ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ»: Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.

Η εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους Αποστόλους.«Ειρήνη Υμίν».

Πρόναος του καθολικού της Ι.Μ.Βατοπεδίου(1312)

Την πρώτη Κυριακή, την Κυριακή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, έχουμε την ομολογία των δέκα μαθητών που έλαβε χώρα στο υπερώο. Ο Ιησούς Χριστός εμφανίσθηκε, κεκλεισμένων των θυρών, λέγοντάς τους «εἰρήνη ὑμῖν». Το «εἰρήνη ὑμῖν» είναι φρούτο του Παραδείσου, είναι η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος που μεταδίδει θεϊκή ενέργεια, είναι η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Γι’ αυτό οι μαθητές, αφού τους σκέπασε η ειρήνη του Αγίου Πνεύματος, «ἐχάρησαν ἰδόντες τὸν Κύριον».

Εμείς κάνουμε τυπολογίες. Εκεί ήταν βιώματα, αποκάλυψη, πραγματικότητα. Εμείς, μες στην εκκλησία, κατά την πίστη μας, προσπαθούμε να κάνουμε αντιγραφή, για να δώσει και σε μας ο Θεός θεία δύναμη και θεία ενέργεια. Αυτός είναι ο λόγος που αντιγράφουμε τις δυναμικές εκφράσεις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Πού είναι η υποσχόμενη επί Γης Ειρήνη;

'' Καὶ ἐξαίφνης ἐγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου αἰνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων· 

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.'' (Κατά Λουκάν Β' 13-14)

Πέρασαν 2.000 χρόνια από τότε και η γη δεν γνώρισε ποτέ Ειρήνη. Τοπικοί-παγκόσμιοι -εμφύλιοι πόλεμοι, επαναστάσεις, γενοκτονίες, δολοφονίες, δυστυχίες, αρρώστιες, εχθρότητες και ταραχές.
Το αίμα που χύθηκε και χύνεται καθημερινά δεν μπορεί να υπολογιστεί. Ποτίστηκαν ακόμα και τα έγκατα της γης.
Μας είχε προειδοποιήσει ο Ίδιος ο Χριστός ότι θα τα ζήσουμε όλα αυτά ''Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν''.
'' ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ λοιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους''.

Είναι Ψεύτικη λοιπόν αυτή η Επαγγελία της Αγγελικής Στρατιάς, την Άγια Νύχτα στη Βηθλεέμ για Ειρήνη στη γη;
ΟΧΙ σε καμιά περίπτωση, γιατί δεν αναφέρεται για την Ειρήνη που ΕΜΕΙΣ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ, ούτε για ΓΕΝΙΚΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους Ανθρώπους πάνω στη γη, γιατί τότε θα έπρεπε να λέει ''καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ΤΟΙΣ ἀνθρώποις''.
Ο Αγγελικός Ύμνος αναφέρεται ΕΙΔΙΚΑ για μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων ''ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία''.
Ειρήνη για Ανθρώπους ΕΥΔΟΚΙΑΣ, δηλαδή Ανθρώπους Ευμενής Διάθεσης ΑΠΟ τον Θεό και ΓΙΑ τον Θεό, ανθρώπους στους οποίους ο Θεός Αρέσκεται.
Και πού είναι θα πει κάποιος φιλόλογος το Τελικό Σίγμα ''ς'' στη λέξη Ευδοκία για να είναι πλήρης η ορθογραφία και το νόημα;
(αν και έτσι είναι κατανοητό γιατί δεν περιέχει το ΤΟΙΣ).

Αγαπητοί μου, όταν λέμε ότι και ένα τελικό σίγμα και μια οξεία έχει βαρύνουσα σημασία στην Αγία Γραφή, δεν είναι σχήμα λόγου αλλά πραγματικότητα.
Τα κριτικά κείμενα (κριτική είναι η επιστήμη η οποία ερευνά και ανακαλύπτει από τις πρωτότυπες συγγραφικές πηγές, τυχόν αντιγραφικά λάθη) έχουν εντοπίσει ότι τα Αρχαιότερα Κείμενα στο τέλος της λέξης Ευδοκία, έχουν Τελικό Σίγμα "ς" και αυτό δέχονται ως σωστό.

Στη φωτογραφία το βλέπετε από το μεγαλύτερο και πιο αξιόπιστο κριτικό κείμενο της Καινής Διαθήκης (Nestle-Aland) στο οποίο καταφεύγω σε δύσκολα σημεία για να βρω όσο γίνεται, την πιο αρχαία εκδοχή.
''Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίας''
Αυτή είναι η σωστή του ορθογραφία όπως και ο μακαρίτης Παν.Τρεμπέλας δεχόταν.

Δηλαδή αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι, οι οποίοι έχουν την Ευδοκία και την Ευλογία του Θεού, δεν έζησαν πολέμους, διωγμούς και πόνους;
Όχι απλώς τους έζησαν και τους ζουν όπως οι άλλοι άνθρωποι, αλλά διπλά και τριπλά από αυτούς.
Οι συνειδητοί Χριστιανοί ήταν, είναι και θα είναι τα Πρόβατα Σφαγής ''ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν· ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής''.
Θεωρούνται οι Αίτιοι όλων των κακών πάνω στη γη, από τις Πυρκαγιές της Ρώμης από τον Νέρωνα μέχρι και την πρόσφατη πανδημία.
Ένας συνεχής και ανελέητος σωματικός και ψυχολογικός πόλεμος.

Ποιά Ειρήνη λοιπόν επαγγέλλεται ο Αγγελικός Ύμνος της Βηθλεέμ;

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ(Κυριακή Ι' Λουκά)

 Ένα από τα αιτήματα της ζωής μας, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ειρήνη. Είναι ταυτισμένη με τη ζωή, διότι ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων και των λαών φέρνει θάνατο και καταστροφή. Δεν περιορίζεται όμως μόνο στις διακρατικές σχέσεις.

 Ειρήνη ζητούμε και στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στην κοινωνία.

 Ειρήνη ζητούμε και στην σχέση με τον εαυτό μας, στον τρόπο που βλέπουμε και αντιδρούμε στα γεγονότα της ζωής, στις προκλήσεις και τους πειρασμούς. Ταυτίζουμε την ειρήνη με την ησυχία, την γαλήνη, τον τρόπο χειρισμού των προβλημάτων μας με κριτήριο την επίλυσή τους χωρίς επιθετικότητα, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς να βγαίνει η εικόνα του κακού ότι κυριαρχεί στη διάθεσή μας.

 Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Εφεσίους, αναφέρει ότι ο Χριστός «είναι η πραγματική ειρήνη, που έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους έναν λαό και γκρέμισε με τον σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους» (Εφεσ. 2, 14). Ο λόγος αυτός μάς υποδεικνύει ότι η ειρήνη που αναζητούμε, δεν θα έρθει χωρίς το Χριστό στη ζωή μας. Και για να έρθει ο Χριστός, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τα πρότυπα που έχουμε για τη ειρήνη. Διότι πρωτίστως χρειάζεται να πολεμήσουμε εναντίον της διάσπασης.

Ο Χριστός ενώνει
 Ο Χριστός έγινε η ειρήνη για τον κόσμο γιατί θυσιάσθηκε για να ενωθούν οι άνθρωποι με το Θεό. Η διάσπαση είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, του κακού στις πολλές μορφές του. Η αμαρτία μας υπενθυμίζει ανά πάσα στιγμή τη δύναμη του «εγώ» μας και την ανάγκη αυτό να κυριαρχεί. Αυτό να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, ακόμη και εις βάρος των άλλων.

Να δίνουμε σημασία σε αυτόν τον λόγο της εκκλησίας "τον υπόλοιπον χρόνον τη ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

 Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ο Άγιος Κυπριανός είχε μία επιπλέον αμαρτία που δεν ήταν μόνο η προσωπική του πτώση στη μαγεία. Ήταν ότι δια της μαγείας πολλούς ανθρώπους εγκρίμνησε στην δαιμονοκρατία της μαγείας, παρέσυρε πολλούς ανθρώπους με τη φήμη που είχε, με ταις δυνάμεις που είχε ως ισχυρός μάγος που ήταν. Όλα αυτά σε όλη του τη ζωή ο Άγιος Κυπριανός τα έφερνε μπροστά του και είχε καθημερινή μετάνοια.

Μόνο έτσι μπορούμε λίγο να καταλάβουμε αυτά που λένε οι διάκονοί μας και οι ιερείς μας στη Λειτουργία. Τι λένε; "Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

Παρακαλούν το Θεό μας να μας αξιώσει να εκτελέσουμε, να ολοκληρώσουμε σημαίνει αυτό το ρήμα, μέχρι το τέλος του ζωής μας, τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας εν ειρήνη και εν μετανοία. Κι ενώ μπορεί γύρω μας να γίνονται πόλεμοι, στην οικογένειά μας καυγάδες, διαζύγια, φτώχειες, συμφορές. Ο άνθρωπος που ζει εν μετανοία έχει αυτό το παράδοξο μέσα του αισθάνεται βαθιά την ειρήνη. Βαθιά ειρήνη! Και μπορεί μέσα σε ένα πέλαγος τρικυμισμένο να προχωρήσει το καράβι του σώματος και της ψυχής.

Έτσι και εσείς αδελφοί μου και να εύχεστε και για μένα που λέω τα μεγάλα λόγια. Να δίνουμε σημασία σε αυτόν τον λόγο της εκκλησίας "τον υπόλοιπον χρόνον τη ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι".

Βλέπετε και οι εξωτερικοί πόλεμοι ήρθαν στη γειτονιά μας. Ο Λίβανος είναι δίπλα και τα Ιεροσόλυμα και το Τελ Αβίβ που βομβαρδίζεται, αφού και αυτό εμβομβάρδισε. Έτσι. Υπάρχει μία δημοκρατία στα Σχέδια του Θεού. Άρα από ό,τι φαίνεται τον υπόλοιπό μας βίο, τουλάχιστον τα άμεσα επόμενα χρόνια, δεν θα το ζήσουμε και πολύ εν ειρήνη... Μάλλον θα ζήσουμε με συνεχείς ακοές πολέμων και είμαστε και εμείς αν όχι στην εμπόλεμη ζώνη, στην Κύπρο είμαστε στην γκρίζα ζώνη. Οπότε γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η παραγγελία που έχει ο Διάκος σε κάθε Λειτουργία "τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής ημών εν ειρήνη και μετανοία εκτελέσαι" διότι απειλείται η καθημερινότητά μας. Απειλείται η βιολογική ζωή μας... με μιά ραδιενέργεια που οπωσδήποτε θα έχουμε λόγω της γειτονίας (Μέση Ανατολή) και όλα τα συναφή λιμοί, λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί…

Άρα δεν είναι τυχαίο που σύγχρονοι Άγιοι σαν τον Άγιο Γέροντα Εφραίμ της

Η φοβερή και ύπουλη αίρεση τής αγαπολογίας,που ισοπεδώνει και διαλύει...

"Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν." (Ματθ. 10, 34)
"Ο Χριστός φέρνει την ουράνια ειρήνη του σ'εκείνους που τον εμπιστεύονται.
Αλλά δεν ήλθε να φέρει ειρήνη μεταξύ των υιών τού φωτός και των υιών τού σκότους. 

Μας λέει :
Δεν ήλθα να συμφιλιώσω
την Αλήθεια με το ψέμμα,
την Σοφία με την βλακεία,
το Καλό με το κακό,
το Δίκαιο με το άδικο,
την Ανθρωπιά με την κτηνωδία,
την Αγνότητα με την ασωτία,
τον Θεό με τον μαμωνά,
αλλά έφερα το ξίφος μου γιά να κόψω
το ένα από το άλλο."
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς-"Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται",Εκδόσεις "Εν Πλώ"-

Προσέξτε τα λόγια αυτά,όσοι με την λέξη ειρήνη,εννοείτε οτιδήποτε άλλο,εκτός από ότι λέει ο Χριστός στο κατά Ματθαίον,και ο Άγιος του Νικόλαος,εδώ, ο Βελιμίροβιτς.
Όπως και  αριθμός άλλων,μέχρι που ο λόγος τους στις μέρες μας αυτές τής τρομακτικής παρακμής,να επικαλυφθεί από τον "λόγο"τής φοβερής και ύπουλης
αίρεσης τής αγαπολογίας,που ισοπεδώνει και διαλύει, "γιά το καλό" μας,
τα πάντα•και έχει χορέψει τυραννικά εσχάτως,τον πλανήτη στο ταψί.
Τα λόγια αυτά,είναι ότι χρειαζόταν να ξέρει μέσα στην καρδιά του, που φώναζε "Αέρα"!!!(παρ'όλα του τα χάλια),ο Έλληνας•
Ο Έλληνας Άνθρωπος,το ξημέρωμα τής 28ης Οκτωβρίου 1940·καθώς χρειαζόταν να πολεμήσει,σε πνευματικό κ σε υλικό επίπεδο.

-Ο Χριστός ξιφηφόρος·Μοναστήρι τής Αναλήψεως·Κοσσυφοπέδιο·πρώτο μισό τού 14ου αιώνος-

πηγή

«Ειρήνη πάσι»,ίσως η σπουδαιότερη ευχή...

Η ειρήνη βγαίνει μέσα από τα σπλάγχνα του Θεού και προσφέρεται σε μας.
Ξεπερνά πάντα νουν και φρουρεί τις καρδιές μας.
Είναι, όπως λέει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, “ἀπασῶν τῶν ἀρετῶν ὁμοῦ και φιλοσοφίας ἁπάσης καρπός”.
Όταν αποκτούμε την ειρήνη, αποκτούμε όλα τα αγαθά και δεν έχομε καμιά ανάγκη.
Γι’ αυτό η ειρήνη αποτελεί το μοναδικό και το πλέον αναγκαίο στοιχείο της θείας Λειτουργίας.
Την αρχαιότατη εποχή, όταν έμπαινε στην εκκλησία ο επίσκοπος ή ο προϊστάμενος της συνάξεως, χαιρετούσε τον λαό λέγοντας “εἰρήνη πᾶσι”.
Θα με ρωτήσετε, σε ποιους το έλεγε;Στους τοίχους;
Όχι, διότι την εποχή εκείνη πρώτα συγκεντρωνόταν ο λαός, επειδή ήξερε ότι περιμένει τον Θεό, και μετά ερχόταν ο επίσκοπος ή ο ιερέας, ο οποίος είναι τύπος του Χριστού.
Μόλις έμπαινε, έδινε την ευλογία,“εἰρήνη πᾶσι”.
Και στην Λειτουργία συχνά επαναλάμβανε, “εἰρήνη πᾶσι”.
Όταν έφευγε, έλεγε πάλι: “Ἐν ειῤήνῃ ἀπέρχεσθε”.
Δηλαδή πήρατε την ειρήνη, την έχετε, φύγετε με αυτήν.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Για Ειρήνη να παρακαλάμε, αλλά για την Ειρήνη του Χριστού!

                          

Ξεκίνησε η Θεία Λειτουργία. Με τα ειρηνικά! Μαζεμένα, συναγμένα πολλά παρακαλετά, να φτάσουν ως τον θρόνο του Αγίου Θεού! Όλα μας τα ποθούμενα σε αυτήν την μεγάλη συναπτή! 

 Και πρώτο μας αίτημα η Ειρήνη για όλον τον κόσμο! Και δίνει ο Κύριος μεγάλα διαστήματα με τέτοια Ειρήνη αδιατάραχτη!
Και εδώ παρουσιάζεται κάτι εξαιρετικά οξύμωρο! Όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από την εποχή του πολέμου, τόσο χαλάει. Γίνεται χαλασμένος άνθρωπος, «κατεφθαρμένος εις τον νούν», όπως περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, στο τελευταίο του γράμμα προς τον αγαπημένο του μαθητή και συνεργάτη Τιμόθεο!

Όσο πιο πίσω πας και πλησιάζεις προς τα χρόνια της συντριβής και του πολέμου, τόσο περισσότερο συναντάς αγνές ψυχές, φιλότιμες και φιλόθεες, απονήρευτες, σωφρονούσες και αταλάντευτα πιστές.
Να παρακαλάμε για πόλεμο λοιπόν; Μη γένοιτο!
Για Ειρήνη να παρακαλάμε, αλλά για την Ειρήνη του Χριστού!
Εκείνος είναι ο αρχηγός της Ειρήνης και ο Σωτήρας των ψυχών μας! Αλλιώς μιλάμε για μια επίπλαστη Ειρήνη, που γίνεται εργαλείο διαφθοράς και απώλειας.

Ο πόλεμος είναι η αμαρτια των αμαρτιών διότι ολους τους κατεσθίει και κανένας δεν είναι νικητής.

  Για τα πολιτικά και τα διεθνή,ποιον συμφέρει να υποστηρίζουμε, ποιο αίμα είναι ανθρωπιστικό και ποιο όχι(!) ας μιλήσουν αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν. 

 Προσωπικά θα τοποθετηθώ στο πνευματικό μέρος. Συνέλαβαν τον ισχυρό Σαμψών, τον τύφλωσαν, τον ατίμασαν και όταν είχαν εορτή τον έστησαν ανάμεσα τους και τον περιέπαιζαν. Και τότε αυτός τιμώρησε την ύβρη, γκρεμίζοντας το κτήριο. Και απέθανε και η δική του ζωή μετά των αλλοφύλων.

   Το αιμα φέρνει αίμα, η βία βία και το μαχαίρι μαχαίρι, κατά το αψευδές στόμα του Κυρίου και κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν θα υπερισχύσει αλλά όλοι αφανίζονται.

  Ο πόλεμος είναι η αμαρτια των αμαρτιών διότι ολους τους κατεσθίει και κανένας δεν είναι νικητής.

 Ο ίδιος ο Θεός επέλεξε να σαρκωθεί ως επι γης Ειρήνη, ακριβώς εκεί στο κέντρο των γεγονότων. Αλλά οι άνθρωποι δεν θέλησαν να πιστέψουν.

  Ακόμα και τα αποκαλυπτικά κείμενα θέτουν ως κέντρο των εσχατολογικών γεγονότων την περιοχή. Πιστεύω ότι οι αναφορές τους είναι κυριολεκτικές και δεν εξαρτώνται από συμβολικές γεωγραφικές παραστάσεις των συγγραφέων τους. 

 Αν δεν μετανοήσουμε, το οποιο σημαίνει αποκαταστήσουμε σχέσεις με Θεό και

Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με το Θεό

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Η ειρήνη είναι θείο δώρο που χορηγείται πλουσιοπάροχα σ' όσους συμφιλιώνονται με το Θεό και εκτελούν τα θεία Του προστάγματα.

Η ειρήνη είναι φως και φεύγει από την αμαρτία που είναι σκοτάδι. Ένας αμαρτωλός ποτέ δεν ειρηνεύει.
Να αγωνίζεστε κατά της αμαρτίας και να μη σας ταράζει η εξέγερση των παθών μέσα σας.

Αν στην πάλη μαζί τους νικήσεις, το ξεσήκωμα των παθών έγινε για σένα αφορμή νέας χαράς και ειρήνης. Αν νικηθείς - ο μη γένοιτο - τότε γεννιέται θλίψη και ταραχή. Αν πάλι, μετά από σκληρή μάχη, επικρατήσει προς στιγμήν η αμαρτία, αλλά εσύ επιμείνεις στον αγώνα, τότε νικάς και η ειρήνη ξανάρχεται.

«Ειρήνην διώκετε μετά πάντων, και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. 12,14).

Όσοι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση.

  «Όσοι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση. Γι’ αυτό γυρίζουν ανήσυχοι γύρω και από το φεγγάρι ακόμη, γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία, και γυρίζουν σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελή ρόδα και καταξοδεύουν πολλά (λεφτά στον αέρα)» 

(Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, έκδ. Ι. Ησυχ. «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης).

Ο όσιος Παΐσιος διαπιστώνει αυτό που διαλαλεί η Αγία Γραφή και όλη η Πατερική Παράδοση: ο άνθρωπος μακριά από τον Θεό δεν μπορεί να βρει καθόλου ανάπαυση, να γαληνέψει δηλαδή η ψυχή του, να μπορεί να χαρεί γιατί βρήκε την πνευματική ισορροπία του. 

 Ο εκτός Θεού άνθρωπος, ας είναι και χριστιανός – ο όσιος μιλούσε πάντοτε για τους «χριστιανούς κατ’ όνομα» – πάντοτε πελαγοδρομεί μέσα στη δίνη των παθών του, τα οποία τον κάνουν να λειτουργεί κυριολεκτικά ως «φτερό στον άνεμο». Ο ίδιος δεν ήταν που έλεγε ότι αν δεν τον κρατούσε η χάρη του Θεού θα ζούσε και ο ίδιος, έστω και καλόγερος, ως κοσμικός άνθρωπος, που αναλώνεται μέσα στα καταγώγια και τους τόπους της αμαρτίας; 

 Πόσο άμεσα εκφράζει την αλήθεια αυτή η υμνολογία της Εκκλησίας μας, όπως για παράδειγμα στο γνωστό τροπάριο από την Παρακλητική, που ο πιστός απευθύνεται στην Παναγία να γίνει ο κυβερνήτης της ψυχής του, γιατί κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον βυθό της απώλειας λόγω της αμαρτίας; «Κυβέρνησε, Αγνή, την άθλια ψυχή μου και ελέησέ την που γλιστράει στον βυθό της απώλειας από το πλήθος των αμαρτιών της».

Η Άνωθεν Ειρήνη

Κυριακή του Θωμά
«Έρχεται ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων, και έστη εις το μέσον και είπεν· ειρήνη υμίν»(Ιω. 20:26)

  Δεν έμεινε κανένας ευγενικός πόθος που να μην τον ικανοποιήσει ο Αναστάς Κύριος. Τι ανάγκη έχει η ανθρώπινη ψυχή; Τι ποθεί; Τη ζωή, την αγνότητα, τη συγνώμη, την αγάπη, τη χαρά; Όλα βρήκαν την ολοκλήρωσή τους με την Ανάστασή Του. Πηγή παντός αγαθού ο Κύριος άνοιξε τους κρουνούς της θείας Χάριτος και άφησε να ξεχυθεί η ευλογία Του σε όλους τους ανθρώπους, σε όλη τη γη.
Ανεκτίμητο και μοναδικό σε όλα τα δώρα Του η ειρήνη. Η ειρήνη η δική Του. Η ειρήνη του Ουρανού. Όχι μια περιορισμένη και επισφαλής, επιπόλαιη και προσωρινή ειρήνη σαν κι αυτή που χαρίζουν οι άνθρωποι με τις συμβατικότητες και τις ατέλειές τους. Ο Κύριος εγκατέστησε στη γη, στις ψυχές και στις κοινωνίες που τη ζητούν, τη διαρκή και αναφαίρετη ειρήνη. Την άνωθεν ειρήνη. Την ειρήνη του Θεού που στηρίζεται στην αγάπη και στην προσφορά της θυσίας. Την ειρήνη που δεν εξαρτάται από συνεννοήσεις, συμβάσεις και διεθνείς συνθήκες, αλλά θεμελιώνεται πάνω στο σεβασμό της προσωπικότητας και των δικαιωμάτων των άλλων, έτσι όπως ο Χριστός μας δίδαξε.

  Όταν η ευγενής άμιλλα περάσει από τις ατομικές επιδιώξεις στη σφαίρα των κοινών ανθρώπινων ιδανικών, τότε ο πόθος για την ειρηνική και γαληνεμένη συνεργασία των λαών στο στίβο των μεγάλων προσπαθειών για τη δημιουργία ενός πολιτισμού και την καλυτέρευση των όρων της ζωής είναι εξασφαλισμένη. Ο αλληλοσεβασμός και η αλληλοεκτίμηση θα πλησιάσει ανθρώπους και λαούς μεταξύ τους. Θα απομακρύνει του πολέμου το φάσμα. Θα συντελέσει στη διευθέτηση των διαφορών, στην αλληλοκατανόηση και την υλική και πνευματική ανάπτυξη όλης της ανθρωπότητας. Θα βοηθήσει αυτή η αγαθή διάθεση να αξιοποιηθούν οι ανθρώπινες δυνάμεις για τη γενική πρόοδο, την ανακούφιση του πόνου, την ευτυχία της ανθρωπότητας.

Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοὶ ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται!

«Ἐντάξει Οὐρανία;».
«Ἐντάξει κύριε, θὰ ξεκινήσω ἀμέσως δουλειά!», εἷπα πανευτυχὴς στὸν καθηγητὴ τῶν εἰκαστικῶν, ποὺ μοῦ διευκρίνισε μία λεπτομέρεια. 

  Κάποιοι συμμαθητὲς χαίρονταν μαζί μου ποὺ ἀνέλαβα καὶ φέτος νὰ ζωγραφίσω τὰ σκηνικὰ γιὰ τὴν φάτνη ποὺ θὰ εἴχαμε γιὰ δεύτερη χρονιὰ στὸ προαύλιο τοῦ γυμνασίου, καὶ μοῦ χαμογελοῦσαν ἐγκάρδια. Πέρσι ἡ καινοτόμος πρωτοβουλία μου νὰ προσφέρω ἐθελοντικὰ τὶς ὑπηρεσίες μου γιὰ νὰ εἴχαμε καὶ ἐδῶ δίπλα μας ζωγραφισμένο τὸ θεῖο Βρέφος, ἔδωσε στὸ σχολεῖο πνευματικὴ αἴγλη καὶ τὸ χαρήκαμε ὅλοι! Μάλιστα λέγαμε ὅτι ἤμασταν οἱ βοσκοὶ ἐκεῖ γύρω, ποὺ ἔτρεξαν πρῶτοι νὰ προσκυνήσουν τὸν Μικρὸ Χριστό! 

  Τὸ διάλειμμα τελείωσε καὶ ὅπως βαδίζαμε γιὰ μέσα, ἀκούσαμε τὴν Δέσποινα νὰ μοῦ φωνάζει ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς τάξης μας, στὸν δεύτερο ὄροφο:
«Τελικὰ κατάφερες νὰ μὲ ἀφήσεις ἔξω ἀπὸ τὴν ὁμάδα γιὰ τὴν φάτνη!». Μποροῦσα νὰ δῶ τὸν θυμὸ σὰν μάσκα ἀγριότητας στὸ πρόσωπό της, ποὺ τὴν παραμόρφωνε! Ἦταν ἀπὸ τὸν χαρακτήρα της ὀξύθυμη ἀλλὰ τώρα μὲ κατηγοροῦσε ἄδικα μπροστὰ σὲ ὅλους, ποὺ γύριζαν καὶ μὲ κοίταζαν ἔκπληκτοι.

  Βρισκόμουν ὑπόλογη ἤ καταδικάστηκα, ἐνῶ ἤμουν ἐντελῶς ἀπροετοίμαστη γιὰ μία τέτοια ἀλλόκοτη θέση, ποὺ παραβίαζε τὴν “ἐλευθερία μου”. Ἡ πίεση τῶν ἐπίμονων βλεμμάτων δυναμίτιζε τὴν ἐσωτερικὴ ἀντίδραση στὴν ἄδικη κατηγορία! Μία κίνηση θυμοῦ τράνταξε τὸ στέρνο μου σκορπίζοντας παντοῦ τὴν λέξη “κουνήσου!”. Σὰν νὰ γεύτηκα δηλητήριο, ἄρχισα νὰ καταπίνω καπνοὺς ὀργῆς ποὺ προσφέρθηκαν νὰ μὲ “ἐκτοξεύσουν” στὶς σκάλες ὥς τὸν δεύτερο ὄροφο, ἀλλὰ πρόλαβε ἡ ντροπὴ καὶ μὲ χαστούκισε! “ῬΑΨΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΟΥ ΣΤΗΝ ἈΛΗΘΕΙΑ!”, μὲ καυτηρίασε. 

  Ἄρχισα νὰ ἀνεβαίνω ἀργὰ τὰ σκαλιὰ ὑπακούοντας, παύοντας νὰ σκέφτομαι ὅτι

Ποια είναι η «επί γης ειρήνη» του Αγγελικού ύμνου της Βηθλεέμ;

  π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

Ελάχιστα χωρία της Αγίας Γραφής έχουσι τόσον οικτρώς παρερμηνευθεί όσον το χωρίον Λουκ. β΄ 14.

Πρόκειται περί του Ύμνου όστις εψάλλετο υπό των Αγγέλων κατά την θεσπεσίαν εκείνην νύκτα της κατά σάρκα γεννήσεως του Ανάρχου Θεού Λόγου, του Κυρίου Ιησού.

  Η παρερμηνεία αυτή υπό πολλών ορθοδόξων δεν είναι βεβαίως ηθελημένη και σκόπιμος (μόνον οι αιρετικοί παρερμηνεύουσιν ηθελημένως), αλλ’ οφείλεται εις άγνοιαν του καθόλου νοήματος της Αγίας Γραφής. Ένεκεν αυτής της αγνοίας καθ’ έκαστον έτος εν τη ημέρα των Χριστουγέννων ακούομεν κηρύγματα ή αναγιγνώσκομεν δημοσιεύματα πολλών διδασκάλων του Ευαγγελίου της ημετέρας Εκκλησίας, κληρικών και λαϊκών, αποδυρόμενα διότι οι πόλεμοι δεν έλαβαν ακόμη τέλος και τα όπλα δεν κατηργήθησαν και η ειρήνη του Αγγελικού Ύμνου δεν επεκράτησεν εισέτι επί της γής.

  Ακόμη και εις επισήμους Εκκλησιαστικάς Εγκυκλίους βλέπομεν διατυπουμένας τοιαύτας θέσεις, ως και παρακλήσεις προς τον Θεόν όπως επί τέλους επιτρέψει την επικράτησιν επί της γής της ειρήνης αυτής «ήτις επί δύο σχεδόν χιλιάδας ετών εξακολουθεί να παραμένει μακράν της πραγματικότητος, απλή ελπίς, απλούν όνειρον, απλή και εναγώνιος προσδοκία».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ'ΛΟΥΚΑ-«Το μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας»

Κήρυγμα Αποστολικό Κυριακής ΚΔ’ Επιστολών 

«Αὐτός γαρ ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν»

  Αγαπητοί μου αδελφοί, ο συνεχής πόθος και η ασίγαστη αγωνία και επιθυμία των ανθρώπων μέσα στην ιστορία υπήρξε η πραγματοποίηση της ειρήνης ως ένα μόνιμο και συνεχές γεγονός.
 Οι πόλεμοι, οι αναστατώσεις και τα φοβερά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην ανθρώπινη ιστορία αλλά και η συνέχιση αυτή της πορείας των λαών και των ανθρώπων, έχουν κάνει την ειρήνη το πολύτιμο και πολυπόθητο αγαθό.

  Ειρήνη και αγάπη είναι τα μεγαλύτερα αγαθά για την διατήρηση του κόσμου. Όπως τα βασικά αγαθά για την συντήρηση του ανθρώπινου σώματος είναι το ψωμί και το λάδι, έτσι και η ειρήνη και η αγάπη είναι τα αγαθά συντήρησης του κόσμου.
 Μεταξύ των μεγάλων δωρεών του Θεού είναι η αγάπη που πρόσφερε. Να θυμηθούμε τον Αγγελικό ύμνο που άκουσαν για πρώτη φορά οι άνθρωποι ποιμένες στην Βηθλεέμ κατά την Γέννηση του Κυρίου μας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά...

 Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίνει ο Θεός. 

 Έτσι κάποτε προσευχόμενος, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφρασει κανείς.Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Οι αισθήσεις μου κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστη γλυκύτητα, γαλήνη και ειρήνη.
Δεν περιγράφεται, αισθανόμουν παράδεισο μέσα μου. 

Αυτό ίσως κράτησε μια ώρα και κατόπιν υποχώρησε. Κάτι όμως έμεινε μέσα μου. Και έκτοτε ό,τι και αν συνέβαινε, οποιαδήποτε ταραχή, πειρασμός, η ειρήνη μέσα μου δεν έφευγε.
Όταν έφυγε εκείνη η μεγάλη και ανέκφραστη ειρήνη έκλαιγα και φώναζα: 

«Τι ήτανε αυτό; Θεέ μου αυτή ήταν η ειρήνη που έδωσες στους Αγίους Αποστόλους;» Δεν μπορούσα να βαστάξω, έκλαιγα».

Γέροντας Χαράλαμπος  Διονυσιάτης

Τη γαλήνη της καρδιάς θα την κερδίσεις, όπου κι αν είσαι, μόνο με δύο προϋποθέσεις

  Πιστεύεις πράγματι ότι η εσωτερική ειρήνη που αναζητάς, εξαρτάται από την τοποθεσία που θα επιλέξεις τελικά για να ζήσεις; Να είσαι βέβαιος ότι η ειρήνη της ψυχής δεν εξαρτάται από τούς τόπους διαβιώσεως.
Δέν έχει τόση σημασία άν θα είσαι στο βουνό και στη θάλασσα, στην πόλη ή στην έρημο, μέσα στούς θορύβους των αμαξιών ή μέσα στο θρόϊσμα των φύλλων του δάσους. Τη γαλήνη της καρδιάς θα την κερδίσεις, όπου κι αν είσαι, μόνο με δύο προϋποθέσεις:
 Αν αγωνιστείς ν' αποκτήσεις ταπείνωση, και αν αυτή την ταπείνωση τη συνδυάσεις με την ακριβή τήρηση των εντολών του Χριστού. Σου το λέει ο ίδιος: Μάθετε απ' εμου, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδιά καί ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαις ημών (Ματθ.11,29).

Όσιος Μακάριος της Όπτινα

(Πνευματικές Νουθεσίες -Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου)

Αὐτή εἶναι «ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἢ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 Εἰρήνη ὑμῖν! Ὁ Νικητὴς τοῦ θανάτου χαιρετᾶ τὸ μικρὸ στρατό Του μὲ τὰ λόγια αὐτά. «Κύριος εὐλογήσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐν εἰρήνῃ» (Ψάλμ. κὴ’ 10). Ἀπὸ τὸ βάθος τῶν αἰώνων ὁ προφήτης Δαβὶβ προεῖδε τὴ χαρμόσυνη αὐτὴ στιγμή.

 Εἰρήνη ὑμῖν! Αὐτὸς ἦταν ἕνας συνηθισμένος χαιρετισμὸς στὴν Ἀνατολή. Στὰ χείλη τοῦ Χριστοῦ τώρα ὅμως ἀποκτοῦσε ἕνα ἰδιαίτερο περιεχόμενο κι ἕνα εἰδικὸ νόημα. Νωρίτερα, τὴν ὥρα πού ἀποχωριζόταν τοὺς μαθητές Του, ὁ Κύριος εἶχε πεῖ: 
«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία» (Ἰωάν. ιδ’ 27). 
 Ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ αἷμα Του μέσα στὸ ἄδειο δοχεῖο τοῦ κόσμου. Στὸν κοινὸ καὶ συνηθισμένο χαιρετισμὸ ἔδωσε οὐράνια γλυκύτητα. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι χάνουν τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη τους κι οἱ ἐπίγειες μέριμνες τοὺς γονατὶζουν, λένε εἰρήνη ὑμῖν, ἀλλὰ προσφέρουν κάτι πού οἱ ἴδιοι δὲν ἔχουν. Ὁ χαιρετισμὸς αὐτὸς οὔτε τὴ δική τους εἰρήνη μπορεῖ ν’ αὐξήσει οὔτε τὴν εἰρήνη ἐκείνων στοὺς ὁποίους ἀπευθύνονται. Τὸ λένε αὐτὸ ἀπὸ συνήθεια, ἀπὸ εὐγένεια, ἀπερίσκεπτα, χωρὶς νόημα. Τὸ ἴδιο πράγμα λένε ὅταν μαζεύονται γιὰ νὰ διασκεδάσουν ἢ νὰ μηνὺσουν καὶ ν’ ἀπατήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Ὁ χαιρετισμὸς τοῦ Χριστοῦ ὅμως εἶναι διαφορετικός. Ἐκεῖνος δίνει αὐτὸ πού πραγματικὰ ἔχει. Ἡ δικὴ Του εἰρήνη εἶναι ἡ εἰρήνη τοῦ Νικητῆ, πού ἡ νίκη Του εἶναι πλήρης, ὁλοκληρωτική. Ἡ εἰρήνη Του ἑπομένως εἶναι χαρά, θάρρος, ὑγεία, εἰρήνη καὶ δύναμη. Δὲν δίνει τὴν εἰρήνη Του ὅπως κάνει ὁ κόσμος. Δὲν τὴ δίνει ἁπλὰ μὲ τὰ χείλη Του, ἀλλά μὲ τὴν ἴδια τὴν ψυχή Του, μὲ ὅλη Του τὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ, ὅπως ἡ ἀγάπη δίνεται στὴν ἀγάπη. Χαρίζοντάς τους τὴν εἰρήνη Του, τοὺς μεταγγίζει μ’ ἕνα μυστηριώδη τρόπο τὴν ὕπαρξή Του. Αὐτὴ εἶναι «ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἢ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν» (Φιλιπ. δ’ 7). Τέτοια εἰρήνη σηματοδοτεῖ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Τέτοια εἰρήνη ἦταν τὸ μεσουράνημα, ὁ καρπὸς καὶ τὸ στεφάνι τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῶν πρώτων χριστιανῶν.

Μὲ τὸν χαιρετισμὸ τῶν μαθητῶν Του ὁ Κύριος θὲλησε νὰ τοὺς πείσει πώς δὲν ἦταν πνεῦμα, ὅπως θὰ μποροῦσαν νὰ σκεφτοῦν κάποιοι ἀπ’ αὐτοὺς ἐκείνη τὴ στιγμὴ (Λουκ. κδ’ 37), ἀλλά πώς ἦταν ὁ ἀληθινὸς καὶ ζωντανὸς Κύριος καὶ Διδάσκαλός Τους.

 πηγή

Ψυχή αμαρτωλή,αιχμάλωτη στα πάθη,δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω...(Όσιος Σιλουανός)

 Ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὴν εἰρήνη, μὰ δὲν ξέρουν πῶς νὰ τὴν ἀποκτήσουν. Ὁ Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε ἀπὸ θυμὸ καὶ παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ αὐτὸ τὸ πάθος. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε σ᾿ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: 

«Παΐσιε, ἂν θέλεις νὰ μὴν ὀργίζεσαι, μὴν ἐπιθυμεῖς τίποτε, μὴ κρίνεις καὶ μὴ μισήσεις κανένα καὶ θὰ ἔχεις τὴν εἰρήνη». 

Ἔτσι κάθε ἄνθρωπος ποὺ κάνει τὸ θέλημά του νὰ ὑποχωρεῖ ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, θὰ εἶναι πάντα εἰρηνικὸς στὴν ψυχή. Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ νὰ κάνει τὸ θέλημά του, αὐτὸς δὲν θἄχει εἰρήνη.
Ψυχὴ ποὺ παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὑποφέρει εὔκολα κάθε θλίψη καὶ κάθε ἀσθένεια· γιατὶ τὸν καιρὸ τῆς ἀσθένειας παραμένει στὴ θέα τοῦ Θεοῦ καὶ προσεύχεται: «Κύριε, Σὺ βλέπεις τὴν ἀσθένειά μου. Ἐσὺ ξέρεις πόσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἀδύνατος εἶμαι· βοήθησε μὲ νὰ ὑπομένω καὶ νὰ εὐχαριστῶ τὴν ἀγαθότητά Σου». Καὶ ὁ Κύριος ἀνακουφίζει τὸν πόνο καὶ ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται τὴν ἐγγύτητα τοῦ Θεοῦ καὶ μένει κοντὰ στὸν Θεὸ γεμάτη χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη.
Ἂν ὑποστεῖς καμιὰν ἀποτυχία, σκέψου: «Ὁ Κύριος βλέπει τὴν καρδιά μου καὶ ἂν εἶναι θέλημά Του, ὅλα θὰ εἶναι γιὰ τὸ καλὸ τὸ δικό μου καὶ τῶν ἄλλων». Ἔτσι ἡ ψυχή σου θὰ ἔχει πάντα εἰρήνη. Ἀλλ᾿ ἂν ἀρχίζει κανεὶς νὰ παραπονεῖται: αὐτὸ δὲν εἶναι καλό, ἐκεῖνο δὲν εἶναι ὅπως πρέπει, τότε ποτὲ στὴν ψυχή του δὲν θὰ ὑπάρχει εἰρήνη, ἔστω κι ἂν νηστεύει καὶ προσεύχεται πολύ…

… Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ κι ἔτσι μποροῦμε νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· γιατὶ ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας χάνεται ἡ χάρη καὶ χωρὶς τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἐχθρὸς παρασύρει τὴν ψυχή, ὅπως παρασύρει ὁ ἄνεμος τὰ ξερὰ φύλλα ἢ τὸν καπνό. …
… Τὸ κατόρθωνε γιατὶ ἀγαποῦσε τὸν λαὸ καὶ δὲν ἔπαυε νὰ προσεύχεται γι᾿ αὐτόν:
«Κύριε, δῶσε τὴν εἰρήνη Σου στὸν λαό Σου».
«Κύριε, δῶσε στοὺς δούλους Σου τὸ Πνεῦμα Σου τὸ Ἅγιο, γιὰ νὰ θάλπει τὶς ψυχές τους μὲ τὴν ἀγάπη Σου καὶ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ σ᾿ ὅλη τὴν ἀλήθεια καὶ σὲ κάθε ἀγαθό». …
… Ἔτσι, προσευχόμενος συνεχῶς γιὰ τὸν λαό, διαφύλασσε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, ἐνῶ ἐμεῖς τὴν στερούμαστε, γιατὶ δὲν ὑπάρχει μέσα μας ἀγάπη γιὰ τὸν λαὸ. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι ποθοῦσαν τὴν σωτηρία τοῦ λαοῦ καὶ, ὅταν βρίσκονταν

Ποια είναι η «επί γης ειρήνη» του Αγγελικού ύμνου της Βηθλεέμ;

του †Αρχ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

 Ελάχιστα χωρία της Αγίας Γραφής έχουσι τόσον οικτρώς παρερμηνευθεί όσον το χωρίον Λουκ. β΄ 14.

 Πρόκειται περί του Ύμνου όστις εψάλλετο υπό των Αγγέλων κατά την θεσπεσίαν εκείνην νύκτα της κατά σάρκα γεννήσεως του Ανάρχου Θεού Λόγου, του Κυρίου Ιησού. 

Η παρερμηνεία αυτή υπό πολλών ορθοδόξων δεν είναι βεβαίως ηθελημένη και σκόπιμος (μόνον οι αιρετικοί παρερμηνεύουσιν ηθελημένως), αλλ’ οφείλεται εις άγνοιαν του καθόλου νοήματος της Αγίας Γραφής. Ένεκεν αυτής της αγνοίας καθ’ έκαστον έτος εν τη ημέρα των Χριστουγέννων ακούομεν κηρύγματα ή αναγιγνώσκομεν δημοσιεύματα πολλών διδασκάλων του Ευαγγελίου της ημετέρας Εκκλησίας, κληρικών και λαϊκών, αποδυρόμενα διότι οι πόλεμοι δεν έλαβαν ακόμη τέλος και τα όπλα δεν κατηργήθησαν και η ειρήνη του Αγγελικού Ύμνου δεν επεκράτησεν εισέτι επί της γής. 

Ακόμη και εις επισήμους Εκκλησιαστικάς Εγκυκλίους βλέπομεν διατυπουμένας τοιαύτας θέσεις, ως και παρακλήσεις προς τον Θεόν όπως επί τέλους επιτρέψει την επικράτησιν επί της γής της ειρήνης αυτής «ήτις επί δύο σχεδόν χιλιάδας ετών εξακολουθεί να παραμένει μακράν της πραγματικότητος, απλή ελπίς, απλούν όνειρον, απλή και εναγώνιος προσδοκία». 

Αγνοούσιν οι ευλογημένοι ότι η ειρήνη του Αγγελικού Ύμνου είναι ήδη πραγματικότης και έχει επικρατήσει επί της γής απ’ αυτής της σαρκώσεως του Κυρίου. Κακώς και εκ παρεξηγήσεως εκλαμβάνομεν την ειρήνην αυτήν ως εξωτερικήν, ως κατάστασιν φιλίας μεταξύ των ανθρώπων, ατόμων προς άτομα και λαών προς λαούς, ως κατάπαυσιν των πολέμων και των μαχών. Τοιαύτην ειρήνην ουδέποτε επηγγείλατο το Ευαγγέλιον. 

 Η ειρήνη του Ευαγγελίου είναι εσωτερική, είναι η κατάστασις γαλήνης, ήτις βασιλεύει εν τη ψυχή του πιστού ανθρώπου, του ανθρώπου όστις έχει φιλίαν και κοινωνίαν προς τον Θεόν.

Τι σημαίνει να είσαι χριστιανός;

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

 Ποιο είναι το πρακτικό όφελος να είναι κάποιος χριστιανός; 

Αυτό είναι το ερώτημα που πολλοί άνθρωποι, ιδίως νέοι, διατυπώνουν στην εποχή μας. 

Η κοινωνική σημασία της χριστιανικής ιδιότητας εξαίρεται. Η Εκκλησία, από την περιουσία της, βοηθά φτωχούς και ανήμπορους και αυτό είναι σημαντικό. Αυτό όμως είναι ένα έργο το οποίο το πραγματοποιούν και διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως και κρατικοί φορείς. 

Η ηθική διάσταση της εκκλησιαστικής πίστης και ζωής παραμένει εν ισχύει, παρότι ο κόσμος σήμερα γοητεύεται από ποικίλες ιδέες, φιλοσοφικές και συγκρητιστικές, αλλά και μεθόδους και τεχνικές άλλων θρησκειών. 

Η μεταφυσική, μεταθανάτια προοπτική της πίστης συγκινεί αρκετούς, καθότι τα υπαρξιακά ερωτήματα δεν θα πάψουν να απασχολούν τον άνθρωπο, όσο κι αν ο πολιτισμός μας τα θέτει στο περιθώριο. Είναι άλλωστε τόσες οι περιστάσεις της ζωής, οι αρρώστιες, οι δοκιμασίες, ο θάνατος, που η ήττα του ανθρώπου είναι δεδομένη και η αγωνία του για το μετά δεν καταπραΰνεται, όση αθεΐα κι αν παρουσιαστεί ως το μόνο φάρμακο.

Το ερώτημα δεν αφορά στους άλλους. Αφορά σε μας προσωπικά. Τις σχέσεις μας μία μειοψηφία τις ρυθμίζει με βάση τους ευαγγελικούς κανόνες. Τα κηρύγματα δεν συγκινούν τους πολλούς. Η μειοψηφία των πιστών εργάζεται συνειδητά στην διακονία του ευαγγελικού λόγου και τρόπου. Μόνο χρήματα προσφέρονται για να στηριχτεί το έργο της Εκκλησίας και υπάρχουν εκείνοι οι λίγοι, κληρικοί και λαϊκοί, που τα φέρουν εις πέρας, σηκώνοντας στους ώμους τους τον κάποτε βαρύ σταυρό του.

 Το ερώτημα παραμένει: σε προσωπικό επίπεδο, τι μου προσφέρει ο χριστιανισμός; Γιατί να τον ακολουθήσω, όταν έχω τόσες ευκαιρίες να είμαι καλά, να σκέφτομαι, να δρω, να ελπίζω σε μένα ή στους άλλους; 

Γιατί να αναλώνω τον εαυτό μου στην ακολούθηση κανόνων, οι οποίοι δεν είναι βέβαιο ότι έχουν πραγματικό αντίκρισμα, καθώς η πίστη ελάχιστα στηρίζεται στον τρόπο των αισθήσεων και του λογικού, αλλά κηρύττει άνοιγμα πέρα από αυτόν; Οι νέοι ιδιαίτερα προβληματίζονται. Συχνά, στην πράξη απορρίπτουν τον εκκλησιαστικό τρόπο και λόγο. Τον συναντούν μόνο σε περιστάσεις της ζωής, σε γιορτές και συνήθειες, σε φάσεις οπότε και κάτι αισθάνονται ότι χρειάζονται.
Ο απόστολος Παύλος αναφέρει στους Γαλάτες, ότι όποιος πιστεύει και καυχιέται για τον Σταυρό του Χριστού, όποιος υπερβαίνει την προσκόλληση σε έθιμα της παραδοσιακής θρησκευτικότητας όπως ήταν «η περιτομή και η ακροβυστία» και ζει την «καινή κτίση» της πίστης, ακολουθεί έναν νέο κανόνα. «Όσοι τω κανόνι τούτω στοιχήσουσιν, ειρήνη επ’ αυτούς και έλεος, και επί τον Ισραήλ του Θεού» (Γαλ. 6,16). «Όσοι ακολουθούν αυτή την αρχή, θα έχουν την ειρήνη και το έλεος