Ἐγώ, γιὰ νὰ εἶμαι κοντὰ στὸν Γέροντα Ευμένιο, πῆρα ἕναν χρόνο ειδικότητας Παθολογίας στὸ Νοσοκομεῖο τῶν Λοιμωδῶν. (Ἐκεῖ εἶχε πάρει κι ή παπαδιά μου τὴν Παιδιατρική). Τὸ 1981 έμφανίστηκε τὸ AIDS. Ἐπειδὴ δὲν ἤξεραν πολλὰ γιὰ τὴν ἀρρώστια αὐτή, ἀποφασίστηκε ἀρχικὰ οἱ ἀσθενεῖς τοῦ AIDS νὰ μὴν ἔχουνε ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Ἔτσι, τοὺς εἶχαν σὲ ἀπομόνωση γιὰ προληπτικούς λόγους. Τοὺς ἔφεραν, λοιπόν, στὸ Λοιμωδῶν. Σὲ ἀπόσταση 100 μέτρων ἀπὸ τὸ Ἱερὸ στὸ ὁποῖο λειτουργοῦσε ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὑπῆρχε ἕνα μακρόστενο κτήριο μὲ κάγκελα στὰ παράθυρα σὰν φυλακή, κι ἐκεῖ μέσα κλείνανε τὰ παιδιὰ πέντε-πέντε, δέκα-δέκα. Δὲν τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ βγαίνουν ἔξω, γιατὶ δὲν εἶχε ἀκόμα διερευνηθεῖ ἡ ἀρρώστια καὶ δὲν ἤξεραν μὲ ποιούς τρόπους κολλάει.
Τὸ 1988 ἀποφάσισαν νὰ τοὺς ἀφήσουν νὰ βγαίνουν. Οἱ περισσότεροι ἦταν ὁμοφυλόφιλοι τότε, ἀλλὰ ὑπῆρχαν καὶ ἄνθρωποι πού δὲν ἦταν ὁμοφυλόφιλοι καὶ ἀσθενοῦσαν. Γιὰ παράδειγμα, δεκαπέντε παιδάκια κι ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ἦταν στὴν Αιματολογικὴ Κλινικὴ τοῦ Λαϊκοῦ Νοσοκομείου, ἔχοντας κολλήσει AIDS ἀπὸ τὶς μεταγγίσεις μολυσμένου αἵματος ποὺ τοὺς εἶχαν κάνει. Κοιμήθηκαν ὅλα τὰ παιδιὰ αὐτά, διότι δὲν εἶχαν ἀνακαλυφθεί ἀκόμα τὰ φάρμακα καὶ προσπαθοῦσαν οἱ γιατροὶ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἀσθένεια αὐτὴ μὲ τὰ φάρμακα τῆς λευχαιμίας. Η κατάσταση που σᾶς περιγράφω διήρκεσε ἀπὸ τὸ 1981, πού έμφανίστηκε ἡ ἀσθένεια, μέχρι τὸ 1990 περίπου.
Νὰ κάνω, ὅμως, ἐδῶ μιὰ παρένθεση. Ὁ π. Εὐμένιος δὲν εἶχε ἀνθρωπιστικὴ συμπεριφορὰ καὶ πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτό. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ σύστημα τὸ καινούργιο τὸ ὁποῖο ζοῦμε, ποὺ εἶναι ἀνθρωπιστικό, ἔχει ἀνθρωπιστικές ἀρχές κ.λπ., ό χριστιανός, ἐφόσον ζεῖ τὸν Χριστό, τότε, φυσικά, ὅπου βρεθεῖ θὰ διακονήσει τὸν ἀδελφό του, χωρὶς νὰ ἔχει ἀξίες ανθρωπιστικές. Οἱ ἄνθρωποι λένε ὅτι αὐτὲς εἶναι ἀνθρωπιστικὲς ἀξίες. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ποὺ εἶναι ἐνχριστωμένος θὰ ἀγαπήσει, θὰ συγχωρήσει, θὰ παραβλέψει, θὰ διακονήσει, θὰ ριψοκινδυνεύσει χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Ποιοί, λοιπόν, ἀνέλαβαν τὴ διακονία τῶν παιδιῶν ποὺ εἶχαν νοσήσει με AIDS; Οἱ λεπροί, έξαιτίας τῆς ἐσωτερικῆς λεπτότητος πού εἴχανε, ἐπειδὴ κι αὐτοὶ εἶχαν ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸν κόσμο. Καὶ τί ἔκαναν; Μαγείρευε ὁ Γέροντας μαζὶ μὲ τὴ Ντῖνα καὶ τὴν Ἀργυρώ εἰδικὰ φαγητά, φύλαγαν καὶ τὰ γιαούρτια τους, φροῦτα, λεμονάδες, πορτοκαλάδες κ.λπ. καὶ τὰ πήγαιναν στὸ παράθυρο τῶν ἀσθενῶν, ἀπ’ ὅπου μὲ ἕνα φτυάρι, σὰν αυτὰ ποὺ φουρνίζουν τὰ ψωμιά, τὰ ἔδιναν στὰ παιδιά. Γιατὶ οι γιατροί δὲν ἄφηναν οὔτε τοὺς λεπρούς νὰ πλησιάσουν τοὺς ἀσθενεῖς μέ AIDS. Και δυστυχῶς, οὔτε ἡ Ἐκκλησία ἦταν κοντά τους.
Καὶ ὅπως εἴπαμε, τὸ AIDS ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχε ἐπιπολασμό κυρίως στοὺς ὁμοφυλόφιλους. Καὶ ὅταν ἀνοίξανε οἱ πόρτες τοῦ τόλ καὶ τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ κάνουν βόλτες μέσα στὸ Λοιμωδῶν, πολλοὶ ὁμοφυλόφιλοι πήγαιναν στους κήπους τῶν χανσενικῶν. Ἐρχόντουσαν στὸν Γέροντα μὲ κολάν παντελόνια, μὲ περίεργο ντύσιμο, προκλητικά ροῦχα κ.λπ. Καταλαβαίνετε… Ὁ Γέροντας, ὅμως, δὲν εἶχε λογισμό. (Μπορεῖτε νὰ το καταλάβετε; Ἄνθρωπος χωρίς λογισμούς.)
