Η εφηβεία, στην πιο αυθεντική της μορφή, είναι η στιγμή που το υποκείμενο αντικρίζει για πρώτη φορά το αβυσσαλέο βάθος του εαυτού του: την αμφιβολία, την επιθυμία, τη ντροπή, τη σύγκρουση με τους ρόλους και τις προσδοκίες. Είναι μια «πρωτόγονη συνείδηση» του ότι το εγώ δεν είναι ούτε σαφές ούτε ενιαίο. Οι έφηβοι κοιτάζουν τον κόσμο και κυρίως τον εαυτό τους, μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη, όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί είναι ακόμα πολλαπλοί και άγνωστοι.
Πολλοί ενήλικες, αν και εμφανισιακά έχουν εγκαταλείψει την εφηβική ηλικία, φέρουν μέσα τους ακέραιη αυτή τη ρωγμή: τη δυσκολία αποδοχής του εαυτού, την ανάγκη επιβεβαίωσης, τον φόβο της απόρριψης, την εμμονή με το βλέμμα του Άλλου. Ζουν με την ψευδαίσθηση της ωριμότητας, μα μέσα τους παραμένουν αταξινόμητοι, ανικανοποίητοι, ακατάστατοι. Η εφηβεία, έτσι, μετατρέπεται σε αξεπέραστη οντολογία: μια υπαρξιακή συνθήκη που καθορίζει τον ενήλικο όχι από το πότε την ξεπέρασε, αλλά από το πώς την κουβαλά.
