ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ!... Ο Άρης Σερβετάλης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μικρή οθόνη

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ!...

Ο Άρης Σερβετάλης ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μικρή οθόνη μέσα από τη συχνότητα του Mega Channel, σχεδόν 25 χρόνια μετά την τελευταία του τηλεοπτική παρουσία...Θα πρωταγωνιστήσει σε νέα θρησκευτική σειρά, ενσαρκώνοντας τον Άγιο Ιωσήφ, τον Ησυχαστή, μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ορθόδοξου μοναχισμού.

Ο ρόλος του Αγίου λέγεται πως θα αποδοθεί σε δύο ηλικιακές φάσεις, τον νεαρό Ιωσήφ θα υποδυθεί ο Τάσος Λέκκας, ενώ ο Σερβετάλης θα τον ερμηνεύσει σε ώριμη ηλικία. Στο καστ φημολογείται ότι έχουν ήδη «κλειδώσει» και οι Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και Νίκος Γκέλιας.

Η σειρά, που θα αποτελείται από 12 επεισόδια, προγραμματίζεται να ξεκινήσει γυρίσματα μετά το Πάσχα, με στόχο να προβληθεί την επόμενη τηλεοπτική σεζόν. Το σενάριο υπογράφει ο Γιώργος Τσιάκκας και τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Στάμος Τσάμης. Την παραγωγή στηρίζουν η Μονή Βατοπαιδίου και το Ινστιτούτο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, όπως είχε συμβεί και στην κινηματογραφική μεταφορά της ζωής του Νεκτάριος Αιγίνης.

''Χριστουγεννιάτικη Ιστορία''

Το περίφημο Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων, και είχαμε, έστω λίγες, κάποιες στιγμές ξεκούρασης, όπου χαρήκαμε, με συντροφιά άλλων, βιβλία, ταινίες, όλων των ειδών. Πριν κάποιο διάστημα, είχαμε διαβάσει ορισμένα υπέροχα βιβλία που αναφέρονται στην εποχή. Μιλάμε για τα χριστουγεννιάτικα

διηγήματα του Παπαδιαμάντη, τις χριστουγεννιάτικες σύντομες ιστορίες του Άντον Τσέχωφ, όπως και την πολύ συμπαθητική (και κάπως… σουρεαλιστική) Νύχτα των Χριστουγέννων του Γκόγκολ, αλλά και την Άγια Νύχτα και τον Μύθο του Χριστουγεννιάτικου Τριαντάφυλλου της Σέλμα Λάγκερλεφ, που έχουν κυκλοφορήσει οι εκδόσεις Αρμός…

Ιδιαίτερη μνεία όμως αξίζει η ''Χριστουγεννιάτικη Ιστορία'' (A Christmas Carol) του μεγάλου Βρεττανού πεζογράφου Κάρολου Ντίκενς. Εδώ έχουμε καταρχάς κάποιους πολύ αξιομνημόνευτους χαρακτήρες. Πρώτα-πρώτα, ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ένας μεσήλικας (κοντά στα 60) επιχειρηματίας, που μένει σε ένα
ευμέγεθες μέγαρο, μόνος του, μαζί με το… υπηρετικό προσωπικό. Ο Σκρουτζ εμφανίζεται με ένα πρόσωπο εντελώς… κακομούτσουνο, χαρακτηριστικό της άμετρης τσιγγουνιάς που τον μαστίζει. Αμέσως-αμέσως, η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία μας συστήνει και έναν ακόμη βασικό χαρακτήρα: τον Μπομπ Κράτσιτ, υπάλληλο του Σκρουτζ στην επιχείρησή του.

Ο Σκρουτζ παραπονιέται, διότι θα τον πληρώσει για τη μέρα των Χριστουγέννων χωρίς όμως να… έχει δουλέψει γι’ αυτήν. Εντέλει, φεύγοντας από το γραφείο του για το σπίτι, θα βρεθεί
μπροστά σε μια τριπλή δοκιμασία, δηλαδή μπροστά σε τρία Φαντάσματα: πρόκειται για το Φάντασμα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, το Φάντασμα των Χριστουγέννων του Παρόντος,
αλλά και το Φάντασμα των Χριστουγέννων του Μέλλοντος (ή των επερχόμενων Χριστουγέννων).

Επιπλέον, θα τον επισκεφτεί το φάντασμα του συνεταίρου τού Σκρουτζ, με το όνομα Τζέικομπ Μάρλεϊ! O Μάρλεϊ μάλιστα βρίσκεται να κουβαλάει μια τεράστια αλυσίδα, που δημιουργήθηκε από την κακία που επέδειξε όσο ζούσε, και μάλιστα τη φιλαργυρία του, την πλεονεξία και την έλλειψη ευσπλαχνίας προς τους άλλους, και μάλιστα τους “ελάχιστους”.

 Ο Μάρλεϊ ομολογουμένως θυμίζει πολύ την Παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, με τον πλούσιο να θέλει να επιστρέψει, προκειμένου να προειδοποιήσει τα αδέρφια του να μη συνεχίσουν τη ζωή που κάνουν, αφού αυτή θα τους οδηγήσει στον ίδιο τόπο εσωτερικών βασάνων και έλλειψης εσωτερικής ζωής, όπως ο ίδιος.

Παρά τις αδυναμίες της μεταδίδει, έστω και κατά προσέγγιση, το πνεύμα και το μέγεθος του Ιωάννη Καποδίστρια.

 «Ο αγώνας ανάμεσα στον Καποδίστρια και σε μένα μοιάζει με αγώνα ανάμεσα σε μία θετική και μία αρνητική δύναμη… Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας»

~Κλέμενς Φον Μέττερνιχ~

Τα λόγια αυτά του Μέττερνιχ, δεν αποτελούν απλώς μια ιστορική μαρτυρία προσωπικής αντιπαλότητας αλλά είναι έστω και ακούσια μια περίτρανη ομολογία θαυμασμού. Διότι σπάνια στην ιστορία συμβαίνει ένας από τους ισχυρότερους άνδρες της Ευρώπης να αναγνωρίζει ότι ο πιο επικίνδυνος αντίπαλός του δεν είναι ένας στρατός ή μια αυτοκρατορία, αλλά ένας απολύτως έντιμος άνθρωπος. Και αυτή ακριβώς η αναγνώριση αποτυπώνει το πραγματικό μέγεθος του Ιωάννη Καποδίστρια ενός ηγέτη που τον σέβονταν και τον φοβούνταν ακόμη και οι μεγαλύτεροι εχθροί του.

Με αυτά τα λόγια στο μυαλό μπήκα ανήμερα Πρωτοχρονιάς στην κινηματογραφική αίθουσα, μαζί με την οικογένειά μου, για να δω την πολυσυζητημένη ταινία «Καποδίστριας». Και θέλω να το δηλώσω εξαρχής, καθαρά και χωρίς αστερίσκους ήμουν από εκείνους που στήριξαν και προώθησαν αυτή την κινηματογραφική προσπάθεια του Σμαραγδή με τον πιο εμφατικό τρόπο. Γιατί θεωρώ πολύτιμο κάθε εγχείρημα που επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο μορφές όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η πρόθεση είναι σοβαρή και το εγχείρημα σημαντικό, ως άνθρωπος ειλικρινής απέναντι σε όσους ζήτησαν την κριτική μου αλλά κυρίως συνεπής στον εαυτό μου αισθάνομαι την υποχρέωση να επισημάνω και τις αστοχίες.

Θα ξεκινήσω με κάτι δίκαιο και κατανοητό πιστεύω για όλους,καμία ταινία διάρκειας δύο ωρών δεν μπορεί να χωρέσει την πολυσχιδή και γιγαντιαία προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια. Τον διεθνή διπλωμάτη της Ρωσίας, τον συνδιαμορφωτή της ελβετικής ουδετερότητας, τον πολιτικό στοχαστή και, τέλος, τον Κυβερνήτη μιας χώρας κατεστραμμένης, διχασμένης και συχνά εχθρικής ακόμη και προς τον ίδιο της τον σωτήρα. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η πληρότητα αλλά η εστίαση.

"Ο Κράλης Πέτρος"... Σερβική πολεμική ταινία....

                   

"Ο Κράλης Πέτρος"...
Τρομερή Σερβική πολεμική ταινία με θέμα ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα στη Σέρβικη ιστορία. Το φθινόπωρο-χειμώνα του 1915 το Βασίλειο της Σερβίας δέχεται τριπλή εισβολή από Γερμανία, Αυστροουγγαρία και Βουλγαρία και καταλαμβάνεται.
Όμως, ο βασιλιάς Πέτρος Α' Καραγεώργεβιτς αρνείται να παραδοθεί και ηγούμενος του Σερβικού στρατού οδηγεί τις δυνάμεις του μέσα από τους ορεινούς όγκους της Αλβανίας στην Κέρκυρα.
Ο Σερβικός στρατός υπό τον Πέτρο θα επιστρέψει απελευθερωτής στη Σερβία το 1918.
Η επική αντίσταση του Βασιλιά Πέτρου τον έχει κατατάξει στους Εθνικούς ήρωες της Σερβίας.

Το προσκύνημα στην Τήνο σε ένα αριστούργημα του νεορεαλισμού.

                  Η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ (1958)                      

                    

Η Χλόη (Έλλη Λαμπέτη) είναι η μοναχοκόρη μιας κάποτε πλούσιας, ξεπεσμένης πια οικογένειας της Αθήνας, που χρωστάει χρήματα σε όλους μέχρι και στην υπηρέτρια της, την Κατερίνα (η Ελένη Ζαφειρίου). Ο κύκλος της -άνθρωποι με οικονομική επιφάνεια- αγνοεί την πραγματική οικονομική της κατάσταση. Ως μόνη λύση στο αδιέξοδο φαντάζει πια ένας καλός γάμος.
Η Χλόη πιέζεται έντονα από τη μητέρα της, η οποία την προειδοποιεί ότι αν η οικογένεια πτωχεύσει, η ίδια δεν θα αντέξει τον εξευτελισμό και θα πεθάνει. Τελικά αν και είναι ερωτευμένη με άλλον αρραβωνιάζεται έναν πάμπλουτο επιχειρηματία.

Το μικρό παιδί της υπηρέτριας, της Κατερίνας, χτυπά στο κεφάλι και χάνει την λαλιά του. Η Κατερίνα ζητά τα χρήματα που της χρωστούν για την νοσηλεία του παιδιού της, αλλά η οικογένεια της Χλόης αδιαφορεί. Σε μια συμπλοκή μεταξύ τους, η καρδιοπαθής υπηρέτρια πεθαίνει από ανακοπή!
Το δραματικό γεγονός ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την Χλόη… ακυρώνει τον γάμο της και για να εκπληρώσει το τάμα της υπηρέτριας πηγαίνει το παιδί στην Τήνο τον Δεκαπενταύγουστο για να γίνει καλά (η πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο του Βασιλάκη Καΐλα).

Και ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας παρακολουθούμε την παρακμή της αστικής τάξης, στο τελευταίο τρίλεπτο, η μη μου άπτου, ψιλομύτα Λαμπέτη που θα παντρευόταν κάποιον απλά και μόνο επειδή «έχει πάρα πολλά λεφτά» μεταμορφώνεται στη πονεμένη μάνα που φτάνει γονατιστή στην Παναγιά, σέρνεται ανάμεσα από χιλιάδες πιστούς προσκυνητές σε ένα τόπο όπου δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις και διαφορές, παρά μόνο κραυγές που εκλιπαρούν για βοήθεια και που το μόνο που σου απομένει είναι να φωνάξεις πιο δυνατά απ' όλους για να ακουστείς, και μαζί έτσι να συγχωρεθείς.

Sacred Alaska Film – A film about Native Alaskan Orthodox Faith

                     

https://sacredalaskafilm.com/

Διαβάστε και...

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΑΛΑΣΚΑΣ

Η αισθητηριακή εντροπία του Λάνθιμου

Μου κάνει εντύπωση που όλοι ασχολούνται με τις σκηνές σεξ στο Poor Things (σιγά το σεξ), αλλά κανείς δεν είπε τίποτα για τις αποτροπιαστικές σκηνές ανατομίας (που φυσικά δεν υπάρχουν σε κανένα τρέιλερ).
Κάθε τόσο η κάμερα δείχνει σε κοντινό πλάνο το νυστέρι να κόβει τη σάρκα, δείχνει ανοιγμένα πτώματα ανθρώπων, δείχνει τον Ντεφόε να τεμαχίζει έναν εγκέφαλο, να μεταφέρει συκώτια -αίματα, ιστοί, μια αηδία γενικά.
Καταλάβαμε απ’ την πρώτη σκηνή τι ήθελε να δείξει ο σκηνοθέτης (ο άνθρωπος όταν πεθαίνει είναι μόνο κρέας), αλλά συνέχισε να μας βομβαρδίζει.
Γιατί; Για να είναι σίγουρος ότι καταλάβαμε τι θέλει να πει ο ποιητής; Όχι.
Γιατί; Για να κάνει το φαγητό του salty, αλμυρό.

Στην ταινία «Το πράσινο βιβλίο», τρώνε σ’ ένα εστιατόριο.
Ρωτάει ο ένας ήρωας: «Πώς σου φαίνεται το φαγητό;»
Κι ο άλλος απαντάει: «Salty».
Κι εξηγεί πώς όταν το φαΐ δεν είναι αρκετά νόστιμο το πλακώνουν στα καρυκεύματα, αλάτια, πιπέρια, αίματα κι εφέ, για να σου προκαλεί κάτι στον ουρανίσκο.

Η καλύτερη σκηνή δολοφονίας στο σινεμά είναι εκείνη στο ντους, στο Ψυχώ του Χίτσκοκ. Ο θεατής δεν βλέπει το μαχαίρι να τρυπάει το δέρμα. Μόνο ακούει τη μουσική και φαντάζεται τα πάντα. Δεν το ξεχνάς ποτέ.
Στο αρχαίο ελληνικό θέατρο όλες οι αιματηρές πράξεις γίνονταν «εκτός σκηνής». Ο θεατής δεν χρειαζόταν να δει τη Μήδεια να τεμαχίζει τα παιδιά της σε κοντινό πλάνο, για να νιώσει φρίκη.

Αναπαραστάσεις της Επανάστασης του 1821 στον ελληνικό κινηματογράφο

 http://estamou.blogspot.com/2017/03/25-2017.html

Αντιρρησίας Συνείδησης(Hacksaw Ridge): Η αληθινή ιστορία του Desmond Doss

 Είναι από αυτές τις ιστορίες που τις βλέπεις και σου μένουν... καρφωμένες στο μυαλό. Λες μέσα σου ότι κάτι σε... τρώει και πως πρέπει να γράψεις γι' αυτήν. Άλλωστε ο Μελ Γκίμπσον δεν επέλεξε τυχαία να μεταφέρει στο σινεμά την συγκεκριμένη ιστορία. Ποια είναι αυτή; Του Ντέσμοντ Τόμας Ντος. Ενός ανθρώπου που ήταν αντιρρησίας συνειδήσεως αλλά πήγε στρατό, που ήθελε να υπηρετήσει και το κατάφερε δίχως να κρατήσει όπλο και που ως νοσοκόμος στο... μέτωπο έσωσε πάνω από 70 ζωές και έγινε ο πρώτος άοπλος ήρωας στον πόλεμο που πήρε το ανώτατο μετάλλιο τιμής!!!

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ: Γεννημένος στο Λίντσμπουργκ της Βιρτζίνια το 1919 από τον ξυλουργό και μέθυσο και βίαιο Γουίλιαμ Τόμας Ντος, επίσης παλιό στρατιωτικό που είχε τιμές από τις μάχες που έλαβε μέρος, αλλά και την Μπέρθα Όλιβερ Ντος. Ο Ντέσμοντ Τόμας Ντος μικρός ήταν υπερκινητικός και αρκετά βίαιος, ωστόσο όταν μπήκε η θρησκεία στην ζωή του άλλαξαν όλα. Πίστευε πολύ στην αξία των 10 εντολών και ειδικά του "Ου φονεύσεις". Πίστευε πολύ στον Θεό, πήγαινε τακτικά στην εκκλησία και θεωρούσε ιερή ημέρα την έβδομη της εβδομάδας (σ.σ. το δικό του Σάββατο ή την δική μας Κυριακή), οπότε και δεν έπρεπε να δουλεύει.

Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Ο Ντος δεν ήταν ένας απλός Χριστιανός. Ήταν Αντβεντιστής της Έβδομης Ημέρας.

Είναι μια παγκόσμια Χριστιανική ''Εκκλησία'' που προέρχεται από τον Προτεσταντικό χώρο και ανήκει στο γενικότερο κίνημα των Αντβεντιστών. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η προσήλωση στις 10 εντολές και στην τήρηση του Σαββάτου. Ανήκουν στον χώρο των Σαββατιστών.

Τα μέλη της Χριστιανικής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας παγκοσμίως το 2013 ήταν 18,028,796. Στην Ελλάδα υπάρχει παρουσία της από το 1903 και έφτασε να αριθμεί 410 μέλη σε 10 ''εκκλησίες''. Εκτός των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας υπάρχει στην Αθήνα μικρός αριθμός μελών Μεταρρυθμισμένης Κίνησης των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ: Ο Ντος πήγε ως εθελοντής στον στρατό. Το είχε πάρει προσωπικά που όλοι στην πόλη του πήγαιναν να υπηρετήσουν και θεωρούσε ότι δεν γινόταν να καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια. Ως εθελοντής πήγε στον αμερικάνικο στρατό για να καταταγεί την 1η Απριλίου του 1942.

Αριστερά, ο Ντος μετά τον πόλεμο. Δεξιά, ο Τρούμαν τον παρασημοφορεί με το μετάλλιο τιμής

ΓΙΑΤΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ: Ο Ντος ήταν αντιρρησίας συνειδήσεως. Δεν πίστευε στις... δολοφονικές αξίες του στρατού και στην ανάγκη να σκοτώνεις τους αντιπάλους. Είχε την πίστη του στον Θεό και στην Αγία Γραφή. Αυτά έλεγε πως ήταν τα όπλα του. Κάποιες πηγές απέδωσαν όλο αυτό στο ότι είχε απαρνηθεί το βίαιο παιδικό του παρελθόν. Αρνήθηκε να κουβαλήσει όπλο ή έστω να εκπαιδευτεί σε αυτό και λοιδορήθηκε, έπεσε θύμα βίας στον στρατό αλλά και χλευασμού ακόμα και από ανωτέρους του, που θεωρούσαν πως δεν έπρεπε να μείνει στον στρατό. Πέρασε πολλά και ακόμα και... βασανιστήρια και ξύλο στον θάλαμο των στρατιωτών για να τα παρατήσει επειδή δεν δεχόταν πεισματικά να κουβαλήσει όπλο αλλά ήθελε να υπηρετήσει.

 "Ντος όταν θα πάμε στο μέτωπο θα φροντίσω προσωπικά να γυρίσεις νεκρός", του είχε πει ένας στρατιώτης που υπηρετούσαν μαζί λόγω της ιδιαιτερότητάς του!!!

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΟΚΙΝΑΟΥΑ: Ο Ντος είχε υπηρετήσει στο μέτωπο και σε μάχες στα νησιά Γκουάμ και Λεϊτέ. Έπεφτε με ορμή μέσα στην μάχη και έσωζε ως νοσοκόμος τον έναν στρατιώτη πίσω από τον άλλο. Πριν πάει στην Οκινάουα για τις μάχες των Αμερικανών με τους Ιάπωνες είχε λάβει δύο χάλκινα αστέρια ανδρείας!!!

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ: "Θεέ μου δώσε μου την δύναμη να πάρω και να σώσω έναν ακόμα". Με αυτήν την φράση και την επίκληση στον Θεό ο Ντος, που βρέθηκε στο μέτωπο τον Μάιο του 1945, έπαιρνε πάνω του και κουβαλούσε τον έναν τραυματία πίσω από τον άλλον για να τους κατεβάσει από έναν γκρεμό! Οι δυνάμεις των Ιαπώνων υπερασπίζονταν με μεγάλο πάθος και μαχητικότητα την Οκινάουα, το τελευταίο... οχυρό τους και είχαν προκαλέσει πολλές απώλειες στις ΗΠΑ και τον στρατό τους.

«Sound of Freedom»: Η ταινία που αποκαλύπτει τους μηχανισμούς προώθησης της παιδοφιλίας και τα κυκλώματα σωματεμπορίας ανηλίκων

Ο ηθοποιός Τζιμ Καβίζελ, γνωστός από τη ταινία «Τα Πάθη του Χριστού», δήλωσε ότι στόχος της νέας ταινίας του «Sound of Freedom” («O ήχος της ελευθερίας») είναι να αποκαλύψει την πραγματικότητα πίσω από την εμπορία παιδιών για ερωτικούς σκοπούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και να προειδοποιήσει τους γονείς για αυτό που αποκάλεσε «παιδοφιλική ατζέντα» που προωθείται εδώ και δεκαετίες.

Στην ταινία, ο Καβίζελ υποδύεται τον Τιμ Μπάλαρντ, υπαρκτό πρόσωπο και πράκτορα της Εθνικής Ασφάλειας, ο οποίος, αφού σώζει ένα μικρό αγόρι από τους διακινητές, μαθαίνει ότι η αδελφή του αγοριού είναι ακόμη αιχμάλωτη. Παραιτείται από τη δουλειά του και βάζει τη ζωή του σε κίνδυνο, ξεκινώντας μια αποστολή βαθιά μέσα στη ζούγκλα της Κολομβίας για να σώσει το κορίτσι.

Σε κοινή συνέντευξή τους στην εκπομπή «American Thought Leaders» της EpochTV, ο Καβίζελ και ο πραγματικός Τιμ Μπάλαρντ δήλωσαν ότι αυτό που απεικονίζει η ταινία, όσο σκοτεινό και ενοχλητικό κι αν είναι, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και ανθρώπους.Φωτογραφία από την ταινία «Ο ήχος της ελευθερίας», με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Καβίζελ, που θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ στις 4 Ιουλίου 2023

«Είναι μια απολύτως αληθινή ιστορία», δήλωσε ο Καβίζελ στον παρουσιαστή Τζαν Τζέκιλεκ. «Κάθε χαρακτήρας είναι αληθινός. Κάθε κακός είναι αληθινός.»

«Στο τέλος της ταινίας […] παρουσιάζονται όλοι οι καλοί, οι κακοί, τα παιδιά και αναφέρεται το πού βρίσκονται σήμερα», είπε ο Μπάλαρντ. «Ξέρουμε πού βρίσκονται. Αυτά είναι πραγματικά παιδιά, όλα τους. Μερικά από αυτά εργάζονται για εμάς. Μερικά από αυτά, ως νεαροί ενήλικες έχουν πραγματικά σώσει

Ο επικός «Γράμμος» του Ηλία Μαχαίρα

Ο επικός «Γράμμος» του Ηλία Μαχαίρα
Από την άλλη, ο «Γράμμος» (1971) του Ηλία Μαχαίρα, πιο γνωστός ως «Γράμμος-Βίτσι», δείχνει τον αριστερό Κάιν μιας οικογένειας εθνικοφρόνων. Παρόλο όμως τον τίτλο της δείχνει όλη την περίοδο από την Απελευθέρωση μέχρι την τελική φάση του αντισυμμοριακού αγώνα. Κατά την διάρκεια της υποχώρησης των Γερμανών, ο Χρήστος Ρούσσης (Χριστόφορος Ζήκας), αντάρτης του ΕΑΜ, σώζεται από το εκτελεστικό απόσπασμα από τον Σταμάτη, που παριστάνει τον συνεργάτη των Γερμανών για να σώζει πατριώτες. Αυτόν τον άνθρωπο που του έσωσε την ζωή, ο Χρήστος θα τον κατηγορήσει για προδότη, ενώ δεν θα διστάσει να απειλήσει με το όπλο του και την ίδια την μάνα του.

Από την αρχή καταλαβαίνουμε την βασανισμένη ψυχή του Χρήστου που με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένος. Ενώ, όπως και ο Σπύρος της «Ελένης» είναι ένα κλασσικό παράδειγμα αχαριστίας των κομμουνιστών που για αυτούς το μόνο που μετράει είναι η τυφλή βία εναντίον των αντιπάλων τους. Δεν είναι σύμπτωση που αποκαλεί «μοναρχοφασίστες» τα αδέλφια του, που δεν μπορούν να καταλάβουν «το λαϊκό ποτάμι που κατεβαίνει από τα βουνά». Μια προειδοποίηση για ότι θα ακολουθήσει μετά την Απελευθέρωση. Πράγματι βλέπουμε τους κλασσικούς αριστερούς με τις ντουντούκες στους δρόμους της Αθήνας να καλούν τον κόσμο ενάντια στην «δεύτερη κατοχή» των Εγγλέζων. Αλλά και δολοφονίες πολιτών χωρίς λόγο (Νίκος Πλατής). Η καλύτερη δε, επική σκηνή είναι αυτή της μάχης του Μακρυγιάννη, του ελληνικού Αλκαζάρ.

“Τα χειρότερα πέντε δευτερόλεπτα στη ζωή μου... (ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ)

                             

Θα σας πω κάτι και να το βάλετε καλά στο νου σας.
Ο παππούς δεν πρόκειται να έρθει ούτε αύριο, ούτε είχε σκοπό να έρθει.
Δεν θα ερχόταν στην Ελλάδα ακόμα κι αν ο Αιμίλιος παντρευοταν τη
Ζωζώ Σαπουντζακη.
Ο παππούς δεν ήρθε τόσα χρόνια γιατί δεν ήθελε να έρθει. Δεν θα άφηνε την πόλη για τίποτα. Κανένας μας δεν θα άφηνε την πόλη για τίποτα στον κόσμο.
Την Πόλη την είπανε Πόλη γιατί ήταν η πιο όμορφη πόλη του κόσμου.
Όταν ήταν να μας διώξουνε ο Τούρκος αστυνομικός έσκυψε και με είπε στο αυτί πως αν γίνω Μουσουλμάνος" εγω όχι εσείς, μόνο εγώ,θα μέναμε και δεν θα παθαιναμε τίποτα.
Και ξέρετε πιο είναι το κρίμα μου τόσα χρόνια;
Ότι δεν είπα όχι αμέσως, πέρασαν πέντε δευτερόλεπτα για να το πω. Ο Θεός να με συγχωρέσει, ήταν τα χειρότερα πέντε δευτερόλεπτα της ζωής μου...

Απόσπασμα από την ταινία" Πολίτικη Κουζίνα"
Του Τάσου Μπουλμέτη

Η Απόφαση-Ρωσική ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία

                       

 Ρωσική ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία. Μέσα από απίθανα γεγονότα δικαιώνεται η απόφαση μιας νέας γυναίκας να φέρει στη ζωή το παιδί της!

Το Ξυπόλητο Τάγμα (1954)

                        

«Θὰ σοῦ πῶ μιὰ μικρὴ ἱστορία, κι ὕστερα κρίνε κι ἀπὸ μοναχός σου. Πᾶνε χρόνια ἀπὸ τότε, μὰ τὸ θυμᾶμαι σὰν νὰ ‘ναι τώρα…»

Εἶναι κρίμα ποὺ ἡ ἐγχώρια κινηματογραφικὴ παραγωγὴ δὲν συνηθίζει νὰ προβάλλει ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἢ πρόσωπα ποὺ νὰ ἀποτελοῦν πρότυπο μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δράση τους. Εἰδικά τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ ἑλληνικὲς ταινίες μᾶλλον συμπορεύονται μὲ τὸ γενικότερο κλίμα ἠθικῆς σήψης καὶ παρακμῆς, ἐνῷ θὰ μποροῦσαν εὔκολα νὰ ἀντλήσουν σπουδαία θέματα ἀπὸ τὴν πρόσφατη καὶ παλαιότερη ἱστορία μας ποὺ νὰ ἐμπνέουν καὶ νὰ διδάσκουν, ἀφοῦ, ὡς γνωστόν, “τὰ καλύτερα σενάρια τὰ γράφει ἡ ἴδια ἡ ζωή”. Μία τέτοια ἀληθινὴ καὶ ὠφέλιμη ἱστορία ἀφηγεῖται ἡ ταινία τοῦ 1954 “Τὸ Ξυπόλητο Τάγμα” τοῦ ἑλληνοαμερικανοῦ σκηνοθέτη Γκρὲγκ Τάλλας (Γρηγόρη Θαλασσινοῦ), μὲ θέμα τὴ δράση τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὰ ὀρφανοτροφεῖα τῆς Θεσσαλονίκης κατὰ τὴ διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς.

Δ Ι Α Κ Ο Σ ο ηρωομάρτυς-Νέα ταινία

Πρόκειται για μια νέα κινηματογραφική παραγωγή της Θεατρικής Ομάδας του Πνευματικού Κέντρου «Ο Άγιος Φώτιος» της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος.

Η νέα ταινία έχει ως θέμα της την ζωή του πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επαναστάσεως, λεβεντόψυχου Αθανασίου Διάκου.

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν σε διάφορα μέρη της Πιερίας, την Σιάτιστα και τον Κοκκινοπηλό Λαρίσης.

Ο «Διάκος» υλοποιείται με το συγκινητικό φιλότιμο πολλών μελών και φίλων του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως. Δεκάδες εθελοντές, χάριν της μεγάλης αυτής κινηματογραφικής προσπάθειας, έκαναν πολλές θυσίες, και έγιναν … παραγωγοί, ηθοποιοί, ενδυματολόγοι, αμπιγιέρ, μακιγιέρ, κομμωτές, φροντιστές, εστιάτορες, και άλλα πολλά!…

Εμπνευστής και υπεύθυνος της κινηματογραφικής αυτής παραγωγής είναι ο Αρχιμ. Παύλος Ντούρος, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως.

Να σημειωθεί ότι η Θεατρική Ομάδα του Πνευματικού Κέντρου «Άγιος Φώτιος» έχει ήδη στο ενεργητικό της τρεις κινηματογραφικές παραγωγές: α) «Εκ των Αχράντων Παθών (Α΄& Β΄)», που περιέχει σχολιασμένα στιγμιότυπα των Ακολουθιών της Μ. Εβδομάδας στα Ιεροσόλυμα (2013/2017), β) «Ανάβαση», μια Χριστουγεννιάτικη ταινία μικρού μήκους (2015) και γ) «Παραμύθι Χωρίς Όνομα», που αποτελεί διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Πηνελόπης Δέλτα (2015).

Από σήμερα ο Διάκος ξεκινάει το ταξίδι του, στους κινηματογράφους σε όλη την χώρα.

"Σμύρνη μου αγαπημένη"

Ρίζες Σύνδεσμος Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών

  Καλημέρα σε όλο τον Μικρασιατικό κόσμο και όχι μόνο. Εχθές παρακολουθήσαμε την ταινία "Σμύρνη μου αγαπημένη" και όπως σε κάθε ταινία που αφορά την Μικρά Ασια, την είδαμε με αυστηρά κριτήρια.
Αυτές τις ταινίες που αφορούν την αγαπημένη μας πατρίδα ή πρέπει να τις στηρίζεις με την παρουσία σου ή να τις τιμωρείς με την απουσία σου. Ξεκινάμε λοιπόν.
 Η ταινία από γραφικά, φωτογραφια, σκηνικά κτλ είναι μια πολύ προσεγμένη και σοβαρή δουλειά. Λαογραφικά άψογη. Από κοστούμια, ντοπιολαλιά και "συνήθειες".Η μουσική καταπληκτική.
 Αγγίζει ιστορικά γεγονότα που ποτέ, κανένας παραγωγός, κανένας σεναριογράφος δεν τόλμησε να αγγίξει.

  Η παρουσία του Χόρτον, του Τζένινγκς, η άρνηση των "συμμάχων να σώσουν ανθρώπους, τα Αμελέ Ταμπουρού, η αιχμαλωσία που ακόμα" ψάχνουμε" τους δικούς μας και κυρίως το μαρτύριο του Αγίου Χρυσοστομου Μητροπολίτη Σμύρνης, είναι γεγονότα που πρέπει να διδάξουν τον θεατή. Λέμε τη λέξη διδάξουν, διότι η ταινία αναφέρει πράγματα που δυστυχώς δεν τα έχει διδαχθεί στα σχολεία ο λαός μας. Η κυρία Ντενίση σεβάστηκε την Μικρά Ασία σε αυτή την ταινία. Όχι μόνο τη Σμύρνη. Η ταινία ξεκινάει όπως πρέπει και τελειώνει όπως πρέπει.
 Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πράγματα; Ναι. Αλλά είναι ταινία.... Έχει συγκεκριμένο χρόνο και η ιστορία αυτή θέλει 100 ζωές. Θα. Αφαιρούσαμε πράγματα ;Όχι. Συνοψίζει την ουσία.
Συγχαρητήρια σε όλες και όλους!
Προτείνουμε να πάει να τη δει όλος ο κόσμος.
ΥΓ 1 Θα θέλαμε να κάνουμε μια παράκληση στην Εκκλησία της Ελλάδος. Πρέπει να κοιτάξετε βαθύτερα το θέμα του Αγίου Χρυσοστομου Σμύρνης στο θέμα της Μνήμης. Ακόμα στην Αθήνα δεν υπάρχει Ιερός Ναός αφιερωμένος σε αυτόν τον Άγιο και Ήρωα της Μικράς Ασίας.
ΥΓ2 Δεν βάζει ίσα και όμοια το μεταναστευτικο θέμα των ημερών μας με την προσφυγιά. Το νόημα και το αίσθημα είναι για βαθύτερη σκέψη. Μη τα ισοπεδώνουμε όλα.

Ο «Άνθρωπος του Θεού» και το δάκρυ του νέου στον θερινό

 Οι καλές ταινίες και τα καλά βιβλία σε αλλάζουν για πάντα! “Ο άνθρωπος του Θεού” είναι μια ταινία όπου και ξένος να είσαι με την πίστη, θα σταθείς και θα σκεφτείς!
 Στο σενάριο αγάπησα τις λεπτομέρειες! Όπως το γεγονός που γράφουν όλες οι βιογραφίες του Αγίου, πως στην προσευχή του στην Παναγία μας, της μιλούσε στον πληθυντικό!
 Αγάπησα που είδα στην οθόνη το γεγονός που από μικρή μ’ είχε συγκλονίσει όταν το διάβασα κι αν έλειπε θα ήταν βασική παράλειψη. Ο Άγιος όταν ήταν διευθυντής της Ριζαρείου σχολής και αρρώστησε ο οικονόμος, σηκωνόταν την νύχτα και καθάριζε κρυφά απ’ όλους τις τουαλέτες, προκειμένου να μην χάσει την δουλειά του!
  Αγάπησα τις ανθρώπινες ώρες του πόνου του Αγίου και του πικρού “γιατί” που ξεστομίζουμε όλοι στον πόνο και την αδικία όταν γίνεται εναντίον μας. Μόνο που ο Άγιος, κι αυτό διαφαίνεται ξεκάθαρα στην ταινία, το εξέφραζε μόνο τις ώρες της προσευχής για λίγο κι αμέσως συνέχιζε με την ευχή του Ιησού και τις μετάνοιες…Το βασανιστικό “γιατί” του καθένα μας επανέρχεται με την δυνατή σκηνή του τέλους στο νοσοκομείο, όταν ο τετραπληγικός ασθενής που νοσηλεύεται στον ίδιο θάλαμο ρωτά τον άνθρωπο του Θεού, για ποιον λόγο είναι στη ζωή αφού είναι σ’ αυτή την κατάσταση. Για να ακουστεί: “Είναι μια ερώτηση που θα έπρεπε να κάνει κάθε άνθρωπος στον εαυτό του”…

Καθόλου επιτηδευμένα με μικρές λεπτομέρειες διακρίνεις την αγάπη του Αγίου για το καθετί! Για τα λουλούδια, για τα δέντρα, για τον σωματικό πόνο, για τα παιδιά, για τους αλλόθρησκους, για τους διώκτες του, για τους επαίτες και πονεμένους.

 Οι σχέσεις που “χτίζει” είναι σχέσεις καρδιάς, για αυτό ακόμα κι όσοι τον αντιπαθούν όταν τον ζήσουν έρχονται “εις εαυτόν”. Η μουσική, η φωτογραφία, τα σκηνικά είναι όλα αντάξια της βιογραφίας! Όσο για τον κ. Άρη Σερβετάλη δεν είναι απλώς η υποκριτική του δεινότητα σημαντική. Είναι ένας πιστός που ήξερε, που ένιωθε, που ασκήτεψε-ασκήθηκε για να αποδώσει την μεγάλη μορφή του Αγίου Νεκταρίου και πραγματικά χαριτώθηκε! Εξέπεμπε την γλυκύτητα και την απαλότητα της αγιότητας! Ήθελες να διαπεράσεις το πανί, να γονατίσεις μπροστά του και να εξομολογηθείς! Νιώθω πως σε ώρες προσωπικής μου ταραχής θα ανατρέχω στην ηρεμία της μορφής του σ’ αυτή την ταινία.

 Είναι και ο Άγιος Νεκτάριος σκάνδαλο για την ανθρώπινη λογική και τα ανθρώπινα μέτρα! Τόση σιωπή και αγάπη σε τόση συκοφαντία και λάσπη… Τόσος άδικος πόνος! Υπάρχει στην ταινία μια σκηνή που του λένε: Αν εγώ ήμουν στην θέση σας, μ’ όλα αυτά που σας έκαναν δεν θα ξαναπατούσα στην εκκλησία και απαντά: “Αλίμονο αν η πίστη μου εξαρτάται από τους ανθρώπους”. Όλη η ταινία βοά πως η γαλήνη του Χριστού είναι ο μοναδικός αληθινός τόπος χαράς!

  Αν με άκουγαν οι συντελεστές και οι δημιουργοί της ταινίας για τους κόπους τους και για “μπράβο” θα ήθελα μόνο να μεταφέρω μια σκηνή από το θερινό σινεμά.  Ανοίγουν τα φώτα και δίπλα μου, στην απέναντι σειρά, κάθεται ένας νεαρός 20-22 χρόνων, από την όψη καθόλου εκκλησιόπαιδο, μάλλον τον “Λάζαρο” (από το “Είσαι το ταίρι μου”) πήγε να δει, με σκυμμένο το κεφάλι να κλαίει διακριτικά! Έμεινε σ’ αυτή την θέση μέχρι που έφυγα. 

“Τι έπαθες, τι κατάλαβες;” ρωτούσε η κοπέλα δίπλα του. 

Σιωπή! Ποιος νοιάζεται για κριτικές και εισιτήρια; Έστω ένας να έσκυψε μέσα του… Και θα είναι πολλοί! Να το δείτε και να αφεθείτε…

Σίσσυ Κόσσυβα

antifono.gr

Άγιος Νεκτάριος: μια άγνωστη ελληνική ταινία

Αφιέρωμα στην ταινία "Ο Άγιος Νεκτάριος, προστάτης των φτωχών" του 1969

Η ταινία ΕΔΩ

Ο Νεκτάριος δεν ανακηρύχθηκε Άγιος αμέσως όταν πέθανε. Χρειάστηκε να περάσουν 40 χρόνια και στις 20 Απριλίου του έτους 1961 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, έκρινε πως έπρεπε να τον ανακηρύξει σε άγιο, καθώς είχε πραγματοποιήσει πολλά μεγάλα έργα πάνω στη Θρησκεία και την Εκκλησία. 8 χρόνια μετά την ανακήρυξή του ως άγιο, γυρίζεται για πρώτη φορά σε ταινία η ζωή του. Ποιος όμως ήταν εκείνος που ενσάρκωσε πρώτος τον Άγιο Νεκτάριο και τι απήχηση είχε η ταινία στην εποχή της;
Το 1969 η κινηματογραφική εταιρία Τζέιμς Πάρις -που έχει μπει δυναμικά στο χώρο του ελληνικού σινεμά- παίρνει την απόφαση να γυρίσει τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος έχει ανακηρυχθεί άγιος 8 χρόνια πριν. Με σκηνοθέτη τον σπουδαίο Γρηγόρη Γρηγορίου που έχει πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του και σενάριο της Κικής Σεγδίτσα (το δεύτερο για ταινία, ενώ θα γράψει και το σενάριο για το πρώτο ελληνικό σίριαλ ένα χρόνο μετά) και του Αντώνη Δαυίβ (που ειδικεύεται σε σενάρια πολεμικών ταινιών) αρχίζουν τα γυρίσματα. Πρωταγωνιστούν ο Ανδρέας Μπάρκουλης -που αποτελεί εγγύηση έτσι κι αλλιώς- η Βέρα Κρούσκα (ανερχόμενη πρωταγωνίστρια της εταιρίας), ο Στέφανος Στρατηγός, η Γιώτα Σοϊμοίρη, ο Μάκης Ρευματάς, η Γκόλφω Μπίνη, ο Γιάννης Χειμωνίδης κ.α. Για το ρόλο του αγίου Νεκταρίου, επιλέγεται ο ζεν πρεμιέ, Χρήστος Πολίτης.

Ο Χρήστος Πολίτης από το Ηράκλειο Κρήτης, ξεκίνησε την καριέρα του με το

"Όταν τελειώνει η ταινία, δεν ξέρεις αν πρέπει να χειροκροτήσεις ή να κάνεις τον σταυρό σου..."

Ο Άνθρωπος του Θεού: Η κριτική του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη

 Ο Άγιος Νεκτάριος είναι ο πιο πρόσφατος από τους μεγάλους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τιμήθηκε το 1920 και μέχρι πριν 30-40 χρόνια ζούσαν άνθρωποι που έστω και σε μικρή ηλικία τον είχαν γνωρίσει, τον είχαν δει από κοντά. Είναι ο μόνος από τους μεγάλους Αγίους της Εκκλησίας μας, που τις πιο πολλές φορές δεν εικονίζεται σε εικόνα, αλλά με την φωτογραφία του. Οπότε είναι ακόμα πιο δύσκολο να γυριστεί μια ταινία με τη ζωή του…

Ο Άγιος Νεκτάριος και οι ταινίες του

Το έχω πει και το έχω γράψει πάρα πολλές φορές πως οι παλιοί άνθρωποι του θεάτρου έλεγαν: «άμα έχεις έναν ηθοποιό κατάλληλο για να παίξει τον Άμλετ, τότε μόνο ανεβάζεις τον Άμλετ»… Αν αυτό ισχύει για τον Άμλετ, τότε φανταστείτε τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον Άγιο Νεκτάριο…

Για να γράψεις κριτική για τη συγκεκριμένη ταινία, Ο Άνθρωπος του Θεού (Man of God), που στην ουσία είναι η ζωή του Αγίου Νεκταρίου – ή μάλλον τα τελευταία 30 χρόνια (1890-1920) της επίγειας ζωής του – αναγκαστικά στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να διαχωρίσεις την ταινία από τον πρωταγωνιστή και να αναφερθείς διαφορετικά στο καθένα από τα δύο…

Δεν είναι η πρώτη φορά που γυρίζεται μία ταινία αφιερωμένη στον Άγιο Νεκτάριο. Έχει προηγηθεί η πολύ φτωχική σε παραγωγή ταινία Άγιος Νεκτάριος το 1968 σε σκηνοθεσία του Γρηγόρη Γρηγορίου με τον Χρήστο Πολίτη στον συγκεκριμένο ρόλο. Είχε έξυπνο σενάριο και είχε γυριστεί με σεβασμό, αλλά δύσκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν κάτι ξεχωριστό κι αντάξιο στο θέμα του…

Η τωρινή ταινία της οποίας το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Yelena Popovic είναι κατά 98% στα αγγλικά και είναι μία απολύτως πιστή στα γεγονότα. Διαθέτει υψηλή αισθητική, η οποία τη βοηθάει να αποκτήσει μία συγκινησιακή ατμόσφαιρα πιο πολύ απ’ ότι την βοηθάει – ας πούμε – το σενάριο, το οποίο είναι πολύ προσεκτικό στην ιστορική ακρίβεια, τόσο που κάποιες στιγμές εμποδίζει την ταινία να απογειωθεί. Όμως, η εξαιρετική φωτογραφία του Παναγιώτη Βασιλάκη, τα σκηνικά του Σπύρου Λάσκαρη, το μοντάζ του Λάμπη Χαραλαμπίδη και τα κοστούμια της Εύας Νάθενα δεν δίνουν απλώς στυλ στην ταινία, αλλά είναι και όπλα για να μπορέσει να διηγηθεί η ιστορία ενός Αγίου, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό στα μάτια ενός πολύ πιστού, αλλά και στα μάτια ενός άθεου.

Η ζωή του Αγίου Αυγουστίνου - Tαινία