Πολλές φορές οι αναποδιές δεν είναι μάτι. Είναι απλώς ζωή. Και η ζωή θέλει σταυρό, όχι φυλαχτό και χάντρες.

π. Αυγουστίνος Βλάχος

Σήμερα, από το πρωί, έχω διαβάσει τρεις ευχές βασκανίας. Μήπως λόγω Τρίτης και 13; Ίσως.. Σοβαρά όμως τώρα, δεν είναι υπερβολή να πω ότι σχεδόν καθημερινά με πλησιάζει κόσμος ανήσυχος, προβληματισμένος, με φόβο, ναι με φόβο, ζωγραφισμένο στα μάτια του.

 «Πάτερ, μας μάτιασαν», «κάτι δεν πάει καλά στο σπίτι», «όλο αναποδιές», «μήπως είναι κακό μάτι;».

 Και κάθε φορά συνειδητοποιώ πόσο εύκολα ο φόβος βρίσκει χώρο μέσα μας, όταν η πίστη μπερδεύεται με τη δεισιδαιμονία και όταν η Εκκλησία αντιμετωπίζεται ασυναίσθητα σαν καταφύγιο «ξεματιάσματος» αντί ως χώρος θεραπείας και σωτηρίας.

Αρχικά να πούμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κοροϊδεύει τον ανθρώπινο πόνο ούτε γελοιοποιεί την αγωνία. Δεν λέει ότι αυτά είναι στη φαντασία του κόσμου. Οι Πατέρες αναφέρονται στη βασκανία, το κάνουν όμως με ακρίβεια και κυρίως με διάκριση. Δεν τη βλέπουν ως μια μαγική δύναμη που έχει ο άνθρωπος στα μάτια του. Δεν υπάρχει βλέμμα που να ενεργεί αυτοτελώς και ανεξάρτητα από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Αυτό που υπάρχει είναι ο φθόνος, η ζήλια, το πάθος της ψυχής και η αλήθεια είναι πως όταν αυτά συναντούν απέναντί τους ένα έδαφος πνευματικής αμέλειας και αστάθειας, τότε βρίσκει χώρο το κακό. Η βασκανία δεν είναι «λαογραφία», είναι ένα πνευματικό γεγονός που σχετίζεται με την ενέργεια του διαβόλου στη ζωή του ανθρώπου και ο δρόμος της θεραπείας δεν είναι μαγικός, είναι αμιγώς εκκλησιαστικός.

Με λίγα λόγια, δεν φοβόμαστε τον άνθρωπο. Φοβόμαστε την απομάκρυνσή μας από Τον Θεό. Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος, όπως επιμένουν οι Πατέρες, όταν για όλα εκείνα που αφορούν τον άνθρωπο, μιλούν για την αιτία κι όχι μόνο για το σύμπτωμα. Αν και ο φθόνος, όπως λέει ο Χρυσόστομος, κατατρώγει πρώτα εκείνον που τον κουβαλά, πριν ακόμη πάει να πληγώσει τον άλλον. Και τελικά, το πιο τραγικό στη βασκανία, είναι ότι γεννιέται από μια καρδιά που δεν αναπαύεται, που δεν χαίρεται με το καλό του άλλου, που δεν έχει ειρήνη μέσα της.

Αυτό που λέω πάντοτε στους ενορίτες μας, είναι πως όποιος είναι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός, όποιος ζει μέσα στην Εκκλησία, εξομολογείται, κοινωνεί, φοράει πάνω του τον Σταυρό του, ο οποίος είναι «όπλον ειρήνης, αήτηττον τρόπαιον», δεν έχει λόγο να φοβάται τη βασκανία, το μάτι ή τις κακές επιρροές. Κι αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει η Θεολογία της Εκκλησίας, που γνωρίζει καλά ότι όπου κατοικεί η Χάρις Του Θεού, δεν κυριαρχεί ο φόβος. Αν ο Χριστός κατοικεί μέσα μας, όχι ως ιδέα αλλά ως ζώσα παρουσία, τι ακριβώς θα μας πειράξει; Ποια ζήλια; Ποιο βλέμμα; Ποια δύναμη μπορεί να σταθεί απέναντι στη Χάρη Του; Η ασφάλεια του πιστού δεν είναι «ψυχολογική αυτοπεποίθηση», είναι εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του Θεού, είναι ζωή μέσα στα Μυστήρια, είναι μετάνοια, είναι το να μην αφήνουμε την καρδιά μας ακάλυπτη.

Ή αθεΐα καί ή δεισιδαιμονία πάνε μαζί!

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.EΠΙΣΤΟΛΕΣ

Μού γράφεις, ότι συνάντησες έναν πού δέν πίστευε στόν Θεό, μά σέ ήταν πολύ δεισιδαίμονας!Δέν πίστευε σέ Θεό!
Όμως έτρεχε στίς τσιγγάνες από παιδί, νά τού πούν τήν μοίρα του!
Καί υποστήριζε, ότι ή μαγική τέχνη τών τσιγγάνων είναι επάνω από όλες τίς επιστήμες. Φοβόταν πολύ τό κακό πού έβλεπε. Άν γινόταν κάποιο ατύχημα στόν δρόμο του, γύριζε τό κεφάλι του αλλού!
Τήν Τρίτη τήν θεωρούσε γρουσούζικη ημέρα. Τέτοια ημέρα ούτε εργαζόταν, ούτε κάν έβγαινε από τό σπίτι του!
Τόν αριθμό 13 τόν απόφευγε σάν τήν φωτιά! Κάποιος έγραψε αστειευόμενος τό νούμερο 13 στήν καρέκλα, πού είχε τεθεί μπροστά του. Καί εκείνος τού τήν κοπάνισε μέ μανία στό κεφάλι!
Κατά τά άλλα ήταν... μορφωμένος άνθρωπος!

 Γιατί απορείς, αγαπητέ μου;
Ή αθεΐα καί ή δεισιδαιμονία πάνε μαζί! Φαίνεται αφύσικο. Και όμως είναι τό πιό φυσικό. Ψέμα καί τό ένα, ψέμα καί τό άλλο. Καί τά δύο προέρχονται από εκείνον, πού ό Χριστός τόν ονόμασε ''πατέρα τού ψεύδους''. Ή αλήθεια είναι πάντα ή ίδια, ενώ τό ψέμα μοιάζει μέ τόν χαμαιλέοντα, πού αλλάζει συνεχώς χρώματα. Δέν είναι καθόλου αφύσικη η σχέση της αθεΐας με την δεισιδαιμονία, όπως νόμιζες! Πάνε τόσο φυσικά μαζί, όσο η φωτογραφία με την κορνίζα. Χωρίς Θεό, το κάθε τι καταντάει κορνίζα της δεισιδαιμονίας. Το ένα ψέμα αναζητεί το άλλο. Όταν ο βασιλιάς Σαούλ έπαυσε να υπακούει στον Θεό, δια του Προφήτου Σαμουήλ, κατέφυγε στην εγγαστρίμυθο μάγισσα της πόλεως, Αενδώρ, να του ειπεί την αλήθεια να της ζητήσει συμβουλή!

Επομένως όποιος έχει τον Τίμιο Σταυρό μαζί με το ‘’ματόχαντρο’’, όχι μόνο δεν προστατεύεται από τον Θεό, αλλά μάλλον και εγκαταλείπεται απ’ Αυτόν

  Έχω δει σε πολλά αυτοκίνητα, μαζί με το Τίμιο Σταυρό να κρεμούν και ένα ‘’ματόχαντρο’’ ή και διάφορα ‘’φυλαχτά’’.

Τώρα ποιό από τα δύο θα ενεργήσει...;

Αφού ο Τίμιος Σταυρός είναι από τον Θεό, ενώ τα ‘’ματόχαντρα’’ και τα ‘’φυλαχτά’’ είναι από τον διάβολο.

Ο Θεός είπε με σαφήνεια, ότι δεν μπορείτε να δουλεύετε σε δύο αφεντικά και στην προκειμένη περίπτωση, επειδή ο άνθρωπος χρησιμοποιεί και δαιμονικά στοιχεία (ματόχαντρα), ο Θεός φεύγει και αφήνει στα χέρια του σατανά τον ταλαίπωρο αυτόν άνθρωπο, που πιστεύει ότι μπορεί να το έχει ‘’δίπορτο’’.

Επομένως όποιος έχει τον Τίμιο Σταυρό μαζί με το ‘’ματόχαντρο’’, όχι μόνο δεν προστατεύεται από τον Θεό, αλλά μάλλον και εγκαταλείπεται απ’ Αυτόν.

π.Αθανάσιος Μυτιληναίος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Τα δύο αφεντικά

  «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν», λέει ὁ Χριστός. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δουλεύει σὲ δυὸ ἀφέντες. Ἀναπόφευκτα, θὰ μισήσει τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλο, ἢ θὰ προσκολληθεῖ πίσω ἀπὸ τὸν ἕνα καὶ θὰ καταφρονήσει τὸν ἄλλο. Συγκεκριμένα ὁ Χριστὸς ἀναφέρεται στὸν Θεὸ καὶ στὸν μαμωνᾶ, δηλαδὴ τὰ φθαρτὰ ἀγαθά, τὸν πλοῦτο, ἰδιαίτερα σὲ αὐτὸν ποὺ προέρχεται ἀπὸ ἀδικία καὶ ἁρπαγή. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ καταλάβει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετεῖ σωστὰ καὶ μὲ συνέπεια καὶ τὰ δυὸ αὐτὰ ἀφεντικά (Κυριακὴ Γ΄ Ματθαίου).

   Ὁ μαμωνᾶς καὶ δὴ τῆς ἀδικίας (Λουκ. 16, 9-11) ὑποκρύπτει πίσω του τὴν παρουσία τοῦ σατανᾶ. Αὐτὸς εἶναι τὸ δεύτερο ἀφεντικὸ ποὺ καταδυναστεύει τυραννικά, ὄχι μόνο μὲ τὸ χρῆμα καὶ τὴ φιλαργυρία, ἀλλὰ καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους τρόπους τὸν ἄνθρωπο. Ἀκόμα καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ ἔχει Κύριό του τὸν Θεό, μπαίνει πολὺ εὔκολα καὶ στὴν ὑπηρεσία τοῦ δεύτερου αὐτοῦ ἀφεντικοῦ, τοῦ διαβόλου! Καὶ προσπαθεῖ νὰ ἰσορροπήσει πλέοντας μὲ τὰ δυὸ πόδια σὲ δυὸ βάρκες. Ξεγελάει ἔτσι τὸν ἑαυτό του, πιστεύοντας ὅτι εἶναι ἀρκετὰ ἔξυπνος γιὰ νὰ πετύχει μὲ ἕνα σμπάρο δυὸ τρυγόνια. Συμβαίνει ὅμως αὐτό; Ἀσφαλῶς ὄχι!

  Φαινόμενο τέτοιας διπλο-υπηρεσίας, πολὺ τῆς μόδας στὴν ἐποχή μας, εἶναι ἡ ταυτόχρονη χρήση τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς μπλὲ μαγικῆς χάντρας (ματάκι). Κυκλοφοροῦν

«Όταν η πίστη φύγει από την πόρτα, θα μπει η δεισιδαιμονία από το παράθυρο»

Του Σεβ. Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου

Πριν από λίγες μέρες σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή είχε κληθεί γνωστή επιστήμων με πλούσιο βιογραφικό. Η δημοσιογράφος έφερε για κέρασμα... κόλλυβα. Η επιστήμων εξανέστη, απείλησε ότι θα φύγει, και πέταξε μακριά το φακελάκι με τα κόλλυβα, επαναλαμβάνοντας συνέχεια ότι είναι προληπτική!

Δυστυχώς δεν είναι η μόνη, ούτε αποτελεί εξαίρεση. Διάβαζα ότι σύμφωνα με μία έρευνα στην Ελλάδα το ποσοστό που πιστεύουν στις προλήψεις και δεισιδαιμονίες ξεπερνάει το 50%! Αν προσθέσουμε δε και αυτούς που πιστεύουν στους μάγους, αστρολόγους, καφετζούδες και κάθε είδους τσαρλατάνους, τότε θα εκπλαγούμε. Γιατί συμβαίνουν όλ' αυτά;

Ζούμε σε μία εποχή όπου η επιστήμη γνώρισε μια εκπληκτική πρόοδο. Ανακαλύψεις και κατακτήσεις που πριν από δύο – τρείς αιώνες φαίνονταν αδιανόητες και κινούνταν στην σφαίρα της φαντασίας, έγιναν πραγματικότητα.

Η ζωή των ανθρώπων άλλαξε σε σημαντικό βαθμό. Κι ενώ θα περίμενε κανείς η πρόοδος αυτή να οδηγούσε στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τις προλήψεις, δεισιδαιμονίες, θρησκοληψίες, πρωτογονισμούς του παρελθόντος, η κατάσταση δεν φαίνεται να άλλαξε σημαντικά.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, καυχιέται για τις κατακτήσεις του, αλλά και παραμένει δέσμιος των πρωτόγονων καταβολών του. Οι πρωτόγονες προλήψεις και δεισιδαιμονίες βασανίζουν και καταταλαιπωρούν τον άνθρωπο.

Χριστιανός και γούρια...

π. Γεωργίου Χριστοδούλου

 Παρατηρείται σήμερα αδελφοί μου, λόγω της απουσίας βαθύτερου νοήματος στη ζωή μας καθώς και των καθημερινών προβλημάτων, μια στροφή προς κάτι το οποίο θα μας φέρει καλοτυχία και θα διώξει το κακό «μάτι» από πάνω μας.

  Εκατοντάδες γούρια κυκλοφορούν στο εμπόριο και εκτοξεύουν τον τζίρο των επιχειρήσεων, κυρίως κατά τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων, του νέου έτους, του Πάσχα και του καλοκαιριού. Ρόδια, μάτια, πέταλα, καραβάκια, νούμερα, αστεράκια, κλειδιά, ψαλίδια και πολλά άλλα φιγουράρουν στις βιτρίνες των καταστημάτων. Καμιά φορά συναντάμε και μπερδεμένα πράγματα, όπως ένα μάτι και έναν σταυρό μαζί.

 Όμως, πόσοι γνωρίζουν ότι φορώντας όλα αυτά, μόνο καλοτυχία δε φέρνουν; Φυγαδεύεται η χάρις του Θεού και χαίρεται ο διάβολος. Γινόμαστε συνεργοί του, διότι τα γούρια είναι εφεύρεση δική του, αφού χρησιμοποιεί πολλά τεχνάσματα για να μας αποπροσανατολίσει από την προσευχή αλλά και από την επαφή μας με τον Θεό. Ο Θεός σεβόμενος την ελευθερία μας, απομακρύνεται. Εκμεταλλευόμενος λοιπόν την απουσία του Θεού ο διάβολος, βρίσκει παραθυράκι στη ζωή μας μέσω της πίστης μας σε αυτά τα γούρια, που καμία δυνατότητα δεν έχουν και μας κάνει άνω κάτω. Η Εκκλησία μας δεν πιστεύει στο μάτι ως κάτι το μαγικό. Πιστεύει όμως στη βασκανία που είναι ακριβώς αυτή η παρουσία του διαβόλου στη ζωή μας με διαφόρους τρόπους. Ο διάβολος δε φεύγει με πέταλα και με ρόδια, διαβάζοντας «ξεματιάσματα» ο ένας στον άλλον και άλλα τέτοια παρόμοια. Φεύγει μόνο με τη βοήθεια του αληθινού Θεού και τη δική μας προσπάθεια προσέγγισής Του. Δηλαδή με την εξομολόγηση, την προσευχή, τη συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας και τη σωστή μας προετοιμασία για τη Θεία Κοινωνία.


 Ο διάβολος φοβάται και τρέμει τον σταυρό. Αυτό είναι που πραγματικά θα μας βοηθήσει αποτελεσματικά. Ας θυμηθούμε τον Άγιο Γεώργιο στο μαρτύριό του, όταν του δέσανε τα χέρια και έφεραν για να πιεί ένα πανίσχυρο δηλητήριο. Σχημάτισε το σημείο του σταυρού με το πρόσωπό του επάνω στο δηλητήριο και εκείνο μετατράπηκε σε νερό. Όταν ήπιαν απ’ αυτό μετά οι δημιουργοί του, κατ’ εντολή του αυτοκράτορα, βρήκαν ακαριαίο θάνατο.
 Απαράδεκτο λοιπόν είναι, τουλάχιστον οι συνειδητοί χριστιανοί να κάνουν δώρα γούρια, να τα φοράνε ή να τα έχουν μέσα στα σπίτια τους και να τα μοιράζουν ως μαρτυρικά στο ιερό μυστήριο του βαπτίσματος. Προσβάλουμε τον Θεό και ελκύουμε τον διάβολο. Μόνο ο σταυρός αγαπητοί μου να είναι ευπρόσδεκτος στη ζωή μας, έστω και ως κόσμημα.

ΠΗΓΗ

Τα άστρα και...ο Θεός!

Πολλοί πια είναι αυτοί που περιγελούν το Λαό της Εκκλησίας:

«η επιστήμη έχει κάνει τόσα βήματα μπροστά, ο άνθρωπος πάει στο Φεγγάρι κι εσείς τρέχετε και προσκυνάτε έναν Θεό που δε μπορείτε να δείτε».
Λένε, λένε, λένε λόγια πολλά για τους χριστιανούς...
Ρωτάς κάποιον γιατί δεν πιστεύει στο Θεό κι εκεί που περιμένεις μιαν απάντηση ενός ανθρώπου που σκέφτεται, εκείνος απαντάει λέγοντας ότι δε θέλει να βλέπει μπροστά του τους παπάδες:
“Αδελφέ, δε σε ρώτησα για τους παπάδες,για το Θεό σε ρώτησα!”

Το να τα ρίξει λοιπόν κάποιος στους παπάδες είναι πανεύκολο.Το δύσκολο είναι να ψαχτεί.
Κι η ζωή πια έχει τόσο έντονους ρυθμούς που δεν αφήνουν καθόλου χρόνο
στο να ψαχτούμε.
Προτιμάμε άλλα πράγματα ή καλύτερα πάμε όπου μας πάει η ταχύτητα των ρυθμών,χανόμαστε στα πίξελ της οθόνης,το μαζικό ρεύμα καθορίζει το σύνολο των κινήσεων και των αντιδράσεών μας.

Υπάρχει κόσμος που λέει οτι δεν πιστεύει στο Θεό και δεν έχει διαβάσει ποτέ του ούτε μια σελίδα απ' το Ευαγγέλιο!
Αν γυρίσει σήμερα κάποιος σε μια παρέα τριαντάρηδων και πει ότι πάει στην Εκκλησία οι άλλοι θα τον κοιτάξουν με μισό μάτι λες και ζει στον Άρη ή θα του κολλήσουν την ταμπέλα του θεούσου ή της θεούσας.

 Απ' την άλλη, το να πιστεύει κανείς στα άστρα και τα ταρώ δε δημιουργεί-όπως φαίνεται- και τόσο πρόβλημα...Μάλιστα, οι περισσότεροι τα αποδέχονται.
Κι αν θέλουμε πειστήρια, ας κοιτάξουμε τις στήλες των αστρολογικών προβλέψεων στα περιοδικά μαζικής ανάγνωσης....

Προτού ρίξουμε τις ευθύνες αλλού,ας δούμε τις δικές μας ευθύνες.
Ας διδάξουμε τους άλλους-όχι με λόγια που παράγουν θόρυβο-αλλά με την ήσυχη ζωή μας.
Αυτό θέλει ο Χριστός,αυτό μας δίδαξαν κι οι Άγιοί μας.

αρχιμ. Ιάσων Κεσέν

Χτύπα ξύλο...

Μια απαράδεκτη, αντιχριστιανική και δεισιδαιμονική συνήθεια
Διάφορες κακές συνήθειες στη ζωή των ανθρώπων, παρουσιάζονται λαθεμένα ως λαϊκές παραδόσεις, ενώ πρόκειται για πλάνες και παραλογισμούς που όπως όλα τα «ανθρωποκαμώματα» διαδόθηκαν στο πέρασμα των αιώνων. 
Επί παραδείγματι, όταν κάποια άτομα συνομιλούν και αναφέρονται σε κάτι κακό, όπως θάνατο, αρρώστια, ή συμφορά, τότε κτυπούν ξύλο νομίζοντας ότι τα κακά αυτά που σημαίνουν οι λέξεις που ανέφεραν, θα μεταφερθούν στο ξύλο και όχι σ’ εκείνους, ή ότι δεν θα ακούσουν οι δαίμονες λόγω του θορύβου που προκαλεί το κτύπημα του ξύλου, και έτσι δεν θα πειράξουν τους συνομιλούντες.

Στις περιπτώσεις αυτές οι άνθρωποι αψηφούν ότι το κακό δεν δημιουργείται από τις λέξεις, αλλά από την αμαρτωλότητα εκείνων που δεν έχουν σωστή πνευματική ζωή και σχέση με τον Θεό. Ο συνειδητός Χριστιανός γνωρίζει ότι οι δοκιμασίες παραχωρούνται στην ζωή του, για να τον ωφελήσουν στον αγώνα για την σωτηρία του.

Ο πιστός που προσεύχεται, νηστεύει, εξομολογείται καθαρά και κοινωνεί τον Χριστό δεν έχει να φοβηθεί τις «κακές λέξεις», νομίζοντας ότι έχουν αρνητική επήρεια στη ζωή του που εξαλείφεται με το χτύπημα του ξύλου!
Εάν σε διάφορες περιστάσεις της ζωής του, ο άνθρωπος νιώθει αδύναμος και φοβισμένος, είναι πρέπον να κάνει τον Σταυρό Του.

πηγή

Η δεισιδαιμονία της «θετικής ενεργειας»

 Είναι της μόδας να διαφημίζεται η ανάγκη να έχουμε «θετική ενέργεια» στη ζωή μας. Διαφημιζόμενα καταναλωτικά αγαθά, αποκρυφιστικές ομάδες, αλλά και φιλοσοφίες ασιατικής προέλευσης με σήμα κατατεθέν ότι μέσα από τον διαλογισμό, την χρήση φυλαχτών, την αξιοποίηση λατρευτικών τρόπων της ανατολής θα αποκτήσουμε όρεξη για ζωή ή θα ακυρώσουμε την πρόσληψη αρνητικής ενέργειας κάνουν μερίδα ανθρώπων και ιδίως νέων στην ηλικία να στρέφονται στον τσαρλατανισμό ή να θεωρούν ότι η ζωή μας κυριαρχείται από το αρνητικό, μόνο που αυτό είναι απρόσωπο. Καλλιεργούν μία αίσθηση ότι για τις αποτυχίες μας, την κακή μας διάθεση, τα λάθη μας δεν φταίμε εμείς, αλλά μία απρόσωπη ενέργεια, την οποία πρέπει να διώξουμε.

  Η δεισιδαιμονία τελικά δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή μας. Από την μία ζούμε σε έναν πολιτισμό ορθολογισμού, ο οποίος θεωρεί την θρησκευτικότητα δεισιδαιμονία και ζητά την απομάκρυνσή της από τη ζωή μας, πολεμώντας την ανελέητα, και από την άλλη οι άνθρωποι αναζητούν παρηγοριά και ελπίδα για τις δυσκολίες τους στην τύχη και σε απρόσωπες δυνάμεις, επιλέγοντας μια κεκαλυμμένη και άρρωστη θρησκευτικότητα. Δεν ζητούν να προσεγγίσουν αυθεντικά τον Θεό και να πιστέψουν σ’ Αυτόν. Θέλουν την μαγική επίλυση συμπτωμάτων, χωρίς να χρειαστεί να αναλάβουν την συνολική ευθύνη για την πορεία της ζωής.
  Οι υποστηρικτές της δεισιδαιμονίας σπεύδουν να κατηγορήσουν την θρησκεία.

Στον πατέρα που έψαχνε παντού το φάρμακο για τον γιο του…

*Μια ιδιαίτερα διδακτική και ωφέλιμη ιστορία μέσα από το πρίσμα ενός αγίου, που όλα τα αναγάγει στην αιώνια ζωή και στην αιώνια βασιλεία του Θεού.. δηλαδή όπως πρέπει να τα αναγάγουμε και να τα εξετάζουμε όλοι οι χριστιανοί..

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Παντού έψαχνες φάρμακο και τίποτα. Οπουδήποτε άκουγες για κάποια μάντισσα , πήγαινες.

Πήγες στη Βοσνία,στους χότζες για τα γραπτά.Και όταν όλα αυτά δεν βοήθησαν, κάλεσες τελικά και τον ιερέα. Αλλά ούτε η προσευχή του ιερέα βοήθησε. Ο γιος ασθενούσε και πέθανε. Τώρα η ζωή σου κατάντησε χωρίς στόχο και δίχως νόημα. Σκέπτεσαι την αυτοκτονία. Προμηθεύτηκες δηλητήριο, το έβαλες κάτω από το μαξιλάρι σου, και ολόκληρες νύχτες αποφασίζεις , εάν θα το πιείς ή όχι. Ρωτάς, γιατί σε βασανίζει ο Θεός;

Και εγώ θα ρωτήσω κάτι εσένα. Γιατί εσύ βασανίζεις τον Θεό; Γιατί βασανίζεις τον βασανισμένο για σένα στον σταυρό, τον Ιησού Χριστό; Αυτός υπέφερε βαρείς πόνους για να σώσει τους ανθρώπους από τους ψεύτικους θεούς , από τους ψευδείς σωτήρες και απ’ όλες τις σκοτεινές δυνάμεις που ενεργούν μέσω αυτών. Και όμως εσύ παράκαμψες Αυτόν, τον μόνο Αληθινό , και πήγες πρώτα να ζητήσεις βοήθεια από τους εχθρούς Του, μάντισσες και μάγισσες. 

Ο απόστολος του Χριστού συμβουλεύει ως εξής: «ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ” αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος» ( Ιακ. 5,14 -15 ) .

Δεισιδαιμονίες, προλήψεις και πλάνες: Επιστροφή στο μεσαίωνα!

«Εγώ είμαι πολύ θρήσκος άνθρωπος, έλεγε κάποιος. Να φανταστείτε ότι ποτέ δεν αρχίζω κάποια εργασία ημέρα Τρίτη»! Η άγνοια και η σύγχυση είναι προφανής. Οι κάθε είδους προλήψεις και δεισιδαιμονίες, τα όποια είδωλα, είναι εντελώς ασυμβίβαστα και αντίθετα με την χριστιανική πίστη και συνάμα προσβάλουν την ελευθερία του ανθρώπου. Η βαθύτερη αιτία των προλήψεων είναι η έλλειψη πίστης και εμπιστοσύνης στον αληθινό Θεό.  Κι εδώ συμβαίνει το παράδοξο: Μερικοί άνθρωποι την πίστη στον Θεό την θεωρούν «οπισθοδρόμηση», την εμπιστοσύνη στην πάνσοφη πρόνοια Του την περιφρονούν. Και από την άλλη υποδουλώνονται σε πράγματα άλογα και γελοία, σε πέταλα και κρεμμύδια, σε κατακάθια του καφέ και σε τραπουλόχαρτα!!! Είναι ποτέ δυνατόν, τα κατακάθια του καφέ στο φλιτζάνι να απεικονίσουν το μέλλον; Είναι ποτέ δυνατόν, οι κινήσεις των άστρων να προσδιορίζουν την ζωή μας; Είναι ποτέ δυνατόν, η ημέρα γεννήσεως κάθε ανθρώπου να τον κατατάσσει σε ζώδιο-αστερισμό, και να ισχύουν για εκατομμύρια ανθρώπους του ίδιου ζωδίου οι ίδιες οδηγίες που δίνουν οι «ειδικοί αστρολόγοι» στα ωροσκόπια; Είναι ποτέ δυνατόν, κάθε τραπουλόχαρτο να παίρνει αυθαίρετα νόημα και να ορίζει την ζωή μας; Με ποια λογική ο αριθμός 13 ή η μέρα Τρίτη φέρνει κακό; Με ποια λογική το πέταλο φέρνει γούρι; Και πού την βρήκε το πέταλο την ιδιότητα να απομακρύνει τα δεινά, την «κακοτυχία»; Τα χαϊμαλιά, οι χάντρες, τα «μάτια» έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τον Σταυρό; Είναι δυνατόν για κάθε κακό ή αναποδιά που μας συμβαίνει να φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι; Δεν πήγε καλά ο αρραβώνας; Του έκαναν μάγια. Δεν πήγαν καλά οι δουλειές; Τον γλωσσόφαγαν. Έχει πονοκέφαλο; Τον μάτιασαν. Αλλά ας πούμε ότι πράγματι έχουμε απανωτές αναποδιές. Πού θα τρέξουμε; Στις «ξεματιάστρες» ή στον Ιερέα και στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας; Μεγάλος κίνδυνος είναι επίσης τα όνειρα. Η Εκκλησία μας συμβουλεύει να απορρίπτουμε τα όνειρα –ή τουλάχιστον να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, καθώς σπανίως ο Θεός «μιλάει» μέσα από όνειρα. Η πίστη στα όνειρα όχι μόνο δεν ωφελεί καθόλου αλλά κρύβει τεράστιους πνευματικούς κινδύνους. Και όμως όχι μόνο πολλοί επιρρεπείς στις προλήψεις ανατρέχουν σε ονειροκρίτες, αλλά πολλοί είναι αυτοί που επιδιώκουν να ονειρευτούν(!!) π.χ. ποιόν θα παντρευτούν βάζοντας κάτω από το μαξιλάρι τους κουφέτα από γάμο ή ένα κομμάτι φανουρόπιτα… Η ποικιλία όμως των προλήψεων είναι ανεξάντλητη. Με ποια λογική δυο αδέρφια δεν μπορούν να παντρευτούν μέσα στον ίδιο χρόνο; Ή αδέρφια γεννημένα κατά τον ίδιο μήνα άλλου έτους, δεν «κάνει» να παρευρεθεί ο ένας στον γάμο του άλλου; Με ποια λογική δεν «κάνει» να παντρευτούμε μήνα Μάιο ή σε δίσεκτο έτος; Με ποια λογική αυτοί που θα παραλάβουν τον κουμπάρο πρέπει να γυρίσουν από άλλο δρόμο για να μην χαλάσει» ο γάμος; Με ποια λογική δεν κάνει το νιόπαντρο ζευγάρι να φυτέψει δέντρα κατά τον πρώτο χρόνο του γάμου τους; Γιατί η νύφη δεν πρέπει να σκουπίσει το σπίτι της την πρώτη εβδομάδα μετά τον γάμο της. Γιατί λέμε ότι «χαλάει» το προξενιό αν μπούμε από μια είσοδο και βγούμε από μια άλλη; Αλλά και για την τεκνογονία πόσες προλήψεις υπάρχουν: π.χ. αν ακούσει η μητέρα να λαλεί κουκουβάγια θα γεννήσει κορίτσι, αν ακούσει μπούφο, θα γεννήσει αγόρι. Την όγδοη ημέρα αντί να έρθει ο Ιερέας και να δίνεται το όνομα του παιδιού, πολλές μητέρες φτιάχνουν γλυκά για να γλυκάνουν τις «μοίρες», να’ χει το παιδί καλή μοίρα. Και πολλοί δυστυχώς αντί να εφοδιάζουν τα παιδιά τους με το πανίσχυρο όπλο του σταυρού, τα εμπιστεύονται στις πράσινες, μπλε και κόκκινες χάντρες και στα ειδωλολατρικά φυλακτά. Άλλες προλήψεις, που αποτελούν αληθινή βλασφημία του Θεού: Η παρουσία ενός Κληρικού, ειδικά το πρωί, είναι για αρκετούς κακός οιωνός! Πολλοί είναι αυτοί που απαγορεύουν στον Ιερέα να επισκεφθεί έναν ασθενή στο σπίτι ή στο νοσοκομείο, λόγω της πρόληψης που επικρατεί ότι η παρουσία του Κληρικού θα προκαλέσει τον θάνατο του! Αυτά όμως αποτελούν πλάνη και ασέβεια του ανθρώπου προς τον Θεό και τον λειτουργό Του… Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές που οι χριστιανοί ζητούν παράλογα πράγματα από τους Ιερείς, π.χ. τη ζώνη, την άγια ζέση, το άγιο μύρο και πολλά άλλα. Το χειρότερο είναι ότι ζητούν όλα αυτά γιατί έτσι τους συμβούλεψε κάποιος μάγος!… Και έπεται συνέχεια: το αλάτι μην χυθεί κάτω, ούτε καφές ή λάδι, το κρασί δεν πειράζει. Προς Θεού μη σπάσει καθρέπτης και αν υπάρχει τζάκι και τρίζουν τα ξύλα…αλλοίμονο! Βουίζει το δεξί αυτί; Είναι για καλό. Αν βουίζει το αριστερό είναι για κακό… Τρεμοπαίζει το μάτι; Φαγωμάρα στην μύτη ή στο χέρι; Ο λόξυγκας; Καθένα έχει την «ερμηνεία» του. Μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε και τη μαύρη γάτα… Πραγματικά δεν έχουν τέλος οι προλήψεις. Οι περισσότερες συνδέονται με το τέλος της επίγειας ζωής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος κάποια μέρα, είτε σε βαθύ γήρας είτε σε νεότερη ηλικία, θα έλθει αντιμέτωπος «με την φοβεράν ώραν του θανάτου».  Κανείς όμως δεν γνωρίζει ποια θα είναι αυτή η ώρα, παρά μόνον ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Το μόνο που μας προτρέπει είναι να είμαστε άγρυπνοι και έτοιμοι: «Γρηγορείτε!».  Τη φιλάνθρωπη αυτή προτροπή οι άνθρωποι λησμονούν ή αγνοούν και προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από μύριες προλήψεις. Π.χ. όταν ο ασθενής ξεψυχήσει, σε πολλά χωριά τρέχουν να χύσουν όλα τα νερά από δοχεία και άλλα σκεύη γιατί το νερό αυτό θεωρείται πεθαμένο. Μόλις βγαίνει ο νεκρός από την πόρτα σπάνε ένα πιάτο, ένα σκεύος για να «σπάσει» το κακό και να μείνει εκεί. Άλλοι πάλι τοποθετούν στον τάφο διάφορα τρόφιμα για να φάει ο νεκρός! Πολλοί είναι αυτοί που γυρίζουν από άλλο δρόμο για να μην δευτερώσει το κακό. Άλλοι πάλι δεν τρώνε κρέας για σαράντα μέρες. Το χειρότερο όμως από όλα είναι ότι οι πενθούντες δεν εκκλησιάζονται, γιατί τάχα απαγορεύεται! Έτσι υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια ολόκληρα δεν εκκλησιάζονται, δεν συμμετέχουν στα ιερά Μυστήρια και αποκόπτονται από την Εκκλησία. Στερούν τον εαυτό τους από την παρηγοριά και την ελπίδα που δίνει μόνο η Εκκλησία, απομονώνονται, φθείρουν την υγεία τους και παραδίδονται σε σκέψεις απελπισίας. Ζουν όπως οι άθεοι, «οι μη έχοντες ελπίδα» και η ζωή τους μεταβάλλεται σε τραγωδία… Ο λόγος του Αποστόλου Ευαγγελιστού Ιωάννου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρος: «Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων» (Α΄ Ιωάν. 5, 21) Στοιχεία από το βιβλίο «Δεισιδαιμονίες και προλήψεις», έκδοση της Ιεράς Μονής Σαγματά Γιατί μερικοί αποφεύγουν να παντρευτούν Μάιο μήνα ή έτος που είναι δίσεκτο; Δεν είναι ανάγκη καν να σημειώσει κανείς ότι τέτοιου είδους προλήψεις βρίσκονται σε φανερή αντίθεση με την χριστιανική πίστη.  Για τον πιστό δεν υπάρχουν μέρες καλές και κακές, ή μήνες ευνοϊκοί και αποφράδες, που μπορούν να επηρεάσουν καλώς ή δυσμενώς την συζυγική του ζωή. Όλες οι ημέρες και οι νύκτες ανήκουν στον Κύριο του ουρανού και της γης, που "αποστέλλει το φως και πορεύεται" και που "διεχώρισε αναμέσον του φωτός και αναμέσον του σκότους", όπως διδάσκει η Αγία Γραφή και επαναλαμβάνουν οι ευχές της Εκκλησίας. Και οι χριστιανοί μπορούν να έλθουν σε γάμο κατά το θέλημα του Κυρίου, σε οποιαδήποτε ημέρα, μη παρατηρώντας "ημέρας και μήνας και καιρούς και ενιαυτούς" (Γαλάτ. δ' 10). Εντελώς διαφορετικό σκοπό και χαρακτήρα έχει η απαγόρευσις της Εκκλησίας για την τέλεσι γάμων κατά τις περιόδους των νηστειών. (+)Ι.Μ. Φουντούλη, «Απαντήσεις εις λειτουργικάς απορίας»/πηγή

Δεισιδαίμονες και δεισιδαιμονία(Αγ.Νεκταρίου)

«Δεισιδαιμονία είναι ο δίχως λογική φόβος του Θεού. Πρόκειται περί υπερβολής και ακρότητας, αφού το μέτρο διατηρεί μόνο η ευσέβεια. Ο δεισιδαίμονας έχει φοβική συνείδηση, γιατί δεν την έχει αναπτύξει και στέκεται πρός το θείο γεμάτος φόβο και με τρόπο που δεν ταιριάζει στον Θεό. Έχει ατελή γνώση περί των θείων ιδιωμάτων και πιστεύει για τον Θεό πράγματα ανάξια γι'αυτόν. Ο δεισιδαίμονας έχει εσκοτισμένο τον νού και ταραγμένη τη διάνοια. Ο Πλούταρχος λέει για τη δεισιδαιμονία: «Είναι φοβερό το σκοτάδι της δεισιδαιμονίας και όταν καταλάβει τον άνθρωπο ενσπείρει σ'αυτόν λογισμούς σύγχυσης και τύφλωσης και μάλιστα σε πράγματα που είναι απαραίτητοι οι συλλογισμοί».

Ο δεισιδαίμονας φοβάται εκεί που δεν υπάρχει φόβος και ταράζεται εκεί που όφειλε να βρει την ειρήνη. Φαντάζεται πάντοτε ότι ο Θεός τον καταδιώκει και ζητάει τη σωτηρία από τα περιδέραια, τα οποία κρεμάει στο λαιμό του. Πιστεύει σε πλάνους και δέχεται σαν αλήθεια καθαρές ανοησίες. Παντού διακρίνει την επικράτηση των σκοτεινών δυνάμεων και τους αποδίδει μεγαλύτερη δύναμη από τον Θεό.

Ο δεισιδαίμονας είναι ηθικά ανελεύθερος και διανοητικά ταπεινωμένος. Πάσχει από θρησκευτική καταδίωξη και είναι ψυχικά άρρωστος. Ο δεισιδαίμονας είναι άνθρωπος δυστυχισμένος και ζει βίο άθλιο».

«Το Γνώθι σαυτόν»

Εκδόσεις «ΑΘΩΣ», Αγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως

 πηγή