Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μέ τό αἷμα,μόνον αὐτοί εἶναι μάρτυρες;

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μὲ τὸ αἷμα,μόνον αὐτοὶ εἶναι μάρτυρες;
Ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται στὴν ἄσκηση, περνώντας τὴ ζωή τους θεοφιλῶς καὶ ἐναρέτως· διότι ἔτσι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι πέρασαν τὴ ζωή τους οἱ ἅγιοι, «ἐν αἰγίοις δέρμασιν ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» (Ἔβρ. 11:37,38) καὶ ὅμως αὐτοὶ περιφέρονταν ὡς πλανώμενοι στὶς ἐρήμους καὶ στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγο λέγει πάλι:
«Τοσοῦτον ἔχοντες νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν Χριστόν». ( Ἔβρ. 12: 1,2)

Βλέπετε ὅτι ὁ ἀπόστολος ὅλους τοὺς ἐραστὲς καὶ φίλους τῆς ὁσιότητος καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς ὅλους μαζί μὲ ἕνα ὄνομα τοὺς ἀπεκάλεσε μάρτυρες, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ μὲ ὑπομονὴ περνοῦν τὴ θλιμμένη ζωή.

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
(12η Κατήχησις στὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Γιὰ τὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ θεωροῦνται μάρτυρες μόνον ὅσοι ἔχυσαν τὸ αἷμά τους γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔζησαν θεάρεστα μὲ τὴν ἄσκηση)

πηγή.

"Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο νεομάρτυρας του Σταυρού ως τροπαιοφόρος

Η σιωπή του αίματος και η θεολογία της ελευθερίας"

Υπάρχουν πρόσωπα που δεν ανήκουν απλώς στην ιστορία, αλλά εισέρχονται στη μυστική περιοχή του μαρτυρίου, εκεί όπου ο χρόνος παύει να είναι χρονικός και γίνεται αιωνιότητα σε εξέλιξη. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Ευγένιος Ροντιόνωφ, ο νεαρός που έζησε ελάχιστα, αλλά άφησε πίσω του ένα θεολογικό αποτύπωμα δυσανάλογο με τη σύντομη ζωή του.
Δεν πρόκειται για έναν ήρωα με την κοσμική έννοια. Η έννοια του ήρωα ανήκει στον χώρο της ιστορίας, της νίκης, της πράξης που καταγράφεται. Ο μάρτυρας όμως ανήκει αλλού: στην περιοχή όπου η νίκη δεν φαίνεται, όπου η ήττα μεταμορφώνεται σε βασιλεία, και όπου το σώμα γίνεται ο τόπος μιας αόρατης λειτουργίας.

Ο Ροντιόνωφ δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο θυσίας· είναι μια σιωπή που έγινε ομολογία. Εκεί, στο όριο του τρόμου και της βίας, δεν απαντά με κραυγή εξουσίας, αλλά με την εσωτερική σταθερότητα εκείνου που έχει ήδη επιλέξει. Και αυτή η επιλογή δεν είναι ψυχολογική. Είναι οντολογική. Δεν αφορά το «τι αντέχει ο άνθρωπος», αλλά το «που ανήκει ο άνθρωπος».

Στον κόσμο της βίας, η πιο βαθιά πίεση δεν είναι η σωματική, αλλά η πνευματική: η απαίτηση να αρνηθείς αυτό που είσαι για να επιβιώσεις. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το θεμέλιο της ελευθερίας. Διότι η ελευθερία δεν είναι απλώς επιλογή μεταξύ δύο δρόμων· είναι η δυνατότητα να παραμείνεις πιστός σε μια αλήθεια ακόμη κι όταν αυτή οδηγεί στον θάνατο.

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νά μαρτυρήσεις γιά τό Χριστό!(Μνήμη Νεομάρτυρος Ευγενίου)

Στὶς 23 Μαΐου τοῦ 1996 τὴν ἡμέρα τῶν γενεθλίων του, πῆραν τοὺς τέσσερις αἰχμαλώτους στρατιῶτες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Ευγένιο( Ροντιόνωβ), γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν. Πρῶτα σκότωσαν τοὺς τρεῖς συναιχμαλώτους του.

Ἔπειτα, πρότειναν γιὰ τελευταία φορὰ στὸν Εὐγένιο νὰ βγάλει τὸ Σταυρὸ λέγοντας ὅτι «ὁρκιζόμαστε στὸν Αλλὰχ ὅτι θὰ ζήσεις».

Ὁ Εὐγένιος καὶ πάλι ἀρνήθηκε καὶ τότε ὑπέστη τὸ φρικτὸ του μαρτύριο. Τὸν ἔσφαξαν μὲ μαχαίρι κόβοντας ἐντελῶς τὸ κεφάλι του, ἀλλὰ δὲν τόλμησαν νὰ βγάλουν τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ λαιμό του. Τὸν ἔθαψαν μὲν μὲ τὸ σταυρό, ἀλλὰ χωρὶς τὸ κεφάλι.

Λέγει ὁ μακαριστὸς Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος
Ὁ ἐν αἵματι Ἁγιασμὸς τοῦ μαρτυρίου, εἶναι ὁ ἁγιώτερος Ἁγιασμὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου εἶναι τὸ τελειώτερο Βάπτισμα καὶ εἶναι προνόμιο λίγων μόνων ἀνθρώπων.

Σὲ ὅσους μαρτύρησαν καὶ ἁγίασαν, ὁ Θεὸς κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τους, τοὺς ἐνίσχυσε μὲ μιὰ εἰδικὴ Χάρη ποὺ ὀνομάζεται ''ἐνδημοῦσα μαρτυρικὴ Χάρη'', ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ἀντέξουν τὰ μαρτύρια.

Πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἄντεχαν τὸ Μαρτύριο, ὁ Θεὸς ἐπέτρεπε νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὸ φόβο καὶ ὁ ἄγγελος ἔπαιρνε τὶς ψυχές τους καὶ τὶς πήγαινε στὸν οὐρανό.

Ἄλλοι πάλι ποὺ θέλησαν νὰ μαρτυρήσουν, ἀλλὰ δὲν δίαγαν πρὶν τὸ μαρτύριο ἐνάρετη ζωή, ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀπέστειλλε τὴν Χάρη αὐτή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἀντέξουν τὰ μαρτύρια καὶ ἀπὸ μάρτυρες, ἔγιναν ἀρνητὲς τοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ μαρτυρήσεις γιὰ τὸ Χριστό! Πρέπει νὰ εἶσαι ἄνθρωπος πολὺ μεγάλης ἀρετῆς γιὰ νὰ μαρτυρήσεις, γι΄αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν δίνει τὸ δῶρο αὐτὸ στὸν καθένα.

πηγή

Θέλεις νά μάθῃς, πόσον εἶναι τό πλῆθος μόνον τῶν ἁγίων μαρτύρων;

Αγίου Νικοδήμου, Προοίμιον εις τον Συναξαριστήν

 Θέλεις νά μάθῃς, πόσον εἶναι τό πλῆθος μόνον τῶν ἁγίων μαρτύρων; ἄκουσον. ἀναφέρεται ὅτι μερικοί περίεργοι ἱστορικοί, περιεργασθέντες ὅλα τά Μηνολόγια καί Συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας, τά ἐν διαφόροις βίβλοις περιεχόμενα, ἐλογαρίασαν τούς μάρτυρας, ὁπού περιέχονται εἰς αὐτά, καί ἐσημείωσαν, ὅτι εἶναι εἰς τόν ἀριθμόν δέκα μιλλιώνια καί ἐννεακόσιαι πενῆντα χιλιάδες(10.950.000), ὥστε ὁπού, ἐάν αὐτοί μοιρασθοῦν ἰσόμετρα εἰς τάς τριακοσίας ἑξῆντα πέντε ἡμέρας τοῦ χρόνου, πίπτουν εἰς κάθε ἡμέραν νά ἑορτάζωνται τριάντα χιλιάδες μάρτυρες. ὄντως τοῦτο εἶναι ἐκεῖνο τό μέγα σύννεφον, περί οὗ ἔγραφεν ὁ μακάριος Παῦλος «τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων» (Ἑβρ. ιβ’ 1).

  Ἐάν δέ τινας, καθ᾽ ὑπόθεσιν, ἤθελε ζητήσῃ νά ἀριθμήσῃ καί ὅλους τούς ἀποστόλους καί προφήτας καί ἱεράρχας καί ἱερομάρτυρας καί ὁσίους καί ὁσιομάρτυρας καί ὁμολογητάς. καί ἁπλῶς, πάντας τούς ἁγίους, ἄνδρας τε ὁμοῦ καί γυναῖκας, τόσον τούς ἐν τῷ Συναξαριστῇ τούτῳ περιεχομένους ὅσον καί ἐν ἄλλοις βιβλίοις τῆς Ἐκκλησίας. ἐάν, λέγω, ἤθελε ζητήσῃ τινας νά ἀριθμήσῃ ὅλους τούς ἀνωτέρω ἁγίους καί φίλους τοῦ Θεοῦ, θέλει τούς εὕρῃ νά ὑπερβαίνουν τήν ἄμμον τῆς θαλάσσης εἰς τόν ἀριθμόν, καί θαυμαστικῶς ἔχει νά φωνάξῃ ἐκεῖνο τό τοῦ Δαβίδ: 

«Ἐμοί δέ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου ὁ Θεός, λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαί αὐτῶν. ἐξαριθμήσομαι αὐτούς καί ὑπέρ ἄμμον πληθυνθήσονται» (Ψαλμ. ρλη’ 17).

 ὅπερ ἑρμηνεύων ὁ Χρυσορρήμων λέγει: «Ἐγώ μέν, αὐτούς τιμῶ. σύ δέ, πολλούς ποιεῖς καί ψάμμου πλείους. οὐ μόνον δέ πολλούς, ἀλλά καί ἰσχυρούς. τό γάρ ἐκραταιώθησαν, τοῦτό ἐστι. καί διπλῆν λέγει τήν εὐημερίαν, τήν τε εἰς πλῆθος, τήν τε εἰς ἰσχύος ἐπίδοσιν».

Θέλεις να μάθεις ὅτι μέ τή δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες;

Θέλεις να μάθεις ὅτι μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες; Λέγει στους μαθητές του ὁ Σωτήρας «ὅταν σᾶς ὁδηγήσουν στις συναγωγές καὶ στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, νὰ μὴ μεριμνᾶτε πῶς θὰ ἀπολογηθεῖτε καὶ τί θὰ πεῖτε, διότι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο θὰ σᾶς διδάξει τὴν ὥρα ἐκείνη αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ πεῖτε». 

Διότι εἶναι ἀδύνατο να μαρτυρήσει κάποιος γιὰ τὸν Χριστό, ἂν αὐτὸ δὲν γίνει μὲ τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. 

Γιατί, «ἐφόσον κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὁμολογήσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ, παρὰ μόνο μὲ τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος», πῶς θὰ δώσει κάποιος τη ζωή του γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ἂν δὲν γίνει αὐτό μέ τή χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος;

 Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων

(Κατηχήσεις φωτιζόμενων, Κατήχησις ΙΣΤ'.)

ΠΗΓΗ

Στην φωτογραφία η δίκη του Άγίου νεομάρτυρα Βενιαμίν(Καζάνσκι)Μητροπολίτη Αγίας Πετρούπολης(+31 Ιουλίου 1922)

Συνελήφθη και κατα την ημέρα της δίκης του,στις 10 Ιουνίου 1922, 10000 άνθρωποι τον περίμεναν ήσυχα έξω από το δικαστήριο.Μόλις τον είδαν οι άνθρωποι άρχισαν να ψάλλουν«Σώσον Κύριε τον λαό Σου και ευλόγησον την κληρονομία Σου»και τον έβλεπαν κλαίγοντας να τους ευλογεί από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

O τελευταίος του λόγος συγκλόνισε πολλούς από τους άθεους ακόμη και κάποιους από τους κατήγορούς του: 

«Δεν ξέρω τι θα αποφασίσετε για μένα :ζωή ή θάνατο .Μα ότι και αν αποφασίσετε , θα το δεχτώ με την ίδια ψυχική άνεση και γαλήνη, στρέφοντας το βλέμμα μου προς τον ουρανό.'Οτι κι αν αποφασίσετε για μένα θα κάνω το σημείο του τιμίου και ζωοποιού σταυρού ( και λέγοντας αυτά έκανε το σταυρό του με ευλάβεια ) και θα πω: Δόξα Σοι , Κύριε. Για όλα. Για όλα».

Καταδικάστηκε μαζί με άλλους ιερείς σε θάνατο και εκτελέστηκε στα τρομερά υπόγεια της ''Λιουμπιάνκα''(μυστική αστυνομία).

Η ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ(Κυριακή ΙΓ'Λουκά)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 Η ανθρώπινη φιλοδοξία, αγαπητοί μου αδελφοί, μας οδηγεί συχνά στο να θέλουμε με κάθε τρόπο να έχουμε καλή φήμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Γαλάτες, οι οποίοι επιδίωκαν με την τήρηση των εθίμων του μωσαϊκού νόμου, να καταδείξουν ότι αυτοί είναι οι αυθεντικοί εκφραστές του χριστιανικού ήθους, επισημαίνει ότι « Όσοι θέλουν να αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας υποχρεώνουν να περιτέμνεσθε, με μόνο σκοπό να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού» (Γαλ. 6, 12).

Η τήρηση των ιουδαϊκών εθίμων ήταν ένα τέχνασμα για να αποφύγουν οι επικεφαλής της χριστιανικής κοινότητας τους διωγμούς στο πρόσωπό τους από τους Ιουδαίους. Η αποδοχή των ανθρώπων τοποθετήθηκε ψηλότερα από ό,τι ήταν ουσιαστικό για τη σωτηρία και οι χριστιανοί της κοινότητας φορτώθηκαν με ένα περιττό βάρος, εξαιτίας των ηγετών τους.

Χωρίς να το συνειδητοποιούν οι επικεφαλής της κοινότητας εξέλαβαν τη δική τους επιβίωση και ανάγκη για αποδοχή ως αφορμή για να δυσκολέψουν την ζωή των άλλων. Συχνά και εμείς, και όχι μόνο στην εκκλησιαστική μας ζωή, δυσκολεύουμε τους άλλους όχι για να τους βοηθήσουμε να βρούνε την αλήθεια της πίστης, αλλά για να διευκολύνουμε τη δική μας ζωή, να μας θεωρήσουν ξεχωριστούς και ικανούς. Όσο όμως ψηλότερα ανεβάζουμε τους εαυτούς μας στηριγμένοι στο ασήμαντο και την αποθέωσή του, τόσο οι ίδιοι απομακρυνόμαστε από το αληθινό περιεχόμενο της πίστης μας και γινόμαστε υπαίτιοι και οι άλλοι να πονούν.

Η καλή φήμη δώρο Θεού
Η καλή φήμη δεν είναι αποτέλεσμα των ικανοτήτων και των χαρισμάτων μας. Έρχεται ως ευλογία του Θεού και της χάριτός Του, όταν οι άνθρωποι πρόκειται να ωφεληθούν από την παρουσία μας. Η δόξα των ανθρώπων είναι παγίδα και την ίδια στιγμή περιττή κατάσταση.

Όχι η λογική αλλά το αίμα των Μαρτύρων απέδειξε την Ανάσταση του Χριστού...

  Όταν πρώτη φορά οι Απόστολοι μίλησαν περί του αναστημένου Χριστού, οι άνθρωποι γελούσαν και τους αποκαλούσαν μεθυσμένους...

  Όταν μίλησαν δεύτερη φορά, οι άνθρωποι δεν γελούσαν, αλλά μπόρεσαν να τους αποκαλέσουν πληρωμένους. Όταν οι άνθρωποι τους έβαλαν στα μαρτύρια και πάλι άκουσαν τα ‘ίδια λόγια από το στόμα τους, τότε άρχισαν να σκέφτονται...

Και μόλις είδαν οι άνθρωποι ότι ούτε το αίμα τους δεν λυπούνται να χύσουν προκειμένου να μιλήσουν περί αναστάσεως, τους πίστεψαν.

Όχι η λογική αλλά το αίμα των Μαρτύρων απέδειξε την Ανάσταση του Χριστού...

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

Ο πρώτος που αποκαλύπτει την αγία χαρά του μαρτυρίου ήταν ο Άγιος Ιωάννης, ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου…

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

 Σήμερα είναι μια μικρή Μεγάλη Παρασκευή, μια δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή. Γιατί σήμερα ο μεγαλύτερος άνδρας μεταξύ εκείνων που γεννήθηκε από γυναίκα, Ιωάννης, ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Κυρίου, θανατώνεται. Την Μεγάλη Παρασκευή, οι άνθρωποι θανατώνουν τον Θεό, σταυρώνουν τον Θεό. Στη σημερινή αγία μεγάλη γιορτή, οι άνθρωποι θανατώνουν τον μέγιστο όλων των ανθρώπων. Δεν είμαι εγώ που επέλεξε να χρησιμοποιήσει την έκφραση «τον μείζονα.» Τι είναι ο επαίνος μου για τον μεγάλο και ένδοξο Πρόδρομο του Κυρίου, τον οποίο ο Κύριος επαίνεσε περισσότερο από οποιονδήποτε μεταξύ των ανθρώπων, περισσότερο από όλους, από τους Αποστόλους, τους Αγγέλους, τους Προφήτες, τους δικαίους, τους Σοφούς; Από τον Κύριο ειπώθηκε γι ‘αυτόν: ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού … (Ματθ. 11,11). Σε όλη τη Δημιουργία, δεν υπάρχει κανένας μεγαλύτερος επαίνος.

 Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα είναι μια μικρή Μεγάλη Παρασκευή. Σκεφτείτε: οι παράλογοι άνθρωποι σκοτώνουν τον μεγαλύτερο των δικαίων…. Σκεφτείτε: τι κάνουν οι αντίπαλοι του Χριστού, ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να φωνάζουν. “Σταυρώστε Τον, σταυρώσον Αυτόν; !”

 Τι είναι αυτό; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτός ο κόσμος έχει γίνει ένα τρελοκομείο! Οι άνθρωποι δεν θέλουν το Θεό, δεν θέλουν τον μεγαλύτερο Δίκαιο όλου του κόσμου. Ποιόν θέλουν; Ποιόν προτιμούν; Ποιόν ορίζουν στη θέση του Χριστού; 

Με ποιόν θα αντικαταστήσετε τον Αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή; Με τον εαυτό σας ;!

 Ω σκώροι! Ω, μικροσκοπικά έντομα θνητά! Ναι, όταν οι άνθρωποι τρελαθούν από την υπερηφάνεια, όταν από την εγωιστική υπερηφάνεια χάνουν την λογική τους, δεν έχουν ανάγκη από τον Θεό, δεν έχουν ανάγκη από την αλήθεια του Θεού. 

Μάρτυρες Χριστού , άνθη που θάλλετε,και ουδέποτε μαραίνεστε.

Μάρτυρες Χριστού , άνθη που θάλλετε,και ουδέποτε μαραίνεστε.
Μάρτυρες Χριστού , άνθη αειθαλή, ολοζώντανα μες στον χειμώνα,
αιματοβαμμένα, αναρριχώμενα ως τον ουρανό.
Μάρτυρες του Χριστού , αρώματα θυμιάματος,λυχνίες θεοφώτιστες, εσείς,
οι καλώς αθλήσαντες για το κάλλος του Χριστού
είστε διαπαντός με τον Χριστό στον Παράδεισο.
Ο κόσμος προσωρινά θα διαρκέσει και ύστερα θα πάψει να υπάρχει.
Σεις όμως θα είστε διαπαντός με τον Κύριο στον Παράδεισο, αιωνίως αγαλλόμενοι.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Φεβρουαρίου), σελ.151, Εκδ. Αθως,

Αὐτό κυρίως πρέπει νά προσέξουμε ἐμεῖς στίς πονηρές καί ἔσχατες αὐτές ἡμέρες...

"Αὐτό κυρίως πρέπει νά προσέξουμε ἐμεῖς στίς πονηρές καί ἔσχατες αὐτές ἡμέρες:

Ἡ νίκη εἶναι βεβαία, ἀλλά γι᾿ αὐτούς πού εἶναι ἕτοιμοι νά μαρτυρήσουν.

Καί τό μαρτύριο δέν εἶναι τόσο ἐξωτερικό γεγονός· εἶναι κυρίως ἐσωτερικό. Ὅσοι ἀξιώθηκαν νά μαρτυρήσουν καί σωματικά, ἀξιώθηκαν πρωτίστως νά μαρτυρήσουν ἐν πνεύματι.

 Οἱ ἀπόστολοι καί οἱ μάρτυρες πρῶτα ἔζησαν τό πνευματικό μαρτύριο καί ἔπειτα ἀξιώθηκαν νά μαρτυρήσουν καί σωματικά.

 Οἱ ὅσιοι καί θεοφόροι πατέρες, ὅλοι χωρίς ἐξαίρεση, ἔζησαν τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως, τό ὁποῖο πολλές φορές εἶναι ὀδυνηρότερο τοῦ μαρτυρίου τοῦ σωματικοῦ.

 Αὐτοί οἱ ὅσιοι πατέρες εἶπαν γιά μᾶς, πού θά βρεθοῦμε στούς ἔσχατους καί πονηρούς αὐτούς καιρούς, ὅτι θά πειρασθοῦμε καί θά κινδυνεύσουμε πολύ.
Ὅσοι ὅμως θά ἀποδειχθοῦμε δόκιμοι, ὁ Θεός θά μᾶς θεωρήσει ὡς μάρτυρες "

π.Συμεών Κραγιοπούλου

Τίς ουλές φέρουν ώς αιώνιο στολίδι όσοι έπαθαν για τόν Χριστό

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς Ἅπαντα τά Ἔργα (σειρά ΕΠΕ) Τόμος 9 σελ. 511 Όμιλία ΙΖ'.

πηγή

«Γιατί αλλάζεις το ρήμα και δεν το λες, όπως είναι γραμμένο; Λοιπόν, διάβασέ το πάλι για δεύτερη φορά, όπως είναι».

Άγιοι Μάρτυρες Ευστράτιος, Αυξέντιος, Ευγένιος, Μαρδάριος και Ορέστης.

[13 Δεκεμβρίου] ΕΔΩ

Δεν μπορώ να αποσιωπήσω το χαριέστατο θαύμα, που έκαναν αυτοί οι Άγιοι πέντε Μάρτυρες σε ένα Μετόχι της Νέας Μονής της Χίου, το οποίο τιμάται στο όνομα των πέντε αυτών Αγίων Μαρτύρων. 

 Όπως το διηγείται αυτό ο ευλαβής εκείνος Νικόλαος ο Μαλαξός ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου. Γι’ αυτό το αναφέρω εδώ με συντομία για χάρη των φιλοχρίστων. 

 Το Μετόχι αυτό προμηθεύεται και διοικείται σε όλα τα απαραίτητα και αυτής της ετήσιας μνήμης των Αγίων από το ανωτέρω Μοναστήρι της αγίας Μονής. Συνέβη όμως μία φορά να γίνει πάρα πολύ δυνατή κακοκαιρία, τον καιρό της εορτής των Αγίων, ώστε από το πολύ το χιόνι που έπεσε, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να κατέβουν οι Πατέρες του Μοναστηρίου και να φέρουν τα απαραίτητα για την εορτή κατά την συνήθεια, αλλ’ ούτε οι άνθρωποι της χώρας μπόρεσαν να έλθουν στην Εκκλησία από το υπερβολικό ψύχος Στον εσπερινό, πήγαν μερικοί, στον όρθρο όμως μόνος ο εφημέριος πήγε στην Εκκλησία. Και αφού άναψε τα κανδήλια, χτύπησε το σήμαντρο και έβαλε «ευλογητός» για να διαβάσει την Ακολουθία.

Οι χριστιανοί μας ζούνε ανύποπτα και δεν υπάρχει φοβεροτέρα προυπόθεση καταστροφής απο την ανυποψία!!

  Μου λέει κάποιος πρόσφατα συνάδελφος κληρικός, απ’ άλλον τόπο-ας μην πω ποιός είναι- υπήρχε ένας μοναχός ασκητής, αυτός είχε κάποια εξέχουσα θέση κάποτε- ήταν και λόγιος κ.λπ.- όμως τα άφησε όλα για να γίνει μοναχός και μάλιστα ασκητής.
Εκοιμήθη – δηλαδή απέθανε- ο μοναχός αυτός το 1962 δηλαδή είναι πολλά χρόνια – καμιά 25αριά χρόνια.

 Προσέξτε τώρα εδώ έλεγε το εξής:
Αναμένουν την εκκλησία μαρτύρια/διωγμοί που τα μαρτύρια του Νέρωνος ωχριούν! Δεν εννοεί τα μαρτύρια /διωγμούς του αντιχρίστου αλλά εννοούσε κάτι που αφορούσε τις μέρες μας..ας πούμε στην γενεά μας.
Εκείνο που είπε ο Κύριος σας βεβαιώνω κατα το “ου μη παρέλθει η γενέα αυτή έως αν τάυτα πάντα γένηνται”. 

Τι ήθελε να πει εδώ: ότι έχουμε τους διωγμούς αυτούς οι οποίοι θα είναι στον καιρό μας, στην εποχή μας…όχι στα έσχατα!
Και εδώ να κάνω μια διευκρίνηση αυτό το “ωχριούν οι διωγμοί του Νέρωνος και τα βασανιστήρια” μην σας πάει στο μυαλό σας…γιατί αν διαβάσει κανείς τα αρχαία μαρτυρολόγια θα τρομάξει!!
Τι περισσότερο μπορεί κανείς να κάνει σ’ έναν άνθρωπο; Τι περισσότερο μπορεί να τον κάνει; Θα σας πω που είναι το σημείο του ό,τι “ωχριούν” τα αρχαία μαρτύρια.
Τα αρχαία μαρτύρια απετείνονταν μόνο στο σώμα και μόνο στο σώμα ..όχι στην ψυχή.
Τα σύγχρονα μαρτυρια στρέφονται στην ψυχή. Και μπορεί βέβαια να μην είναι ένα μαρτύριο οδυνηρό με την έννοια να με τηγανίζουνε και να με γδερνουνε. Αλλά όταν όμως μου παραλύσουν την βούληση.
Γιατί πρέπει να πούμε ότι οι χριστιανοί μας ζούνε ανύποπτα και δεν υπάρχει φοβεροτέρα προυπόθεση καταστροφής απο την ανυποψία!! Να είναι ο εχθρός απ’ έξω να ακονίζει τα μαχαίρια και εμείς να κοιμόμαστε, να γελάμε και να διασκεδάζουμε.”
 π. Αθανάσιος Μυτιληναίος. Ομιλία 129 «Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων»

πηγή

"Ἄν ἤξερα τί δόξα ἔχουν οἱ Ἅγιοι, θά ἔκανα ὅ,τι µποροῦσα νά περάσω πιό µεγάλα µαρτύρια".

"Ἄν ἤξερα τί δόξα ἔχουν οἱ Ἅγιοι, θά ἔκανα ὅ,τι µποροῦσα νά περάσω πιό µεγάλα µαρτύρια".

(Απάντηση της Αγίας Ευφημίας στον Όσιο Παΐσιο στο ερώτημα ''Πώς άντεξε τέτοια μαρτύρια...'')

Το μαρτύριο των θλίψεων...

  Οι άγιοι Μάρτυρες, αφού υπέφεραν πολλά βασανιστήρια και έδειξαν καρτερία μέχρι το θάνατο, έγιναν άξιοι για τα στεφάνια και τη δόξα· και όσο περισσότερα και σκληρότερα ήταν τα βάσανα που υπέφεραν, τόσο περισσότερη δόξα απέκτησαν και παρρησία ενώπιον του Θεού. 

 Κατά τον ίδιο τρόπο και οι ψυχές που παραδόθηκαν σε διάφορες θλίψεις (είτε αυτές προέρχονται εξωτερικά από ανθρώπους, είτε δημιουργούνται μέσα τους από άτοπους λογισμούς, είτε γεννιούνται από σωματικές ασθένειες), αν κρατήσουν ως το τέλος την υπομονή τους, θα αξιωθούν τα ίδια στεφάνια με τους Μάρτυρες και την ίδια παρρησία.

  Και τούτο επειδή το μαρτύριο των θλίψεων, που οι Μάρτυρες υπέμειναν από ανθρώπους, αυτοί το υπομένουν από τα πονηρά πνεύματα, τα οποία παρακίνησαν τότε τους βασανιστές των Μαρτύρων. Και όσο περισσότερες και αυτοί θλίψεις του εχθρού υπέμειναν, τόσο περισσότερη δόξα, όχι μόνον στο μέλλον θα απολαύσουν από το Θεό, αλλά και εδώ θα αξιωθούν την παρηγοριά του αγαθού Πνεύματος.

 Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

(Περί ελευθερίας του νου 150 κεφάλαια,Περί της πνευματικής τελειότητας)

Η αφοβία των μαρτύρων και ο φόβος του σημερινού ανθρώπου

π. Ιωάννου Αν. Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου

  Ένα από τα βασικά συναισθήματα του ανθρώπου είναι και αυτό του φόβου. Μόλις κάποιος συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει ή ότι απειλείται η ακεραιότητά του, αμέσως εκδηλώνει το συναίσθημα του φόβου. Πρόκειται, σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχολογίας, για έναν προστατευτικό μηχανισμό του οργανισμού. Δεν είναι παρά μια αμυντική αντίδραση του ατόμου, όταν διακυβεύεται η ίδια του η ζωή. 

  Και πράγματι ο σημερινός άνθρωπος διαρκώς εμφορείται από το φοβικό σύνδρομο είτε όσον αφορά το παρόν, είτε το άγνωστο μέλλον. Αγωνιά και αγχώνεται για την επίτευξη των παροντικών προσδοκιών του, αλλά και "χάνει τον ύπνο του" για την πραγμάτωση των μελλοντικών σχεδίων του. Το θλιβερό είναι ότι κυριευμένος απ' τον φόβο φθάνει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις(ψυχασθένειες, αυτοκτονίες κ.ά.). Συνεπώς η μη σωστή διαχείριση του φόβου μπορεί να οδηγήσει σε καταστρεπτικά αποτελέσματα την ανθρώπινη ύπαρξη.

  Η Αγία μας Εκκλησία απέναντι σ' αυτό το "φοβικό σύνδρομο", έρχεται και μας αντιπροτείνει το αειθαλές παράδειγμα του "νέφους των μαρτύρων" της. Και ένα ζωντανό παράδειγμα αφοβίας και τόλμης ενώπιον σκληρών καταστάσεων, είναι και αυτό της αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής(+7 Ιουλίου). 

  Εξερευνώντας κανείς τον θεάρεστο βίο της, εύκολα θα θαυμάσει το γενναίο φρόνημά της μπροστά στα πολυώδυνα βασανιστήρια που υπέμεινε μέχρι το επίγειο τέλος της. Παντού κυριαρχεί η αφοβία της, ως κύριο γνώρισμα του δυναμικού χαρακτήρα της, κάτι που δυστυχώς απουσιάζει από την εποχή μας! Χαρακτηριστικά ο ιερός συναξαριστής μας πληροφορεί πως αρνούμενη να νυμφευθεί έναν πλούσιο νέο ειδωλολάτρη, αμέσως από τον πατέρα του νέου καταγγέλθηκε μαζί με τους γονείς της(Δωρόθεο και Ευσεβεία) στον ηγεμόνα της περιοχής, ως χριστιανική οικογένεια. Ο ηγεμόνας κατέβαλε πολλές προσπάθειες να την μεταπείσει να αλλαξοπιστήσει, όμως η πανέμορφη νύμφη του Χριστού, έμεινε αμετακίνητη στην πίστη της στο "Νυμφίο της Εκκλησίας".

Κυριακή Αγίων Πάντων-Ζούσαν στον κόσμο αλλά νίκησαν τον κόσμο

«Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ…»

  Σήμερα, αδελφοί μου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά και δοξάζει τους πρώτους καρπούς της. Τους καρπούς τους πνευματικούς ως προϊόντα του Αγίου Πνεύματος. Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη κατά βάσιν στους πρώτους εκείνους μάρτυρες οι οποίοι έδωσαν το αίμα τους για να ποτισθεί το νεόφυτον δενδρύλιον της Εκκλησίας μας, να λιπανθεί και να μεγαλώσει. Γι αυτό το συμβολικό της χρώμα είναι το κόκκινο. Όπως το αίμα των μαρτύρων της.

Δεν είναι τυχαίο ότι η εορτή των Αγ. Πάντων τιμάται αμέσως μετά την εορτή της Πεντηκοστής, της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος και της γενεθλίου ημέρα της Εκκλησίας μας, διότι υπάρχει μια συνέχεια συμβολικών και πραγματικών γεγονότων από το Πάσχα μέχρι σήμερα.

 Η Εκκλησία μας θεμελιώνεται την ημέρα της Πεντηκοστής επί της γης, έχοντας ως βάση τον Σταυρό και την Ανάσταση. Γι αυτό υπάρχουν μάρτυρες (Κυριακή του Θωμά και των Μυροφόρων Γυναικών). Για μας δεν μένει καμία αμφιβολία ότι ο Χριστός μας είναι ο Μεσσίας που αναφέρεται στην Π. Διαθήκη και εμφανίζεται στην Κ. Διαθήκη ως Σωτήρας, (Κυριακή της Σαμαρείτιδος). Σώζει από την παραλυσία της αμαρτίας (Κυριακή του Παραλύτου). Και έρχεται να φωτίσει με το φως Του τον κόσμο από το σκοτάδι (Κυριακή του Τυφλού).

Δεν θέλησε ο Θεός, να του στερήσει τους στεφάνους!

Σφάξανε κάποτε, κάποιον Χριστιανό στην Κωνσταντινούπολη και προκάλεσαντότε οι άπιστοι, τον Ιερό Χρυσόστομο, λέγοντάς τον:
- Πού είναι ο Θεός, για να τον έσωζε; Τον έπιασαν τον κακομοίρη και τον
σφάξανε σαν αρνί!
Και ο Ιερός Χρυσόστομος τους είπε:
- Δεν θέλησε ο Θεός, να του στερήσει τους στεφάνους!

 Δημήτριος Παναγόπουλος-Ἱεροκήρυκας 

Αγαπώ τις μνήμες των Μαρτύρων, όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι γυναίκες που αγωνίζονται.

Αγαπώ τις μνήμες των Μαρτύρων, όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι γυναίκες που αγωνίζονται. Όσο το σκεύος είναι ασθενέστερο, τόσο και η Χάρις είναι μεγαλύτερη και το βραβείο λαμπρότερο και τόσο η νίκη πιο περίφημη. Όχι τόσο για το ασθενικό σώμα των γυναικών, όσο διότι με εκείνες που άλλοτε ο διάβολος νίκησε, απ' αυτές τώρα κυριεύεται και νικιέται...

Ιερός Χρυσόστομος

Το απτόητο φρόνημα του Αγίου Μάμα

«Αὐτοθελῶς πρός τούς ἀγῶνας ἐχώρησας, ἀπτοήτῳ, ἔνδοξε, φρονήματι∙ τόν γάρ Χριστόν εἶχες συνεργόν, θείᾳ δυναστείᾳ τό ἀσθενές σου ρωννύοντα, καί μάρτυρα δεικνύντα τῶν αὐτῶν παθημάτων, καί τῆς ἄνω λαμπρότητος μέτοχον» (ὠδή δ΄).

(Προχώρησες, ένδοξε, με τη θέλησή σου προς τους (μαρτυρικούς) αγώνες, με άφοβο φρόνημα. Διότι είχες συνεργό τον Χριστό, ο Οποίος ενίσχυε την ασθένεια (της ανθρώπινης φύσης σου) και σε φανέρωνε μάρτυρα των δικών Του παθημάτων και μέτοχο της ουράνιας λαμπρότητας).

 Ο άγιος υμνογράφος προβαίνει σε μία γενική θα λέγαμε εκτίμηση του μαρτυρίου του αγίου Μάμα. Δεκαπεντάχρονο παιδί αυτός, γιος αγίων μαρτύρων του Χριστού, βρίσκεται πάνω στην οδό των γονέων του, με το ίδιο μ’ αυτούς μαρτυρικό φρόνημα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για το φρόνημα του Ίδιου του Κυρίου Ιησού, διότι Αυτός υπήρξε ο πρώτος Μάρτυς, στο μαρτύριο του Οποίου μετέχει έκτοτε κάθε ένας που με πίστη αληθινή Τον έχει αποδεχθεί στη ζωή του.

 Θέλουμε να πούμε ότι κανείς δεν είναι χριστιανός αν δεν βρίσκεται σε ετοιμότητα να δώσει και την ίδια τη ζωή του για χάρη του αρχηγού της πίστης του – το μαρτύριο συνιστά το καίριο στοιχείο του πιστού ως συνέχεια του μαρτυρίου του Κυρίου, ανεξάρτητα από το αν τελικώς θα καταλήξει σε μαρτύριο του αίματος ή θα υπάρχει μόνο ως μαρτύριο της συνειδήσεως. Κι αυτό συμβαίνει βεβαίως διότι η σχέση του Χριστού με τον πιστό άνθρωπο καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από την αγάπη, η οποία χριστιανικά έχει θυσιαστικό χαρακτήρα. Ο Θεός μάς αγάπησε και μας αγαπά θυσιαζόμενος για εμάς, εμείς ανταποκρινόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Όπως το λέει και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: «ἡμεῖς ἀγαπῶμεν ὅτι Αὐτός πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς» - ας δούμε και τη συνέχεια της σάρκωσης του Κυρίου μέσα από τη Θεία Ευχαριστία: αδιάκοπα μας προσφέρεται «μελιζόμενος καί διαμεριζόμενος» προς χάρη μας, οπότε το δικό Του φρόνημα κατ’ ανάγκη γίνεται φρόνημα και των μελών Του χριστιανών.

 Αυτό σημειώνει λοιπόν ως κεντρική θεολογική θέση και ο άγιος υμνογράφος Θεοφάνης για το μαρτύριο του αγίου Μάμα: ο ίδιος ο Κύριος τον φανέρωσε μάρτυρα του δικού Του Πάθους, που θα πει ότι ο άγιος, όπως και κάθε άγιος μάρτυρας, δεν αγωνιζόταν μόνος του. Και πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, όταν ο Χριστός έχει αποκαλύψει ότι «χωρίς Αὐτοῦ οὐ δυνάμεθα ποιεῖν οὐδέν»;  

 Μόνον με τη δική Του δύναμη μπορεί κανείς να Τον ακολουθήσει στη ζωή του, πολύ περισσότερο στο μαρτύριο του αίματος. Κι έρχεται ο άγιος Θεοφάνης όμως για να συμπληρώσει ότι αφενός η συμμετοχή αυτή στο Πάθος του Χριστού συνιστά μετοχή στη λαμπρότητα της Βασιλείας του Θεού – το μαρτύριο οδηγεί αμέσως στη δόξα του Ουρανού – αφετέρου απαιτείται η θέληση του ανθρώπου. Και δεν μιλάμε για μία θέληση που «σέρνεται» φοβικά και πάει «αλλοιθωρίζοντας» προς τον κόσμο, αλλά για μία θέληση που διακρίνεται για την αποφασιστικότητα της «κόλλησης» της ψυχής και της καρδιάς προς την εικόνα και τη μορφή του Χριστού λόγω αγάπης προς Αυτόν. «Προχώρησες προς τους αγώνες με απτόητο και άφοβο φρόνημα». Η αγάπη του Μάμα προς τον Χριστό, καρπός της χάρης στην καλοπροαίρετη καρδιά του, τον έκανε να ξεπερνά το στοιχείο του φόβου. «Η τέλεια αγάπη, μας θυμίζει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, εξορίζει τον φόβο από την καρδιά».

 Αλλά ο Θεοφάνης ο υμνογράφος γίνεται πολύ ανθρώπινος, γιατί είναι κι αυτός άγιος με εμπειρία του πνευματικού αγώνα και με απόλυτη γνώση του τι είναι ο άνθρωπος στον κόσμο τούτο, έστω κι αν είναι χριστιανός. Τι μας λέει και μας «προσγειώνει»; Ναι, ο μάρτυρας έτρεχε εκούσια προς το μαρτύριό του∙ ναι,