Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα...

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα για ένα από τα μεγάλα θαύματα που έχει κάνει, όταν μάλιστα ήταν κοντά με την άφιξη του ιερού του σκηνώματος. Εξ εώας, δηλαδή εξ ανατολών. Από πού; Μπορεί κι από την Ήπειρο. Δεν έχει καταγραφεί ο τόπος από τον οποίον έφθασε ο ευσεβής Θεόδωρος, νέος σε ηλικία, έμπορος και οικογενειάρχης. Τυφλώθηκε και δεν μπορούσε ούτε να εργαστεί να ζήσει την οικογένειά του. 

Έμαθε για την άφιξη του σκηνώματος του Αγίου κι ήρθε προσκυνητής με ευλάβεια και πίστη στον Θεό.

Έφυγε όχι απλά θεραπευμένος, αλλά έβλεπε καλύτερα από πριν. Μαθεύτηκε γρήγορα το θαύμα και καθιερώθηκε μία ακόμη γιορτινή τιμή στον απλό κι ολιγράμματο Άγιο, που στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συμμετείχε ως Επίσκοπος, αποστόμωσε τον μορφωμένο Άρειο αποδεικνύοντας με πείραμα όπως θα έλεγαν οι επιστήμονες σήμερα, την ενότητα της Αγίας Τριάδος και το τριπρόσωπο με ένα κεραμίδι που για να γίνει χρειάζεται χώμα, νερό, φωτιά.Βοήθεια όλων μας!!

πηγή

10 Ιουλίου 1716 – Η ημέρα που άρχισε η μεγάλη δοκιμασία της Κέρκυρας.

Πριν από 310 χρόνια, στις 10 Ιουλίου 1716, άρχισε η μεγάλη οθωμανική πολιορκία της Κέρκυρας, μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του νησιού και του Ελληνισμού.

Ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα με σκοπό την κατάληψή της. Για περισσότερο από έναν μήνα, οι υπερασπιστές της πόλης, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Γιόχαν Ματίας φον ντερ Σούλενμπουργκ, μαζί με τους Κερκυραίους κατοίκους, αντιστάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος και αυταπάρνηση.

Η πολιορκία έληξε τον Αύγουστο του 1716 με την αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων. Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση της Κέρκυρας, η σωτηρία του νησιού αποδόθηκε στη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος, του πολιούχου και προστάτη της Κέρκυρας, ο οποίος, όπως διασώζει η τοπική εκκλησιαστική παράδοση, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια σφοδρής καταιγίδας προκαλώντας πανικό στους πολιορκητές και οδηγώντας τους σε υποχώρηση.

1913-Ο Αγ.Σπυρίδων σώζει πλοίο με 1.300 Παξινούς και Κερκυραίους στρατιώτες

  Τον δυνατό χειμώνα και την τρικυμία του 1913, πολλά πλοία ναυάγησαν. 

Έξω από την Κέρκυρα βυθίστηκε ένα μικρό αυστριακό εμπορικό, το "Φραγκίσκος Ιωσήφ". 

Το Πλοίο "Υπεροχή" τα κατάφερε μετά από πολλές αγωνιώδεις ώρες.

 Το πλοίο "Υπεροχή" είχε φύγει από τους Παξούς, μεταφέροντας 1.300 Παξινούς και Κερκυραίους στρατιώτες, της Κλάσης 1913 Β, με προορισμό την Πάτρα, για να συμμετάσχουν στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. 

 Η"Υπεροχή" με κυβερνήτη τον Ιωάννη Φραγκόπουλο, βρέθηκε σε δυνατή τρικυμία και καταραρακτώδη βροχή, τόσο δυνατή, ώστε ο κυβερνήτης διέταξε να αδειάσει το κατάστρωμα. Μετά από καταστροφή του τιμονιού, ο έμπειρος Φραγκόπουλος και το πλήρωμα, χρησιμοποίησαν το πρυμναίο τιμόνι. Η "Υπεροχή" έφθασε στην Πάτρα, διανύοντας την απόσταση Παξοί - Πάτρα σε 62 ώρες. 

Φωτογραφία

Στην Πάτρα, οι Παξινοί και Κερκυραίοι στρατιώτες, το πλήρωμα και ο κυβερνήτης, μάζεψαν ένα τεράστιο ποσό, και αφιέρωσαν στον Άγιο Σπυρίδωνα μεγάλο ασημένιο καντήλι με το ομοίωμα του πλοίου "Υπεροχή".  Το αφιέρωμα του πλοίου "Υπεροχή" βρίσκεται στο πίσω μέρος του Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος από το 1913.

«Ο Χριστός ενήργει εν τω αγίω Σπυρίδωνι»

 Ο άγιος Σπυρίδων έχει την προσωνυμία θαυματουργός. Είναι τόσα πολλά τα θαύματα που έκανε και συνεχίζει να κάνει – διότι βεβαίως οι άγιοί μας είναι ζωντανοί ως μέλη Χριστού ανήκοντας στη θριαμβεύουσα λεγόμενη Εκκλησία απ’ όπου μας παρακολουθούν και μετέχουν στη ζωή μας – ώστε και η απλή καταγραφή τους θα πήγαινε σε μεγάλη έκταση. 

Εντελώς ενδεικτικά: θεράπευσε τον ίδιο τον βασιλιά Κωνστάντιο που έπασχε από βαριά ασθένεια· μετέβαλε ένα φίδι σε χρυσάφι προκειμένου να βοηθήσει μια φτωχή γυναίκα, κι αργότερα το επανέφερε στην κανονική του κατάσταση· προσευχήθηκε σε περίοδο ανομβρίας και έβρεξε αμέσως, ενώ σταμάτησε από την άλλη τη μακρά περίοδο βροχών που είχε αρχίσει να δημιουργεί κινδύνους· κατέστρεψε σχέδιο πονηρών εμπόρων σίτου, οι οποίοι πήγαν να δημιουργήσουν τεχνητή κρίση για να πλουτίσουν εις βάρος του απλού λαού· μίλησε με την κεκοιμημένη κόρη του, η οποία πέθανε αιφνιδίως και δεν πρόλαβε να πει σε ποιο σημείο κρατούσε θησαυρό που της είχε εμπιστευθεί κάποια γυναίκα κ.ά.π.

Το ερώτημα βεβαίως είναι σαφές: τι ήταν εκείνο που καθιστούσε τόσο θαυματουργό τον μεγάλο αυτόν άγιο; Ποια «ιδιαιτερότητα» ενδεχομένως είχε που γινόταν δίοδος τέτοιων θαυμαστών καταστάσεων; 

Η απάντηση είναι απλή και μονολεκτική, ενώ εξαγγέλλεται ποικιλοτρόπως και από την υμνολογία της Εκκλησίας μας.

Μέσα του ενεργούσε ο ίδιος ο Κύριος. «Ο Χριστός ενήργει εν αυτώ». 

Που θα πει: οτιδήποτε θαυμαστό προσφέρει στον κόσμο ένας άγιος, στην πραγματικότητα είναι προσφορά του ίδιου του Θεού, ο Οποίος βρίσκει την καθαρή καρδιά ενός πιστού Του - δηλαδή την καρδιά τη γεμάτη αγάπη στον συνάνθρωπο - για να λειτουργεί ως το χέρι Του και ως «βοηθός» Του. Ο Θεός μας χαίρεται να προσφέρεται στον άνθρωπο κυρίως μέσω των ανθρώπων. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος του Θεού, ευλογία κυριολεκτικά για όλον τον κόσμο σε όλες τις εποχές, είναι ο αγαπημένος άγιος Σπυρίδων.

Το θαύμα του παραλυτικού όπως το κατάγραψε ο Σπυρίδων Τρικούπης.

Επ΄ ευκαιρία της εορτής του πολιούχου του Μεσολογγίου Αγίου Σπυρίδωνος.
Το θαύμα του παραλυτικού όπως το κατάγραψε ο Σπυρίδων Τρικούπης.

Τον 17ο αιώνα, αλλά άγνωστο ποιού ακριβώς χρόνου, πάντως την παραμονή του Αγίου Στεφάνου, πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου ένα θαύμα, που ονομάστηκε «το θαύμα του παραλυτικού».

Επρόκειτο για το παιδί ενός αγνού πατέρα ο οποίος βλέποντάς το να μην μπορεί να περπατήσει το πήγε στην εκκλησία του πολιούχου της πόλης μέσα στην οποία παρέμεινε προσευχόμενος, μαζί με την οικογένειά του, ολόκληρη τη νύχτα.
Ξημερώνοντας του Αγίου Στεφάνου διαπιστώθηκε ότι το παιδί είχε θεραπευθεί και περπατούσε.
Το γεγονός αυτό ο Σπυρίδων Τρικούπης, με βάση τις μνήμες των γερόντων που το διηγούνταν, το κατέγραψε ως χειρόγραφο ποίημα το οποίο στη συνέχεια μελοποιήθηκε και έγινε ιερή ακολουθία.

Το 1907 οι επίτροποι του Αγίου Σπυρίδωνος εξέδωσαν την ακολουθία αυτή σε βιβλίο, αναγράφοντας ως ημερομηνία το έτος 1800.

Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι ο χρόνος είναι εσφαλμένος διότι το 1800 ο Τρικούπης ήταν ακόμη παιδί, σημασία έχει ότι το σπουδαίο αυτό κείμενο που συνέγραψε ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδος, διασώθηκε και ανατυπωμένο με επιμέλεια του λόγιου Μεσολογγίτη δικηγόρου Ανδρέα Θ. Κίτσου – Μυλωνά (1938-2004) περιλαμβάνεται μεταξύ των σπάνιων βιβλίων της Αρχειακής μας Βιβλιοθήκης.

πηγή

Άστρο της Κύπρου και λύχνε φωτοφόρε της Εκκλησίας!

Άστρο της Κύπρου και λύχνε φωτοφόρε της Εκκλησίας!
Άγιε Σπυρίδων, υπέρμαχε της Πίστεως,
ήσουν σαν παιδί απλός, αθώος σαν παιδί!
Ώ Σπυρίδων, φωτοφόρε λύχνε της Εκκλησίας,
στρατιώτη του Χριστού,πρέσβευε υπέρ ημών!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

(12 Δεκεμβρίου • μνήμη Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού)

πηγή

O Άγιος Σπυρίδων των Χαλκοκονδύληδων και οι σπουδαίες τοιχογραφίες του

Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος ήταν μια βασιλική μονόκλιτη εκκλησίτσα, ένας ναΐσκος, ιδιωτικό παρεκκλήσι όπως τα άλλα των Αθηνών. Βρισκόταν στο νότιο άκρο της Στοάς του Αττάλου, στην οδό Ευρυσακείου 16. Το εκκλησάκι ανήκε στη σπουδαία αθηναϊκή οικογένεια των Χαλκοκονδύληδων, η οποία και φρόντισε να το σώσει από τη μανία… καταδίωξης που αφάνισε δεκάδες ναΐσκους τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα.
Ωστόσο, ο ναΐσκος κατεδαφίστηκε το 1930 για τις ανάγκες των ανασκαφών της αρχαίας αγοράς

Η τοιχογραφία του Αγίου Σπυρίδωνα που αποκολλήθηκε από τους αρχαιολόγους και μεταφέρθηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ.1869

Έν Κερκύρα, τῇ 12.η Αὐγούστου 1869.

Σήμερον τὸ πρωὶ ὁ Αγροφύλαξ Αγίου Ρόκκου Νικόλαος Σωτηρίου μοὶ ἀνέφερεν ὅτι, περιφερόμενος εἰς ἐπίσκεψιν τῶν ἀγρῶν, τὴν 2.αν ὥραν μετὰ τὸ μεσονύκτιον, εἰς θέσιν τρία γεφύρια» τῆς ὁδοῦ τῆς ἀγούσης εἰς Εὐαγγελίστριαν καὶ Λευκίμνην, ἀπέχουσαν ἕν μίλλιον καὶ ἥμισυ περίπου, εὗρεν Ιταλόν τινα βεβρεγμένον καὶ πορευόμενον βραδέως, ὅτι ἐρωτήσας αὐτὸν τις εἶναι, τοῦ ἀπήντησεν Ιταλιστὶ, καὶ μὴ γνωρίζων τὴν γλῶσσαν καὶ ὑποπτεύσας κατ᾿ αὐτοῦ, τὸν ὡδήγησε πρῶτον εἰς τὸν Σταθμὸν καὶ ἔπειτα εἰς τὴν Αστυνομίαν.

Προσκαλέσας ἐνώπιόν μου τὸν ἄνθρωπον, μοὶ εἶπεν, ὅτι ὀνομάζεται Θωμᾶς Κάπτσικ (Tommaso Capsich) ἐκ τῆς ἐπαρχίας Ραγούζης, ἐτῶν 22 Καθολικὸς καὶ Γραμματεὺς εἰς τὸ Αὐστριακὸν ἱστιοφόρον μὲ τρεῖς ἱστοὺς πλοῖον, ὀνομαζόμενον Fanny Gurritz, ἡγκυροβολημένον ἄντικρυ τοῦ Μανδρακίου, ὅτι χθὲς τὸ ἑσπέρας εἰσῆλθεν εἰς τὸ πλοῖόν του, καὶ ὅτι ἐν ᾧ εὑρίσκετο εἰς τὸ μικρὸν δωμάτιον τοῦ πλοίου (Cabina) εἶδε μεγάλην λάμψιν ὅταν ἐξύπνησε, καὶ συνάμα τὸν ἅγιον Σπυρίδωνα ὅστις τῷ εἶπε νὰ μὴν ἤθελε μείνῃ ἄλλο εἰς αὐτὸ τὸ πλοῖον διότι ἤθελε τῷ ἀκολουθήσῃ δυστύχημα, ἀλλὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ.

Οὗτος ἔμεινεν ἔκθαμβος, καὶ συγχρόνως εἶδε περιστερὰν νὰ ἐξέρχηται ἐκ τοῦ δωματίου του, καὶ ἀκολουθῶν αὐτὴν, ἀνέβη ἐπὶ τοῦ καταστρώματος, καὶ παρατηρήσας ὅτι ἡ περιστερὰ κατέβη εἰς τὴν θάλασσαν, ἔκυψεν ὅπως ἴδῃ, καὶ ἤκουσε πάλιν τὴν φωνὴν λέγουσαν πρὸς αὐτὸν «Μὴ φοβεῖσαι ἀλλ᾿ ἀκολούθει με».
Οὕτως αὐττὸς ἔπεσε κολυμβῶν καὶ ἀκολουθῶν αὐτὴν εἰς τὴν ξηρὰν μὴν ἡ/....
.../ [τελειώνει:] Πρός βεβαίωσιν συνετάξαμεν τήν παροῦσαν ἥτις ὑπογράφεται νομοτύπως. Ὁ Ἀστυνόμος Ὑπογρ.]
Ι. Ζωλλής.
Ὁ Ὑπογραμματεύς Ὑπογρ.] Ν. Καίσσαρης. [κάτω:] Τυπογραφεῖον ΚΑΔΜΟΣ.

ΠΗΓΗ/Αντιγραφή

Θαυματουργική επίσκεψη τής Ασκήτριας Λαμπρινής στον Άγιο Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα το 1984

Τη γιαγιά επισκέφτηκε 9 Αυγούστου του 1984 ο Γιώργος, χωριανός και αναδεκτός του άντρα της, που είχε έρθει για καλοκαίρι από την Αθήνα. Τότε ήταν μαθητής λυκείου.

Η γιαγιά του λέει:
– Γιώργο, αύριο είναι παραμονή του Αγίου Σπυρίδωνα. Πάμε στην Κέρκυρα με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ της Κέρκυρας, που θα έρχεται από Αθήνα;

– Γιαγιά, τής είπε, δεν έχω χρήματα, μόνο 100 δραχμες έχω.
– Ούτε εγώ κρατάω χρήματα, είπε η γιαγιά (η γιαγιά ήταν ανάργυρη). Θα φροντίσει ο ΚΥΡΙΟΣ.

Πράγματι, την άλλη μέρα παίρνουν το πρωί το αστικό λεωφορείο από τό χωριό για την Άρτα. Το εισιτήριο έκανε για τη στάση στο ιστορικό γεφύρι 40 δρχ, επί 2, δηλ 80 δρχ. Βγάζει ο Γιώργος το μοναδικό 100δραχμο που είχε μαζί με την μαθητική κάρτα του και τότε του λέει ο εισπράκτορας: “Αυτή είναι για την Αθήνα, όχι για εδώ, αλλά δεν πειράζει, κράτα τα λεφτά σου και δεν τους έκοψε εισιτήρια.

Φτάνοντας στη στάση κοντά στην ιστορική γέφυρα κατεβαίνουν και σε λίγη ώρα περνά τό λεωφορείο της Κέρκυρας για το νησί.

Εκεί περίμεναν και άλλα άτομα. Σε λίγο έρχεται ο εισπράκτορας και άρχισε να κόβει εισιτήρια. Η αγωνία του Γιώργου μεγάλωνε και όταν φτάνει σε αυτούς ο εισπράκτορας παίρνει στροφή και φεύγει και κάθεται στη θέση του.

Όταν έφθασαν στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, η γιαγιά Λαμπρινή κατέβηκε τελευταία, γυρίζει και λέει στον εισπράκτορα:
– Από εμάς δε θα πάρεις εισιτήριο;

Και της λέει αυτός:
– Ήρθα και έκοψα και για εσάς εισιτήριο.

Ἐπέστης καί ἔσωσας, ἐπιδρομῆς χαλεπῆς,τήν νῆσόν σου Κέρκυραν...

Ἐπέστης καὶ ἔσωσας, ἐπιδρομῆς χαλεπῆς, τὴν νῆσόν σου Κέρκυραν, τὴν προσπεσοῦσαν θερμῶς, τῇ θείᾳ πρεσβεῖᾳ σου. Ὅθεν θαυματοφόρε, Ἱεράρχα Σπυρίδων, αἶνον εὐχαριστίας, σοὶ προσᾴδοντες πίστει, δεόμεθα τοῦ ῥύεσθαι ἀεί, ἡμᾶς ἐκ πάσης θλίψεως.

Tο θαυμα του Αγ.Σπυρίδωνος την 11η Αυγούστου 1716

Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα για ένα από τα μεγάλα θαύματα που έχει κάνει...

 13 Ιουλίου. Πανηγυρίζει ιδιαίτερα η Κέρκυρα σήμερα τον πολιούχο της Άγιο Σπυρίδωνα για ένα από τα μεγάλα θαύματα που έχει κάνει, όταν μάλιστα ήταν κοντά με την άφιξη του ιερού του σκηνώματος.

Εξ εώας, δηλαδή εξ ανατολών. Από πού; Μπορεί κι από την Ήπειρο. Δεν έχει καταγραφεί ο τόπος από τον οποίον έφθασε ο ευσεβής Θεόδωρος, νέος σε ηλικία, έμπορος και οικογενειάρχης. Τυφλώθηκε και δεν μπορούσε ούτε να εργαστεί να ζήσει την οικογένειά του. Έμαθε για την άφιξη του σκηνώματος του Αγίου κι ήρθε προσκυνητής με ευλάβεια και πίστη στον Θεό.

Έφυγε όχι απλά θεραπευμένος, αλλά έβλεπε καλύτερα από πριν. Μαθεύτηκε γρήγορα το θαύμα και καθιερώθηκε μία ακόμη γιορτινή τιμή στον απλό κι ολιγράμματο Άγιο, που στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συμμετείχε ως Επίσκοπος, αποστόμωσε τον μορφωμένο Άρειο αποδεικνύοντας με πείραμα όπως θα έλεγαν οι επιστήμονες σήμερα, την ενότητα της Αγίας Τριάδος και το τριπρόσωπο με ένα κεραμίδι που για να γίνει χρειάζεται χώμα, νερό, φωτιά.

Λυπούμαι, ο Σπυρίδων δεν με αφήνει...

Νεόφυτος Ν. Ζωγράφος, 1912, Ο Άγιος Σπυρίδωνας, ναός Παναγίας Παλαιχώρι./πηγή

Προσπαθούν μερικοί να μας πείσουν ότι η Εκκλησία πρέπει να εκσυγχρονισθεί και να δεχθεί την καύση των νεκρών σωμάτων.
Πως είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να το δεχθεί αυτό;
Όσα επιχειρήματα κι αν αραδιάσουν, γνωρίζουμε πολύ καλά πως πίσω από τα λόγια κρύβεται ο φόβος για το γεγονός του θανάτου. Θέλουν να καίνε τα σώματα, να σκορπίζουν τις στάχτες, να εξαφανίζουν κάθε τι που μπορεί να τους υπενθυμίζει ότι υπάρχει και θάνατος.
Ο Χριστιανός όμως, ο αληθινός Χριστιανός όχι ο γιαλαντζί, μόνο την αμαρτία φοβάται. Δεν φοβάται το θάνατο.

Βλέπω σήμερα πως ένας αληθινός χριστιανός αντιμετωπίζει το θάνατο.
Η κόρη του Αγίου Σπυρίδωνα είχε αναλάβει να φυλάξει τα κοσμήματα μιας γυναίκας. Η κόρη όμως πέθανε χωρίς να προλάβει να πει που είχε βάλει τα κοσμήματα. Ο Σπυρίδων έδωσε την λύση. Πήγε στον τάφο της κόρης του και την ρώτησε που έχει τοποθετήσει τα κοσμήματα. Και η κόρη απάντησε και του υπέδειξε το μέρος. Τόσο απλά. Τόσο φυσικά.

Σχεδόν 1700 χρόνια είναι πεθαμένος ο Ἀγιος Σπυρίδων. Και το νεκρό σώμα του ταπεινού και αγιασμένου Επισκόπου, λουσμένο από τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, παραμένει αδιάφθορο.
Μας λοιδωρούν. Προσκυνάτε μια μούμια...
Αλήθεια; Έχετε δει πολλές τέτοιες «μούμιες» με δέρμα να αντιδρά στο άγγιγμα όπως σε κάθε ζωντανό άνθρωπο; Να ευωδιάζει; Να θαυματουργεί; Να σηκώνεται από τη λάρνακα - ναι, να σηκώνεται - και να περπατά;

Άγιος Σπυρίδωνας, ο προστάτης των πλακουντοποιών του Χάνδακα!

Ελένη Μπετεινάκη

 Kι είναι γεμάτο θρύλους και παραμύθια το Μεγάλο μας Κάστρο ή Χάνδακας. Κάθε γωνιά του και μια ιστορία, κάθε σοκάκι κι ένας αναστεναγμός, κάθε κτίσμα μια θύμηση και κάθε εκκλησιά θησαυρός πολύτιμος κειμηλίων και …ζωής που πέρασε!

 Στον Άγιο Μηνά κατηφόρισα πάλι λίγο μετά το ξημέρωμα. Κυριακή κι είναι ανοιχτά από πολύ νωρίς με ελάχιστο κόσμο και απόλυτη ηρεμία. Μια μικρή περιήγηση για να σταθώ σε εκείνο το μοναδικό ξυλόγλυπτο τέμπλο που δωρίστηκε κάποτε από ανθρώπους που ανήκαν στην περίφημη Συντεχνία των Πλακουντοποιών, για χάρη του προστάτη τους του Αγίου Σπυρίδωνα! Να ξαναδώ και να θαυμάσω την «ιστορία», να μαγευτώ από τα χρώματα της νεώτερης εικόνας που φιλοτεχνήθηκε μοναδικά στα 1911 από τον Ευάγγελο Μαστρογιαννάκη!

Την Εποχή της Τουρκοκρατίας ο Άγιος Σπυρίδωνας ήταν προστάτης των Πλακουντοποιών, δηλαδή των Φουρνάρηδων που έφτιαχναν παξιμάδι και κουλούρια. Το σωματέιο τους τους ήταν από τα παλαιότερα που υπήρχαν στην πόλη, συντεχνία τον καιρό των Ενετών, όταν ιδρύθηκε ,με πλούσια ευεργετική δράση και πλήθους αφιερωμάτων στον ναό που την φιλοξενούσε, αν και για μεγάλο διάστημα «έμενε »η πιο μικρή, η πιο θρυλική στο σπίτι του εορτασθέντος μέλους του σωματείου. Ήταν η παραμονή και η ημέρα της εορτής που η εκκλησία γέμιζε άρτους και η εικόνα με το ξυλόγλυπτο τέμπλο περιφερόταν με πομπή στους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου με τη συνοδεία όλων των μελών του σωματείου, ακόμα και την περίοδο της μεγάλης τούρκικης κατοχής του.

Λέγεται, σύμφωνα με έρευνα του Νικολάου Ζευγαδάκη, πως την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδίως περί της θητείας του Σεβαστού Μητροπολίτου Κρήτης Τιμόθεου Καστρινογιαννάκη (1882-1897) ενισχύθηκαν οι εορτασμοί και μάλιστα μέσα στον ναό και η συντεχνία των πλακουντοποιών διατηρούσε « …πολυκάνδηλον με τον φούρνον, το φτυαράκι και την πιρούνα…». Την ημέρα της εορτής του Αγίου κάθε Συντεχνίας και ιδιαίτερα των Πλακουντοποιών, συνεχίζει ο Ζευγαδάκης, «… στον οίκο ή τους εορτάζοντας δύο οίκους της συντεχνίας , διεξήγετο ο περαιτέρω εορτασμός με κρητικούς χορούς και άσματα…

Η διασκέδασις αυτή, κατά την οποίαν, εκτός των αναψυκτικών, παρετίθετο και πλούσιαν τράπεζα, ως συμβαίνει και σήμερον εις την συντεχνία των πλακουντοποιών, ήτις εορτάζει τον προστάτην της Άγιο… (1963)». Στο Μεγάλο Κάστρο λοιπόν, κάπου στα 1870, στην συνοικία Τσεπανέ, σημερινή Αγίου Τίτου, υπήρχε ένας φούρνος με φούρναρη τον Μιχάλη Φουντουλάκη ή Στραβοπόδα που έψηνε τα ψωμιά και τα κουλούρια των κατοίκων της περιοχής.

Η συνήθεια της εποχής ήθελε όλα τα ζυμωμένα ψωμιά που έφερνε Τούρκος ή Χριστιανός στον φούρνο να ναι τοποθετημένα πάνω σε μια σανίδα ή τάβλα. Ένας από τους πελάτες του κ. Μιχάλη ήταν κι ένας Τούρκος Αγάς που φρόντιζε να πηγαίνει ο ίδιος το ψωμί του πάνω σε μια μικρή σανίδα που πάντα έπαιρνε αμέσως πίσω, την τύλιγε σε μια καθαρή πετσέτα και την έφερνε σπίτι του. Το ψωμί του το ξεχώριζε από ένα ειδικό σημάδι που έβαζε πάνω στη ζύμη.

Σπυρίδων θεοφάντορ,σκεῦος ἅγιον....

Σπυρίδων θεοφάντορ,σκεῦος ἅγιον, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔθεσε τὸ πολύτιμον μύρον τῶν δογμάτων τῆς πίστεως.

Ὄργανον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,τοῦ ὁποίου τὰ μελωδήματα σαλπίζουσι
τῆς εὐσεβείας τὸ μυστήριον.
Ἄνθος τοῦ οὐρανοῦ,ὁποὺ εὐωδιάζεις τὰ πανευφρόσυνα καὶ ψυχοσωτήρια ἀρώματα
τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ὑπέρμαχε τῆς Πρώτης Συνόδου,σάλπιγξ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος,
καύχημα τῶν εὐσεβῶν,στήριγμα τῶν ὀρθοδόξων,ποιμήν, καὶ Ἐπίσκοπε
ὅλης τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Χερσῶνος καὶ Ἀστραχανίου κυροῦ Νικηφόρου Θεοτόκη
Ὁμιλεῖ ὁ Σπυρίδων (ἀπόσπασμα)

''ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ''Ἀφιέρωμα "Ἅγιος Σπυρίδων",

τεῦχος 243, Δεκέμβριος 2012

Ο μικρός κανταδόρος – Ένα θαύμα του αγίου Σπυρίδωνα(Βιβλίο)

Άκου τη μουσική! Είναι οι μελωδίες που σκορπίζονται στα καντούνια από τα καντσονέτα που τραγουδά ο μικρός κανταδόρος, ο Σπυρέτος, που μένει με τους γονείς και τη νόνα του σε ένα φτωχόσπιτο στη Γαρίτσα. 

Ο Κόντες Τζιοβάνι με την Κοντέσα και τη θυγατέρα τους Αγκιολίνα ζουν σε ένα αρχοντικό κοντά στο Λιστόν.
Ένα αναπάντεχο γεγονός θα ταράξει για μήνες τις ζωές όλων στο νησί και, απελπισμένοι, θα αναζητήσουν ένα θαύμα για να σωθούν.
Μια ιστορία για τη δύναμη της πίστης μας και την αξία της παιδικής φιλίας.
Για παιδιά από 8 ετών

osotir

Στον ναό του Αγ.Σπυρίδωνα στο Ιάσιο...

Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος αγιογραφημένη το 1757.

Βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως του Ιασίου στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου ''Άγιος Σπυρίδων'' και ήταν το πρώτο νοσοκομείο της Μολδαβίας.

Η λάρνακα του Αγίου Σπυρίδωνα είναι κενή και στέκει στην θύρα...

Η λάρνακα του Αγίου Σπυρίδωνα είναι κενή

Ο Άγιος στέκει στην θύρα για τρεις ημέρες και δίνει την Αγάπη του σ όλους, κι όλοι χωράνε στο βλέμμα Του.
Ας μας χαρίζει ταπείνωση κι Απλότητα καρδιάς απ' τη δική Του.

ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ

Αγιογραφία από την Ι. Μ. Διχουνίου Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων.

 Ο λαός μας αγαπά ιδιαιτέρως αγίους της απλότητας. Ένας από τους κορυφαίους υπήρξε ο Άγιος Σπυρίδων, επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, προστάτης της Κέρκυρας, αλλά και άγιος οικουμενικός. Βοσκός στην κατά κόσμον ζωή του, δεν έπαψε να βλέπει με αγάπη τόσο τον άνθρωπο όσο και την κτίση στην επί γης πορεία του. Υπερασπίστηκε την χριστιανική πίστη στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο και το λείψανό του παρέμεινε άφθαρτο, σημείο ανάστασης και ζωής.
Δεν ήταν μορφωμένος. Δεν δογμάτισε με γνώση της φιλοσοφίας. Ήταν πρακτικός θεολόγος. Αγαπήθηκε όμως όσο κανείς από τους ανθρώπους διότι νοιάστηκε για τους φτωχούς, τους πεινασμένους, τους συκοφαντημένους. Υπερασπίστηκε κάθε αδικημένο και το ποίμνιό του ένιωσε ότι ο επίσκοπός τους ήταν αληθινός πατέρας. Το ίδιο και οι πιστοί ανά τον κόσμο και ανά τον χρόνο. Αισθάνονται αυτή την πατρική τρυφερότητα στο βλέμμα του, αλλά και στη ανταπόκριση στις προσευχές τους προς τον Θεό δι’ αυτού, ιδίως στην Κέρκυρα, όπου φυλάσσεται το ιερό του λείψανο.

Τι έχει να πει στους καιρούς μας ένας τέτοιος άγιος απλότητας;
Πρώτον, ότι η ευτυχία δεν έχει να κάνει με τα υλικά αγαθά, αλλά με το να σχετίζεται ο άνθρωπος με τον Θεό και τον πλησίον μέσα από την αγάπη. Δεν είναι μία ηθική διαπίστωση ή προτροπή το να μην αγχωνόμαστε για τα υλικά πράγματα. Είναι η εφαρμογή του ευαγγελικού λόγου του Χριστού ότι προηγείται η αναζήτηση της βασιλείας του Θεού και της δικαιοσύνης Του, δηλαδή της ζωής στην κοινότητα της Εκκλησίας που υπερβαίνει διά της πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού και στην αγιότητα, αλλά και της αγάπης, και έπονται τα αγαθά της επιβίωσης ή της αυτάρκειας ή της τέρψης. Δεν τα αρνείται κάποιος αυτά, αλλά δεν τα θέτει ως προτεραιότητα. Και αν τα έχει, δεν λησμονεί τον πλησίον. Την ελεημοσύνη. Το μοίρασμα.

Δεύτερον, ότι η γνώση από μόνη της δεν δίνει νόημα ζωής στον άνθρωπο, ιδίως

Παραμονή τ' Αγιού σήμερα και ξεκινά ο τριήμερος εορτασμός της Χάρης Του.

Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, Ο ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ!
Το κάθε σπίτι και ο κάθε Κερκυραίος έχει γιορτή.
Γιορτάζει ο Άγιος του, ο Προστάτης του, η Παρηγοριά και η Ελπίδα του, ο "Δικός του Άγιος, ο Δικός του Άνθρωπος"...
Μας κρατά το χέρι και μας βοηθά σε κάθε δύσκολη στιγμή!
Κάθε σπίτι έχει το Σπύρο του, για να δοξάζει και να εορτάζει τον προστάτη του και ο κάθε Κερκυραίος σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρίσκεται έχει τον Άγιο Του μαζί του, και την εικόνα Του δίπλα του. Παρέα του και παρηγοριά του.
Άγιε Σπυρίδωνα μου, πρέσβευε υπέρ ημών!
Το κεφάλι μας ακουμπάνε ταπεινά στο κρουστάλι Σου και σε παρακαλούμε να μην μας εγκαταλείψεις, Να μας ελεείς και να μας προστατεύεις.
Χρόνια Πολλά Κέρκυρα μου, Χρόνια Πολλά Κερκυραίοι απανταχού της γης.
Βοήθεια και προστασία της ζωής μας ο Άγιος μας και Βοήθεια του κόσμου όλου!

Ansi Karioti/Άνση Καρυώτη

Φωτογραφία: Σταμάτης Καταπόδης

Από τον πανηγυρικό λόγο εις τον Άγιο Σπυρίδωνα τον Θαυματουργόν, του κληρικού και μεγάλου διδασκάλου του γένους Νικηφόρου Θεοτόκη,

Ενα μικρό απόσπασμα, πολύ χαρακτηριστικό, από τον Πανηγυρικό Λόγο εις τον Άγιο Σπυρίδωνα τον Θαυματουργόν, του κληρικού και μεγάλου διδασκάλου του γένους Νικηφόρου Θεοτόκη, που εκφώνησε στην εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος στον ομώνυμο ναό του στην Κέρκυρα τα μέσα του 18ου αιώνα:

«Πέντε φορές τον κάθε χρόνον το λιτανεύομεν (το ιερόν Σκήνος) όρθιον, το
τριγυρίζομεν μέσα εις την εκκλησίαν του, το περιφέρομεν εις όλην την πόλιν, και το
κινούμεν με κάθε κίνησιν. 

Κάθε ημέραν σχεδόν ανοίγει η λάρναξ, μέσα εις την οποίαν ευρίσκεται, δια να προσκυνούσιν οι ευλαβείς προσκυνηταί. 

Ο αέρας το κτυπά, μα δεν το τρίβει, το ευλαβείται. 

Η ηλιακή ακτίνα προσβάλλει επάνω του, μα το σέβεται, δεν το διαλύει […].

 Η ευωδία όπου αναβλύζει, είναι ουράνιος, η χάρις όπου μεταδίδει είναι μεγάλη, τα θαύματα όπου καθ’ εκάστην ημέραν τερατουργεί είναι αναρίθμητα. 

Ω θαύμα μέγα και παράδοξον! 

Ω βεβαίωσις της αληθείας πραγματική!
Ω απόδειξις των ευσεβών δογμάτων, ψηλαφωμένη και ορατή!»