Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! (Όσιος Εφραίμ)

Θυμάμαι έλεγε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ότι:
Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! Έγινε χίλια κομμάτια! Και είπα, πώς ο Θεός εγεννήθηκε σ' αυτόν τον χώρο, μέσα σ' αυτό το σπήλαιο, χωρίς παρηγορία, πεταμένος, έξω από την πόλη.
Αυτός ο Θεός, ο οποίος μπορούσε να κάνει τα πάντα περί του εαυτού Του κι όμως αθορύβως, μακρυά από κάθε κοσμικότητα, σε μια νύχτα -την πιο παγωμένη νύχτα του χρόνου- την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου, σ' ένα τελείως περιφρονημένο χώρο, Αυτός που τα πάντα εδημιουργούσε -τον ουρανό και τη γη- Αυτός εγεννήθηκε σ 'εκείνον το χώρο!
Κι όταν επέστρεψα",λέει,"στο κελί μου και μπήκα μέσα και είδα κουβέρτες" (και τι κουβέρτες είχε αυτός... τελοσπάντων)"και είδα το τι είχα εγώ, εντράπηκα και είπα: εάν ο Θεός γεννήθηκε σε τούτο το σπήλαιο, εγώ πώς μπορώ να χρησιμοποιώ όλα αυτά τα πράγματα;
Είδα κατσαρόλες, είδα μπρίκια" (βέβαια αν σας περιγράψω τις κατσαρόλες του... ούτε οι σκύλοι μας δεν τρώνε μέσα! Κι αν σας πω το κρεβάτι του... ούτε τα γουρούνια μας δεν τα βάζουμε εκεί μέσα!).
Κι όμως εθεώρησε αυτόν τον χώρο, τον δικό του, σαν μια πολυτέλεια, μια υπερβολή. Κι από τότε, καμιά φορά, που του έλεγα: Γέροντα, μικρό το κελί σου, έλεγε: "Ο Θεός εγεννήθηκε σ' ένα σπήλαιο! Εάν σκεφτώ την σπηλιά του Θεού, ε, τότε τι θα πω περί του εαυτού μου;"

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

Τί εἶπε ἡ Παναγία στόν Ἅγιο Ἐφραίμ Κατουνακιώτη γιά τόν Ἅγιο παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη!

Στέφανος Δημόπουλος

  Στό σημεῖο αὐτό προσθέτω τή διήγηση μοναχῆς ποὺ ἄκουσα στο Ζάρκο.
Στο ταξίδι του στό Ἅγιον Ὄρος ὁ παπα-Δημήτρης ἐπισκέφθηκε στα Κατουνάκια καί συνάντησε τόν γέροντα Ἐφραίμ. Φοροῦσε ἕνα καινούργιο πουκάμισο μέ ρίγες, σαν αὐτά πού φοροῦν οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι στα χωριά μας, καί τοῦ τὸ εἶχαν φτιάξει οἱ κόρες του γιά νά εἶναι περιποιημένος. 

 Ὁ παπα-Ἐφραίμ πού πάνω ἀπ’ τή φανέλα του -ὅπως οἱ Ἁγιορεῖτες συνηθίζουν- φόραγε τό ἀντερί του, τήν πάτησε ὅπως καί μέ τόν γέροντα Αἰμιλιανό, ὅταν αὐτός ἐπισκέφθηκε τόν πρῶτο φορώντας τὸ ἄσπρο του πουκάμισο κάτω ἀπό τό ἀντερί του. Τότε, βέβαια, πῆγε στό ἐκκλησάκι του καί πῆρε πληροφορία, ἀπό ὅ,τι μοῦ ἔχει διηγηθεῖ ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ γέροντας Αἰμιλιανός εἶναι σὲ ὑψηλή πνευματική κατάσταση. «Φῶς λαμπάδα ἀπό γῆς πρός οὐρανό», ἔλεγε ἐμφαντικά. 

 Στήν περίπτωση τοῦ παπα-Δημήτρη, σηκώθηκε καί πήγαινε νὰ τοῦ φτιάξει ἕναν καφέ καί νά τόν «ἀπολύσει».
«Τί πνευματική κουβέντα νά κάνω μέ αὐτόν τόν κοσμικό παπᾶ;», σκεφτόταν. Δέν πρόλαβε ὅμως να φθάσει στη μέση τοῦ διαδρόμου καί ἀκούει μιά φωνή ἀπό εἰκόνα τῆς Παναγίας πού ἦταν κρεμασμένη στον διάδρομο.
«Ε, παπα-Ἐφραίμ, κλαῖς καί ἀναζητᾶς τὸν ἅγιο Γέροντά σου, Ἰωσήφ τόν Σπηλαιώτη. Στά ἴδια μέτρα εἶναι ὁ παπαδάκος πού σε ἐπισκέφθηκε σήμερα».

Οι Γέροντες του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος(Όσιος Εςφαρίμ) αποφάσισε να μονάσει και πήγε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και υποτάχτηκε στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου, παλιών οικογενειακών γνωστών. Ένα εξάμηνο μετά την προσέλευσή του, εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντά του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο δε χρόνο χειροτονήθηκε ιερέας.

 Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.

Έζησε κοντά τους με πολύ υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα.

Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.

Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.

Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα του δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: «Πάτερ δώσ’ μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω…».
Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε:

 «Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε… σκέψου και αποφάσισε».

 Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε… και έμεινε….

Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.

Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ’ όλους… Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός.

Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται «βροχή» τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.

Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε: «Σήκωσέ με. Σκύψε να σου πω…» Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι.
Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.
Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: «Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…» του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…(Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου, από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά)

****

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης:

Ενθυμούμαι, όταν ζούσε ο Γέροντας Νικηφόρος, τον κατέκρινα σε κάτι.

Η εν Χριστώ ζωή κατά τον όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη

 https://ikee.lib.auth.gr/record/358381/files/GRI-2024-45401.pdf

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο

πηγή

Ο Αγιος Γέροντας Εφραιμ ο Κατουνακιώτης είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Αγιο Νεκτάριο. Συχνά τον έβαζε στην Θεία Λειτουργία, ανάβοντας κεράκια στην εικόνα του.
Πήγαινε και προσκυνούσε το ευωδιάζον λείψανό του στην συνοδία του π. Γεράσιμου του Υμνογράφου στην Μικρή Αγία Άννα και όταν είχε μεγάλη ανάγκη, παρακαλούσε τους Πατέρες και του τό ’φερναν στα Κατουνάκια για ευλογία.
Όταν τον ρωτούσαν γιατί είναι τόσο μεγάλος άγιος, ο άγιος Νεκτάριος,απαντούσε :
"Διότι ακόμη και σήμερα συκοφαντείται".

Κάποτε, παρατήρησε ότι το σιτάρι που είχε αποθηκευμένο, επρόκειτο να καταστραφεί εξαιτίας της πολλής ψείρας που έπιασε.
Τότε, ήταν μόνος του με άρρωστο τον Γέροντά του, τον παπα–Νικηφόρο, και ήταν πολύ δύσκολο να το αντικαταστήσει.
Προσευχήθηκε στον Αγιο Νεκτάριο, σταύρωσε ένα βαμβάκι πάνω στο λείψανό του, το έβαλε μέσα στο σιτάρι και αμερίμνησε. Μετά από καιρό, όταν χρειάστηκε σιτάρι για να ζυμώσει ψωμί, το σιτάρι ήταν πεντακάθαρο.Ο Αγιος Νεκτάριος, είχε κάνει το θαύμα του!

Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.
Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:
«Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.. »

Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή.
Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά: 

«Αυτό μπορείς να το κάνεις;»
-Ε!, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
-Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι.
Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρο: "Μεγάλη δύναμις η μικρά πολιτεία η αεί διαμένουσα" (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε).

«Δεν παρακάλεσα τον Θεό να μου πάρει την ασθένια αλλά να μου δίνει υπομονή».

Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης ήταν αλλεργικό άτομο. Η ασθένειά του εκδηλώθηκε από 14 ετών σαν σβώλοι άμμου στα μάτια. Την απέκρυψε όμως από τους σχολίατρους φοβούμενος.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, το 1930, και κατατασσόμενος στον στρατό είχε ήδη μία σοβαρή εκζεματώδη κατάσταση στην άρθρωση του αστραγάλου του δεξιού ποδιού. Του έδωσαν δύο χρόνια αναβολή στράτευσης με την διάγνωση: «Άτονον έλκος, ιατόν διά του χρόνου». 

Εκμεταλευόμενος την αναβολή ήρθε στο Άγιον Όρος.
Η ασθένεια τον ακολούθησε. Το πόδι είχε διά βίου το πρόβλημα με εξάρσεις, που πολλές φορές επεκτείνονταν και στο υπόλοιπο σώμα. Δοκίμασε πολλά φάρμακα και πολυχρόνιες αυστηρές δίαιτες, αλλά μόνο μια μικρή συντήρηση και ανοχή μπόρεσε να επιτύχει.
Τα τελευταία χρόνια, κατά τα οποία πονούσε από τα έλκη του ποδιού και σχεδόν δεν κοιμόταν, έλεγε μερικές φορές: «Δεν παρακάλεσα τον Θεό να μου πάρει την ασθένια αλλά να μου δίνει υπομονή».

Στα νιάτα του φαίνεται πως έκανε ακόμη μεγαλύτερη υπομονή.

Οι άνθρωποι σήμερα σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό.

Οι άνθρωποι σήμερα σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό. Εάν όμως δεν συμφωνούν, δεν σε ακούν.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Δεν είσαι, παιδί μου, εσύ σοφότερος του Θεού...

Δεν είσαι, παιδί μου, εσύ σοφότερος του Θεού. Εάν εσύ βλέπεις μέχρι 200 μέτρα, ο Θεός βλέπει εκατομμύρια μέτρα μακριά. Άφες τον Θεόν να σε κυβερνήσει. Ο Θεός σε αγαπάει πολύ.

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

πηγή

Η επιστολή του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη στον παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη

       

“Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,Χριστός Ανέστη!

… Οι Άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.
Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.

Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης.
Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν.

Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;».
Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά.
Αν δεν υπήρχαν οι τύραννοι ούτε και μάρτυρας θα είχαμεν.

Η θλίψις γεννά την χαράν.
Θάρρος, λοιπόν, και μην απελπίζεσαι εύκολα.
Καλά, πολύ καλά κάνεις και προσεύχεσαι συχνά και ζητάς βοήθεια από τον Θεόν.
Πάντα έτσι να κάνης.

Καλόν όμως θεωρώ να σου πω, πως πρέπει και να λες την ευχήν, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μεγάλη παρηγοριά θα βρης.

"Πνευματική ελεημοσύνη.."

Ό άλλος κάποτε φτάνει σέ δύσκολες καταστάσεις καί ζητάει ένα καλό λόγο.
Μήν τό αρνιέστε. Όπως δίνουμε σ’ ένα φτωχό ελεημοσύνη. Έτσι καί ό καλός ό λόγος, ελεημοσύνη είναι. Κι έχει περισσότερο μισθό από τό Θεό. Εμένα κάποτε ένας μοναχός μού είχε πεί ένα καλό λόγο γιά μία αρρώστια πού είχα καί μέ βοήθησε, μέ ανακούφισε.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΑΝ ΤΟ 1993

  «Η γλυκιά μας Μανούλα, αυτά τα παιδάκια τώρα που ήρθανε στο περιβολάκι σου, άνοιξε τη σκέπη σου και ευλόγησέ τα να γίνουν σκεύη εκλογής, να αναπαυθεί το Άγιον Πνεύμα στις ψυχές τους, μέσα στην ψυχή τους, Παναγία μας, γλυκιά μας μανούλα, η παρηγοριά μας, η δύναμίς μας, ο φωτισμός μας, να τα βοηθήσεις να γίνουν κι εκείνοι κληρονόμοι εκείνων των ανεκδιήγητων αγαθών, ότι ευλογημένη υπάρχεις εις τους απέραντους αιώνας των αιώνων».

(Από το βιβλίο: «ΑΓΙΩΝ ΟΡΟΣ», Μητρ. Αργολίδος Νεκταρίου)

πηγή

''Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι''.

''Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι''. 

Από ημέρα σε ημέρα θα μας καλέσει ο Θεός να πάμε μπροστά Του. Αυτό να κοιτάζουμε! Όχι το πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία και όλα τα άλλα…

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

(✞ 8 Ιανουαρίου εορτή Ανακομιδής Ιερών λειψάνων)

πηγή

Τον Γολγοθά δεν τον αγαπάμε,αλλά από εκεί ήλθε η χαρά του κόσμου

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

(✞ 8 Ιανουαρίου εορτή Ανακομιδής Ιερών λειψάνων)

πηγή

Ολα να τα έχεις και να μην έχεις τον Χριστό,δεν έχεις τίποτα...

 

«Έτσι σε θέλει ο Θεός»

Αχ, τι να σας πω τώρα. Να σας πω και αυτό, καίτοι αυτό είναι ένα απόρρητο της ζωής μου, αλλά για την αγάπη σας, να πούμε, γιατί κι εσείς ανηψάκιά μου είσαστε, θα σας το πω.
Το έκζεμα το οποίο έχω, αυτήν την πληγή που έχω στο ποδάρι, το ῾χω από δεκαπέντε χρονών. Δοκίμασα διάφορα φάρμακα, τίποτε. Τώρα που πέρασε η ηλικία, τότες περισσότερο επιδεινώθη το πράγμα. Καθήμενος στο κρεβάτι, το ονομάζω το “κρεβάτι του πόνου” εγώ.

Διότι να καθίσω όπως καθόσαστε εσείς, δεν μπορώ. Θα καθίσω λίγο, δεν μπορώ, κατεβαίνουν τα αίματα και πονάει περισσότερο η πληγή, ενώ έτσι, τρόπον τινά, αν βάλεις κι ένα μαξιλάρι και σηκώσεις λιγάκι το ποδάρι πιο ψηλά, κατεβαίνουν κάτω τα αίματα και ελαφρώνεται ο πόνος. Ε, τη νύχτα προσπαθώ έτσι να ελαφρώσω τον πόνο.

Αλλά καθήμενος εδώ μου δημιουργήθηκε και κύστη κόκκυγος. Όταν το σκέπτεσθε αυτό, είναι το πλέον φρικωδέστερο, να πούμε. Διότι είναι… πολύ πόνο! Πως να καθίσεις, βρε παιδί μου; Πως να καθίσεις; Στο κρεβάτι κάθεσαι, Θα καθίσεις λίγο έτσι, θα καθίσεις λιγάκι δεξιά, λιγάκι αριστερά. Υπομονή· γυρίζεις δεξιά. Δεξιά ο γλουτός εκεί σε πονάει, μετά από μισή ώρα σε πονάει, σε τσούζει, σε προειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Γυρίζεις αριστερά. Πάλι μισή ώρα που κάθεσαι αριστερά, πάλι σε τσούζει, σε πονάει, σε ειδοποιεί ότι θ᾿ ανοίξει πληγή. Μα εδώ θ᾿ ανοίξει πληγή, δεξιά θ᾿ ανοίξει πληγή, αριστερά θ᾿ ανοίξει πληγή, έτσι ανάσκελα που κάθεσαι πάλι πληγή προμηνύει· ε, τότες εγώ πως να καθίσω; Δοκίμασα να καθίσω μπρούμυτα, μα μπρούμητα μπορείς να καθήσεις;

Η προσευχή, το κομποσκοίνι, η ελεημοσύνη, νικούν το έλεος του Θεού.

Η προσευχή, το κομποσκοίνι, η ελεημοσύνη, νικούν το έλεος του Θεού. Καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού…

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης 

Κάθε μέρα λίγο.Μεγάλη η δύναμη του λίγου

Έλεγε ο Γέροντας Ιωσήφ στα Κατουνάκια (σημ. ο πρώτος υποτακτικός του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη):
«Η μικρή αυτή ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, μία φορά τη μέρα να την πεις, εφόσον την πεις την ίδια ώρα, την άλλη μέρα η ψυχή περιμένει αυτή τη γλυκύτητα αυτής της ώρας»*.

Μία φορά είναι λίγο να πεις την ευχή. Ή δύο. Μόνον δύο;
Μεγάλη η δύναμις του λίγου.

«Μεγάλη ἡ δύναμις τῆς μικρᾶς πολιτείας τῆς ἀεί γινομένης».
Του λίγου που κάθε μέρα γίνεται.
Αυτή τη φράση του Οσίου Ισαάκ του Σύρου, έλεγε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στους κοσμικούς αδελφούς, που του έλεγαν συχνά πυκνά ότι δεν προλαβαίνουν.

''Κάθε μέρα λίγο.Μεγάλη η δύναμις του λίγου.
Τριακόσια εξήντα πέντε τριαντάφυλλα, τα φορτώνεις στο τέλος του χρόνου σ’ ένα τρελό φορτηγό σε είκοσι μεγάλες ανθοδέσμες.Τόσο λουλούδι''.

kgpanagopoulos

«Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…»

Άγιος Εφραιμ ο Κατουνακιωτης

Όσοι τον έζησαν τον ονόμασαν:Θεοφώτιστο!Χαριτωμένο!Ευλογημένο!Μακάριο!Ακέραιο!Ακριβοδίκαιο!Άψογο!
Διακόνησε και φρόντισε τον γέροντα Νικηφόρο,ο οποίος ήταν δύσκολος στο χαρακτήρα και απόλυτος στις απαιτήσεις του.

Παρακάτω αντιγράφεται ένα περιστατικό από τη στιγμή της κοίμησης εκείνου του "δύσκολου" γέροντος, έχοντας πλάι του τον Άγιο Εφραίμ:
"Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε,ο π. Εφραίμ
νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε,ενώ συνέχισε
να δέχεται «βροχή» τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε:
«Σήκωσέ με.Σκύψε να σου πω…»
Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του
και έσκυψε το κεφάλι.
Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε,έχασε την τραχύτητά του
και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.
Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι
του π. Εφραίμ και του είπε:
«Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…»
Του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…"

πηγή

Aπό την επίσκεψη του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη στην Ι. Μονή Αγ. Ραφαήλ Μυτιλήνης,το 1989

Aπό την επίσκεψη του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη στην Ιερά Μονή Αγίου Ραφαήλ Μυτιλήνης, το έτος 1989.

πηγή