παρόμοιο, αλλ’ αυτά δεν ωφελούν την ψυχή. Αν όμως προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, τότε θα βλέπαμε στην ψυχή του αγίου τη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ στην ψυχή του αμαρτωλού σκοτάδι και κόλαση. Και είναι ωφέλιμο να το ξέρουμε, γιατί θα είμαστε αιώνια είτε στη Βασιλεία είτε στην κόλαση.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

Δεν πλαστήκαμε για να ζούμε εδώ παντοτινά...

 

Πάντα αισθανόμουν ότι όσα έχω ζήσει ως τώρα,δεν ήταν η πραγματική μου ζωή...

Σ’ όλη μου τη ζωή,περιπλανιέμαι παντού,περιμένοντας κάτι.
Σ’ όλη μου τη ζωή,κατά βάθος,νιώθω σα να περιμένω σε σιδηροδρομικό σταθμό.
Και πάντα αισθανόμουν ότι όσα έχω ζήσει ως τώρα,δεν ήταν η πραγματική μου ζωή,
αλλά μια μακριά αναμονή,μια μακριά αναμονή,για κάτι αληθινό,κάτι σημαντικό…
''Η Θυσία''(1986)Αντρέι Ταρκόφσκι

All my life I’ve been going around waiting for something. All my life, in fact, I’ve felt as if…as if I were waiting in a railway station. And I’ve always felt as if the living I’ve done, so far, hasn’t actually been real life but a long wait for it…a long wait for something real.
The Sacrifice (1986) dir. by Andrei Tarkovsky

πηγή

Καρδιά, πολύ πόνο μού προκάλεσες ταπεινώσου και γίνε υπομονετική και καρτερική...

Θα έχετε ήδη συνειδητοποιήσει πόσο απίστευτα γρήγορα κυλάει η ζωή.
Δεν το παρατηρεί κανείς στα νιάτα του όταν όμως τα χρόνια γείρουν πάνω μας, βλέπουμε ότι πολύς καιρός έχει περάσει και πολύ λίγα πράγματα έχουν μείνει σ΄ αυτή τη ζωή.
Πού πηγαίνουμε όταν έρχεται το τέλος της ζωής μας;
Γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε, όσο είμαστε εδώ.
Όμως μετά τι γίνεται;Πού πηγαίνουμε;
Έχουμε προετοιμαστεί για την ουράνια Βασιλεία, για την πραγματική μας πατρίδα;
Μόνο οι πράοι και οι αγνοί στην καρδία θα εισέλθουν εκεί. Φροντίσαμε να καθαρίσουμε την καρδιά μας όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί, την καρδιά που μας δυσκολεύει τόσο πολύ σ΄ αυτή τη ζωή,
Έχουμε πει στον εαυτό μας καρδιά, πολύ πόνο μού προκάλεσες ταπεινώσου και γίνε υπομονετική και καρτερική;

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

πηγή

Τον άνθρωπο πέραν του τάφου τον περιμένει η δικαιοσύνη του Θεού....

  Τον άνθρωπο πέραν του τάφου τον περιμένει η δικαιοσύνη του Θεού. Πριν τον τάφο, έχει να κάνει με την αγάπη του Θεού, με το έλεος του Θεού. Δυστυχώς ο Σατανάς κατόρθωσε σε πολλούς ανθρώπους, να τους σερβίρει ότι ο Θεός είναι καλός και αγάπη. Και το «πιπιλίζουν»:
- Καλός ο Θεός. Ο Θεός είναι αγάπη και κακώς ομιλείς περί κολάσεως και τιμωριών... αγάπη ο Θεός!
- Πλανάστε αγαπητοί μου! Και ποιός σας είπε, ότι είναι κακός ο Θεούλης; Ναι είναι καλός ο Θεός και είναι αγάπη, αλλά είναι και δίκαιος! Πώς του αφαιρείς την ιδιότητα της δικαιοσύνης του Θεού; Αυτός ο δίκαιος Θεός θα ζητήσει δικαιοσύνη. Ο Θεός έχει 2 «ποδάρια». Το ένα Του πόδι είναι από εδώ στην προσωρινότητα και γράφει «έλεος» και «μακροθυμία». Το άλλο Του πόδι από εκεί στην αιωνιότητα, γράφει «δικαιοσύνη». Όταν όμως ο άνθρωπος δεν κάνει καλή χρήση της χρηστότητας και της μακροθυμίας του Θεού στον κόσμο τούτο, δια του μυστηρίου της μετανοίας και της εξομολογήσεως, θα βρεθεί μπλεγμένος και θα πέσει στη δικαιοσύνη του Θεού στον κόσμο εκείνο.

Να προσευχόμαστε και για τους νεκρούς μας.Αμάν κάνουν για ένα κομποσχοινάκι,για λίγη ευχή.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Επίσης παιδιά μου ,μού έλεγε (ο Γέροντάς του Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης ):

 "Παιδί μου πρέπει να προσευχόμαστε και για τους νεκρούς μας.Αμάν κάνουν για ένα κομποσχοινάκι,για λίγη ευχή.Ζητούν έλεος προσευχών και λειτουργιών από τους ζώντας χριστιανούς.
  Βασανίζονται αλύπητα από τον τύραννο,τη συνείδηση. 

Προσεύχεσθε τεκνία μου με πόνο ψυχής και δάκρυα να μας αξιώσει ο Θεός τα τέλη της ζωής μας να είναι χριστιανικά και η Κρίσις του Θεού σωτήρια.

Να μελετάμε τα φοβερά βασανιστήρια των ψυχών.Αναστενάζουν,βογγούν, εκπέμπουν φωνές απεγνωσμένες με αφόρητη οδύνη ψυχής.Ζητούν βοήθεια από τους ζώντες.Προσεύχονται στο Χριστό να βγει από το σόϊ τους κανένας παπάς για να τους μνημονεύει στην Αγία Πρόθεση."

Επιστολή 11. 28-1. 2005.

Όλη μας η ζωή είναι μια πρόσκληση του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή μας ή μια απώθηση του Αγίου Πνεύματος από αυτή.

  Ημέρα αφιερωμένη σε Αυτό που ορίζει κάθε μας ανάσα, κάθε χτύπο της καρδιάς μας, κάθε "τυχαίο" περιστατικό της ζωής μας.
 Είναι μέσα στο κάθε μας κύτταρο, κυκλοφορεί στο αίμα μας, ορίζει με λεπτομέρεια το τεράστιο εργοστάσιο του σώματός μας χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτα...
Αν αδιαφορούμε και δεν αισθανόμαστε τίποτε μπροστά στην αόρατη παρουσία Του, αν τρέχουμε να ζήσουμε, να απολαύσουμε, να διασκεδάσουμε το εγώ μας χωρίς ταπείνωση μπροστά στο μεγαλείο Του, τότε θα γεμίζουμε διαρκώς φόβο και πόνο.
Όλη μας η ζωή είναι μια πρόσκληση του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή μας ή μια απώθηση του Αγίου Πνεύματος από αυτή.

Η αναζήτηση της ορθής πίστης (που διαφύλαξαν οι Άγιοι με την ζωή τους), η έμπρακτη αγάπη (ως ευεργεσία, ανοχή, υπομονή, ελπίδα), η καθαρή επιθυμία του Θεού χωρίς άλλες εγωιστικές προσμίξεις είναι πρόσκληση του Αγίου Πνεύματος.
Η περιφρόνηση του Θεού ή η νόθευση της Ορθής Πίστης με δικές μας θεωρίες, η έλλειψη αληθινής αγάπης (που αδιαφορεί για τον πόνο του άλλου ή αντιπαθεί τον διαφορετικό άνθρωπο), η στροφή της επιθυμίας σε μη θεάρεστους στόχους είναι απώθηση του Αγίου Πνεύματος.

Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ηθική ζωή καλών τρόπων και ευγένειας. Δεν είναι

Η ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Ἕνα συνεχῶς ἀναδυόμενο ἐρώτημα

  Τό ἐρώτημα γιά τό ἄν ὑπάρχει ἤ ὄχι μετά θάνατον ζωή ἀνήκει στά μεγάλα ἐρωτήματα, πού ἀπασχολοῦν τόν ἄνθρωπο διαχρονικά, τά λεγόμενα «ὑπαρξιακά». Πράγματι, ὅλοι σέ κάποια στιγμή, ἀργά ἤ γρήγορα, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, ἀντιμετωπίζουμε αὐτό τό ἐρώτημα, λαμβάνοντας μιά θέση, θετική ἤ ἀρνητική. Βέβαια, στήν ἐποχή μας ἡ πίστη στή μετά θάνατον ζωή, ἤ ἀκόμη καί τό ἐνδιαφέρον γι’ αὐτήν, ἔχουν μειωθεῖ. 

 Αὐτό ὀφείλεται κυρίως στό ὅτι ὁ πολιτισμός μας, ὁ λεγόμενος «δυτικός πολιτισμός», πού κυριαρχεῖ στό μεγαλύτερο μέρος τοῦ κόσμου καί πηγάζει ἀπό τίς ἀρχές τῆς Ἀναγέννησης καί τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἔστρεψε τήν προσοχή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό «ἐπέκεινα» (τό πέρα ἀπό τίς αἰσθήσεις μας) στό «ἐνθάδε» (στό ὁρατό, στό ἄμεσα ἀντιληπτό, στό πλησίον μας) ἤ ἀπέρριψε ἐντελῶς τήν ὕπαρξη τοῦ «ἐπέκεινα», ἐντός τοῦ ὁποίου νοεῖται ὁ Θεός, ἡ μετά θάνατον ζωή καί, γενικά, ἡ ἀόρατη δημιουργία τοῦ Θεοῦ. 

Ἔτσι στή Δύση (κυρίως στήν Εὐρώπη) εἶναι σχετικά ὑψηλά τά ποσοστά τῶν ἀθέων, τῶν ἀθρήσκων, τῶν θρησκευτικά ἀδιαφόρων, τῶν ἀρνητῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῶν ἐκκοσμικευμένων. Κατά μιά ἀφελή ἄποψη, ὁ «πεφωτισμένος» ἄνθρωπος τῆς Νεοτερικῆς ἤ Μετανεοτερικῆς ἐποχῆς μας, μέ τή θεοποιημένη λογική καί τό ἀλαζονικό φρόνημα, ἀρνεῖται νά δεχθεῖ ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρχουν πραγματικότητες πού δέν εἶναι ἀντιληπτές ἀπό τίς αἰσθήσεις μας καί, φυσικά, δυσκολεύεται πολύ νά πιστέψει στή συνέχιση τῆς ζωῆς μετά τόν θάνατο, κατάστασης πού θεωρεῖται «ὑπέρ λόγον» καί «ὑπέρ αἴσθησιν».

  Οἱ συνθῆκες αὐτές ἐπηρεάζουν, βέβαια, καί τήν ἑλληνική πραγματικότητα, τῆς ὁποίας οἱ ρίζες εἶναι ἀλλοῦ: στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ἔτσι, σέ σχετικά πρόσφατη δημοσκόπηση, πού ἔγινε ἀπό τό World Values Survey μεταξύ τῶν ἐτῶν 2017-2021, τό ποσοστό τῶν Ἑλλήνων, πού πιστεύει στή μετά θάνατον ζωή, ἀνέρχεται στό 47,7% (https://newpost.gr/eidiseis/pagkosmia-dimoskopisi-oi-ellines-pisteyoyn-ston-theo-stin-kolasi-kai-stin-meta-thanaton-zoi/). Τό ποσοστό αὐτό εἶναι ἀρκετά ὑψηλό, μέ δεδομένο ὅτι ἐπί σειρά δεκαετιῶν ὁ λαός μας ὑφίσταται πολύπλευρη καί συστηματική προπαγάνδα νά προσαρμοστεῖ στόν δυτικό πολιτισμό καί στόν δυτικό τρόπο ζωῆς, καί ἀρκετά χαμηλό, μέ δεδομένο ὅτι ἡ συντριπτική πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων εἶναι (τυπικά τουλάχιστον) Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἄν, σύμφωνα μέ στατιστικά τῆς ἠλεκτρονικῆς ἐγκυκλοπαίδειας «Βικιπαίδεια» τοῦ ἔτους 2017 (https://el.wikipedia.org/wiki/Θρησκεία_στην_Ελλάδα), τό ποσοστό τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων ἀνέρχεται στό 90%, τότε ἕνα ποσοστό Ὀρθοδόξων, περίπου 42%, διαφοροποιεῖται ἀπό τήν ἐπίσημη πίστη του σ’ ἕνα βασικό σημεῖο της, στήν ἀντίληψη γιά τή μετά θάνατον ζωή.

Βέβαια, ὁ ἄνθρωπος στήν ἱστορική του πορεία ἐπεχείρησε πολλές φορές νά ἀπαντήσει σ’ αὐτό τό ἐρώτημα, εἴτε μέσῳ τῆς φιλοσοφίας, εἴτε μέσῳ τῆς ἐπιστήμης, εἴτε μέσῳ τῶν διαφόρων θρησκειῶν. Στήν προσπάθειά του αὐτή ἐπεστράτευσε λογικά ἐπιχειρήματα γιά νά ἀποδείξει εἴτε τήν ὕπαρξη, εἴτε τήν ἀνυπαρξία τῆς μετά θάνατον ζωῆς. Ὅμως, τέτοια ἐπιχειρήματα δέν μπορεῖ νά ἰσχύουν, ἀφοῦ πρόκειται γιά κάτι πού βρίσκεται ἔξω ἀπό τά ὅρια τῆς λογικῆς καί τῆς ἐπιστήμης. Ἡ φιλοσοφία μόνο ὑποθέσεις μπορεῖ νά κάνει καί οἱ θρησκεῖες μόνο ἀβάσιμες ὑποσχέσεις προσφέρουν στόν ἄνθρωπο.

Ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ἄλλη ἄποψη γιά τό θέμα, πού θεμελιώνεται σέ ἕνα ἱστορικό γεγονός, στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καί προσεγγίζεται, βέβαια, μέσῳ τῆς πίστεως. Ὅπως κάθε Ὀρθόδοξη ἀλήθεια, ἡ πίστη στή μετά θάνατον ζωή πηγάζει ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, εἶναι δέ φυσικό ὁ πιστός τῆς Ἐκκλησίας νά θεωρεῖ τίς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου ἐγκυρότερες καί βεβαιότερες ἀπό τίς ἀλήθειες τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς. Ὅταν, μάλιστα, πρόκειται γιά ὅσα βρίσκονται ἔξω ἀπό τό πεδίο τῆς λογικῆς καί τῆς ἐπιστήμης (ὅπως τά περί Θεοῦ, τά περί ἀοράτου κόσμου κ.λπ.) τότε θεωρεῖ τά «ἐπιχειρήματα» καί τά «συμπεράσματα» τοῦ ἀνθρώπινου λόγου ἐντελῶς ἀνυπόστατα: «λογισμοί γάρ θνητῶν δειλοί, καί ἐπισφαλεῖς αἱ ἐπίνοιαι ἡμῶν»! (Σοφ. Σολ. 9,14).

Τό θέμα μας εἶναι, βέβαια, τεράστιο καί μόνο κάποιες πλευρές του μποροῦμε νά θίξουμε στόν περιορισμένο χῶρο τοῦ ἐντύπου μας. Ἄς δοῦμε κάποιες ἀπό αὐτές.

Πιότρ Μαμόνοβ: «Μόνο να προλάβω να ετοιμαστώ!

  Η μεταμόρφωσή του στη ζωή και στην καλλιτεχνική του πορεία ήταν για πολλούς μια αποκάλυψη. Όταν, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, παρακολουθούσαμε στην εκπομπή «Μουσικό Ρινγκ» τις απεχθείς γκριμάτσες και μορφασμούς του ροκ συγκροτήματος «Ζβούκι Μου» (Ελλ: «Ήχοι Μουουου...») με το σολίστ Μαμόνοβ, μας φαινόταν ότι τώρα θα ξεράσει τον εαυτό του. Τόσο πολύ απεχθής ήταν. Δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι, μετά από χρόνια, θα ακούγαμε με προσοχή τους σοφούς συλλογισμούς αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου, που θα άρχιζε να κάνει πολύ έντονη πνευματική ζωή.

«Μόνο να προλάβω! Μόνο να προλάβω να ετοιμαστώ!» - αναφωνούσε περιμένοντας την Κρίση.

Για πολλά χρόνια ήταν η εικόνα του ρωσικού ροκ, περνώντας, όπως τώρα καταλαβαίνουμε, μέσα από μια αποφατική πορεία: ακκισμοί, αλκοόλ, ναρκωτικά, ακολασία. Γι’ αυτό, τους συγκλόνισε όλους η βαθειά διείσδυση του Μαμόνοβ στον χριστιανισμό, στην Ορθοδοξία.

  Θυμάμαι, σε ένα από τα τηλεοπτικά κανάλια του Κιέβου, το Νοέμβριο του 2004, είχε ανακοινωθεί πανηγυρικά η συνέντευξη με τον Μαμόνοβ. Η τηλεπαρουσιάστρια με κομμένη την ανάσα έκανε στον φιλοξενούμενο την ερώτηση: «Πώς βλέπετε τη δική μας πορτοκαλί επανάσταση;» 

Καθώς εκείνη περίμενε πανηγυρική έξαρση από τη θρυλική φιγούρα του αντεργκράουντ, παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό όταν άκουσε: 

«Σ..τά είναι η επανάστασή σας!» 

Τότε τι αξίζει σε αυτή τη ζωή, ρώτησε η κοπέλα, όταν συνήλθε μετά από λίγο. 

Και άκουσε μια λακωνική απάντηση: «Η Ορθοδοξία».

Ήταν συγκλονιστικός στις ταινίες του Παύλου Λουνγκίν: στο «Ταξί-μπλουζ», στον «Τσάρο», και, ιδιαίτερα, βεβαίως, στο «Νησί».
Ο Μαμόνοβ έψαχνε τον εαυτό του και την πορεία του προς τον Θεό μέσα από δυσκολίες και αντιφάσεις. Τελικά, την βρήκε. Από το συγκρότημα «Zvuki MU» στο λόγο περί της αιωνιότητας, περί του Θεού. Στα 45 του χρόνια, κατά δική του ομολογία, κατάλαβε ότι βρισκόταν σε σκότος απελπισίας. Στη συνέχεια, για 20 χρόνια, προσπαθούσε να απαλλαγεί από τον εθισμό στο αλκοόλ και πάλευε με δαίμονες.
Εξέπλητταν όχι μόνο τα χαρίσματά του, αδιαμφισβήτητα και πολύμορφα, αλλά και ο τρόπος που μάχονταν για την ψυχή του.
«Ο Κύριος για μένα είναι μια συνεχής χαρά της παρουσίας Του. Θέλω να ζω έτσι. Νιώθω έτσι πολύ καλά, σταθερά, γερά, δυνατά… Και όταν είμαι εν αμαρτία, αμέσως νιώθω πως είμαι μόνος και πως αυτή η μέρα πέρασε λαθραία. Είναι πολύ απλό: με τον Θεό η ζωή, χωρίς τον Θεό ο θάνατος».

Χωρίς τον Χριστό, «Χρόνια πολλά» δεν υπάρχουνε...

Ο Σατανάς έβλεπε την ανθρωπότητα του Χριστού που Σταύρωσε, δεν έβλεπε όμως την θεότητα του Χριστού.
Ο Σατανάς έβλεπε τη Σταύρωση του Χριστού, αλλά δεν έβλεπε την Ανάσταση, που είναι το ''Βατερλό'' του, αφού συντρίφτηκε η κεφαλή του.
Γι' αυτό ο διάβολος μισεί την υπόθεση της Αναστάσεως του Χριστού και φροντίζει να μην γίνεται λόγος περί Αναστάσεως και να αντικαθίσταται η ευχή: «Χριστός Ανέστη» με τα: "Χρόνια πολλά".

Αν για παράδειγμα πεις σε έναν βλαμμένο: «Χριστός Ανέστη», το μόνο που ΔΕΝ θα σου πει είναι ''Αληθώς Ανέστη!''.
Θα σε πει «Χρόνια πολλά». Γιατί; Γιατί δεν θέλουνε τον Χριστό...
Εμείς ντρεπόμαστε να πούμε «Χριστός Ανέστη» και λέμε «Χρόνια πολλά», χωρίς να γνωρίζουμε οι δυστυχείς, ότι χωρίς τον Χριστό, «Χρόνια πολλά» δεν υπάρχουνε.
Εάν ο Χριστός δεν Ανέστη, που θα πάμε; Που πηγαίνανε οι άνθρωποι τόσες χιλιάδες χρόνια προ Χριστού; Πηγαίνανε στον Άδη.

Από τότε που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, που πάνε οι άνθρωποι; Αν θέλουν πάνε στον Άδη. Τότε πηγαίνανε, αναγκαστικά στον Άδη. Θέλανε δεν θέλανε. Σήμερα δεν πάνε στον Άδη, ΑΝ δεν θέλουν.
Οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν το «Χριστός Ανέστη» εις χρήσιν για 40 ολόκληρες μέρες. Είχε αποσυρθεί η «ΚΑΛΗΜΕΡΑ», είχε αποσυρθεί η «ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ», το «ΧΑΙΡΕΤΑΙ» και το «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ»… αυτά είχανε αποσυρθεί, είχανε αντικατασταθεί!
Επί 40 ολόκληρες ημέρες ο χαιρετισμός ήταν «Χριστός Ανέστη».
Και το πρωΐ «Χριστός Ανέστη» και το μεσημέρι «Χριστός Ανέστη» και το βράδυ «Χριστός Ανέστη».
Δυστυχώς σήμερα ξεθωριάσανε αυτοί οι ωραίοι θεσμοί, οι διδακτικοί και δεν ακούγεται από πολλούς, ούτε ανήμερα το Πάσχα, το «Χριστός Ανέστη»! Χαρά στους ανθρώπους που θα ‘θελαν να κρατήσουν για 40 ημέρες το «Χριστός Ανέστη», για να υπενθυμίζουνε και στους άλλους.

Δημήτριος Παναγόπουλος  Ιεροκήρυκας

Η ἀνέσπερος ἡμέρα

Καί ποιά εἶναι αὐτή ἡ ὄγδοη ἡμέρα;

Εἶναι ἡ ἡμέρα πού ἔχει μόνο πρωί καί δέν ἔχει πιά ἑσπέρα.
Οὔτε πρόκειται ποτέ νά ἔχει ἑσπέρα. Εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! Γι’ αὐτό ὡραία στόν κανόνα τοῦ Πάσχα λέμε ἀνέσπερος ἡμέρα.
Ἡ ὄγδοη ἡμέρα, ἡ ἀνέσπερος, χωρίς ἑσπέρα!
Δέν βραδιάζει πιά!Δέν τελειώνει πιά!
Θά μοῦ πεῖτε, αὐθαιρέτως τό λέμε αὐτό;Ὄχι βεβαίως!
Ἀκόμη καί τό ἴδιο τό γράμμα μᾶς βοηθάει νά τό ἑρμηνεύσουμε σχετικά.
Ἀκούσατέ το.Προσέξτε μία λεπτομέρεια γραμματική.

 «Καί ἐγένετο ἑσπέρα καί ἐγένετο πρωί ἡμέρα μία». 

Δέν λέγει ἡμέρα πρώτη.
Ἀλλά λέγει ἡμέρα μία. Δηλαδή παρακάτω θά πεῖ ἡμέρα δευτέρα, ἐνῶ θά
ἔπρεπε νά πεῖ ἡμέρες δύο. Λέει δευτέρα.
Δηλαδή αὐτό πού λέμε δευτέρα, τρίτη, ἡμέρα τρίτη, ἡμέρα τετάρτη, πού ὁ Θεός δημιουργεῖ τίς ἡμέρες τίς δημιουργικές, εἶναι οἱ γνωστοί μας ἀπό τήν Γραμματική τακτικοί ἀριθμοί.
Ἐνῶ ἀντιθέτως, ὅταν λέμε πρώτος, δεύτερος, τρίτος, αὐτό εἶναι οἱ ἀπόλυτοι
ἀριθμοί σύμφωνα απο τήν Γραμματική.
Ἀντί, λοιπόν, νά χρησιμοποιήσει τακτικόν ἀριθμόν καί νά πεῖ ἡμέρα πρώτη, χρησιμοποιεῖ ἀπόλυτον ἀριθμόν καί λέγει ἡμέρα μία. και διά μέν την πρώτη ημέρα λέει ημέρα μία χρησιμοποιεί απόλυτο αριθμό για όλες τις άλλες μέρες χρησιμοποιεί τακτικό αριθμό δηλαδη πρώτη - δευτέρα - τρίτη για την πρώτη λέει μία,όχι πρώτη,μία.
Αὐτό τί σημαίνει;Αὐτό σημαίνει ὅτι εἶναι ἀσύντακτο.
Ἔπρεπε νά πεῖ ἡμέρα πρώτη, ὄχι ἡμέρα μία. Ασύντακτο, ναί, απο σκοπού.Ἔχει κάποιο λόγο.Γιά νά προκαλέσει τήν προσοχή τοῦ ἀναγνώστου ἐπάνω σ’ αὐτήν τήν πρώτη ἡμέρα, ὅτι αὐτή ἡ πρώτη ἡμέρα ἔχει κάτι τό ἰδιαίτερο. Ἔχει κάτι τό ξεχωριστό. Καί ποιό εἶναι αὐτό τό ξεχωριστό;
Ἄς πᾶμε στήν Καινή Διαθήκη νά δοῦμε.
Στήν Καινή Διαθήκη λέγει : «τῇ δέ μιᾷ τῶν σαββάτων»(Κατά Λουκᾶν, Κέφ. 24ο, 1)
Σάββατα θά πεῖ ἑβδομάς.